Najnowsze opowiadania erotyczne:

Bogna bawiła się w chowanego z rówieśnikami na granicy wioski i starego boru dębowego. Właśnie szukał Dobromir i dziewczyna schowała się głęboko w lesie. Musiała pomylić kierunki, bo po bardzo długim poszukiwaniu, znalazła się w zupełnie nieznanej jej okolicy. Pomimo tego, że było tam naprawdę ślicznie, to dziewczynce chciało się płakać. Las nagle urywał się i cały krajobraz jaki się przed nią rozpościerał ograniczał się do pięknej, zielonej dolinki, lekko wznoszącej się do góry a po obydwu jej stronach wznosiły się strome, bardzo wysokie urwiska skalne, pokryte licznymi rozpadlinami, żlebami i wejściami do jaskiń, których w dolince było bardzo dużo. Już miała zawrócić, kiedy zauważyła, jak z jednej z podłużnych dziur wynurza się jakaś postać. Nawet nie zauważyła, kiedy stanął przed nią rosły mężczyzna w średnim wieku, mocno przygarbiony i z włosami i zarostem świadczącym, że od lat nie używał zgrzebła i przyborów do golenia. Bogna w pierwszej chwili bardzo się przeraziła na widok jego zarośniętej i pooranej zmarszczkami twarzy, jednak jego ciepły i męski głos uspokoił ją nieco.

- A co tu robisz w mojej pustelni mościa panno? - spytał nieznajomy.
- Zgubiłam się w lesie i nie mogę znaleźć drogi powrotnej - szybko, z przerażeniem w oczach odpowiedziała.
- Nic się nie bój. Żyję tu w samotni już chyba dziesięć wiosen i postaram ci się pomóc na ile będę umiał - powiedział pustelnik i w jego głowie zaczął się rodzić szatański pomysł.
- Właściwie to zależy mi, ... czytaj całość »

Musiała się wyspowiadać dla jakiegoś głupiego papierka. Na kiego ch... jej to potrzebne?!

Ok, ma być matką chrzestną. Jakby się o to prosiła. Nie prosiła się! Broniła się rękami i nogami, ale... tak trzeba. Tak wypada. Zawsze miała w dupie to, co wypada zrobić. Niestety rodzice się zgodzili, postanowili za nią i teraz ona musi się spowiadać, klęczeć w kościele, w którym ostatnio była... Kiedy była w kościele? Dawno.

Z czego ma się spowiadać? Z zabawy pewnie, z picia i z dupczenia. Nie tak znowu częstego, ale jednak nie małżeńskiego.

Tak! Z tego się wyspowiada, bez poczucia winy, a wręcz z radością. Na tyle pikantnie i obrazowo, by biedny księżulek miał o czym myśleć!

Kościół. Stanęła przed schodami wiodącymi do wrót kościoła zbierając się w sobie. Tutaj, teraz nie czuła się już tak figlarnie nastrojona.

Ok, mieć to z głowy.

Główne drzwi kościoła były zamknięte, wokół panowała cisza. Może nie da się tak po prostu przyjść i odfajkować spowiedzi? Może w dobie internetu trzeba się mailowo umówić?

Obeszła kościół, zatrzymując się przy niewielkich, bocznych drzwiach. Nacisnęła klamkę, drzwi ani drgnęły. Nacisnęła jeszcze raz, szarpnęła. Cisza.

Cholera jasna! Musi się wyspowiadać, po jutrze chrzest!

Namolnie, jak dziecko, zaczęła poruszać klamką, napawając się jej skrzypieniem. Góra, dół, w końcu ktoś usłyszy. Dołączyła pięść, którą waliła teraz po ciężkich drzwiach. Jeśli jest ktoś w środku, musi jej otworzyć.

- Co tu się na boga wyrabia?!
czytaj całość »

Prolog

"Muszę być naprawdę dobra w tym, co robię, skoro tutaj jestem" pomyślała z satysfakcją Rita Coon i poprawiła się nieco na niewygodnym krześle. Kajdanki spinające jej ręce zagrały cicho, gdy starała się poprawić krążenie w zdrętwiałych nogach. Ignorując cierpnące nogi uśmiechnęła się do człowieka siedzącego za szerokim, starym biurkiem zupełnie ignorując barczystego mężczyznę stojącego u jej boku.

Rita Coon – najlepszy szpieg, żołnierz do zadań specjalnych a od niedawna najskuteczniejszy najemnik na świecie. Wyjątkowa osoba, dodatkowo – w wyjątkowym miejscu. Siedziała skuta w gabinecie owalnym Białego Domu, mając przed sobą osobę szanownego prezydenta Stanów Zjednoczonych Jima Grooma.

- Gdzie to jest? – spytał ją po raz kolejny
- Już panu odpowiedziałam, panie prezydencie – powtórzyła Rita z szczerym, nieskrępowanym uśmiechem – nie mam najmniejszego pojęcia a nawet gdybym wiedziała, to... chyba sam pan rozumie?
Groom podrapał się lekko po swojej siwej brodzie. Dwadzieścia sześć godzin temu dowiedział się, że dokumenty, poświadczającego jego potajemny sojusz z Chinami idącymi na wojnę z Wielką Rosją, zniknęły. Osobą, która je wykradła była ta czarnowłosa bladź, jedna z lepszych agentek, które dane jej było poznać. Przed laty pracowała dla niego dzięki czemu Kongres jadł mu z ręki a ludzie uwielbiali go, bez problemu załatwiając mu kolejne kadencje. "Nie zmienia się wodza w trakcie wojny!" grzmiały media. Wojna co prawda jeszcze nie wybuchła, ale wszystko wskazywało na to, że w tym smutnym, 2150 roku wszystko trafi szlag i Chiny chwycą się ... czytaj całość »

Ze wszystkich rzeczy wiecznych miłość trwa najkrócej. To właśnie powtarzałam sobie gdy szłam cienką ścieżką do sadu. Choć El’a znałam od piaskownicy, wciąż czułam jedynie przyjaźń. A co on czuł? Miłość? Nie wiem tego. Ale jeżeli dwójka ludzi zna się na wylot, a teraz ci ludzie leżą tu i oddają się sobie – to coś musi być na rzeczy.

***

Dom babci El’a jest stary, poniemiecki. Naszym ulubionym miejscem jest kuchnia w centralnej części budynku. Ciepłe kolory ścian sprawiają, że chętnie się tu przebywa. Wiele się tu dzieje. Przychodzą goście, babcia przyrządza smakołyki, całe życie rodzinne skupia się w tym miejscu. Gdy już zmęczymy się towarzystwem, idziemy do pokoju El’a, do sadu lub nad staw. Tam odpoczywamy, rozmawiamy i pieścimy się.
Gdy przychodzę, El siedzi bez koszulki łowiąc ryby.
- Biorą? - pytam. Nie interesuję się wcale wędkarstwem, ale wiem że El mógłby opowiadać o tym godzinami.
- Już mam pięć - nie patrzy na mnie. - Tylko okonie i płotki. Ale dzisiaj taki leniwy dzień... Nawet rybom nie chce się pływać. - Uśmiecha się. Wzrok ma utkwiony w spławiku. Przysiadam się. – Musimy być cicho, żeby ich nie przestraszyć.
El ma piękne włosy ciemny blond, lekko za ucho. W jego piwnych oczach można się zatracić bez końca. Jest dobrze zbudowany. W wakacje dużo babci pomaga przy różnych pracach fizycznych.
Siedzę cicho, nie odzywam się wcale. El zakazał. Opieram jedynie ... czytaj całość »

1.
Znużonym ruchem odgarnęła kosmyk ciemno rudych włosów, który co rusz nieposłusznie zsuwał się na czoło i łaskotał ją w nos. Popołudniowe słońce grzało z niesamowitym żarem, budząc nieopanowaną chęć na długą kąpiel w chłodnej rzece, przepływającej tuż obok. Ale wiedziała doskonale, że nie ma czasu na takie przyjemności. Przed nią jeszcze długa droga, a na zachodzie już widoczne były ogromne skłębione chmury, niechybny zwiastun nadchodzącej burzy. Z westchnieniem podniosła ciężki koszyk z zakupami i podążyła naprzód, wybierając co bardziej zacienione odcinki drogi. Żałowała teraz, że nie wybrała jednak jednej z głównych, znacznie bardziej uczęszczanych tras. Były co prawda o wiele dłuższe, ale za to być może znalazłby się ktoś chętny na podwiezienie samotnej panny z ogromnym koszem. Mało znany szlak prowadzący środkiem lasu, choć znacznie krótszy, był też zupełnie opustoszały. Podążała nim już przeszło dwie godziny, ale nie zdarzyło jej się spotkać ani jednego podróżnego.
Z oddali dotarły do jej uszu głuche odgłosy nadciągającej burzy. Spojrzała za siebie z niepokojem. Nawałnica nadciągała prędzej niż przypuszczała i teraz była już pewna, że nie zdąży uciec. Wątpliwa to przyjemność znaleźć się w taką pogodę w głębokim lesie, nawet jeśli na co dzień było to znajome i przyjazne miejsce. Jakby na potwierdzenie tego, wierzchołki drzew rozszumiały się gwałtownie, a przydrożny piasek wzbił w górę, w szalonym, nieokiełznanym tańcu. Przyspieszyła, pomimo ciężkiego ładunku. Dobrze wiedziała, że gdzieś tutaj jest mało widoczna dróżka, wiodąca aż do podnóża gór. Prowadziła ona obok niezamieszkanej chatki, często wykorzystywanej ... czytaj całość »