- Siadaj - powiedział Daniel do wchodzącego do pokoju Tomka - Kamila zaraz da nam coś do jedzenia a my pogadamy.Wrócili właśnie z treningu. Grali razem w jednej czwartoligowej drużynie piłkarskiej, mimo, że dzieliła ich spora różnica wieku. Daniel był już ogranym 26-latkiem, zaś młodszy dokładnie o 10 lat Tomek dopiero wchodził do składu.
- Nie mówiłeś nic o dziewczynie - mruknął nieco stropiony Tomek
- Hm... - uśmiechnął się lekko Daniel - Kamila to trochę bardziej skomplikowana historia. Ale później o niej pogadamy. Najpierw coś zjedzmy.
Popołudniowy trening trochę ich wykończył. Wprawdzie dzięki prysznicowi odświeżyli się i znów nabrali ochoty do życia, ale żołądek Daniela dopominał się o swoje.
Tomek wszedł do pokoju nieco niepewnie. Był młodym chłopakiem, średniego wzrostu, nieźle opalonym. Był dość szczupły, ciężko było w nim rozpoznać początkującego piłkarza. Ze swoją ... czytaj całość >>
Był sobotni zimowy poranek, za oknem mróz, śnieg jednym słowem zima w pełni. W końcu mogłam się wyspać po ciężkim tygodniu nauki. Jestem studentką IV roku farmacji i właśnie jestem w trakcie sesji. Gdy otworzyłam oczy na zegarze widniała już 11 - tego mi właśnie brakowało pomyślałam. Ubrałam się, zjadłam szybkie śniadanie i postanowiłam wybrać się na basen trochę popływać i wygrzać w saunie. Ostatnimi czasy mam bardzo dużo nauki i jedyną moją rozrywką jest odrobina sportu pomiędzy nauką. Nie mam czasu na stały związek o czym przekonałam się parę tygodni temu, gdy mój były już chłopak znalazł sobie inną dziewczynę, twierdząc, że i tak praktycznie był sam skoro widzieliśmy się w ciągu ostatnich dwóch miesięcy zaledwie kilka razy. Decydując się na moje studia zdawałam sobie sprawę, że będzie dużo kucia, ale nie, że aż tak. Jednak warto się trochę pomęczyć, ...
Lata 80-te dziwne lata, kiedy rozsądek wspomina je źle pamięć wybiórcza podsuwa tylko miłe obrazy. Byliśmy z żoną przed 30-tką mieliśmy dwoje dzieci, które wysłaliśmy do babci na wakacje, a sami zabraliśmy się za odkładany remont naszego mieszkanka. Pominę zakupy, które były problemem, bo w sklepach nic nie było. Przy remoncie dzielnie pomagała mi moja żonka, było super. Zachłystywaliśmy się wolnością od dzieci. Zakurzeni, ale szczęśliwi kąpaliśmy się po skrobaniu ścian, a potem piwo seks i ogromny apetyt na życie. Nareszcie mogliśmy spokojnie oglądać na naszym pierwszym odtwarzaczu VHS filmy dla dorosłych. 
Natalia wcale nie miała ochoty jechać do Siedliska. Siedlisko to miejsce, gdzie na księdza mówią ZORRO. Samochodem to niecałe sto kilometrów od domu, ale drogi fatalne, dookoła lasy i tylko jeden zakład produkcyjny. W tym zakładzie właśnie Natalia miała dziś zainstalować i uruchomić nowy przyrząd pomiarowy. Zuza z kadr załatwiła dla niej pokój w agroturystyce, bo jak znaleźć hotel na takim wygnajewie. Kornel przywiózł ją tutaj służbową toyotą RAV4 i pojechał do Piły po sprzęt. Natalia siedziała zirytowana w laboratorium. Pomiary nie zgadzały się z oczekiwaniami. Prawdopodobnie jakieś zakłócenia pojawiały się w sieci zasilającej i źle wpływały na powtarzalność pomiarów. Kornel pojechał kupić zasilacz z filtrem. Powinien już wrócić, ale... Oficjalnie czeka na wydanie sprzętu - nieoficjalnie siedzi u kumpla w pracowni i opowiadają sobie kawały. Nie odbiera telefonu. Są rzeczy na które Natalia nie ma wpływu.
Maskara.
Wszystkie osoby i zdarzenia w tym opowiadaniu są wyłącznie wytworem chorej cokolwiek wyobraźni autora, zaś ich ewentualna zbieżność z rzeczywistymi osobami, wydarzeniami i miejscami jest wyłącznie wynikiem przypadku.
Jest piąta po południu, ale zegar bije jedenaście razy. Ciekawe czy to przypadek, że akurat 29 czerwca, zainteresowała się tą właśnie książką. Nie ma przypadków. Wszystko ma swoją przyczynę i skutek!!! Zegar głupieje, bo go kiedyś nie nakręciła a później zapomniała skorygować. Dlaczego akurat ta książka? Może w treści jest odpowiedź? Otworzę w dowolnym miejscu i przeczytam pierwsze napotkane zdanie! To będzie wróżba!!! Justynę przechodzą ciarki. Ten zegar... ta książka... Coś jej mówi o doniosłości chwili... Nie potrafi tego nazwać, ale na pewno coś się wkrótce wydarzy... Coś ważnego.... Przeczytajmy wreszcie to profetyczne zdanie.... Otwiera książkę gdzieś w dowolnym miejscu na środku, przytrzymuje akapit palcem serdecznym i czyta: "Nigdy nie poznasz siebie, taki twój los!" Mówił to ksiądz. Przyszedł właśnie do celi śmierci, tuż przed wykonaniem wyroku. Wiadomo, że gość siebie nie pozna, szczególnie, jak go ukatrupią... Ha, ha, ha.. Taki ...
Kornel miał wielu kolegów. Nie byli to raczej intelektualiści, profesorowie filozofii, nauczyciele matematyki czy poeci. Grono znajomych Kornela wywodziło się spośród kolegów z wojska, z klubu sportowego, kolegów z którymi grał kiedyś w kosza oraz znajomych i przyjaciół królika. Jednym z takich znajomych jest Marcel, którego Kornel poznał na imprezie agencji ochrony SEKURA. Innym, bliskim kolegą, bliskim, bo trudno mówić o przyjaźni, jest Włodarczak, który po zamknięciu dotychczasowej firmy zajął się organizacją przeprowadzek.
To opowiadanie jest swego rodzaju wyznaniem. Jest to dla mnie sprawa tak intymna i tak wyjątkowa, że nie mogę się podzielić nią nawet z najbliższą przyjaciółką. A mimo to jest we mnie jakaś ekshibicjonistyczna chęć podzielenia się tą historią z kimś innym. Chcę w jakiś sposób powiedzieć o tym światu, a jednocześnie pozostać ukryta za zasłoną sieciowej anonimowości. Myślę, że nie jestem jedyną osobą z podobnymi przeżyciami... a może właśnie jest wręcz przeciwnie? Czy to potrzeba jakiejś autoterapii? Ale z drugiej strony, nie chcę niczego w sobie naprawiać... Wiem, dziwnie to brzmi, ale miotają mną sprzeczne emocje - stąd może ten chaotyczny początek... Może to nie jest tekst napisany pięknym, literackim językiem. Może nie jest podniecający. Ale jest szczery. Jest mój. To moja historia.