Nina od początku wiedziała, że ta noc będzie inna.

Nie dlatego, że wynajęty na weekend dom stał na skraju lasu, daleko od sąsiadów, a ogromne okna salonu wychodziły na czarną taflę jeziora. Nie przez butelkę prosecco chłodzącą się w kuchni ani przez kominek, który Tomasz rozpalił zaraz po przyjeździe. Powodem była niewielka granatowa szkatułka leżąca na środku stołu.

W środku znajdowały się karty.

Nina miała dwadzieścia siedem lat, Jan dwadzieścia dziewięć, a od czterech byli małżeństwem. Znała jego chód, wszystkie odmiany uśmiechu i tę ledwie widoczną zmarszczkę między brwiami, która pojawiała się, kiedy usiłował udawać spokój. Teraz także ją dostrzegała. Mąż rozstawiał kieliszki z przesadną starannością, choć jeszcze niczego do nich nie nalewał.

Emilia i Tomasz przyjechali chwilę wcześniej. Obie pary znały się od kilku lat, ale dopiero w ostatnich miesiącach ich przyjaźń nabrała nowego, niepokojąco przyjemnego odcienia. Zaczęło się od żartów przy kolacji, potem od dłuższych spojrzeń podczas wspólnego wyjazdu, wreszcie od rozmowy na grupowym czacie, której żadne z nich nie próbowało obrócić w dowcip.

Pomysł na talię należał do Emilii.

— Nadal możemy po prostu ugotować kolację, wypić po kieliszku i pójść spać — powiedziała teraz, siadając przy stole.

Mówiła lekko, bez prowokacji. Miała dwadzieścia osiem lat, ciemne włosy kończące się tuż nad ramionami i sylwetkę, która łączyła smukłą talię z miękką linią bioder. Butelkowozielona bluzka układała się w luźne fałdy na piersiach, a czarna spódnica kończyła się nad kolanem. Gdy sięgnęła po szkatułkę, materiał bluzki rozsunął się na moment i odsłonił wąski fragment koronkowego stanika w podobnym kolorze.

Jan zauważył koronkę od razu. Nina również.

Zamiast zazdrości poczuła ciepłe ukłucie ciekawości. Przyłapany mąż nie odwrócił wzroku. Nie dostrzegła winy, tylko pytanie, na które odpowiedzieli sobie już wcześniej, leżąc obok siebie w ciemnej sypialni.

Chcieli sprawdzić, jak daleko sięga ich zaufanie.

Zdjęła krótki wełniany płaszcz. Pod nim miała czarną sukienkę z miękkiej dzianiny, prostą z przodu i wyciętą głębiej na plecach. Sięgała kilka centymetrów nad kolana, podkreślając pełne biodra i zaokrąglone pośladki. Kiedy odwróciła się, by zawiesić płaszcz, dolna krawędź sukienki przesunęła się nieco wyżej. Nad czarną pończochą na moment odsłonił się pas nagiej skóry wraz z cienkim zapięciem podwiązki.

Tomasz urwał zdanie w połowie.

Odwróciła głowę. Trzydziestolatek o szerokich ramionach nie próbował udawać, że niczego nie zobaczył. Uśmiechnął się tylko, powoli i bezczelnie, lecz pozostał na miejscu.

To właśnie spodobało jej się najbardziej.

Jan wskazał szkatułkę.

— Najpierw zasady.

Usiedli we czworo. Granatowa szkatułka pozostała zamknięta. Rozmowę odbyli na trzeźwo, bez pośpiechu i bez licytowania się odwagą. Karty miały być propozycjami, nie poleceniami. Każde z nich mogło w dowolnej chwili powiedzieć „zmieniamy rozdanie”, a wtedy gra kończyła się natychmiast, bez tłumaczeń i obrażania się. Bez zdjęć. Bez wychodzenia poza dom. Bez rozdzielania się w sposób, który pozostawiałby kogokolwiek samotnego i niepewnego.

Najważniejsza była jednak decyzja, czy naprawdę zaczynają.

Tomasz położył otwartą dłoń na stole.

— Wchodzę w to.

Emilia przykryła jego palce swoimi.

— Ja też.

Nina poczuła, jak serce przyspiesza. Spojrzała na męża. Nie potrzebowała kolejnej rozmowy w cztery oczy; odbyli już dwie przed wyjazdem. Położyła własną dłoń obok ręki Emilii; Jan dołączył jako ostatni.

Cztery ręce spotkały się pośrodku stołu.

— Karty na stół — powiedziała Nina.

Dopiero wtedy otworzyli prosecco.

Kolację przygotowali wspólnie. Jan kroił warzywa, Emilia mieszała sos, a Tomasz zajął się makaronem. Nina krążyła między nimi z talerzami, raz po raz czując, że ktoś ją obserwuje. Mąż patrzył ciepło, głodnie i z dumą. Tomasz przyglądał się uważniej, jakby dopiero uczył się kształtu jej ciała i chciał zapamiętać, jak sukienka napinała się na biodrach.

Przyjaciółka z kolei obserwowała Jana bez skrępowania.

Zauważyła to, gdy mąż sięgnął na górną półkę po misę. Koszula uniosła się, odsłaniając fragment brzucha. Emilia oparła biodro o blat i przez sekundę śledziła pas nagiej skóry.

To powinno zaboleć.

Zamiast tego poczuła dreszcz. W zwykły piątkowy wieczór taki widok utkwiłby w niej jak drzazga. Teraz wszystko zostało wyłożone na stół: intencje, granice i ciekawość. Mogła przyjąć to zainteresowanie bez zastanawiania się, czy oznacza ono zdradę, tajemnicę albo zagrożenie. Było częścią wspólnie wybranej gry.

Po kolacji przenieśli się przed kominek. Tomasz zgasił górne światło, pozostawiając lampę przy kanapie i pomarańczowe refleksy ognia. Emilia otworzyła szkatułkę.

Talia nie zawierała dosłownych poleceń. Każda karta proponowała gest, pytanie albo niewielką zmianę układu między nimi. Pierwsza trafiła do Jana.

— „Powiedz osobie siedzącej naprzeciwko, co zauważyłeś w niej jako pierwsze” — przeczytał.

Naprzeciwko siedziała Emilia.

Odłożył kartę na stolik.

— Sposób, w jaki patrzysz ludziom prosto w oczy — powiedział. — Nawet kiedy się z nimi nie zgadzasz.

— Myślałam, że powiesz coś o bluzce.

— Bluzkę zauważyłem później.

Roześmiała się, a na policzki wypłynął delikatny rumieniec. Nina znała męża jako człowieka dowcipnego, lecz ostrożnego w komplementach kierowanych do innych kobiet. Teraz odkrywała w tym spokoju coś nowego i intrygującego.

Kolejna karta przypadła Ninie.

— „Zamień się miejscem z wybraną osobą”.

Mogła usiąść obok męża i osłabić napięcie. Zamiast tego wstała, wygładziła sukienkę na biodrach i zatrzymała się przed Tomaszem. Ustąpił jej miejsca w szerokim fotelu, ale pokręciła głową.

— Ty siadasz na kanapie.

Usiadł obok Jana, a ona zajęła zwolniony fotel. Teraz miała całą trójkę naprzeciwko. Świadomość, że wszyscy ją widzą, sprawiała jej niespodziewaną przyjemność. Założyła nogę na nogę. Sukienka podsunęła się, odsłaniając koronkowy brzeg pończochy.

Nie poprawiła sukienki.

Jan przesunął kciukiem po dolnej wardze — gest, który znała od lat. Nie miał wątpliwości, że podwiązkę odsłoniła celowo. Powolny uśmiech Tomasza mówił, że także odczytał zaproszenie.

Gra toczyła się powoli. Jedna karta pozwoliła Tomaszowi wybrać muzykę, kolejna — Emilii zadać dowolnej osobie pytanie wymagające szczerej odpowiedzi.

— Nina, co podoba ci się w tym, jak Tomasz na ciebie patrzy?

W salonie zapadła cisza. Nie spuściła oczu.

— To, że niczego nie udaje. I że czeka, aż sama zdecyduję, co mu pokażę.

Oparł łokcie na kolanach i spoważniał. Napięcie między nimi stało się tak wyraźne, że poczuła je niemal jak dotyk.

Mąż śledził tę wymianę bez drgnięcia.

Kolejna karta należała do Tomasza.

— „Poproś do tańca osobę, z którą dotąd nie tańczyłeś”.

— Trudny wybór — mruknął, podnosząc się.

Podszedł do fotela.

Nie wyciągnął ręki od razu. Stanął przed nią i poczekał. Sama podała mu dłoń, pozwalając mu pomóc sobie wstać.

Muzyka płynęła spokojnie, zupełnie nie w rytmie jej pulsu. Początkowo objął ją niemal formalnie: jedną dłoń położył na wysokości łopatki, drugą zamknął wokół palców. Czuła bijące od niego ciepło oraz zapach mydła zmieszany z dymem z kominka. Po kilku krokach sama opuściła ich splecione ręce.

To wystarczyło.

Jego dłoń zsunęła się z łopatki na talię, lecz nie przyciągnął jej mocniej. To ona zmniejszyła dystans. Oparła rękę na szerokim ramieniu i kołysała się w rytm muzyki. Ich biodra muskały się przy każdym obrocie.

Ponad ramieniem widziała Jana.

Mąż siedział obok Emilii. Ich kolana prawie się stykały. Z jego twarzy czytała skupienie, cień zazdrości i zachwyt, którego od dawna nie okazywał tak otwarcie. Jakby spojrzenie na żonę cudzymi oczami przypomniało mu, że jednym ruchem bioder potrafi zatrzymać całe pomieszczenie.

Przy obrocie sukienka zafalowała. Dłoń Tomasza zsunęła się nieco niżej, ale zatrzymała się na linii biodra. Odpowiedzią było kolejne skrócenie dystansu.

Kiedy utwór się skończył, nie wypuścił jej natychmiast. Uniosła twarz. Przez sekundę dzieliło ich kilka centymetrów. Potem uśmiechnęła się i odsunęła, wracając na fotel.

Jan wylosował następną kartę.

— „Oddaj jeden element stroju osobie wybranej przez partnera”.

Wszyscy spojrzeli na Ninę.

To ona wskazywała odbiorcę; decyzję podjęła niemal od razu.

— Zdejmij krawat i daj go Emilii.

Jan poluzował węzeł. Przyjaciółka patrzyła, jak materiał wysuwa się spod kołnierzyka. Kiedy podał jej krawat, przeciągnęła jedwab między palcami, a potem zawiesiła go sobie luźno na szyi.

— Pasuje?

— Bardziej, niż powinien.

Roześmiała się i zostawiła jeden koniec krawata między piersiami.

Zazdrość ukłuła mocniej niż wcześniej.

Nie była nieprzyjemna. Przypominała chłodne powietrze wpadające do nagrzanego pokoju — budziła wszystkie zmysły. Obserwując męża i przyjaciółkę, odkrywała, jak znajome gesty zmieniają znaczenie, gdy kieruje się je ku innej kobiecie. Na co dzień Jan okazywał jej zainteresowanie ze swobodą wynikającą z tysięcy wspólnych wieczorów; teraz zachowywał większą ostrożność. Ta różnica nie odbierała im bliskości. Sprawiała, że ta chwila stawała się czymś nowym.

Następną kartę wyciągnął Tomasz.

— „Wskaż element czyjegoś stroju, którego najbardziej chciałbyś dziś dotknąć”.

Nie odpowiedział od razu. Przez chwilę rozważał wybór, lecz ostatecznie skupił się na odsłoniętym brzegu pończochy Niny.

— Podwiązka.

Słowo, wypowiedziane bez uśmiechu, zabrzmiało poważniej, niż sugerowała karta. Gorąco rozlało się po karku. Mogła poprawić sukienkę i przerwać tę chwilę. Zamiast tego wsunęła dwa palce pod dzianinę, uniosła materiał nieco wyżej i pokazała niewielkie zapięcie łączące pasek z pończochą.

Patrzył tylko kilka sekund. Nie pochylił się ani nie wyciągnął ręki. Ta powściągliwość działała mocniej niż pośpieszny dotyk.

— Wystarczy?

— Na razie.

Opuściła materiał, nie zasłaniając jednak koronki całkowicie.

Emilia wyciągnęła kartę z propozycją, by poprosić kogoś spoza pary o poprawienie jednego elementu stroju. Dotknęła jedwabnego krawata między piersiami i zwróciła się do Jana.

— Skoro to twój krawat, chyba wiesz, jak powinien leżeć.

Przysunął się, rozluźnił węzeł, wyrównał oba końce i ułożył materiał przy kołnierzyku bluzki. Robił to powoli, uważając, by knykciami nie musnąć piersi. To ona pochyliła się bliżej. Zielona tkanina otarła się o grzbiet dłoni, a oddech obojga zmienił się w tej samej chwili.

Nina obserwowała męża. Znała te palce, lecz nigdy nie widziała w ich ruchach podobnej ostrożności. Zazdrość już nie kłuła; stała się napięciem rozpiętym między czworgiem ludzi, narastającym z każdym gestem.

Następną kartę przeczytała dwa razy.

— „Zadaj wybranej osobie pytanie, którego nie zadałabyś przy zwykłej kolacji”.

Odłożyła kartę i zwróciła się do Tomasza.

— Gdy tańczyliśmy, gdzie naprawdę chciałeś położyć dłoń?

Oparł przedramiona na kolanach.

— Na biodrze. Niżej, niż ją trzymałem.

— Dlaczego tego nie zrobiłeś?

— Bo chciałem zobaczyć, czy sama skrócisz dystans.

Odpowiedź spodobała jej się bardziej, niż zamierzała pokazać. Przesunęła się w fotelu i ponownie założyła nogę na nogę. Tym razem sukienka podsunęła się jeszcze wyżej. Zauważył ruch, lecz nie przerwał kontaktu wzrokowego.

Jan wylosował kartę z propozycją: przez pół minuty miał trzymać dłoń wybranej osoby, nie mówiąc ani słowa. Wybrał Emilię. Ujęła wyciągniętą rękę, a on przesunął kciukiem po wewnętrznej stronie nadgarstka ku palcom. Dotyk pozostawał niewinny, lecz cisza sprawiła, że wszyscy śledzili najdrobniejszy ruch. Po chwili obróciła dłoń i sama splotła z nim palce.

Nina zerknęła na Tomasza, siedzącego naprzeciwko z kolanami rozstawionymi nieco szerzej niż wcześniej. Kiedy odpowiedział spojrzeniem, przesunęła palcem po widocznym zapięciu podwiązki. Nie odsłoniła niczego więcej; obietnica wystarczała.

Wyciągnęli jeszcze kilka kart. Jedna proponowała wyszeptanie wybranej osobie krótkiego komplementu, inna — opisanie pierwszej fantazji, która pojawiła się po wejściu do domu. Odpowiedzi stawały się krótsze, a przerwy między nimi coraz dłuższe.

W końcu Emilia odłożyła talię na skraj stolika. Nikt nie ogłosił końca gry. Po prostu gesty zaczęły mówić więcej niż kolejne karty.

Nina wstała i podeszła do stołu, żeby nalać wody. Tomasz znalazł się obok. Nie wiedziała, czy podszedł po szklankę, czy za nią. Kiedy się odwróciła, stał tak blisko, że materiał sukienki otarł się o spodnie.

Za ramieniem Tomasza widziała męża rozpartego na kanapie. Emilia siedziała obok niego, z krawatem nadal przewieszonym przez szyję, i szeptała mu do ucha.

Odstawiła szklankę.

Tomasz uniósł dłoń, lecz zatrzymał palce kilka centymetrów od jej twarzy. Sama pokonała pozostałą odległość. Oparła policzek o palce i na moment zamknęła oczy. Potem odwróciła głowę i musnęła ustami wnętrze dłoni.

Pochylił się. Pierwszy pocałunek był krótki jak próba dźwięku przed koncertem. Cofnęła się o pół kroku, spojrzała na niego, a następnie chwyciła go za koszulę i ponownie przyciągnęła do siebie.

Drugi pocałunek nie był już próbą.

Smakował wodą, miętą i świadomością wspólnej decyzji, którą właśnie potwierdzała tym pocałunkiem. Objął ją w talii. Wsunęła palce na jego kark i wyczuła napięte mięśnie. Z początku całował ostrożnie, po chwili coraz pewniej.

Mąż potrafił przewidzieć jej kolejny ruch. Tomasz musiał odczytywać reakcje na bieżąco, dlatego skupiał na niej całą uwagę.

Kiedy odsunęła usta, spojrzała na męża.

Stał już przy kanapie. Przed nim była Emilia, oparta jedną dłonią o jego pierś. Spojrzeli sobie w oczy. Na twarzy męża odnalazła to samo pytanie, które nie wymagało słów.

Uśmiechnęła się i skinęła głową.

Odpowiedział uśmiechem. Potem objął przyjaciółkę za kark i pocałował ją.

Przez chwilę tylko obserwowała. Znała profil męża, linię szczęki i charakterystyczne pochylenie głowy. Nowy był jedynie widok dłoni wsuniętej w ciemne włosy innej kobiety. Emilia przysunęła się bez wahania. Krawat zsunął się z szyi i opadł na dywan.

Tomasz stanął za nią, nie zasłaniając jej widoku na drugą parę. Ujął ją za biodra i przyciągnął do siebie, aż plecami przylgnęła do jego piersi. Oparła głowę na jego ramieniu. Oboje pozostali zwróceni ku kanapie.

— Jest piękna — powiedziała cicho.

— Twój mąż też robi wrażenie.

W odpowiedzi nie było rywalizacji. To rozluźniło coś w jej wnętrzu. Cztery osoby nie musiały tworzyć dwóch walczących par. Mogły pozostać sobą — ciekawe różnic i świadome więzi, które je łączyły.

Odwróciła się w jego ramionach.

— Chodź.

Zaprowadziła go do sypialni po lewej stronie korytarza. Kątem oka zobaczyła drugą parę kierującą się do pokoju po prawej. Drzwi obu sypialni pozostawili otwarte. Ustalili wcześniej, że będzie to znak, iż nikt nie zostaje odcięty od reszty, a nie zaproszenie do zaglądania. Od tej chwili każdy duet miał pozostać w swoim pokoju.

W sypialni paliła się mała lampka. Na łóżku leżała narzuta w kolorze piasku, a na stoliku stała woda. Zatrzymała się przy oknie. W szybie widziała własną sylwetkę i Tomasza stojącego kilka kroków dalej.

Sięgnęła do zamka sukienki.

Patrzył, ale nie podchodził. Rozpięła zamek do połowy, po czym odwróciła się do niego plecami. Ten gest był wystarczającym zaproszeniem. Poczuła palce na karku, potem powolny ruch suwaka. Sukienka rozluźniła się na ramionach.

Pod nią miała czarny komplet z miękkiej koronki. Stanik podkreślał pełne piersi, a wysoki pas do pończoch obejmował talię i prowadził wzrok ku krągłości bioder. Wybrała go razem z mężem. To on zapiął rano drobne haftki i powiedział, że będzie o nich myślał przez całą drogę.

Teraz patrzył na tę bieliznę ktoś inny.

Rozluźniła palce i sukienka opadła na podłogę. W odbiciu szyby zobaczyła, jak bierze głębszy oddech.

— Twój mąż miał dobry gust — powiedział.

— Ja ją wybrałam. On tylko zatwierdził.

Uśmiechnął się.

— To brzmi bardziej wiarygodnie.

Odwróciła się, podeszła do niego i zaczęła rozpinać guziki koszuli. Nie spieszyła się. Chciała widzieć każdą zmianę na twarzy i czuć, że sama wyznacza tempo. Gdy rozchyliła materiał, przesunęła dłonie po odsłoniętej klatce piersiowej. Ujął ją za nagie ramiona.

Pocałowali się ponownie.

Z drugiego pokoju dobiegł cichy śmiech Emilii, a potem nieokreślony szmer. Przymknęła oczy. Wyobraziła sobie męża z przyjaciółką, zieloną koronkę i znajome dłonie uczące się obcych reakcji. Zazdrość wróciła, ale teraz miała w sobie także czułość.

Musnął ustami skroń, szyję i ramię. Odpowiedziała, przyciągając go bliżej.

Usiadła przed nim na łóżku i sama rozpięła koronkowy stanik. Nie zdjęła go od razu; zsunęła ramiączka i na moment zatrzymała się pod jego spojrzeniem. Dopiero potem odłożyła stanik na krzesło obok sukienki; pas i pończochy pozostawiła na sobie.

Wyciągnął ku niej dłonie, lecz lekkim ruchem głowy dała znak, by zaczekał. Najpierw dokończyła rozpinanie koszuli, guzik po guziku, po czym zsunęła ją z jego ramion. Choć pod palcami czuła napięcie nieznanego ciała, stał zaskakująco nieruchomo i pozwalał jej prowadzić.

Ta cierpliwość podobała jej się bardziej, niż oczekiwała.

Pociągnęła go na łóżko i usiadła na jego kolanach. Pocałunek zaczął się wolno, lecz szybko zmieniła tempo. Kiedy uścisk na jej talii stał się mocniejszy, cofnęła się o kilka centymetrów i spojrzała mu w oczy. Nacisk od razu zelżał. Dopiero wtedy wróciła bliżej.

Zsunęła się z jego kolan na brzeg łóżka. Całował szyję, ramiona i skórę tuż nad koronkowym pasem, a ona nadal sterowała tempem, trzymając dłoń na jego karku. Gdy przyspieszał, zwalniała go naciskiem palców; gdy chciała więcej, sama przybliżała biodra.

Zszedł niżej. Przy piersiach zatrzymał się dłużej, niż się spodziewała — brał sutek do ust, przytrzymywał, puszczał, wracał, aż oparła się na łokciach i straciła poczucie czasu. Następnie przesuwał usta wzdłuż żeber i brzucha, aż dotarł do koronkowej krawędzi pasa. Tam znieruchomiał i podniósł wzrok.

Pytał bez słów.

Odpowiedziała, unosząc biodra o kilka centymetrów.

Jednym powolnym ruchem zsunął figi z bioder, a potem ostrożnie ściągnął je po nogach, nie zsuwając pasa ani pończoch. Odłożył je na krawędź materaca, ukląkł na dywanie, ułożył jej nogi na ramionach i przyciągnął ją do samego skraju łóżka.

Wciągnęła powietrze przez zęby.

Każdy dotyk był poszukiwaniem: wolniejszym, czasem mniej precyzyjnym, zawsze nieprzewidywalnym. Nie wiedziała, co wydarzy się za kilka sekund, i właśnie ta niewiedza spotęgowała napięcie do tego stopnia, że przez chwilę bała się zbyt szybkiego finału.

Kiedy odnalazł najczulsze miejsce, z jej gardła wyrwał się dźwięk, który poniósł się przez otwarte drzwi aż na korytarz.

Zacisnęła dłoń w jego włosach i lekko go odsunęła. Nie z zawstydzenia — chciała tylko odzyskać kilka sekund. Posłuchał natychmiast, oparł policzek o wnętrze jej uda i czekał, oddychając nierówno tuż przy rozgrzanej skórze.

— Jeszcze — poprosiła, gdy odzyskała oddech.

Tyle wystarczyło. Wrócił do przerwanej pieszczoty, a ona zacisnęła palce na narzucie.

Kiedy napięcie wreszcie opadło, zsunęła nogi z jego ramion i odsunęła się od krawędzi łóżka. Usiadła, uspokoiła oddech, a dopiero potem wstała i podeszła do okna. Nocna szyba odbijała dwie sylwetki. Stanął za nią; widziała czarny pas na własnej talii i nagi tors tuż za plecami, lecz nie to, co działo się po drugiej stronie korytarza.

Najmocniej działał właśnie brak pełnego obrazu. Nie wiedziała, czy mąż nadal całował Emilię, pomagał jej zdjąć bieliznę, czy może również się zatrzymał. Zamiast pozwolić wyobraźni zamienić ciekawość w lęk, ujęła Tomasza za rękę i poprowadziła z powrotem na łóżko.

Rozpięła mu pasek i zsunęła spodnie wraz z bielizną. Odłożył je obok koszuli. Z krawędzi materaca podniosła własne czarne figi i położyła przy staniku.

Odwróciła się i przez moment po prostu na niego patrzyła.

Przyglądała się nowym proporcjom: szerszej klatce piersiowej i mocniej zarysowanym udom. Gdy wzrok zsunął się niżej, w brzuchu poczuła ostry dreszcz.

Zauważył, gdzie zatrzymało się jej spojrzenie, lecz milczał.

— Jesteś większy od Jana.

Nie poruszył się. Przesunęła dłonią po udzie i uklękła między jego kolanami.

— Chcę cię spróbować, zanim pójdziemy dalej.

Objęła go dłonią u nasady i przez chwilę nie odrywała od niego wzroku. Kiedy pochyliła głowę, wciągnął powietrze i oparł dłoń o materac.

Nie spieszyła się ani nie próbowała niczego udowadniać. Brała go do ust stopniowo, za każdym razem odsuwając się na tyle, by obserwować reakcję. Jego skupienie, urywany oddech i drżenie uda sprawiały jej przyjemność. Kiedy biodra drgnęły, położyła drugą dłoń na udzie i utrzymała wybrane tempo.

Przerwała, zanim napięcie osiągnęło szczyt. Otarła kciukiem kącik ust, uniosła się, przyciągnęła go do siebie i pocałowała.

Na stoliku czekały zabezpieczenia. Wyjęła jedno opakowanie i podała mu je. Folia zaszeleściła. Kiedy założył prezerwatywę, puste opakowanie trafiło do małego kosza przy łóżku.

Położyli się na środku łóżka, twarzą do siebie. Objęła go, zarzuciła nogę na jego biodro i pierwsza przyciągnęła go bliżej, przejmując prowadzenie.

Wszedł w nią powoli, a mimo to w połowie drogi zatrzymała go, kładąc dłoń na jego piersi. Nie czuła bólu, tylko intensywną pełnię, do której jej ciało nie było przyzwyczajone. Zamknęła oczy i oddychała, aż napięcie ustąpiło.

— Poczekaj — szepnęła. — Jeszcze chwilę.

Czekał. Kiedy w końcu skinęła głową, dokończył jednym powolnym ruchem, a ona wypuściła powietrze wprost w zagłębienie szyi.

Na początku pozostali na boku, blisko, poruszając się oszczędnie. Patrzyli sobie w oczy; każde pchnięcie było krótkie, płytkie i ostrożne. Później obróciła go na plecy i usiadła nad nim. Początkowo przyjmowała go tylko częściowo, sama wybierając głębokość. Włosy opadły na ramiona, pończochy przesunęły się po jasnej narzucie, a jego dłonie spoczęły na jej talii. Nie narzucał tempa. Dostosowywał się do niej.

Zwolniła celowo. Nowość nie pozwalała na roztargnienie ani znajomą niedbałość. Oddech wyznaczał tempo, gest był wskazówką, a ruchy stopniowo stawały się głębsze. To skupienie miało własną zmysłowość.

Stopniowo przestała pilnować tempa. Kiedy obrócił ją na plecy, na krótko oddała mu prowadzenie. Poruszał się wolno, za każdym razem wchodząc do końca i zatrzymując się przed kolejnym ruchem. Podłożył dłoń pod krzyż i uniósł jej biodra, aż pończochy napięły się na udach, a ona zacisnęła palce na jego przedramieniu.

Znów obróciła go na plecy i usiadła na nim okrakiem. Nie patrzyła już ku korytarzowi. Chciała być całkowicie obecna w tym pokoju. Oparła dłonie na szerokich barkach, przyspieszyła, po czym nagle zwolniła, przedłużając ostatnią fazę zbliżenia.

Przyjemność narastała etapami: słabła, po czym wracała mocniej, aż nie dało się jej dłużej powstrzymywać. Wyprostowała się, jedną dłoń oparła za sobą na jego udzie, drugą przesunęła między własne uda i zaczęła poruszać się krótkimi, mocnymi ruchami, całkiem już bez elegancji. Czerń pasa i pończoch odcinała się od jasnej pościeli. Oddychał urywanie i mocno trzymał ją za biodra, nie pozwalając jej zsunąć się ani o centymetr.

Spełnienie poczuła najpierw w udach, potem wszędzie naraz — długo, falami, z jeszcze jednym skurczem na końcu. Przytrzymał ją blisko, a ona ukryła twarz w zagłębieniu szyi i nie potrafiła się poruszyć. Gdy nadal obejmowała go udami, również doszedł i objął ją mocno.

Pozostali w objęciach, dopóki oddechy się nie uspokoiły. Kiedy odsunęli się od siebie, Tomasz zajął się zabezpieczeniem, włożył bieliznę i spodnie, a następnie podał jej wodę. Wypiła połowę szklanki, siedząc pod lekką narzutą. Gdy wstała, narzuciła na siebie jego koszulę. Koszula sięgała do połowy ud, ale między rozchylonymi połami wciąż było widać czarny pas, a poniżej ciemniały pończochy.

— Chcę zobaczyć Jana.

— Ja Emilię.

Nie wyszli od razu. Dali drugiej parze tyle czasu, ile sami chcieliby dostać.

Kiedy Nina i Tomasz zniknęli w lewej sypialni, po drugiej stronie korytarza Emilia podniosła z dywanu krawat Jana i zabrała go do pokoju. Jedwab ułożyła na nocnym stoliku, obok karafki z wodą, po czym wysunęła bluzkę ze spódnicy. Zielony materiał uniósł się, odsłaniając koronkowy stanik i miękką linię talii. Patrzył, lecz nie sięgnął pierwszy. Zdjęła bluzkę przez głowę i odłożyła ją na fotel.

— Teraz możesz patrzeć — powiedziała.

Podszedł i pocałował ją spokojniej niż wcześniej w salonie, ale pod tą powściągliwością pulsowało napięcie. Jedną dłonią objęła go za kark, drugą wsunęła pod rozpiętą koszulę. Przylgnęła do niego i poprowadziła ich w stronę łóżka.

Skupienie Jana było niemal namacalne. Patrzył na Emilię tak, jakby poza nią nie istniało nic — ani druga sypialnia, ani żona po drugiej stronie korytarza. Pod tym spojrzeniem każdy kolejny gest przychodził jej łatwiej.

Rozpięła resztę guzików, zsunęła koszulę z jego ramion, wsunęła palce pod biały podkoszulek i ściągnęła go przez głowę. Odpowiedział, całując ją w szyję. Powoli przesuwał usta od miejsca pod uchem ku obojczykowi, a palce wędrowały po nagich plecach i zatrzymały się przy pasku spódnicy.

Usiadła na brzegu łóżka i przyciągnęła go za pasek spodni. Zielona koronka, czarna spódnica i jedwabny krawat leżący na stoliku złożyły się w obraz, który wyparł myśl o sąsiedniej sypialni.

Z oddali dobiegł przytłumiony głos Niny. Dłoń Jana znieruchomiała na jej ramieniu. Emilia nie udawała, że nie rozumie.

— Ja też myślę o Tomaszu — przyznała cicho. — I nadal chcę być tutaj.

Pocałunkiem przerwała jego zawahanie. Przesunął dłonie po jej bokach, rozpiął spódnicę i powoli zsunął materiał z bioder. Odsunęła ubranie stopą. Przez moment stała przed nim w samej zielonej koronce, świadoma skupionego spojrzenia. Obróciła się, pozwalając mu odpiąć stanik, lecz gdy ramiączka opadły, wróciła twarzą do niego i przywarła do jego nagiej piersi.

Pocałunkami i dotykiem poznawali reakcje drugiej osoby, wracając do gestów, które przyspieszały oddech. Dopiero gdy oboje przestali zerkać ku drzwiom, zsunęła figi. Chwilę później pozbył się spodni i bielizny. Nie potrzebowali porównań. Wystarczało to, co działo się między nimi.

Emilia położyła się na środku łóżka i przywołała go ruchem dłoni. Uklęknął między jej udami. Naprowadziła go, lecz początek należał do niej: uniosła biodra i przyciągnęła go ku sobie.

Wszedł powoli. Intensywna pełnia wyrwała z niej urwany oddech, lecz zamiast się cofnąć, docisnęła piętę do jego pleców i sama dokończyła ruch.

Zaczęli bez pośpiechu, twarzą w twarz. Jan wspierał się na przedramionach, a ona prowadziła go nogą zaciśniętą wokół jego bioder. Rozluźniała uścisk, kiedy chciała zwolnić; przyciągała mocniej, gdy chciała poczuć go głębiej. Nie musieli niczego nazywać.

Kiedy ostrożność przestała być potrzebna, zatrzymała go dłonią na biodrze i wysunęła się spod niego. Uklękła na środku łóżka, oparła przedramiona na poduszkach i spojrzała przez ramię. Jan przesunął się za nią. Poprowadziła jego rękę na swoją talię, po czym sama cofnęła biodra.

Tym razem przyjęła go bez wahania. Początkowo poruszał się długimi, spokojnymi ruchami, całując ją między łopatkami. Gdy wyprostowała plecy i mocniej naparła biodrami, rytm przyspieszył. Jedną ręką przytrzymywał ją w talii; drugą zebrał ciemne włosy i odsłonił kark. Sięgnęła za siebie, objęła dłonią jego nadgarstek i zaczęła poruszać się w tym samym rytmie.

Przyjemność przyszła szybciej, niż się spodziewała. Opuściła czoło na poduszkę i cofnęła biodra jeszcze mocniej. Nie wstrzymywała oddechu ani nie tłumiła dźwięków. Kiedy szczyt wreszcie nadszedł, zacisnęła palce na pościeli i znieruchomiała. Jan przytrzymał ją blisko; kilka ruchów później również doszedł. Po wszystkim opadli obok siebie, zbyt zmęczeni, by od razu się poruszyć.

Włożył bieliznę, podkoszulek i spodnie, po czym podał jej swoją koszulę. Usiadła obok, napiła się wody i przez chwilę trzymała go za rękę. Dopiero po kilku spokojnych minutach wrócili do salonu.

W salonie ogień zdążył przygasnąć. Emilia i Jan usiedli na dywanie, oparci o kanapę — ona w jego koszuli, on w białym podkoszulku i spodniach. Gdy w progu pojawiła się druga para — Nina również w pożyczonej koszuli — cała czwórka wybuchnęła śmiechem.

Napięcie pękło.

Nina usiadła obok męża. Objął ją ramieniem i pocałował w skroń. Emilia przysunęła się do Tomasza, opierając głowę na jego barku.

Przez chwilę nikt się nie odzywał. Nie była to cisza pełna wstydu, raczej ostrożny spokój ludzi sprawdzających, czy po takim doświadczeniu nadal potrafią siedzieć razem.

— I co? Wszyscy cali? — odezwała się w końcu Emilia.

— Cali — odpowiedział Jan. — Chociaż jestem bardziej zazdrosny, niż planowałem.

Nina ścisnęła jego dłoń.

— To dobrze. Już się bałam, że tylko ja miałam ochotę jednocześnie wyjść, zabrać cię dla siebie i zostać tam, gdzie byłam.

— Ja z kolei bałem się, że zacznę się porównywać — przyznał Tomasz.

— I jak ci poszło? — zapytał Jan.

— Przez pierwszą minutę fatalnie. Potem dotarło do mnie, że przecież nikogo tu nie zastępujemy.

Emilia przesunęła palcem po obrączce męża. Tomasz przykrył jej dłoń swoją.

Rozmawiali jeszcze długo, już bez kart: o tym, co ich zaskoczyło, co chcieli zachować jako jednorazowe wspomnienie, a do czego być może kiedyś wrócić. Nie wypowiadali się za partnerów ani nie udawali, że zazdrość zniknęła. Po prostu po raz pierwszy mogli o niej mówić, zamiast pozwalać, by narastała w ciszy. Na koniec Emilia zebrała niewykorzystane karty i schowała je do granatowej szkatułki.

Gdy w kominku został już tylko żar, każde małżeństwo zajęło osobną sypialnię: Nina i Jan lewą, Emilia i Tomasz — prawą.

Nina zamknęła drzwi i oparła się o nie plecami. Nadal miała na sobie pożyczoną koszulę. Mąż podszedł i rozchylił materiał, odsłaniając czarną koronkę.

— Cały wieczór myślałem o tym komplecie.

— Przecież widziałeś go rano.

— Rano wyglądał inaczej.

Objęła go za szyję.

Pocałunek męża był znajomy, lecz pozbawiony rutyny. Niósł wszystko, co wydarzyło się tej nocy: cudze spojrzenia, zazdrość, odwagę i ulgę. Jan śledził każdy szczegół, jakby odkrywał żonę na nowo.

Zdjęła pożyczoną koszulę i starannie złożyła ją na krześle.

— Jutro mu oddam.

— Krawat pewnie wróci do mnie w podobny sposób.

Roześmiała się i pociągnęła męża w stronę łóżka.

Następnego ranka obudzili się późno. W kuchni pachniała kawa, a Emilia smażyła jajka w za dużej męskiej koszuli. Na oparciu krzesła wisiał krawat Jana; obok leżała starannie złożona koszula Tomasza.

Granatowa szkatułka nadal stała na stole.

Nina otworzyła ją i spojrzała na niewykorzystaną połowę talii. Potem zamknęła wieczko.

— Nie gramy dalej? — zapytał Tomasz.

— Nie dzisiaj. Dzisiaj wolę śniadanie.

Jan podał Ninie kubek kawy.

— Rozsądna kobieta.

— Nie przyzwyczajaj się.

Emilia usiadła naprzeciwko i uniosła kubek. Wszyscy wymienili uśmiechy, w których było więcej porozumienia niż skrępowania.

Karty spełniły swoje zadanie. Nie powiedziały im, co mają robić. Pomogły jedynie wyłożyć na stół pragnienia, które dotąd łatwiej było sugerować niż nazwać.

Resztę wybrali sami.

Opowiadanie jest fikcją. Wszystkie osoby uczestniczące w opisanych relacjach mają od dwudziestu siedmiu do trzydziestu lat, są niespokrewnione i działają dobrowolnie.