Chcę opowiedzieć Wam prawdziwą historię z mojego życia – taką, która wciska się w pamięć i nie pozwala o sobie zapomnieć mimo upływu lat.

​Był rok 2015. Właśnie stawiałem swoje pierwsze kroki w dorosłości, łapiąc się pierwszej poważniejszej pracy. Zatrudniłem się na stacji paliw tej znanej marki z charakterystyczną, żółto-czerwoną muszelką w logo. Miejsce niby zwyczajne: zapach taniej kawy, szum dystrybutorów i jednostajny szum przejeżdżających nocą samochodów. A jednak to właśnie tam wszystko się zaczęło.

​To tam poznałem Klaudię.

​Mogłoby się wydawać, że w takim miejscu ludzie po prostu mijają się na zmianach, ale między nami od razu coś zaskoczyło. Bardzo szybko złapaliśmy wspólny język, a zwykła znajomość z pracy niepostrzeżenie przerodziła się w głęboką przyjaźń. Czułem, że przy niej nie muszę nikogo udawać. Rozumiała mnie bez zbędnych słów, a jej śmiech potrafił rozjaśnić nawet najbardziej ponury, męczący dzień.

​Prawdziwy przełom nastąpił jednak niedługo później.

​Gdy świat za oknami stacji powoli zasypiał, a neonowe światła muszelki odcinały się od ciemności, wskazówki zegara zaczęły odmierzać czas zupełnie inaczej. Wtedy jeszcze nie wiedziałem, że ta jedna noc zmieni w naszych relacjach znacznie więcej, niż kiedykolwiek mógłbym się spodziewać.

​– Rafał? Co ty tu robisz? Aż tak się stęskniłeś za pracą, że przychodzisz tu w swój dzień wolny? – zapytała ze szczerym zaskoczeniem, mrużąc oczy i uśmiechając się lekko.

​– Nie – odpowiedziałem z cichym rozbawieniem, opierając się swobodnie o ladę. – Po prostu mam dziś z tobą nocną zmianę.

​Klaudia zmarszczyła brwi i pokręciła głową, sięgając po grafik.

​– Grafiki ci się pomyliły. Dzisiaj mam zmianę z Damianem, ty jesteś wpisany dopiero jutro, we wtorek.

​– Wiem – przerwałem jej łagodnie, spoglądając jej prosto w oczy. – I doskonale wiem też, jak bardzo go nie znosisz. Można wręcz powiedzieć, że nie trawisz go z całego serca. Zgadałem się z nim i zapytałem, czyby się ze mną nie zamienił. Przecież nie mogłem pozwolić, żeby moja najlepsza przyjaciółka męczyła się z nim przez całą długą noc. Zgodził się bez problemu. Tak więc… jestem. Będziesz musiała „męczyć się” ze mną.

​Na jej twarzy natychmiast wykwitł promienny, ciepły uśmiech, a w oczach pojawiły się iskry, których wcześniej u niej nie widziałem. Wyglądała, jakby z jej serca właśnie spadł kamień.

​– Rafał… – powiedziała ciszej, a jej głos na chwilę drgnął z emocji. – Poważnie? Niesamowicie poprawiłeś mi humor. Nawet nie wiesz, jak bardzo się cieszę że tu jesteś.

​– Ależ proszę bardzo – odpowiedziałem, uśmiechając się z satysfakcją.

​Jeszcze wtedy nie przypuszczałem, że ta bezinteresowna przysługi stanie się początkiem nocy, o której oboje nie będziemy mogli tak łatwo zapomnieć.

​– Coś nowego wydarzyło się po weekendzie? – zapytałem, opierając się o ladę.

​– W sumie nic szczególnego – odparła, machając lekko ręką. – Dystrybutor z dieslem dla tirowców i AdBlue są chwilowo zablokowane. Szofer dostał na bazie przeterminowaną kartę flotową i teraz czekamy, aż jego szef przyjedzie tu z gotówką.

​– Oho… – zerknąłem na ekran kasowy, a cyfry aż ukłuły mnie w oczy. – Dużo tego… 8123 złote! Uhuhu, całkiem spora sumka. Wiadomo w ogóle, kiedy ten szef tu dotrze?

​– Mówił, że około 22:30 – odpowiedziała ze spokojem, po czym spojrzała na mnie miękkim, nieco zmęczonym wzrokiem.

​– Okey. To co, pijemy jakąś kawę na rozbudzenie?

​– Tak, zrób mi poproszę… – Ale najpierw chodź ze mną.

​Zanim zdążyłem zapytać o cokolwiek, pociągnęła mnie lekko za rękaw w stronę zaplecza. Gwałtowne odcięcie od jasnych świateł sali handlowej wciągnęło nas w półcień magazynu. W pomieszczeniu panowała absolutna cisza, przerwana jedynie naszymi szybszymi oddechami.

​Klaudia nie czekała. Zrobiła krok w moją stronę, zmniejszając dystans do zera. Zanim zdążyłem cokolwiek powiedzieć, jej ramiona owinęły się wokół mojej szyi, a ona wtuliła się we mnie z niesamowitą czułością. Chwilę później wspięła się na palcach i złożyła na moich ustach miękki, gorący pocałunek. Miałem wrażenie jakby czas stanąłdla nas. Zatrzymałem sie, pociągnięty magią tej chwili i zapachami jej perfum, które całkowicie odurzyły moje zmysły.

​Kiedy powoli się odsunęła, jej dłonie wciąż spoczywały na moich ramionach, a w oczach błyszczała mieszanka wdzięczności i nieskrywanej fascynacji.

​– To za to, że dzisiaj tu ze mną jesteś – wyszeptała z uśmiechem. – Nawet nie wiesz, jak bardzo nie znoszę Damiana.

​Odebrało mi na sekundę mowę, ale próbując ukryć rosnące łomotanie serca pod płaszczykiem żartu, uśmiechnąłem się przekornie:

​– Nie ma sprawy… A mąż nie będzie zazdrosny, że przytulasz i całujesz obcych facetów na zapleczu?

​Klaudia uśmiechnęła się zmysłowo, patrząc mi prosto w oczy z wyzwaniem, od którego zabiło mi tętno.

​– Przecież ty nie jesteś taki obcy… – powiedziała cicho, a po sekundzie dodała z błyskiem w oku: – Poza tym… nie zamierzam mu o tym mówić. A ty?

​– Oczywiście, że nie – odparłem bez wahania, a cichy pakt zrobiony w półcieniu zaplecza.

Gdy wyszliśmy z zaplecza, Klaudia spojrzała na mnie wymownie, jakby chciała natychmiast postawić niewidzialną granicę.

​– Rafał, tylko nie wyobrażaj sobie Bóg wie czego, okej? To był tylko buziak… Pamiętaj, że mam męża – powiedziała z chłodem w głosie, choć jej wciąż zaróżowione policzki mówiły coś zupełnie innego.

​Na szefa pechowego tirowca czekaliśmy aż do 22:30. W końcu zjawiał się z gotówką, dzięki czemu udało się uregulować zaległe 8123 złote i odblokować dystrybutory. Nim jednak zdążyliśmy zrobić tak zwaną wrzutkę – standardową procedurę, w której nadmiar gotówki pakuje się do koperty i wrzuca do sejfu depozytowego – na stację zwalił się prawdziwy armagedon.

​przed budynek zajechał pełen autokar.

​W jednej chwili spokój nocy pękł jak bańka mydlana. Do środka wlał się dziki tłum tłoczacych się, hałasujących ludzi. Każdy chciał coś na już: kawę, hot doga, podgrzaną kanapkę, napój. Pracowaliśmy na pełnych obrotach, mijając się za ladą w szalonym tempie. Dopiero o 23:40 udało nam się opanować ten chaos i odprawić ostatnich klientów.

​O 23:45 nadchodziła pora na krótką przerwę techniczną – zamykamy stację na około pół godziny, wyczyść ekspresy i podlicz obroty. I wtedy spadł na nas prawdziwy grom z jasnego nieba.

​Klaudia zaczęła nerwowo przewracać papiery przy kasie. Jej dłonie drżały.

​– Rafał… dałeś do depozytu te dziesięć kóła? – zapytała ze stłumionym niepokojem.

​– Nie, w ogóle nie dotykałem tej koperty – odparłem zaskoczony, podchodząc bliżej.

​– To gdzie ona jest?! Nie widziałeś jej?

​– Nie. A nie ma jej w szufladzie albo bezpośrednio w kasetce?

​– No właśnie nie! Do sejfu na sto procent jej nie wrzucałam…

​– A patrzyłaś na kasie, w dokumentach albo gdzieś za kompem.

​– Nie ma jej tu! Kurwa, gdzie ona jest?! – wykrzyknęła, a panika w jej głosie sięgała już zenitu. Spojrzała na mnie ostro, prawie błagalnie. – Na pewno jej nie brałeś?!

​– No nie brałem, Klaudia, przecież wiesz – odparłem spokojnie, choć w jej oczach zobaczyłem czysty, obezwładniający strach.

​– Zobaczę w biurze… może tam ją odłożyłam na chwilę – rzuciła pod nosem i pobiegła na zaplecze.

​Chwilę później z biura dobiegł mnie cichy, rozpaczliwy szloch. Poszedłem za nią bez wahania. Siedziała ze schowaną w dłoniach twarzą, a jej ciałem wstrząsały łzy. Podszedłem, nachyliłem się i bez słowa mocno przytuliłem ją do siebie, pozwalając, by chłonęła ciepło i spokój, którego tak bardzo w tej chwili potrzebowała.

​– Klaudia, cicho… znajdziemy tę kasę, na pewno gdzieś tu jest. Nie płacz– szeptałem jej do ucha, gładząc ją po plecach.

​Po kilku długich chwilach jej oddech wreszcie się wyrównał. Odsunęła się lekko, patrząc na mnie oczami pełnymi przerażenia.

​– Rafał, tam było dziesięć tysięcy… Majkel mnie zabije, jak to się nie znajdzie. A ja nie mam takich pieniędzy, żeby to spłacić…

​Jej głos załamywał się przy każdym słowie. Była sparaliżowana wizją konsekwencji.

​– Nie panikuj – powiedziałem stanowczo. – Idę do auta po latarkę. Zobaczę jeszcze raz dokładnie pod całą ladą, może gdzieś wpadła podczas tego zamieszania z autokarem.

​Kiedy się odwróciłem, złapała mnie za rękę. Jej chwyt był gorączkowy, a spojrzeń, które mi posłała, nie dało się pomylić z niczym innym. To była prawdziwa desperacja.

​– Rafał… musimy znaleźć te pieniądze – powiedziała cicho, ale niezwykle intensywnie, patrząc mi prosto w oczy. – Wiem, jak na mnie patrzysz. Wiem, że na mnie lecisz… Jeśli te pieniądze się znajdą, pozwolę ci w mnie wejść. Słyszysz? One po prostu muszą się znaleźć.

​Jej słowa bardzo mnie zaskoczyły,  wprawiły w oszołomienie. Obietnica oddania się była dlamnie ogromnym zaskoczeniem, mieszając się z gęstniejącą atmosferą strachu i pożądania.

​– Dobra, dobra… zaraz wracam – rzuciłem tylko, próbując opanować gonitwę myśli, po czym wyszedłem na zewnątrz w chłodne, nocne powietrze.

Gdy wróciłem ze świecącą w dłoni latarką, Klaudia nerwowo krzątała się za ladą, przewracając niemal każdy przedmioty w bezowocnych poszukiwaniach. Na mój widok od razu podchwyciła spojrzenie.

​– Masz tę latarkę? – zapytała gorączkowo, a w jej głosem wstrząsał niepokój.

​– Mam – odparłem spokojnie.

​Podszedłem do lady odsunąłem szufladę, przesunąłem sterty papierów i skierowałem jasny strumień światła w głąb konstrukcji. Szukanie nie trwało długo. Zauważyłem wąską szczelinę, w którą wsunęła się koperta wraz z kilkoma innymi dokumentami. Nic dziwnego, że wcześniej jej nie znalazła – bez mocnego światła latarki w tym głębokim zakamarku panował całkowity mrok.

​– Mam ją – powiedziałem, wyciągając kopertę z kasą.

​Klaudia niemal krzyknęła z wrażenia:

– Ja pierdolę!

​W jednej chwili całe napięcie z niej opadło. W jej oczach pojawiła się nieopisana ulga, a na twarz powróciły kolory. Przez następne kilkanaście minut w ciszy dokończyliśmy obowiązki: przeliczyliśmy resztę pieniędzy w kasetce i wydrukowaliśmy raporty z terminali płatniczych. Do pełnego zamknięcia doby brakowało nam już tylko raportu z systemu Petrovent. Mieliśmy dłuższą chwilę wolnego czasu.

​Klaudia odwróciła się do mnie, a jej spojrzeń nie dało się już pomylić z niczym innym.

​– Rafał… coś ci obiecałam. Chodź na zaplecze – powiedziała cicho, ale zdecydowanie.

​– Klaudia, nie jesteś mi niczego winna – odparłem z powagą, patrząc jej w oczy. – Nie oczekuję niczego w zamian. Pomogłem ci, bo cię lubię i jesteśmy przyjaciółmi.

​Uśmiechnęła się miękko, a jej wzrok łagodniał.

​– Wiem, Rafito… – szepnęła. – Ale ja naprawdę chcę ci się oddać. Chodź ze mną.

​Nie czekając na moją odpowiedź, pociągnęła mnie za dłoń w stronę zaplecza. Mroczne pomieszczenie magazynowe zmieniło się w dyskretną kryjówkę przed resztą świata. Klaudia spojrzała na stół stojący w rogu.

​– Przesuń go, proszę, tak żeby stał naprzeciwko lustra – poprosiła cichym, lekko drżącym głosem. – Chcę cię widzieć…

​Spełniłem jej prośbę. Oboje mieliśmyw tym momencie na siebie ogromną ochotę. Klaudia z wolna zsunęła spodnie wraz z bielizną, odsłaniając swoje ciało. Oparła się o krawędź stołu i wypięła w moją stronę pupę, nie spuszczając ze mnie wzroku w lustrzanym odbiciu. Jej spojrzenie w lustrze tylko potegowało moje podniecenie.

​Nie czekając dłużej, uklęknąłem za nią. Zapach jej ciała odurzył mnie w jednej sekundzie. Powoli zacząłem pieszczotami odkrywać jej najwrażliwsze miejsca, całując i pieszcząc jej muszelkę oraz delikatne okolice uda. Z jej piersi szybko wyrwało się ciche, głębokie westchnienie. Wystarczył moment, bym poczuł, jak bardzo tego pragnęła i jak niesamowitą sprawiało jej to przyjemność.

Jej reakcja tylko dodała mi odwagi. Prowadzony czystym pożądaniem i odurzony tą chwilą, nie mogłem oraz nie chciałem się już powstrzymywać. Zacząłem schodzić pieszczotami niżej, powoli pieszcząc językiem jej wrażliwy rowek i okolice nie omijając odbytu.

​Klaudia natychmiast zareagowała – jej biodra lekko zadrżały, a z piersi wyrwał się głośniejszy, urwany jęk, który zatarł ostatnie ślady niepewności. W odbiciu lustra widziałem, jak mocniej zaciska dłonie na krawędzi stołu, a jej oddech staje się szybki i płytki. Całkowicie zatraciła się w tych wrażeniach, pozwalając, by fala podniecenia przejęła nad nią pełną kontrolę. Wszystko wokół przestawało istnieć, a rosnące napięcie nieuchronnie prowadziło nas ku tej niezwykłej nocy. Wstałem z kolan, zsunąłem spodnie i opierając się o nią, powoli zacząłem wchodzić w jej wnętrze. Gdy wypełniłem ją całkowicie, z jej ust wywołało się ciche, pełne ulgi jęknięcie.

​– Ale jest przyjemnie ciepły… Rafał, możesz dojść we mnie. Chcę cię czuć – szepnęła, patrząc na nasze odbicie w lustrze.

​Zacząłem poruszać się w niej powoli, lecz stanowczo, rytmicznie narzucając tempo. Gdy kciukiem drugiej zacząłem delikatnie masować jej odbyt, wywierając coraz większy nacisk.

​– Rafał, co ty mi robisz… Ja nie chcę w pupę – wymruczała z wahaniem w głosie.

​– Zaufaj mi, kochanie. Chcę sprawić ci jak największą przyjemność – odpowiedziałem cicho, nie zwalniając tempa.

​Kiedy poczułem na penisie, jak całe jej ciało napina się do granic możliwości i że jest tuż przed szczytowaniem, wsunąłem cały kciuk w jej odbyt. Klaudia wręcz zawyła z zaskoczenia i nadmiaru bodźców:

​– Aaaa, Rafał! Co ty mi robisz?! Wyjmij go natychmiast, ja… ja nie chcę!

​Nie przestałem. Zsynchronizowałem ruchy kciuka z głębokimi pchnięciami. W pewnym momencie jej protesty nagle ustały. Zamiast mnie odepchnąć, położyła dłoń na moim nadgarstku, docisnęła go i szepnęła drżącym od emocji głosem:

​– Nie waż się go wyciągać…

​orgazmu który nadszedł sprawił ze jej ciało bezwładnie opadło na stół. W tym samym momencie poczułem, jak ja sam dochodzę do granicy. Wlewajac w jej wnętrze całe moje nasienie.

​Kiedy w końcu powoli wysunąłem się z niej, jej ciałem wstrząsnął ostatni, niekontrolowany odruch i zalała mnie ciepła fala jej moczu. Wyglądało to niecodziennie i niezwykle zaskakująco, ale było jedynie dowodem na to, jak potężne i głębokie było to zwieńczenie naszego zbliżenia.

Powoli wyjąłem kciuk z jej odbytu, pozwalając, by emocje w pomieszczeniu wreszcie opadły. Klaudia odwróciła się do mnie z widoczną w oczach ulgą i czułością, wtuliła w moje ramiona, po czym połączyliśmy się w długim, głębokim pocałunku.

​– Chyba znowu się posikałam… – szepnęła z lekkim zawstydzeniem, odsuwając się nieznacznie. – Od czasu porodu czasem mi się to zdarza po seksie. Mój Boże, będę musiała to zaraz posprzątać.

​– Spokojnie – odpowiedziałem z uśmiechem, gładząc ją po ramieniu. – Weźmiemy mopa z zaplecza i zaraz wszystko ogarniemy. Nie ma stresu.

​Klaudia spojrzała na mnie, a na jej twarzy pojawił się rumieniec.

​– Rafał… nie wiem, co ty mi tam robiłeś tym językiem, ale to było po prostu boskie. Nawet nie pamiętam, kiedy ostatnio ktoś robił mi minetę… Strasznie mi tego brakowało.

​– Co, mąż ci nie robi? – zapytałem z ciekawością.

​– Nie. Nigdy. Seks oralny go brzydzi, więc ja też mu nie odciągam – wyznała szczerze, po czym pociągnęła nosem i zaśmiała się cicho. – Ale tym lizaniem pupy to już całkowicie rozwaliłeś mi system. Nie sądziłam, że to może być aż tak przyjemne… Kiedy pieściłeś mnie tam językiem, a palcem masowałeś cipkę, myślałam, że od razu dojdę.

​– Chciałem sprawić ci przyjemność – uśmiechnąłem się zmysłowo. – Lizałem ci rowek, żeby mój palec wszedł gładko i delikatnie. Nie chciałem sprawić ci bólu, tylko w odpowiednim momencie wzmocnić twój orgazm.

​– I efekt osiągnąłeś z nawiązką – odpowiedziała, patrząc mi głęboko w oczy. – Dawno nie miałam tak niesamowitego orgazmu. Było po prostu zajebiście… Dziękuję ci. Przytul mnie jeszcze raz, proszę.

​Objąłem ją mocno, czując ciepło jej ciała i przyspieszone bicie serca.

​– A tak przy okazji… dlaczego po orgazmie sikasz?.

​– No tak, nie wiem dokładnie czemu, ale od czasu porodu czasem mi się to zdarza – mruknęła rozbawiona, tuląc się do mojej piersi.

​– Wiesz mi to nie przeszkadza. Ale nie wyglądasz na specjalnie przejętą tym, że właśnie zdradziłaś męża – zauważyłem cicho, unosząc jej podbródek.

​Klaudia westchnęła, a w jej spojrzeniu pojawiła się dojrzała, pewna siebie nuta.

​– Wiesz co? Życie jest po prostu za krótkie, a ja naprawdę chciałam spróbować czegoś nowego. I nie żałuję. Dziękuję ci, Rafał… A teraz zbierajmy się, musimy otworzyć stację.

Reszta nocy zleciała nam zadziwiająco spokojnie. Mrok za oknem powoli ustępował, a my spędziliśmy te ostatnie godziny, dzieląc czas między rutynowe obowiązki a niespieszne rozmowy o wszystkim i o niczym. Atmosfera między nami stała się niezwykle lekka, swobodna i pozbawiona jakiegokolwiek skrępowania.

​Około trzeciej nad ranem, gdy na drodze panowała całkowita cisza, wyszliśmy na krótki spacer wokół stacji. Weszliśmy na tyły budynku – w głęboki cień, gdzie nie sięgał wzrok żadnej z kamer. Zastygliśmy tam na dłuższą chwilę, stając blisko siebie. Wtuleni w chłodnym, nocnym powietrzu, całowaliśmy się niespiesznie, chłonąc swoje ciepło i oddechy.

​O szóstej rano na stacji pojawiła się dzienna zmiana. Zmęczeni, ale naładowani niewidzialną dla innych energią, przekazaliśmy kasy i pożegnaliśmy się zwykłym, oficjalnym „do zobaczenia”.

​Tak właśnie dobiegła końca ta szalona, nieprzewidywalna nocka. Gdy wracałem do domu, a pierwsze promienie słońca rozświetlały horyzont, byłem niemal pewien, że to jednorazowy epizod – piękny, pikantny powidok, który zostanie jedynie wspomnieniem. Wtedy jeszcze nie miałem pojęcia, jak bardzo się myliłem…

Mijało właśnie kilka dni od tamtej pamiętnej nocy. Był wolny piątek – chłodny poranek, w który planowałem po prostu odpocząć i odsypiać zaległości z całego tygodnia. Około ósmej rano ze snu wywołało mnie głośne, zdecydowane pukanie do drzwi.

​– Kogo, u diabła, znowu tu niesie…? – mruknąłem pod nosem, przecierając oczy i podchodząc do korytarza.

​Gdy otworzyłem drzwi, przeżyłem prawdziwy szok. W progu mojego mieszkania, stała Klaudia.

​– Cześć… Mogę wejść? – zapytała cicho, rozglądając się po klatce schodowej.

​– Cześć… Oczywiście, zapraszam – odparłem mocno zaskoczony, odsuwając się na bok i robiąc jej miejsce. – Co cię do mnie sprowadza o tej porze?

​Klaudia westchnęła głęboko, spuszczając na moment wzrok, po czym znów spojrzała na mnie z gorzką szczerością.

​– Prosiłam go, żeby chociaż spróbował pobawić się moim rowkiem… A jedyne, co od niego usłyszałam, to że mnie chyba posrało. Chcę znowu to poczuć, Rafał. Chcę poczuć to, co dałeś mi na zapleczu, dlatego tutaj jestem.

​– Spoko, damy radę… – odpowiedziałem cicho, robiąc krok w jej stronę i otwierając ramiona. – Chodź tu do mnie i po prostu mnie pocałuj.

​Nie kazała na siebie czekać. Rzuciła mi się w ramiona z determinacją, porywając moje usta w długim, łapczywym pocałunku.

​– Mimo że minęło tylko parę dni, niesamowicie brakowało mi twoich ust… – szepnęła mi prosto w usta, oddychając szybko. – Chodźmy do łóżka.

​Droga do sypialni trwała zaledwie kilka sekund, ale oboje działaliśmy w niemal gorączkowym amoku. Zrzucaliśmy z siebie ubrania w pośpiechu, tak że nim dotarliśmy do brzegu materaca, zostaliśmy już tylko w samej bieliznie.

​– Wypnij w moją stronę tę swoją piękną pupę – rzuciłem, spoglądając na nią z zachwytem, gdy staliśmy przy łóżku.

​Klaudia bez oporu odwróciła się tyłem, opierając dłonie na miękkiej pościeli i uginając lekko kolana.

​– Proszę… jest cała twoja – mruknęła cicho, patrząc na mnie przez ramiona.

​– Najpierw pozbędę się twoich majteczek… – powiedziałem, powoli zsuwając materiał po jej udach, a potem.

Zacząłem od składania delikatnych pocałunków na jej pośladkach, muskając jej skórę wargami, aż przeszedłem do czułych pieszczot najwrażliwszych miejsc do jej odbytu.  Widziałem, jak z każdym ruchem jej ciało reaguje coraz mocniej. Gdy zeszłem pieszczotami niżej, do jej muszelki, Klaudia była już całkowicie oddana tej chwili. Skupiłem się na niej, na jej łechtaczce, podczas gdy kciukiem delikatnie masowałem jej odbyt. Ciche,  jęki wypełniły przestrzeń sypialni.

​Przewróciłem ją delikatnie na plecy, by mieć lepszy dostęp do jej łechtaczki, a rolę kciuka przejął palec wskazujący. Widząc, że jest już odpowiednio rozgrzana i pragnie więcej, zmieniliśmy pozycję. Usiadła na mnie, powoli opuszczając się na mojego penisa, i zaczęła swój zmysłowy taniec. Jej piersi poruszały się hipnotyzująco przed moimi oczami, tworząc widok, od którego zakręciło mi się w głowie.

​W pewnym momencie, gdy tempo stawało się coraz szybsze, z jej ust wyrwało się jedno krótkie słowo:

​– Palec…

​Zrozumiałem w lot. Powoli wsunąłem palec wskazujący w jej ciało – wszedł bez najmniejszego oporu, idealnie przygotowany rozmasowany odbyt nie stawiał żadnego oporu Klaudia zaczęła jęczeć głośniej, a jej ruchy stały się gwałtowne. Poczułem silne skurcze jej pochwy, oznajmiające nadejście potężnego orgazmu. Napięcie we mnie również pękło – poczułem, jak wypełniam ją swoim nasieniem do ostatniej kropli.

​Po chwili wszystko zaczęło powoli cichnąć. Jej wyczerpane ciało opadło na moją klatkę piersiową. Wciąż połączeni – mój penis w jej wnętrzu, a palec w jej pupie – trwaliśmy w bezruchu, całując się z czułością i łapiąc oddech.

​Wtedy znów to poczułem – przyjemne, rozlewające się ciepło między naszymi ciałami. Klaudia nie wytrzymała i po raz kolejny zalała nas falą poorgazmowego odprężenia zaczęła sikać.

​– Znowu narozrabiałam… hehe – szepnęła mi do ucha z lekkim zawstydzeniem, przerywając ciszę. – Wiesz co? Strasznie zgłodniałam. A ty?

​– Ja też – odpowiedziałem z uśmiechem, gładząc ją po plecach. – Co powiesz na pizzę?

​– Z ogromną przyjemnością! Ale… chyba czeka cię małe pranie, co? Bardzo cię przepraszam…

​– Praniem zajmiemy się później, nie przejmuj się tym w ogóle – machnąłem ręką.

​Klaudia uniosła się lekko, spojrzała mi prosto w oczy i powiedziała z pełnym przekonaniem:

​– Wiesz co? Seks z tobą jest po prostu zajebisty. Musimy zacząć robić to regularnie.