Piękna i Bestia

Snow White Snow White

14 maja 2012

hourglass 21 min

Jeżeli są wśród Was miłośnicy nieco innych opowiadań, z pewnością rozpoznacie pióro Jacka Piekary, który urzekł mnie tym opowiadaniem. Zawsze kiedy wracam do tego tekstu czuję jak w mojej głowie otwiera się pewna Brama, która pozwala mi widzieć rzeczy niewidzialne.
Jeżeli administratorzy strony pozwolą, chciałabym by inny mogli w miarę możliwości poczuć ten otwierający się "portal", bo dla mnie jest on zawsze ogromną inspiracją.
Snow White

Fotel stał przy samym oknie, odwrócony tyłem do drzwi. Siedziałem w nim w zasadzie niezauważony, a przynajmniej nic nie wskazywało na to, by komukolwiek robiła różnicę moja obecność lub nieobecność. Wiedziałem, że siedzący przy stole mogą dostrzec zza solidnego oparcia fotela tylko moją dłoń z kieliszkiem koniaku. Nie interesowali się mną, a ja pozwoliłem, by ich głosy spokojnie przepływały i przyjmowałem je podobnie, jak sączącą się z sąsiedniego pokoju muzykę. Obojętnie. Jak rekwizyt rzeczywistości, którego istnienie jest tak niezależne od mojej woli, iż nie ma sensu się nad nim zastanawiać. Oczywiście tęskniłem. Alkohol, przyćmione światła, łagodny szmer muzyki i nienatrętne głosy tworzyły ten nostalgiczny nastrój, którego nienawidziłem i który kochałem. Nienawidziłem, bo był bólem, a kochałem, gdyż wiedziałem, że jest nadzieją. Wierzyłem, że marzenia się spełniają i to pozwalało mi żyć, choć do tej pory moje życie składało się z rozczarowań. Bolesnych rozczarowań, aby użyć tej wyświechtanej metafory.
Sięgnąłem po koniak właściwie niechętnie, miałem już dość alkoholu na dzisiejszy wieczór, i wtedy usłyszałem jej głos. Nie powiedziała nic szczególnego, nawet nie pamiętam słów. Chyba poprosiła kogoś o papierosa lub zapalniczkę. W tej samej sekundzie niezapowiedzianie uderzył ból. Powinienem przyzwyczaić się już do tego, ale nie potrafię. To sama esencja bólu. Mózg, serce, żołądek i jądra napełniają się lawą, ale trwa to zwykle tak krótko, iż nie wiem po chwili, czy zdarzyło się naprawdę. A potem tylko zapach melonów. Słodki, obrzydliwy zapach melonów. Od dziecka nie znoszę melonów ani ich zapachu. Odwróciłem się z całym fotelem i nasze spojrzenia się spotkały.
- Och, a pan? Czy pan ma papierosa? - spytała i chyba była trochę zażenowana.
Może proszeniem obcego mężczyzny, a może hołdowaniem coraz mniej modnemu nałogowi.
- Tak - odparłem i kiedy zbliżyła się, podałem jej papierosa, a potem ogień.
Przez tę krótką chwilę mogłem się jej przyjrzeć. Miała bardzo czarne, krótko obcięte włosy i szczupłą twarz o klasycznym profilu. Odważnie wyciętą suknię i małe piersi. Nie nosiła żadnej biżuterii i pachniała kadzidłami. Ciężki wieczorowy zapach, ale nawet on nie potrafił zabić odoru melonów.
- Tu nikt nie pali - poskarżyła się i zaciągnęła głęboko - cóż to za moda, żeby żyć zdrowo i ekologicznie?
Jej głos był niczym złote, aksamitne zasłony. Albo jak dusza koniaku. Rzadko spotyka się kobiety o tak pięknym głosie. Leciutko pachniała alkoholem, ale nie była pijana. To dobrze. Nie lubię pijanych. Poprosiłem ją, żeby usiadła, a sam przysunąłem drugi fotel. Mężczyźni przy stole nie interesowali się nami. Nadal rozmawiali o polityce i moralności oraz moralności w polityce. Słuchaliśmy ich przez chwilę, chyba tylko po to, aby się zastanowić, czy będziemy ze sobą rozmawiać, a jeśli tak, to o czym.
- Nigdy pana tu nie widziałam - powiedziała w końcu, a ja uśmiechnąłem się.
- I nigdy by pani nie zobaczyła, gdyby nie poszukiwanie papierosów. Ale mogę się tylko cieszyć, że się pani skończyły.
Potem chwilę milczeliśmy, a ona bawiła się papierosem, obracając go tak szybko w palcach, że obawiałem się, że w końcu poparzy sobie dłoń. Wreszcie zgasiła go w popielniczce i zawahała się przez moment.
- Cóż... dziękuję - powiedziała wstając.
- Może zatańczymy? - zaproponowałem, a ona wzruszyła nerwowo ramionami.
- Czemu nie?
W największym pokoju, w półmroku, kołysało się kilka par i dla wszystkich taniec był jedynie pretekstem do mniej czy bardziej zaawansowanych pieszczot. Simon i Garfunkel śpiewali "The Sound of Silence". Zabawne, ale zdałem sobie sprawę, że nie spotkałem nigdy miejsca, w którym nie istniałaby ich muzyka. Zawsze przenika mnie dreszcz, kiedy słyszę: "Hello, darkness my old friend. I’ve come to talk to you again". Tak. Przyszedłem. I znów będziemy rozmawiać. Przecież czuję zapach melonów. Dziewczyna w moich ramionach nagle wydała mi się smutna i krucha. Było mi jej żal. Zawsze jest mi żal, ale istnieją pewne sprawy, na które nic nie potrafimy poradzić. Światło. Ciemność. Przeznaczenie. A jej i moje zostały powiązane bez naszej wiedzy i zgody. Przytuliłem ją mocniej, a ona odwzajemniła uścisk. Była tak bezbronna, a ja musiałem ją skrzywdzić. Jeśli mówienie o krzywdzie ma tu jakikolwiek sens. Ale chyba ma, skoro myślę o niej cały czas. O swojej krzywdzie i swoim bólu oraz o bólu, jaki daję innym. Ciemność, Światło, Przeznaczenie... A być może Bóg, Diabeł lub Ewolucja.
Opuszkami palców lewej dłoni musnąłem skórę na jej karku. Nie cofnęła się.
- Może wyjdziemy stąd? - zapytałem, kiedy muzyka ucichła - lubisz szampana?
Kiedy wypowiedziałem już te słowa, przestraszyłem się, że padły zbyt szybko. Czy nie należało odczekać parę minut? Potańczyć? Porozmawiać? Inne pary kołysały się jeszcze, nie zwracając uwagi na to, że Simon i Garfunkel przestali śpiewać. Zastanawiała się przez chwilę, aż wreszcie skinęła głową.
- Zaczekaj na mnie przed domem - powiedziała - będę za parę minut.
Zabrało to jej więcej niż parę minut. Może pół godziny, ale czekałem spokojnie, bo byłem pewien, że dotrzyma obietnicy. Padał śnieg. Mokry i topniał, nim doleciał do ziemi. Jednak nie schowałem się do bramy. Wystawiałem twarz na te wilgotne pacnięcia i żegnałem się. Spędziłem tu cztery lata i były to bardzo dobre lata. Ale tęskniłem. Kiedy nastanie nowy dzień, będę już daleko. Tak się zamyśliłem, że dostrzegłem ją dopiero, kiedy stanęła tuż obok.
- Przepraszam - powiedziała i pocałowała mnie w policzek.
A potem ujęła pod ramię i ruszyliśmy szybkim krokiem w stronę postoju taksówek. Kiedy szedłem obok niej, młodej, pięknej i pełnej energii, znów ogarnęły mnie wątpliwości. Co by się stało, gdybym wsadził ją do samochodu, a sam odszedł? Czy dostałbym następną szansę? Ale wiedziałem, że nie zaryzykuję. Nie potrafiłbym zaryzykować.
W lodówce miałem szampana. Zimnego, czerwonego i słodkiego. Może niezbyt wykwintnego, ale wypiliśmy prawie całą butelkę. Anna (bo znaleźliśmy nawet czas, żeby się sobie przedstawić), to właśnie ona, wykonała pierwszy krok. Usiadła mi na kolanach, odurzając ciężkim kadzidlanym zapachem perfum i wtuliła usta w moją szyję. Zaniosłem ją do łóżka i tam powoli rozebrałem. Miała nieskazitelne, doskonałe ciało, choć była tak szczupła i drobna. Kochaliśmy się dwa razy, długo, namiętnie i radośnie, a potem ona zasnęła wtulona jakby szukała we mnie ochrony. Właśnie we mnie! Nie mogłem pozwolić sobie na sen. Wstałem i zacząłem się ubierać, a potem pakować. Nagle zobaczyłem, że Anna mi się przygląda.
- Co robisz? - spytała.
- Wyjeżdżam - odparłem.
- Dzisiaj?
- Zaraz.
Podszedłem do łóżka i pocałowałem ją w usta.
- Przykro mi, ale muszę wyjechać - szepnąłem - szkoda, że nie spotkaliśmy się w innych okolicznościach.
Całowałem ją długo, a lewą dłonią pieściłem jej szyję. Nie chciałem, żeby się bała i potrafiłem zrobić to szybko. Umarła, zanim zdążyła pojąć co się dzieje. Wstałem i chwyciłem stojący obok łóżka neseser. Rozejrzałem się i natychmiast, prawie natychmiast, zobaczyłem Bramę. Otworzyła się w lustrze. Poznałem to po charakterystycznym, sinym blasku i lekkim drżeniu powierzchni. Wszedłem i rzuciłem ostatnie pożegnalne spojrzenie. Anna wyglądała jak pogrążona w głębokim śnie.
- Do widzenia - powiedziałem i zagłębiłem się w lustro.

Tafla zassała mnie, przedrążyła, przenicowała i wywróciła na drugą stronę. I w tej samej chwili stałem już na chodniku oparty o latarnię, a obok mnie zahuczał przejeżdżający samochód. Byłem tak słaby, że musiałem chwycić się betonowego słupa, by nie upaść. Mdliło mnie i całą siłą woli powstrzymywałem się, aby nie zwymiotować. Kiedy doszedłem do siebie, rozejrzałem się wokół. Było chłodno i szaro. Listopadowy poranek albo marcowy wieczór. Listopadowy wieczór albo marcowy poranek. Warszawa. Ulica Marszałkowska. Ale być może tutaj nazywała się inaczej. Czerwone autobusy, czerwone tramwaje, złote pudełko hotelu Forum i masywne, szare gmaszysko Pałacu Kultury i Nauki. Podszedłem do kiosku Ruchu i przyjrzałem się gazetom. A więc jednak był marzec. Starałem się podejrzeć, jakimi banknotami płacą klienci i szybko się zorientowałem, że wyglądają one nieco inaczej niż te, które mam w portfelu. Cóż, tego należało się spodziewać i byłem na to przygotowany.
- Kupuje, czy stoi? - zapytał ktoś napastliwie i cofnąłem się gwałtownie.
Znowu zakręciło mi się w głowie i o mało nie upadłem. Upadłbym, gdybym nie przytrzymał się lady.
- Kurwa, ósma rano, a ten pijany! - usłyszałem jeszcze, zanim odszedłem z powrotem pod słup latarni.
Wiedziałem, że muszę wziąć się w garść. I wtedy podeszła ta dziewczyna.
- Czy dobrze się pan czuje? - spytała z troską w głosie, a ja ucieszyłem się, bo zrozumiałem, że to miejsce nie może być złe.
- Tak - powiedziałem - to tylko przelotny zawrót głowy. Czasami, bardzo rzadko, zdarza mi się zemdleć bez powodu. Ale to już mija...
- Obok jest pogotowie. Może pana odprowadzić? - zaproponowała i odgarnęła włosy, które wymknęły się z pod czapki.
- Dziękuję - odparłem - proszę sobie nie robić kłopotu.
Przez chwilę stała niezdecydowana, a potem skinęła mi głową i odeszła. Zauważyłem, że obróciła się jeszcze, jakby sprawdzając, czy wszystko ze mną w porządku, ale ja już pytałem kogoś o najbliższy bank. Miałem ze sobą złoto. A złoto jest zawsze złotem i nigdy nie znalazłem się jeszcze w miejscu, gdzie nie miałoby ono wartości. W banku wymieniłem część mojej żelaznej rezerwy na banknoty i przyjrzałem się im uważnie. Największym nominałem był milion z portretem króla Kazimierza Wielkiego, a dolary sprzedawano po siedem i pół tysiąca złotych. To oczywiście nic nie znaczyło. Oprócz zmian świata zmienia się przecież i czas. Nadal był rok 1994, a więc ten, który pamiętałem. Jedynie po historii mogę poznać, czy trafiłem we właściwe miejsce. Po pewnych szczegółach, drobiazgach i niuansach. Dlatego pierwszym miejscem, jakie odwiedzałem po urządzeniu się była zawsze biblioteka.
Wynająłem pokój w hotelu Victoria i jak zwykle pokazałem paszport stwierdzający, że jestem obywatelem wyspy Mauritius. Niezależnie od świata i czasu nikt nigdy nie wie jak powinien wyglądać paszport tak odległego i egzotycznego państewka. Może celnicy lub straż graniczna? Ale przecież nie zamierzałem wyjeżdżać z Polski. Potem parę dni spędziłem w bibliotece, choć już pierwsze spojrzenie na karty historycznych książek przekonało mnie, że trafiłem do niewłaściwego miejsca. Dom nadal był daleko. Chciałem jednak poznać historię tego świata, bo Bóg raczy wiedzieć, ile czasu w nim spędzę. Wydawało się, że to dobry świat, a przynajmniej nie gorszy niż inne. Przeżył okres faszystowskiej i komunistycznej dyktatury, ale teraz wydawał się spokojny i bezpieczny. Warszawa prezentowała się nieźle. Ludzie byli zabiegani, lecz sympatyczni (choć zważywszy na powitanie, jakiego tu doznałem, można byłoby o tym powątpiewać). Nie musiałem się martwić ani o pieniądze, ani o pracę, gdyż miałem wystarczająco dużo złota, by przeżyć tu bezproblemowo kilka lat. Ale, rzecz jasna, gdy tylko stwierdziłem, że jestem w niewłaściwym miejscu, już marzyłem, aby się stąd wyrwać. Tylko że akurat to nie zależało ode mnie. Czy nie próbowałem wyjaśnić tego, co się dzieje? Mój Boże, oczywiście że próbowałem, ale kto byłby w stanie udzielić odpowiedzi na moje pytania? Kto, zważywszy całokształt sprawy, uwierzyłby, że nie jestem wariatem? Miałem psychoterapeutkę i opowiedziałem jej wszystko o sobie.
- Sprawdziłam cię - usłyszałem od niej kiedyś - nigdy nie było morderstw, o których opowiadasz. To "drugie życie" istnieje jedynie w twojej wyobraźni.
- To o czym mówię, nie jest do sprawdzenia - odparłem zrezygnowany - przecież wszystko działo się gdzie indziej.
- A więc chcesz, abym uwierzyła, że podróżujesz pomiędzy światami i zabijasz w nich dziewczyny? Wybacz, ale wytłumaczenie jest o wiele prostsze...
Tak, rzecz jasna, miała teorię na mój temat i chciała, abyśmy oboje w nią uwierzyli. W końcu była psychoterapeutą i nie mogła nic mieć żadnej teorii. Ale wiedziałem doskonale, że w jej koncepcji nie ma ziarna prawdy. Nie pamiętałem swego dzieciństwa i cóż z tego? Ta amnezja nie była postawieniem psychologicznej blokady. Nie była obroną przed wspomnieniem o wydarzeniach, o których nie chciałem pamiętać. Które - jak powiedziała - były może zbyt straszne, aby o nich pamiętać. Straszne było nie to, co było. Straszne było to, co się działo. To, że musiałem zabijać, choć zabijać nie chciałem. To, że byłem kimś innym, kimś obcym, a zabójstwo stanowiło jedynie środek umożliwiający poszukiwanie Domu, za którym tęskniłem. Ale lekarka nie potrafiła tego zrozumieć ani nie potrafiła mi pomóc. A ja nie mogłem zrezygnować z poszukiwania mojego świata. Dom jest najważniejszy. Każdy człowiek musi znać swoje miejsce w czasie i przestrzeni, a ja ani go nie znałem, ani nie potrafiłem do niego dotrzeć.
W miejscu, do którego trafiłem, spędzałem czas w zasadzie spokojnie. Dużo czytałem, czasem wieczorami chodziłem do nocnych klubów lub do pubów. Poznałem parę osób i kilkanaście razy wylądowałem w łóżku z miłymi kobietami. Kupiłem bardzo przyzwoicie wyglądające polskie dokumenty, zdążyłem zrobić kurs doradztwa finansowego, co nie było niczym trudnym, kiedy poznałem realia gospodarcze. W końcu jestem specjalistą od tych spraw. W każdej chwili mogłem zacząć pracować, a propozycji było aż nadto.
Pewnego dnia, kiedy jadłem w kawiarni śniadanie, zobaczyłem, że przy stoliku obok siedzi ta dziewczyna. Wstałem.
- Dzień dobry - powiedziałem - chciałbym pani podziękować.
Nie poznała mnie i spojrzała na mnie, nie rozumiejąc, a jej partner zesztywniał, jakby uważał, że za chwilę nadejdzie czas, by dać mi w mordę.
- To było w marcu. Na Marszałkowskiej. Rano - wyjaśniłem - poczułem się wtedy słabo, a pani spytała, czy nie potrzebuję pomocy.
- Ach tak - przypomniała sobie i uśmiechnęła się.
Odgarnęła znajomym już gestem kosmyk włosów z czoła.
- Cieszę się, że nic się panu nie stało.
- Chciałbym się jakoś zrewanżować - powiedziałem właściwie na złość temu facetowi, który przyglądał mi się wściekłym wzrokiem - proszę, to moja wizytówka na wypadek, gdyby potrzebowała pani pomocy specjalisty.
Podałem jej kartonik i uśmiechnąłem się na pożegnanie. Zapłaciłem rachunek i wyszedłem. Zadzwoniła wieczorem następnego dnia. Telefon od niej nie zdziwił mnie. Czas i doświadczenie pozwoliły mi się przyzwyczaić do powodzenia u kobiet. Zaskoczony byłem raczej tym, że ani pierwsza, ani druga, ani nawet dziesiąta randka nie skończyły się w łóżku. Ale nie nalegałem. Pozwoliłem wydarzeniom toczyć się łagodnie i wedle ich własnej woli. Alicja, bo tak miała na imię, przyzwyczajała mnie do spotkań, do własnej obecności i spowodowała, że czasem zapominałem o Domu. Na krótką chwilę, ale była to chwila pełna ulgi, choć potem zmagałem się z wyrzutami sumienia.
Pewnego wieczoru siedzieliśmy z kieliszkami białego wina, już po dobrej kolacji, i słuchaliśmy muzyki. Grał modny tu i teraz zespół, a piosenka nosiła tytuł "Biały pies".

Mały, biały pies bez łat wciąż przychodzi do mnie w snach
Mały, biały psie nie dręcz mnie!
Lecz ten pies wcale nie jest taki mały!
Ma dwa metry wzrostu, sześć długości
Przyszedł do mnie tutaj znów, gdyż się boi samotności!


- Czy miewasz senne koszmary? - spytała.
- O, tak - odparłem - kiedy śnię, że nigdy nie zdecydujesz się zaznać ze mną rozkoszy seksu...
- Ale nie, pytam serio - uśmiechnęła się, a ja tak lubiłem ten uśmiech.
- Czasami - wzruszyłem ramionami, ale to była nieprawda.
Mam zawsze koszmary i nigdy rano ich nie pamiętam. Ale budzę, się czując strach i żal za czymś utraconym. Są chwile, w których chciałbym nie żyć. Coraz częściej są takie chwile. Może to byłoby lepiej? Potwór umarł...
- O czym one są?
- Jak każde koszmary. O strachu.
- A ja śnię o śmierci - powiedziała - śni mi się zawsze to samo. Leżę w łóżku, w pokoju o cytrynowożółtych ścianach. Łóżko jest okrągłe i bardzo wygodne. I wtedy ktoś podchodzi i kładzie dłoń na mojej szyi.
Słuchałem jej i mało nie zakrztusiłem się winem.
- Przytulam się do tej dłoni, bo to jest ktoś, kogo kocham, a wtedy on mnie zabija. Tak szybko, że nie czuję ani bólu, ani strachu. I sen się kończy. Głupie, prawda? - spojrzała na mnie z zakłopotaniem.
Ścisnąłem mocno oparcie fotela, bo nie mogłem powstrzymać drżenia ręki.
- Chryste Panie - pomyślałem - przecież to niemożliwe, aby śniła o mnie.
I to było niemożliwe! Kobietę, którą wybiera mi ten przeklęty los, zawsze widzę po raz pierwszy w życiu i natychmiast czuję ból, i cholerny zapach melonów. Alicja była przy mnie zupełnie bezpieczna.
- Zbladłeś - powiedziała.
- Ja... - przełknąłem ślinę - ja miałem też podobny sen. Ale tylko raz. Muszę już iść.
Wstałem i zacząłem się poważnie zastanawiać, czy nie wyjechać z Polski. Teraz, kiedy miałem paszport, było to już możliwe. A sen Alicji za bardzo mnie zaniepokoił.
- Do widzenia, Alicjo - powiedziałem - zadzwonię jutro, dobrze?
Jednak wiedziałem, że nie zadzwonię i nie zobaczę się z nią już nigdy. Póki mogłem, chciałem odsunąć od niej niebezpieczeństwo. Nawet, jeśli jedyną przesłanką miał być ten głupi sen.
- Zostań ze mną dzisiaj - poprosiła, kiedy byłem już w progu.
I zostałem, Boże wybacz mi.

Następnego dnia przeprowadziłem się do Alicji, co nie było trudne zważywszy na fakt, że cały mój majątek składał się z paru kompletów ubrań. Walizka ze złotem spoczywała bezpiecznie w bankowym sejfie, choć właściwie powinienem mieć ją stale przy sobie. Dlatego kupiłem mieszkanie, w którym kazałem wmurować w ścianę sejf i tym razem Alicja zamieszkała u mnie. Byliśmy ze sobą dwa lata i powiedzieć, że kochałem ją szaleńczo, byłoby żartem. Kochałem w niej wszystko. Jej uśmiech i głos, i włosy, i to, jak się malowała, i to jak chodziła. Czasem, kiedy nie było jej dłużej w domu, otwierałem szafę i wtulałem twarz w ubranie, aby poczuć chociaż jej zapach. Uwielbiałem dotykać jej dłoni. Miała takie wąskie i szczupłe palce. I przeczesywać jej włosy, i całować usta, które zawsze były chłodne. Zapomniałem o Domu, bo mój dom był tam, gdzie Alicja. Ale Dom nie zapomniał o mnie.
Wydarzyło się to o świcie. Lipcowy upał jeszcze nie zdążył zapukać w okna, a my spaliśmy w jakimś obcym hotelu, gdzie wylądowaliśmy po nocnym szaleństwie. Alicja była w ciąży. Powiedziała mi o tym wieczorem i postanowiliśmy po raz ostatni zaszaleć. W końcu przez następne dziewięć miesięcy nie za bardzo będziemy mieli okazję na imprezy. Wróciliśmy tak zmęczeni i tak wstawieni, że rzuciliśmy tylko ubrania na podłogę i zasnęliśmy jak zziajane psy. A teraz obudziłem się z ciężką od kaca głową. Wyzwoliłem się spod ramienia Alicji i przyjrzałem jej nagiemu brzuchowi. Tam rosła i kiełkowała niewidoczna jeszcze cząstka mnie. Pogłaskałem jej rozsypane na poduszce włosy i usiadłem. Leżeliśmy w okrągłym wielkim łożu, a ściany były pokryte cytrynowożółtą tapetą. I w tej samej sekundzie, kiedy zdałem sobie sprawę, że jest to kadr ze snu Alicji, ból uderzył mnie z niespotykaną siłą. I zaraz potem zniknął. Pozostał tylko obrzydliwy, mdlący zapach melonów.
- Nie - powiedziałem - Boże mój, tylko nie ona!

Otworzyłem stojącą na nocnym stoliku butelkę wody mineralnej i wypiłem duszkiem. Potarłem powieki palcami.
- To przecież nie zmienia sytuacji - powiedziałem sam do siebie - i tak miałem tu zostać. Nie ma więc znaczenia, na kogo pokazał los, skoro nic zamierzam mu się poddać.
Ale jednocześnie wiedziałem, czułem całym sobą, że Brama, która się otworzy, zaprowadzi mnie prosto do Domu. Teraz był czas ostatniej podróży. Przesunąłem dłonią po nagim ramieniu Alicji, drugą położyłem na jej szyi i poczułem jak pulsuje tętnica.
- Nie mogę - szepnąłem - nie mogę tego zrobić.
A sekundy i minuty płynęły. Nie miałem czasu, aby myśleć o Moralności, Prawie i Obowiązku. Mogłem myśleć tylko o jednym. O tym, że miłość do ludzkiej istoty jest krucha i nietrwała, a Dom jest na zawsze. Nikt nie odbierze ci Domu, jeśli sam z niego nie zrezygnujesz. Dom jest wieczny.
Alicja zamruczała coś przez sen i przekręciła się na drugi bok, podkładając sobie pod policzek moją dłoń. Miała suche i ciepłe usta. Zagryzłem mocno wargi, tak mocno, by ból orzeźwił mnie. Orzeźwił, otrzeźwił i pozwolił spokojnie pomyśleć. Jak na podglądzie magnetowidu przemknęły mi przed oczyma chwile spędzone z Alicją. A były to szczęśliwe chwile. Najszczęśliwsze w moim życiu. Czy wolno składać je w ofierze mrzonce i marzeniu? Ale szczęśliwe chwile mijają bezpowrotnie - pomyślałem - co będzie, kiedy skończą się miłość i fascynacja, Alicjo? Co będzie, kiedy staniemy się sobie obcy, ba, może nawet nienawistni? Wszystko przemija, niszczeje, obumiera, kończy się. Po lecie następuje jesień, po jesieni zima. Tylko Dom kąpie się w wiecznym słońcu wiecznego lata. Powiodłem palcami po jej włosach. Jedwabistych, puszystych i miękkich.
- Będę cię pamiętał właśnie taką - szepnąłem - tak bardzo, bardzo kocham cię, Alicjo.
Dodaj do ulubionych
11,912
Podziel się ze znajomymi
9.93/10

Jak Ci się podobało?

Średnia: 9.93/10 (14 głosy oddane)

Pobierz powyższy tekst w formie ebooka

Komentarze (8)

Incroy

Incroy · 14 maja 2012+0

Niesamowite.

Czy napewno chcesz usunąć ten komentarz?
lajla

lajla · 14 maja 2012+0

Świetne opowiadanie! Będzie kolejna część?

Czy napewno chcesz usunąć ten komentarz?
ArinStreal

ArinStreal · 19 maja 2012+0

Jednego nie rozumiem. Czemu to opowiadanie ma tak niską ocenę. Moim zdaniem jest doskonałe. Szkoda,że tak smutnie sie kończy.

Czy napewno chcesz usunąć ten komentarz?
Snow White

Snow White · Autor · 22 maja 2012+0

mika kamaka, mówisz o konieczności rejestracji, zeby dodać koment? tak, tak widziałamsmile

Czy napewno chcesz usunąć ten komentarz?
Slaulie

Slaulie · 22 maja 2012+0

Snow White, co z dalszą częścią Demona?! : P

Czy napewno chcesz usunąć ten komentarz?
deal

deal · 15 czerwca 2012+0

moja :* doskonała :*

Czy napewno chcesz usunąć ten komentarz?
Replique

Replique · 28 stycznia 2013+0

fantastyczne opowiadanie

Czy napewno chcesz usunąć ten komentarz?
NAnanan

NAnanan · 10 marca 2018+0

No cóż albo Jacek Piekara piszę opowiadania na tej stronie albo to bardzo chamski plagiat. Wystarczy spojrzeć na zbiór opowiadań J. Piekary "Mój przyjaciel Kaligula" tam jest identyczne opowiadanie, nawet z tym samym tytułem.
Drago Snow_White naprawdę żal, wykorzystywać czyjąś pracę.

Czy napewno chcesz usunąć ten komentarz?

lub

Inne popularne opowiadania Snow White:

opowiadania erotyczne

Witamy na Pokatne.pl

Serwis zawiera treści o charakterze erotycznym, przeznaczone wyłącznie dla osób pełnoletnich.
Decydując się na wejście na strony serwisu Pokatne.pl potwierdzasz, że jesteś osobą pełnoletnią.

Wchodzę