Poniedziałek, 8 czerwca 2026 roku, 18:37

Odłożyłam telefon na biurko i jeszcze przez chwilę patrzyłam na ostatnią wiadomość od Macieja.

Uśmiechnęłam się pod nosem.

Tęskniłam za nim. Bardziej, niż chciałam przed sobą przyznać. Ostatnie tygodnie były intensywne. Paryż, Roland Garros, mecze Cori, konferencje prasowe, spotkania, nieustanne zmiany harmonogramów i kolejne niespodzianki związane z jej awansem do następnych rund. Wszystko kręciło się wokół tenisa.

A teraz wróciłam do Hiszpanii.

Do swojej akademii. Do własnego gabinetu. Do obowiązków, które czekały na mnie na każdym kroku.

I do mężczyzny, z którym chciałam spędzić wieczór.

Spojrzałam na ekran telefonu. Żadnych nowych wiadomości.

— Dobrze, Natalia — powiedziałam sama do siebie. — Na dzisiaj wystarczy pracy.

Wstałam od biurka, zabrałam telefon i torebkę, po czym wyszłam z gabinetu.

Korytarz był spokojny. O tej porze większość zawodników kończyła już treningi, a pracownicy powoli przechodzili do wieczornych obowiązków. Zatrzymałam się jeszcze przy recepcji.

Elena García siedziała za ladą i przeglądała dokumenty.

— Dobry wieczór, Elena.

Podniosła głowę.

— Dobry wieczór, Natalia. Wracasz już do siebie?

— Tak. Na dzisiaj wystarczy.

— I bardzo dobrze. Wyglądasz, jakbyś potrzebowała kilku godzin snu.

Roześmiałam się.

— Aż tak źle?

— Nie powiedziałabym, że źle. Raczej jak kobieta, która przez ostatnie trzy tygodnie próbowała zarządzać akademią z drugiego końca Europy.

— Trafna diagnoza.

— A Cori?

— Odpoczywa. Megan pilnuje, żeby nie wpadła na pomysł samodzielnego organizowania sobie treningu.

Elena pokręciła głową z rozbawieniem.

— Znamy Cori. To może być trudne zadanie.

— Dlatego mamy Megan.

— W takim razie życzę wam spokojnego wieczoru.

— Dziękuję. Tobie również.

Ruszyłam w stronę wyjścia.

Po kilku minutach znalazłam się na parkingu. Powietrze było ciepłe, a niebo nad akademią przybierało pomarańczowo-różowe odcienie. Przez chwilę zatrzymałam się przy samochodzie i spojrzałam na budynki akademii.

Wróciłam.

I po raz pierwszy od kilku tygodni nie musiałam natychmiast nigdzie jechać.

19:02 – Rezydencja Natalii

Po wejściu do domu odłożyłam torebkę na konsolę w przedpokoju i zdjęłam buty.

Panowała przyjemna cisza.

Przeszłam przez salon. Duże okna wychodziły na ogród, w którym delikatne oświetlenie podkreślało kontury drzew i krzewów. Na stoliku stał wazon z białymi kwiatami. Wszystko wyglądało dokładnie tak, jak zostawiłam przed wyjazdem.

Postawiłam telefon obok kanapy.

Najpierw jednak chciałam wziąć prysznic.

Przeszłam do sypialni, otworzyłam szafę i wyjęłam szlafrok. Następnie skierowałam się do łazienki.

Była przestronna, utrzymana w jasnych kolorach. Marmurowy blat, duże lustro, podwójna umywalka i szeroki prysznic z przeszklonymi drzwiami.

Odłożyłam szlafrok na wieszak.

Rozebrałam się, związałam włosy i weszłam pod prysznic.

Ciepła woda spłynęła mi po ramionach. Zamknęłam oczy i przez kilka sekund po prostu stałam bez ruchu.

Dopiero teraz poczułam, jak bardzo byłam zmęczona.

Trzy tygodnie w Paryżu dały mi się we znaki. Niby nie rozgrywałam meczów, ale emocjonalnie przeżywałam każde spotkanie Cori. Każdy trudny gem, każdy tie-break i każdą piłkę meczową.

Przesunęłam dłonią po twarzy.

— Koniec pracy — mruknęłam.

Sięgnęłam po żel pod prysznic o delikatnym zapachu jaśminu. Dokładnie umyłam ciało, ramiona, brzuch i nogi. Umyłam również piersi, poświęcając chwilę na dokładne spłukanie kosmetyku.

Następnie zajęłam się pielęgnacją nóg i okolic bikini. Zdecydowałam się na dokładne golenie, ponieważ chciałam czuć się świeżo i komfortowo.

Nie spieszyłam się.

Po wszystkim spłukałam ciało chłodniejszą wodą i zakręciłam prysznic.

Sięgnęłam po duży, miękki ręcznik. Osuszyłam ciało, a następnie nałożyłam balsam o zapachu wanilii.

W lustrze zobaczyłam swoje odbicie.

Wyglądałam na zmęczoną, ale zadowoloną.

— Teraz jeszcze kilka rzeczy i będę gotowa — powiedziałam.

19:28 – Przygotowania

Najpierw zajęłam się włosami.

Rozpuściłam je i dokładnie umyłam szamponem. Następnie nałożyłam odżywkę, odczekałam kilka minut i spłukałam ją letnią wodą.

Po wyjściu z łazienki owinęłam włosy ręcznikiem.

W sypialni usiadłam przed toaletką i zaczęłam suszyć włosy suszarką. Użyłam okrągłej szczotki, żeby nadać im objętość. Nie chciałam przesadnie wymyślnej fryzury. Zależało mi na naturalnym wyglądzie.

Po kilkunastu minutach odłożyłam suszarkę.

Moje włosy opadały miękkimi falami na ramiona.

Przyjrzałam się sobie w lustrze.

— Całkiem nieźle — oceniłam.

Otworzyłam szufladę z kosmetykami.

Zdecydowałam się na delikatny makijaż. Nałożyłam podkład, odrobinę korektora i róż. Podkreśliłam brwi, a na powieki nałożyłam subtelny cień w odcieniu brązu.

Tusz do rzęs wystarczył, żeby spojrzenie stało się bardziej wyraziste.

Na końcu sięgnęłam po pomadkę.

Wybrałam klasyczną czerwień o satynowym wykończeniu.

Nałożyłam ją starannie, po czym lekko zacisnęłam usta.

Telefon leżący na toaletce zawibrował.

Spojrzałam na ekran.

SMS · MACIEJ PIOTR PRZYBYSZEWSKI

Maciej: Jak tam, kochanie? Zdążyłaś już odpocząć?

Uśmiechnęłam się.

Ja: Właśnie się przygotowuję.

Maciej: Do wyjścia?

Ja: A jak myślisz?

Maciej: Mam kilka pomysłów, ale wolę nie zgadywać.

Ja: Bardzo rozsądnie.

Maciej: Brzmisz tajemniczo.

Ja: Może trochę.

Maciej: Powinienem się przygotować na coś szczególnego?

Ja: Powinieneś przede wszystkim założyć coś ładnego.

Maciej: Czyli jednak randka?

Ja: Być może.

Maciej: W takim razie zaczynam się starać.

Roześmiałam się cicho.

Odłożyłam telefon i otworzyłam kolejną szufladę toaletki.

19:46 – Wybór bielizny

Przesunęłam kilka wieszaków w szafie, aż znalazłam komplet, który od razu przykuł moją uwagę.

Czarna koronka.

Biustonosz typu balconette z delikatnym haftem kwiatowym, cienkimi ramiączkami i subtelnym wykończeniem pod biustem. Do kompletu dopasowane figi brazylijskie z koronkowymi bokami.

Obok leżał również czarny, delikatny pas do pończoch.

Przez chwilę zastanawiałam się, czy nie będzie to przesada.

W końcu uśmiechnęłam się do własnego odbicia.

— Dlaczego nie?

Założyłam komplet i poprawiłam ramiączka biustonosza.

Bielizna dobrze leżała i podkreślała sylwetkę, nie sprawiając wrażenia przesadnie wystylizowanej.

Następnie wyjęłam z szafy czarną sukienkę.

Była dopasowana, ale nie przesadnie obcisła. Miała delikatny dekolt, odkryte ramiona i długość sięgającą nieco powyżej kolan.

Do tego dobrałam czarne szpilki.

Położyłam wszystko na łóżku.

Zanim jednak się ubrałam, postanowiłam zająć się paznokciami.

20:03 – Ostatnie poprawki

Usiadłam przy toaletce i wyjęłam lakier w kolorze głębokiej czerwieni.

Najpierw przygotowałam paznokcie, następnie nałożyłam pierwszą warstwę lakieru. Po jej wyschnięciu dodałam drugą.

Kolor był elegancki i dobrze komponował się z pomadką.

W czasie schnięcia lakieru sprawdziłam telefon.

Kolejna wiadomość.

Maciej: Mam nadzieję, że nie planujesz dzisiaj spędzić całego wieczoru przed lustrem.

Ja: A jeśli planuję?

Maciej: To będę musiał uzbroić się w cierpliwość.

Ja: Możesz przecież w tym czasie za mną zatęsknić.

Maciej: Natalia, ja już tęsknię.

Przeczytałam wiadomość jeszcze raz.

Tym razem nie odpisałam od razu.

Zamiast tego wybrałam jego numer i zadzwoniłam.

Odebrał po drugim sygnale.

— Cześć, kochanie — usłyszałam.

— Cześć.

— Wszystko dobrze?

— Tak. Po prostu chciałam usłyszeć twój głos.

— To bardzo dobry powód, żeby zadzwonić.

Uśmiechnęłam się.

— Co robisz?

— Właśnie kończę kilka rzeczy. A ty?

— Siedzę przed toaletką i zastanawiam się, czy już jestem gotowa.

— Znam cię. Jeszcze nie jesteś.

— Bardzo zabawne.

— Mówię z doświadczenia.

— Maciej?

— Tak?

— Tęskniłam za tobą.

Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.

— Ja za tobą też. Bardzo.

Oparłam się wygodniej o krzesło.

— Nie widzieliśmy się kilka tygodni.

— Wiem.

— I mam wrażenie, że dopiero teraz naprawdę odpocznę.

— To dobrze. Nie zamierzam dzisiaj rozmawiać z tobą o pracy.

— A jeśli sama zacznę?

— Wtedy przypomnę ci, że jesteś na urlopie od bycia dyrektorką.

Roześmiałam się.

— Nie wiem, czy potrafię.

— Nauczymy się.

— Brzmi jak plan.

— O której będziesz gotowa?

Spojrzałam na sukienkę leżącą na łóżku.

— Za jakieś dwadzieścia minut.

— W porządku. Czekam.

— Do zobaczenia, kochanie.

— Do zobaczenia, Natalia.

Rozłączyłam się.

Przez chwilę siedziałam bez ruchu, z telefonem w dłoni.

Potem wstałam.

20:24 – Gotowa do wyjścia

Włożyłam sukienkę i dokładnie poprawiłam jej ułożenie.

Założyłam szpilki, delikatne kolczyki i cienki złoty naszyjnik.

Na nadgarstek nałożyłam bransoletkę.

Następnie sięgnęłam po perfumy. Wybrałam zapach z nutami jaśminu, wanilii i białego piżma.

Jedno psiknięcie na szyję, drugie na nadgarstki.

Spojrzałam w lustro.

Czarne włosy opadały falami na ramiona. Czerwona pomadka kontrastowała z czarną sukienką, a subtelna biżuteria dopełniała całości.

Byłam zadowolona.

Wzięłam niewielką czarną torebkę, włożyłam do niej telefon, klucze i pomadkę.

Przed wyjściem jeszcze raz spojrzałam na siebie w lustrze.

— Natalia Morgan — powiedziałam z uśmiechem. — Dzisiaj nie jesteś dyrektorką akademii.

Zgasiłam światło.

Tego wieczoru chciałam być po prostu kobietą, która spotyka się z mężczyzną, za którym bardzo tęskniła.

A Maciej zdecydowanie zasługiwał na taki wieczór.

20:31 · WIADOMOŚĆ SMS

Telefon zawibrował, kiedy zamykałam drzwi.

Maciej: Jestem już gotowy. Czekam na ciebie.

Ja: Wychodzę.

Maciej: Nie mogę się doczekać.

Ja: Ja też. ❤️

Schowałam telefon do torebki i ruszyłam w stronę samochodu.

Po raz pierwszy od dawna nie myślałam o harmonogramach treningowych, wynikach meczów, raportach medycznych ani o dzikiej karcie na Wimbledon.

Myślałam tylko o wieczorze, który miał należeć do nas.

I bardzo chciałam, żeby trwał jak najdłużej.