Akademia (III) - Upójna noc Macieja Piotra Przybyszewskiego i Natalii Morgan
17 listopada 2026
Akademia
22 min
Poniższy tekst znajduje się w poczekalni!
Poniedziałek, 8 czerwca 2026 roku
20:31
Szłam w stronę samochodu, trzymając niewielką czarną torebkę w dłoni. Wieczorne powietrze było przyjemnie ciepłe, a po całym dniu spędzonym w akademii wreszcie mogłam odetchnąć. Za sobą zostawiłam raporty, rozmowy, telefony, sprawy organizacyjne i wszystkie te drobiazgi, które potrafiły skutecznie wypełnić każdą wolną minutę.
Przynajmniej taki miałam plan.
Chciałam spędzić ten wieczór z Maciejem. Bez pośpiechu, bez zawodowych obowiązków i bez nieustannego zerkania na telefon. Ostatnie tygodnie były dla mnie wyjątkowo intensywne. Roland Garros, kolejne zwycięstwa Cori, zmiany rezerwacji lotów, podróżowanie między Paryżem a Hiszpanią, a potem powrót do akademii i troska o to, żeby nasza finalistka rzeczywiście odpoczęła.
Byłam dumna z Cori. Bardzo. Jednocześnie wiedziałam, że nie mogę pozwolić, żeby sukces jednej zawodniczki sprawił, iż zapomnę o pozostałych podopiecznych. Akademia wymagała ode mnie codziennej uwagi. Byłam za nią odpowiedzialna i nie zamierzałam traktować tego obowiązku lekko.
Tego wieczoru chciałam jednak być po prostu Natalią.
Kobietą, która tęskniła za swoim partnerem.
Zatrzymałam się na chwilę i spojrzałam na samochód. Właściwie mogłam pojechać nim do Macieja. Nie byłoby w tym nic niezwykłego. Znałam drogę, wiedziałam, gdzie zaparkować, a później mogłabym wrócić do siebie, kiedy tylko uznałabym, że pora zakończyć spotkanie.
Tylko że nie byłam pewna, czy rzeczywiście będę chciała wracać.
Uśmiechnęłam się do własnych myśli.
Maciej i ja nie widzieliśmy się od kilku tygodni. Rozłąka sprawiła, że zwykłe wiadomości, krótkie rozmowy telefoniczne i zapewnienia o tęsknocie nie wystarczały mi już tak bardzo jak wcześniej. Chciałam poczuć jego obecność, przytulić się do niego i spędzić z nim trochę czasu. Nie miałam ochoty pilnować godziny ani zastanawiać się, czy powinnam już ruszać w drogę powrotną.
Wiedziałam też, że jeśli wieczór potoczy się tak, jak podpowiadała mi wyobraźnia, mogę zostać u niego na noc.
W takim przypadku własny samochód byłby raczej kłopotem niż udogodnieniem.
Wyjęłam telefon z torebki i odnalazłam numer lokalnej korporacji taksówkowej. Po krótkiej rozmowie zamówiłam samochód pod adres rezydencji. Podałam miejsce odbioru i adres mieszkania Macieja. Dyspozytorka poinformowała mnie, że kierowca powinien pojawić się za kilka minut.
Schowałam telefon i poprawiłam pasek torebki na ramieniu.
Nie musiałam już nigdzie się spieszyć.
20:47
Taksówka zatrzymała się przy podjeździe. Kierowca wysiadł, obszedł samochód i otworzył mi drzwi.
— Buenas noches — przywitał mnie z uśmiechem.
— Buenas noches — odpowiedziałam, odwzajemniając uśmiech.
— Natalia Morgan?
— Tak, to ja.
— Álvaro Sánchez. Zamawiała pani taksówkę do centrum?
— Zgadza się. Dziękuję.
Wsiadłam do samochodu, ostrożnie układając sukienkę, żeby jej nie pognieść. Álvaro zamknął drzwi, wrócił za kierownicę i ruszył.
Przez pierwsze minuty obserwowałam światła mijanych budynków. Hiszpańskie wieczory miały w sobie coś, co zawsze mnie uspokajało. Ulice stopniowo cichły, choć w restauracjach i kawiarniach wciąż można było dostrzec ludzi siedzących przy stolikach. Niektórzy spacerowali, inni rozmawiali, a jeszcze inni spieszyli się do swoich domów.
— Długo mieszka pani w Hiszpanii? — zapytał Álvaro, spoglądając na mnie w lusterku.
— Już kilka lat.
— Podoba się pani?
— Bardzo. Mam tutaj swoją akademię tenisową. To właściwie mój drugi dom.
— Akademię? — zainteresował się. — Tenisową?
— Tak. Prowadzę ją.
— To musi być dużo pracy.
Zaśmiałam się cicho.
— Zdecydowanie. Czasami mam wrażenie, że pracuję przez całą dobę.
— Ale dzisiaj chyba nie jedzie pani do pracy?
— Nie. Dzisiaj mam wolny wieczór.
— W takim razie życzę udanego wieczoru.
— Dziękuję, Álvaro.
Oparłam się wygodniej i ponownie spojrzałam przez szybę.
Wolny wieczór. Dwa słowa, które brzmiały niemal luksusowo.
Pomyślałam o Macieju. Zastanawiałam się, czy rzeczywiście przygotował wszystko tak, jak zapowiadał. W jednej z wiadomości wspominał, że chce zorganizować coś spokojnego, bez wychodzenia do zatłoczonej restauracji. Nie zdradził mi jednak wszystkich szczegółów.
Nie dopytywałam.
Chciałam dać mu przyjemność z przygotowania niespodzianki.
Wiedziałam jedynie, że będzie to wieczór u niego. Resztę zamierzałam odkryć na miejscu.
21:02
— Jesteśmy na miejscu — oznajmił po kilkunastu minutach Álvaro.
Podniosłam wzrok. Taksówka zatrzymała się przed budynkiem, w którym mieszkał Maciej.
— Dziękuję za kurs.
— Cała przyjemność po mojej stronie. Miłego wieczoru, pani Natalio.
— Dobranoc, Álvaro.
Zapłaciłam, zabrałam torebkę i wysiadłam. Kierowca odjechał, a ja przez chwilę stałam przed wejściem, spoglądając na budynek.
Wyjęłam telefon i napisałam do Macieja.
Jestem już na miejscu. Zaraz będę u Ciebie.
Odpowiedź przyszła niemal natychmiast.
W takim razie czekam, kochanie. Drzwi będą otwarte.
Uśmiechnęłam się.
21:10
Weszłam do budynku, a następnie skierowałam się do windy. Kiedy dotarłam na właściwe piętro, poprawiłam włosy, sprawdziłam, czy torebka jest zamknięta, i ruszyłam w stronę mieszkania.
Drzwi rzeczywiście były uchylone.
Zapukałam lekko.
— Maciej?
— Wchodź, kochanie!
Otworzyłam drzwi i weszłam do środka.
Maciej stał w głębi mieszkania. Miał na sobie białą koszulę z podwiniętymi rękawami i ciemne spodnie. Wyglądał elegancko, ale jednocześnie swobodnie. Kiedy mnie zobaczył, na jego twarzy pojawił się szeroki uśmiech.
Przez krótką chwilę po prostu na siebie patrzyliśmy.
Potem podszedł do mnie.
— Cześć, piękna.
— Cześć.
Objął mnie w pasie, a ja zarzuciłam mu ręce na szyję. Przyciągnął mnie do siebie i pocałował. Nie był to pośpieszny pocałunek na powitanie. Oboje mieliśmy za sobą kilka tygodni rozłąki i żadne z nas nie zamierzało udawać, że nie miało to znaczenia.
Przesunęłam dłonią po jego karku.
— Tęskniłam — powiedziałam cicho.
— Ja też, kochanie. Nawet nie wiesz, jak bardzo.
— Chyba jednak wiem.
Uśmiechnął się i pocałował mnie jeszcze raz, tym razem delikatniej.
— Dobrze wyglądasz, Natalia.
— Dziękuję. Ty również.
— Biała koszula robi swoje?
— Nie tylko koszula.
Spojrzał na mnie z rozbawieniem.
— Czyli mam rozumieć, że nie muszę już niczego poprawiać?
— Na razie możesz zostać tak, jak jesteś.
— To dobra wiadomość. Spędziłem trochę czasu przed lustrem.
Zaśmiałam się.
— Naprawdę?
— Oczywiście. Nie codziennie przychodzi do mnie kobieta, na którą czekałem kilka tygodni.
— Miło mi to słyszeć.
— A mnie miło cię widzieć.
Przytuliłam się do niego jeszcze raz. Przez chwilę staliśmy w przedpokoju, jakbyśmy oboje chcieli nadrobić czas, którego nie mogliśmy spędzić razem.
W końcu Maciej odsunął się odrobinę.
— Zdejmij płaszcz, kochanie. Przygotowałem kolację.
— Coś mi mówi, że włożyłeś w to sporo wysiłku.
— Nie będę zaprzeczał.
Zdjęłam okrycie i powiesiłam je na wieszaku. Torebkę odłożyłam na komodę.
— Mogę zobaczyć, co przygotowałeś?
— Oczywiście. Chodź.
21:10
Weszliśmy do salonu połączonego z jadalnią. Pomieszczenie było przytulne, a światło kilku lamp tworzyło ciepłą atmosferę. Na stole stały dwa nakrycia, kieliszki i butelka wina.
Zatrzymałam się na moment.
— Maciej…
— Podoba ci się?
— Bardzo.
Podszedł do stołu i odsunął jedno z krzeseł.
— Pomyślałem, że po ostatnich tygodniach zasługujemy na spokojny wieczór.
— Zdecydowanie.
— Bez rozmów o akademii, raportach, treningach i rankingach.
— To brzmi jak bardzo ambitny plan.
— Jestem gotowy podjąć wyzwanie.
Roześmiałam się.
— A co, jeśli sama zacznę mówić o tenisie?
— Będę musiał ci przypomnieć, że dzisiaj mamy zakaz.
— Kto ustanowił ten zakaz?
— Ja. W porozumieniu z samym sobą.
— Bardzo demokratycznie.
— Staram się.
Podeszłam bliżej stołu. Na talerzach nie było jeszcze jedzenia, ale z kuchni dochodził przyjemny zapach.
— Co przygotowałeś?
— Makaron z krewetkami.
Spojrzałam na niego z uznaniem.
— Sam?
— Tak. Nie chciałem zamawiać gotowego jedzenia. Uznałem, że po takim czasie dobrze będzie zrobić coś własnoręcznie.
— Wygląda na to, że naprawdę się postarałeś.
— Jeszcze nie widziałaś wszystkiego.
Wskazał na kuchnię.
— Chodź, pokażę ci.
Poszłam za nim. Na blacie stały naczynia, przyprawy i kilka produktów, których używał podczas przygotowywania kolacji. Maciej wyjaśnił mi, że makaron jest już gotowy, a krewetki przygotował osobno, żeby nie przesadzić z ich obróbką.
— Nie wiedziałam, że tak dobrze radzisz sobie w kuchni — powiedziałam.
— Nie przesadzajmy. Potrafię przygotować kilka rzeczy.
— Czyli mam nadzieję, że nie będę musiała zamawiać pizzy?
— To byłoby dla mnie bardzo bolesne.
— Nie chciałabym cię urazić.
— Dziękuję za troskę.
Podeszłam do niego i pocałowałam go w policzek.
— Dziękuję, że to przygotowałeś.
— Nie ma za co. Chciałem zrobić coś miłego.
— Udało ci się.
Maciej objął mnie jedną ręką.
— Najważniejsze, że jesteś tutaj.
Przez chwilę patrzyłam mu w oczy. Nie potrzebowałam żadnych dodatkowych zapewnień. W jego głosie słyszałam szczerość, a w sposobie, w jaki mnie obejmował, czułość, której tak bardzo mi brakowało.
— Jestem — odpowiedziałam.
21:35
Wróciliśmy do salonu. Maciej nalał wina do kieliszków, a ja usiadłam przy stole.
— Za co wznosimy toast? — zapytałam.
— Za nas.
Uniósł kieliszek.
— Za nas — powtórzyłam.
Kieliszki delikatnie się zetknęły.
Upiłam niewielki łyk.
— A teraz powiedz mi, jak minęły ci ostatnie tygodnie — poprosił.
Spojrzałam na niego z lekkim uśmiechem.
— Przecież obiecałeś, że nie będziemy rozmawiać o pracy.
— Nie pytam o pracę. Pytam o ciebie.
— To trochę inna sprawa.
— Właśnie.
Odstawiłam kieliszek.
— Było intensywnie. Bardzo intensywnie. Cori rozegrała mnóstwo spotkań, a my musieliśmy kilka razy zmieniać rezerwacje lotów. Każdy kolejny awans oznaczał nowe plany, kolejne ustalenia i dodatkową logistykę. Ale najważniejsze jest to, że dotarła do finału.
— Wiem, kochanie. Oglądałem jej mecze.
— Przegrała z Mirrą Andriejewą, ale i tak osiągnęła coś niesamowitego. Dziewięć zwycięstw w dziesięciu spotkaniach. Trzy mecze kwalifikacyjne, a później sześć wygranych w turnieju głównym.
— To naprawdę imponujący wynik.
— Jestem z niej dumna.
— Wiem.
Maciej spojrzał na mnie uważnie.
— A ty? Jak się czujesz po tych wszystkich tygodniach?
Zastanowiłam się.
— Zmęczona. Ale szczęśliwa.
— To dobrze. Chociaż chciałbym, żebyś czasami pamiętała również o sobie.
— Wiem, co zaraz powiesz.
— Naprawdę?
— Że nie mogę wszystkiego brać na siebie.
— Właśnie to chciałem powiedzieć.
— Maciej, prowadzę akademię. Nie mogę udawać, że obowiązki same się wykonają.
— Nie oczekuję tego. Wiem, jak ważna jest dla ciebie akademia. Wiem też, ile pracy w nią wkładasz. Chciałbym tylko, żebyś nie zapominała, że ty również potrzebujesz odpoczynku.
Uśmiechnęłam się.
— Dlatego właśnie tu jestem.
— I bardzo się z tego cieszę.
Wstał od stołu.
— Zaraz przyniosę kolację.
— Pomóc ci?
— Nie. Dzisiaj jesteś gościem.
— Nie jestem twoim gościem.
Odwrócił się w moją stronę.
— Masz rację. Jesteś kimś znacznie ważniejszym.
Przez chwilę patrzyliśmy na siebie w milczeniu.
— Idź już po ten makaron — powiedziałam w końcu, śmiejąc się.
— Tak jest, pani Morgan.
22:20
Kolacja była naprawdę udana. Maciej przygotował makaron z krewetkami, a całość podał w sposób, który sprawił, że poczułam się, jakbym przyszła do niewielkiej, eleganckiej restauracji.
Nie szczędziłam mu komplementów.
— Muszę przyznać, że jestem pod wrażeniem.
— Czyli mogę uznać wieczór za udany?
— Możesz.
— Nawet jeśli nie będzie deseru?
Spojrzałam na niego z udawanym oburzeniem.
— Jak to nie będzie deseru?
— Chciałem sprawdzić, czy zwracasz uwagę na szczegóły.
— Oczywiście, że zwracam.
— W takim razie będę musiał coś wymyślić.
— Koniecznie.
Roześmiał się.
Rozmawialiśmy o wielu rzeczach, ale starałam się nie wracać do akademii. Opowiadałam mu o podróży, o kilku zabawnych sytuacjach z ostatnich dni i o tym, jak Jessica niemal siłą zabroniła Cori rozmawiać o tenisie podczas obiadu.
Maciej słuchał z zainteresowaniem.
— Jessica zawsze była taka stanowcza?
— Zdecydowanie. Kiedy coś sobie postanowi, trudno ją przekonać do zmiany zdania.
— Brzmi znajomo.
— Co masz na myśli?
— Ciebie.
Zmrużyłam oczy.
— Uważasz, że jestem uparta?
— Nie. Uważam, że jesteś konsekwentna.
— To bardzo dyplomatyczna odpowiedź.
— Jestem dziennikarzem. Potrafię dobierać słowa.
— Wiem. Czasami aż za dobrze.
— Czy mam rozumieć, że masz jakieś zastrzeżenia do mojej pracy?
— Żadnych. Chociaż zdarzało ci się zadawać pytania, na które nie miałam ochoty odpowiadać.
— To część mojego zawodu.
— Wiem.
Spojrzałam na niego z rozbawieniem.
— Pamiętam kilka takich konferencji.
— Ja również.
— Szczególnie jedną.
Maciej uniósł brwi.
— Którą?
Przez moment zastanawiałam się, czy powinnam rozwinąć temat. W mojej pamięci pojawił się obraz sali konferencyjnej, mikrofonów i dziennikarzy siedzących w kilku rzędach.
— Niektóre pytania zostają w pamięci na długo — odpowiedziałam.
— To prawda.
— Zwłaszcza kiedy zadaje je ktoś, kogo zna się już z wcześniejszych turniejów.
Maciej uśmiechnął się lekko.
— Mieliśmy okazję spotykać się na wielu turniejach, zanim nasza relacja stała się taka, jak dzisiaj.
— Zgadza się.
— I chyba nie zawsze byliśmy wobec siebie tak mili.
— Nie zawsze.
— Bywałem dociekliwy.
— Bywałeś?
— Dobrze. Byłem.
Roześmiałam się.
— A ja nie zawsze miałam ochotę odpowiadać na twoje pytania.
— To również pamiętam.
Przez chwilę patrzyliśmy na siebie z uśmiechem. Nie musieliśmy opowiadać sobie całej historii naszej znajomości. Oboje dobrze wiedzieliśmy, jak wiele wydarzyło się między pierwszymi spotkaniami na turniejach a chwilą, w której staliśmy się dla siebie kimś znacznie ważniejszym.
— Cieszę się, że dzisiaj nie muszę z tobą rozmawiać przez mikrofon — powiedziałam.
— Ja też. Wolę mieć cię obok siebie.
— To miłe.
— I zdecydowanie bardziej komfortowe niż konferencja prasowa.
— Zależy, jakie zadajesz pytania.
— W takim razie postaram się zachować ostrożność.
23:00
Po kolacji przenieśliśmy się na kanapę. Maciej zabrał kieliszki, a ja usiadłam wygodnie, podciągając nogi na sofę.
Włączył cichą muzykę.
— Tak może być? — zapytał.
— Idealnie.
Usiadł obok mnie. Przez chwilę rozmawialiśmy o filmach, które ostatnio oglądaliśmy, i o książkach, na które żadne z nas nie miało wystarczająco dużo czasu.
Potem Maciej objął mnie ramieniem.
Przysunęłam się bliżej i oparłam głowę na jego barku.
— Tego mi brakowało — powiedziałam.
— Mnie również.
— Zwykłego siedzenia razem.
— Zwykłe rzeczy bywają najważniejsze.
— Zaczynasz mówić jak poeta.
— To wpływ twojej obecności.
Podniosłam głowę i spojrzałam na niego.
— Naprawdę?
— Naprawdę.
Pocałował mnie w czoło.
Przez chwilę milczeliśmy. Czułam jego dłoń na swoim ramieniu, a napięcie, które towarzyszyło mi przez cały dzień, powoli ustępowało.
— Wiesz, że jutro będę musiał wcześnie wyjść? — odezwał się w końcu.
— O której?
— O szóstej piętnaście.
Spojrzałam na niego.
— Aż tak wcześnie?
— Niestety. Mam pracę.
— Jakiś mecz?
— Tak. O siódmej zaczyna się spotkanie Kuby z Polską w Lidze Narodów siatkarek. Będę komentował transmisję.
— Czyli czeka cię pobudka przed świtem.
— Dokładnie.
— Rozumiem.
Maciej przesunął dłonią po moich włosach.
— Chciałem cię uprzedzić, żebyś się nie zdziwiła, jeśli rano obudzisz się sama. Będę musiał wyjść, zanim wstaniesz.
— Nie musisz się tłumaczyć.
— Wiem, ale wolę, żebyś wiedziała.
— Oczywiście.
— Nie chciałbym, żebyś obudziła się i pomyślała, że po prostu wyszedłem bez słowa.
— Maciej, przecież wiem, czym się zajmujesz. Rozumiem, że masz obowiązki.
— W takim razie wszystko ustalone.
— A o której będziesz kończył?
— To zależy od przebiegu spotkania i tego, jak długo potrwa nasza praca po transmisji. Nie chcę ci niczego obiecywać.
— Nie musisz. Poradzę sobie.
— Możesz zostać, jak długo będziesz chciała. Nie musisz wychodzić razem ze mną.
Spojrzałam na niego.
— Czyli nie będziesz miał nic przeciwko temu, że rano jeszcze trochę pośpię?
— Oczywiście, że nie.
— Dobrze.
Maciej pocałował mnie w policzek.
— Chciałem po prostu, żebyś czuła się swobodnie.
— Czuję się.
Uśmiechnęłam się i ponownie oparłam głowę na jego ramieniu.
Nie miałam problemu z tym, że rano będzie musiał wyjść. Znałam jego pracę, wiedziałam, jak wygląda organizacja transmisji i jak ważne jest przygotowanie do komentowania spotkania. Nie oczekiwałam, że zrezygnuje z zawodowych obowiązków tylko dlatego, że spędzamy razem wieczór.
Zresztą sama niejednokrotnie musiałam wstawać bardzo wcześnie, kiedy wymagała tego praca akademii.
— A teraz — powiedział Maciej — chciałbym zaproponować coś jeszcze.
— Słucham.
— Żebyśmy przez resztę wieczoru nie rozmawiali o pracy.
— Przecież już ustaliliśmy ten zakaz.
— Chcę go przedłużyć.
— Na jak długo?
— Do jutra.
— To może być trudne.
— Dlaczego?
— Bo nie wiem, czy będę potrafiła wytrzymać tyle godzin bez pomyślenia o akademii.
— Nie musisz o niej mówić. Myśli nie będę ci zabraniał.
— To bardzo łaskawe.
— Jestem człowiekiem kompromisu.
Zaśmiałam się.
— W takim razie zgoda.
— Świetnie.
Przyciągnął mnie do siebie i pocałował.
Tym razem nie odsunęłam się od razu.
Z czasem rozmowa stała się spokojniejsza. Nie potrzebowaliśmy już wielu słów. Maciej opowiadał mi o kilku wydarzeniach ze swojej pracy, które nie dotyczyły bezpośrednio przygotowań do meczu, a ja słuchałam go z zainteresowaniem.
W pewnym momencie zapytałam:
— Czy masz już wszystko przygotowane na jutro?
— Tak. Materiały do transmisji, statystyki, notatki. Muszę tylko rano jeszcze raz przejrzeć kilka informacji.
— Czyli nie będzie improwizacji?
— Będzie, ale dobrze przygotowana.
— Brzmi jak odpowiedź doświadczonego dziennikarza.
— Bo nim jestem.
— Nie zaprzeczam.
Uśmiechnął się.
— A ty? Masz już wszystko zaplanowane na jutro?
Przez moment zawahałam się.
— Mam kilka spraw, którymi będę musiała się zająć.
— Akademia?
— Tak, ale nie tylko.
— Chcesz o tym porozmawiać?
Spojrzałam na niego. Wiedziałam, że mogłabym opowiedzieć mu o swoich przemyśleniach dotyczących Cori i Wimbledonu. Wciąż jednak nie chciałam, żeby cały wieczór zamienił się w naradę organizacyjną.
— Może jutro — odpowiedziałam. — Dzisiaj chciałabym naprawdę odpocząć.
— W takim razie nie pytam.
— Dziękuję.
Maciej skinął głową.
Przez chwilę spoglądałam na kieliszek stojący na stoliku. W mojej głowie pojawiła się myśl o Cori. Jej finał French Open był ogromnym osiągnięciem, ale nie chciałam, żeby na tym zakończyła się jej przygoda z wielkimi turniejami.
Wimbledon.
Samo słowo przywołało we mnie wspomnienie, które nosiłam od wielu lat.
Nie był to zwykły turniej. Nie dla mnie.
Kilkanaście lat wcześniej sama stanęłam na kortach Wimbledonu w wielkim finale. Przeciwniczką była Nicola Marzyńska. Pamiętałam wynik tamtego spotkania: 0:6, 0:6.
Niektóre liczby zostają w pamięci na zawsze.
Ale tamten dzień zapamiętałam nie tylko z powodu porażki. Było jeszcze coś, co wydarzyło się podczas ceremonii zamknięcia. Coś, co z pozoru wydawało się drobiazgiem, a jednak po latach wciąż potrafiło wywołać uśmiech na mojej twarzy.
Maciej również był częścią tamtych wspomnień.
Nie był to jednak moment, w którym się poznaliśmy. Nasze drogi przecinały się już wcześniej na różnych turniejach. Znałam go jako dziennikarza, a on znał mnie jako zawodniczkę. Z czasem rozmowy zawodowe zaczęły nabierać innego charakteru.
Nie zamierzałam jednak wracać teraz do całej tej historii.
Odwróciłam głowę i spojrzałam na Macieja.
— O czym myślisz? — zapytał.
— O czymś sprzed wielu lat.
— Coś przyjemnego?
— I tak, i nie.
Przyjrzał mi się uważnie.
— Chcesz mi opowiedzieć?
Uśmiechnęłam się lekko.
— Może kiedyś.
— Czyli mam cierpliwie czekać?
— Chyba tak.
— W takim razie będę cierpliwy.
Pocałował mnie w skroń.
Nie dopytywał. Byłam mu za to wdzięczna.
23:35
Później przeszliśmy do kuchni, żeby odłożyć naczynia. Maciej nie pozwolił mi zająć się większą częścią sprzątania.
— Przecież mogę ci pomóc — zaprotestowałam.
— Wiem, ale dzisiaj nie musisz.
— Nie jestem z porcelany.
— Nigdy tak nie powiedziałem.
— Zachowujesz się, jakbym miała się zaraz rozsypać.
— Po prostu chcę cię rozpieszczać.
Spojrzałam na niego z uśmiechem.
— To brzmi znacznie lepiej.
— Widzisz? Potrafimy się porozumieć.
Podałam mu talerz, a on włożył go do zmywarki.
— A teraz naprawdę już nic nie rób — powiedział.
— Dobrze, szefie.
— Bardzo mi się podoba, kiedy jesteś taka posłuszna.
— Nie przyzwyczajaj się.
Roześmiał się i objął mnie od tyłu.
Poczułam jego dłonie na talii. Oparłam się o niego, a potem odwróciłam głowę, żeby spojrzeć mu w oczy.
— Dobrze cię mieć blisko — powiedziałam.
— Ciebie również.
Pocałował mnie w szyję, a ja przymknęłam oczy.
Nie potrzebowałam niczego więcej, żeby poczuć, jak bardzo brakowało mi tej bliskości. Przez ostatnie tygodnie nasze spotkania ograniczały się do rozmów telefonicznych, krótkich wiadomości i planowania, kiedy wreszcie uda nam się zobaczyć.
Teraz nie musieliśmy już niczego planować.
Byliśmy razem.
23:50
Kiedy wróciliśmy do salonu, Maciej zaproponował, żebyśmy obejrzeli coś lekkiego. Nie zależało mi na konkretnym filmie. Chciałam po prostu zostać obok niego.
Usiadłam na kanapie, a on po chwili do mnie dołączył.
— Wybieraj — powiedział, podając mi pilot.
— Nie mam preferencji.
— To może komedia?
— Może być.
Wybrałam jeden z filmów, który pojawił się na ekranie. Maciej usiadł obok i objął mnie ramieniem.
Przez pierwsze kilkanaście minut rzeczywiście oglądaliśmy. Później coraz częściej rozmawialiśmy, komentując poszczególne sceny. W końcu film stał się jedynie tłem dla naszej rozmowy.
— Wiesz, że dobrze wyglądasz? — powiedział nagle Maciej.
Odwróciłam się w jego stronę.
— Już mi to dzisiaj mówiłeś.
— Mogę powtórzyć.
— Nie zabraniam.
— Masz piękną sukienkę.
— Dziękuję.
Przesunął wzrokiem po mojej sylwetce, zatrzymując spojrzenie na mojej twarzy.
— I ten zapach…
Uśmiechnęłam się.
— Perfumy?
— Tak. Jaśmin?
— Między innymi.
— Bardzo mi się podobają.
— Cieszę się.
— Zresztą cały wieczór jest wyjątkowo udany.
— To chyba zasługa gospodarza.
— I gościa.
00:30
Pocałowałam go.
Nie spieszyliśmy się. Każdy pocałunek był odpowiedzią na tęsknotę, która narastała przez ostatnie tygodnie. Maciej przesunął dłonią po moich plecach, a ja objęłam go za szyję.
— Kocham cię — powiedział cicho.
Spojrzałam mu w oczy.
— Ja ciebie też.
Pocałował mnie ponownie.
Tym razem nie myślałam już o filmie, o akademii ani o tym, co czekało mnie następnego dnia. Liczyła się tylko chwila, w której byłam blisko niego.
Wiedziałam, że jesteśmy dorośli i że oboje chcemy tej bliskości. Nie musieliśmy niczego udowadniać ani przyspieszać. Mogliśmy po prostu cieszyć się sobą.
Maciej odsunął się na moment.
— Wszystko w porządku, kochanie?
— Tak.
— Na pewno?
— Na pewno.
Uśmiechnął się i pocałował mnie w czoło.
— Dobrze.
Przez chwilę patrzyliśmy na siebie w milczeniu.
Potem wstaliśmy z kanapy.
Nie pamiętam dokładnie, kiedy przestaliśmy zwracać uwagę na upływający czas. Wieczór, który początkowo miał być spokojną kolacją i rozmową, stopniowo stał się czymś znacznie bardziej intymnym.
Wiedziałam, że Maciej rano będzie musiał wyjść. Wiedziałam również, że jeśli zostanę na noc, obudzę się w jego mieszkaniu sama.
Nie przeszkadzało mi to.
Chciałam zostać.
Chciałam spędzić z nim tę noc, przytulić się do niego i zasnąć obok człowieka, za którym tak bardzo tęskniłam.
Nie potrzebowałam żadnych dodatkowych deklaracji.
Rozpięłam jeden guzik, drugi, kolejny… Zsunęłam bluzkę z ramion, pozwalając opaść jej na podłogę. Moje ponętne piersi z nabrzmiałymi z podniecenia sutkami zakołysały się swobodnie.
— Chcesz więcej? — zapytałamz uśmiechem.
Macej przełknął ślinę.
Zgrabnym gestem rozpięłam suwak spódnicy, która zsunęła się na ziemię obok bluzki. Byłam teraz tylko w samych majteczkach, wilgotnych od soków wyciekających z mojej coraz mocniej. Żądza zawładnęła mną całkowicie. Podniecało mnie to, że na mnie patrzy, podniecało mnie, że się przed nim rozbiera.
— Jeszcze więcej?
— Och, Natalia… Jesteś piękna… — jęknął Maciej. Jego członek powrócił prawie do poprzednich rozmiarów.
Zsunęłam z siebie ostatnią część ubrania. Stałam eraz przed nim całkowicie naga, oświetlona delikatnym światłem lampki nocnej. Patrzyłam na Macieja roziskrzonymi oczyma. Odruchowo sięgnęłam dłonią do łona, poczułam gorące soki wypływające z mojej wnętrza na uda. Nie mogłam się dłużej hamować…
Palcami delikatnie dotknęłj nabrzmiałego guziczka.
Podeszłam do Macieja, oddychającego coraz ciężej. Chwyciła jego głowę i przytuliłam ją do swoich pełnycm iersi.
— Całuj mnie…
Ustami chwycił sutek, który pod dotykiem warg wyprężył się jeszcze mocniej. Maciej pił się w ten sutek z całej siły. Ssał go i przygryzał delikatnie jak zgłodniałe dziecko, pragnące poczuć smak matczynego mleka. Maciej Chwycił mnie w pasie i zagarnął ją na łóżko. Upadłam obok niego szeroko rozkładając nogi i eksponując w całej okazałości różową muszelkę. .
— Pieść mnie…. pieść… – złapałam Macieja za głowę i zsuwałam niżej, na łono.
Dłońmi pieścił moje cudowne, duże piersi. Pocałunkami okrywał ślicznie zaokrąglony brzuszek, niżej, coraz niżej… Chwilę zatrzymał się przy pępku, liżąc go językiem, a potem jeszcze niżej, pomiędzy ślicznie przystrzyżone ciemne włoski….
— Aaaaa… – krzyknęłan nie panując nad sobą – taaaak! Liż mnieee!…
Maciej wpił się , Maciej całował i ssał jak szalony, wsuwając język coraz głębiej w rozpalone wnętrze…
Szalałam z namiętności, wijąc się po łóżku. Pieszczoty doprowadzały mnie na skraj rozkoszy. Żądza opanowała moje ciało.
— Taaak…. taaak!!… – nie panując nad sobą. chwyciłam dłoń Macieja i wsunęłan środkowy palec w rozpaloną pochwę
— Głębieeej….
Maciej zaczął nim poruszać w środku, nie przerywając jednocześnie pieszczenia ustami nabrzmiałego guziczka. Rozsunęłam nogi jeszcze szerzej, dając Maciejowi pełny dostęp. Niewiele myśląc wsunął we mnie drugi palec, potem trzeci…
— Aaaaah… mocnieeej… – jęczałam – mooooocnieeeej!…
Rzucałam głową po pościeli. Rękami chwyciłam swoje piersi, pieściłam je i ugniatałam. Maciej coraz mocniej, coraz głębiej wsuwał palce w jej pochwę….
Poczułam, jak palce dotknęły tylnej ścianki mojej macicy. Moja rozkosz wybuchła z niepowstrzymaną siłą. Krzyknęłam krótko, przeraźliwie i wyprężyłam się, zastygając w bezruchu. Z mojego łona popłynęły soki, wypływając na pościel, dłoń Olka i jego usta…
Maciej czując skurcze muszelki zastygł w bezruchu.
Leżałam z zamkniętymi oczami i otwartymi szeroko ustami. Wyglądało, jakby bezgłośnie krzyczałam. Dawno nie przeżyłam tak potężnego orgazmu. Czułam jak pulsuje, jak zaciska się na palcach tkwiących we mnie głęboko. Chciała jeszcze…
— Rozbierz się – wysapałam, z trudem łapiąc oddech – rozbierz się… i wejdź we mnie.
Zdjął z siebie koszulę. Następnie z spodnie i majtki. Penis Macieja prężył się w olbrzymim wzwodzie.
— Chodź do mnie – wyciągnęłan ręce.
Maciej dysząc z podniecenia najpierw podszedł do szafii nocnej gdzie były przygotowane prezerwatywy. 1 z nich wyjął i załozył na swojego penisa, a następnie nasunął się na mnie. Moja dłoń objęła penisa Macieja, delikatnie nakierowałam go na szeroko rozwartą, gotową na jego przyjęcie muszelkę.
— Aaaach… – westchnęłam głęboko, czując, jak potężny pal wchodzi we mnie, rozpychając wilgotne wnętrze.
— Oooch…
Maciej poruszył się we mnie raz, drugi, trzeci…
wiłaM się pod Maciejem. Trzymałam go mocno w uścisku. Czułam, jak Macieja tors rozpłaszcza moje piersi. Czułam Macieja członka wchodzącego w nią, głęboko, jak najgłębiej, ocierającego się o tylną ściankę macicy. Moja żądza… Macieja jego penis wbijający się we mnie z całej siły, tak doskonale dopasowany do mojej muszelki…
— Jeszczeee… głębieeeej… – zaczęłam krzyczeć.
Czułam, jak ogarnia mnie ogień rozkoszy.
Wbiłam paznokcie w plecy Macieja. Z całej siły, boleśnie. Czułam, że penis zaczyna drgać w niej, czułan, że też jest blisko…
Maciej wbił się z całej siły jak najgłębiej we mnie. Raz… potem drugi…
Macieja jądra dotykały wilgotnej muszelki.
— Nataliaaaaaaaaa… – jęknął.
Poczułam jak penis Macieja zaczął pulsować.
— Aaaaah…
Gorący biały płyn zalał moje wnętrze
Rozluźniłam uścisk. Maciej zsunął się ze mnie, opadł na pościel.
Nie wiem, która była godzina, kiedy w końcu zrobiło się cicho.
Leżałam obok Macieja, wtulona w niego. W pokoju panował półmrok, a za oknem noc powoli ustępowała spokojowi późnych godzin.
Czułam jego ramię wokół siebie.
— Wszystko dobrze? — zapytał cicho.
— Tak.
— Nie jesteś zmęczona?
— Jestem. Ale to przyjemne zmęczenie.
Uśmiechnął się.
— Dobrze.
Przesunęłam dłonią po jego klatce piersiowej i przytuliłam się mocniej.
— Dziękuję za dzisiejszy wieczór.
— To ja dziękuję, że przyjechałaś.
— Nie mogłam się doczekać.
— Ja też.
Przez chwilę milczeliśmy.
— Maciej?
— Tak, kochanie?
— Cieszę się, że jesteśmy razem.
Objął mnie mocniej.
— Ja również.
Zamknęłam oczy.
Nie chciałam już niczego analizować. Nie chciałam wracać do obowiązków ani myśleć o tym, co przyniesie kolejny dzień. Miałam przed sobą kilka godzin odpoczynku, a obok siebie człowieka, którego obecność była dla mnie ważna.
Zasnęłam spokojnie.
Kocur2527
Jak Ci się podobało?