Akademia (III) - Upójna noc Macieja Piotra Przybyszewskiego i Natalii Morgan

17 listopada 2026

Opowiadanie z serii:
Akademia

22 min

Poniższy tekst znajduje się w poczekalni!


Poniedziałek, 8 czerwca 2026 roku

20:31


Szłam w stronę samochodu, trzymając niewielką czarną torebkę w dłoni. Wieczorne powietrze było przyjemnie ciepłe, a po całym dniu spędzonym w akademii wreszcie mogłam odetchnąć. Za sobą zostawiłam raporty, rozmowy, telefony, sprawy organizacyjne i wszystkie te drobiazgi, które potrafiły skutecznie wypełnić każdą wolną minutę.

Przynajmniej taki miałam plan.

Chciałam spędzić ten wieczór z Maciejem. Bez pośpiechu, bez zawodowych obowiązków i bez nieustannego zerkania na telefon. Ostatnie tygodnie były dla mnie wyjątkowo intensywne. Roland Garros, kolejne zwycięstwa Cori, zmiany rezerwacji lotów, podróżowanie między Paryżem a Hiszpanią, a potem powrót do akademii i troska o to, żeby nasza finalistka rzeczywiście odpoczęła.

Byłam dumna z Cori. Bardzo. Jednocześnie wiedziałam, że nie mogę pozwolić, żeby sukces jednej zawodniczki sprawił, iż zapomnę o pozostałych podopiecznych. Akademia wymagała ode mnie codziennej uwagi. Byłam za nią odpowiedzialna i nie zamierzałam traktować tego obowiązku lekko.

Tego wieczoru chciałam jednak być po prostu Natalią.

Kobietą, która tęskniła za swoim partnerem.

Zatrzymałam się na chwilę i spojrzałam na samochód. Właściwie mogłam pojechać nim do Macieja. Nie byłoby w tym nic niezwykłego. Znałam drogę, wiedziałam, gdzie zaparkować, a później mogłabym wrócić do siebie, kiedy tylko uznałabym, że pora zakończyć spotkanie.

Tylko że nie byłam pewna, czy rzeczywiście będę chciała wracać.

Uśmiechnęłam się do własnych myśli.

Maciej i ja nie widzieliśmy się od kilku tygodni. Rozłąka sprawiła, że zwykłe wiadomości, krótkie rozmowy telefoniczne i zapewnienia o tęsknocie nie wystarczały mi już tak bardzo jak wcześniej. Chciałam poczuć jego obecność, przytulić się do niego i spędzić z nim trochę czasu. Nie miałam ochoty pilnować godziny ani zastanawiać się, czy powinnam już ruszać w drogę powrotną.

Wiedziałam też, że jeśli wieczór potoczy się tak, jak podpowiadała mi wyobraźnia, mogę zostać u niego na noc.

W takim przypadku własny samochód byłby raczej kłopotem niż udogodnieniem.

Wyjęłam telefon z torebki i odnalazłam numer lokalnej korporacji taksówkowej. Po krótkiej rozmowie zamówiłam samochód pod adres rezydencji. Podałam miejsce odbioru i adres mieszkania Macieja. Dyspozytorka poinformowała mnie, że kierowca powinien pojawić się za kilka minut.

Schowałam telefon i poprawiłam pasek torebki na ramieniu.

Nie musiałam już nigdzie się spieszyć.


20:47


Taksówka zatrzymała się przy podjeździe. Kierowca wysiadł, obszedł samochód i otworzył mi drzwi.

— Buenas noches — przywitał mnie z uśmiechem.

— Buenas noches — odpowiedziałam, odwzajemniając uśmiech.

— Natalia Morgan?

— Tak, to ja.

— Álvaro Sánchez. Zamawiała pani taksówkę do centrum?

— Zgadza się. Dziękuję.

Wsiadłam do samochodu, ostrożnie układając sukienkę, żeby jej nie pognieść. Álvaro zamknął drzwi, wrócił za kierownicę i ruszył.

Przez pierwsze minuty obserwowałam światła mijanych budynków. Hiszpańskie wieczory miały w sobie coś, co zawsze mnie uspokajało. Ulice stopniowo cichły, choć w restauracjach i kawiarniach wciąż można było dostrzec ludzi siedzących przy stolikach. Niektórzy spacerowali, inni rozmawiali, a jeszcze inni spieszyli się do swoich domów.

— Długo mieszka pani w Hiszpanii? — zapytał Álvaro, spoglądając na mnie w lusterku.

— Już kilka lat.

— Podoba się pani?

— Bardzo. Mam tutaj swoją akademię tenisową. To właściwie mój drugi dom.

— Akademię? — zainteresował się. — Tenisową?

— Tak. Prowadzę ją.

— To musi być dużo pracy.

Zaśmiałam się cicho.

— Zdecydowanie. Czasami mam wrażenie, że pracuję przez całą dobę.

— Ale dzisiaj chyba nie jedzie pani do pracy?

— Nie. Dzisiaj mam wolny wieczór.

— W takim razie życzę udanego wieczoru.

— Dziękuję, Álvaro.

Oparłam się wygodniej i ponownie spojrzałam przez szybę.

Wolny wieczór. Dwa słowa, które brzmiały niemal luksusowo.

Pomyślałam o Macieju. Zastanawiałam się, czy rzeczywiście przygotował wszystko tak, jak zapowiadał. W jednej z wiadomości wspominał, że chce zorganizować coś spokojnego, bez wychodzenia do zatłoczonej restauracji. Nie zdradził mi jednak wszystkich szczegółów.

Nie dopytywałam.

Chciałam dać mu przyjemność z przygotowania niespodzianki.

Wiedziałam jedynie, że będzie to wieczór u niego. Resztę zamierzałam odkryć na miejscu.


21:02


— Jesteśmy na miejscu — oznajmił po kilkunastu minutach Álvaro.

Podniosłam wzrok. Taksówka zatrzymała się przed budynkiem, w którym mieszkał Maciej.

— Dziękuję za kurs.

— Cała przyjemność po mojej stronie. Miłego wieczoru, pani Natalio.

— Dobranoc, Álvaro.

Zapłaciłam, zabrałam torebkę i wysiadłam. Kierowca odjechał, a ja przez chwilę stałam przed wejściem, spoglądając na budynek.

Wyjęłam telefon i napisałam do Macieja.

Jestem już na miejscu. Zaraz będę u Ciebie.

Odpowiedź przyszła niemal natychmiast.

W takim razie czekam, kochanie. Drzwi będą otwarte.

Uśmiechnęłam się.


21:10


Weszłam do budynku, a następnie skierowałam się do windy. Kiedy dotarłam na właściwe piętro, poprawiłam włosy, sprawdziłam, czy torebka jest zamknięta, i ruszyłam w stronę mieszkania.

Drzwi rzeczywiście były uchylone.

Zapukałam lekko.

— Maciej?

— Wchodź, kochanie!

Otworzyłam drzwi i weszłam do środka.

Maciej stał w głębi mieszkania. Miał na sobie białą koszulę z podwiniętymi rękawami i ciemne spodnie. Wyglądał elegancko, ale jednocześnie swobodnie. Kiedy mnie zobaczył, na jego twarzy pojawił się szeroki uśmiech.

Przez krótką chwilę po prostu na siebie patrzyliśmy.

Potem podszedł do mnie.

— Cześć, piękna.

— Cześć.

Objął mnie w pasie, a ja zarzuciłam mu ręce na szyję. Przyciągnął mnie do siebie i pocałował. Nie był to pośpieszny pocałunek na powitanie. Oboje mieliśmy za sobą kilka tygodni rozłąki i żadne z nas nie zamierzało udawać, że nie miało to znaczenia.

Przesunęłam dłonią po jego karku.

— Tęskniłam — powiedziałam cicho.

— Ja też, kochanie. Nawet nie wiesz, jak bardzo.

— Chyba jednak wiem.

Uśmiechnął się i pocałował mnie jeszcze raz, tym razem delikatniej.

— Dobrze wyglądasz, Natalia.

— Dziękuję. Ty również.

— Biała koszula robi swoje?

— Nie tylko koszula.

Spojrzał na mnie z rozbawieniem.

— Czyli mam rozumieć, że nie muszę już niczego poprawiać?

— Na razie możesz zostać tak, jak jesteś.

— To dobra wiadomość. Spędziłem trochę czasu przed lustrem.

Zaśmiałam się.

— Naprawdę?

— Oczywiście. Nie codziennie przychodzi do mnie kobieta, na którą czekałem kilka tygodni.

— Miło mi to słyszeć.

— A mnie miło cię widzieć.

Przytuliłam się do niego jeszcze raz. Przez chwilę staliśmy w przedpokoju, jakbyśmy oboje chcieli nadrobić czas, którego nie mogliśmy spędzić razem.

W końcu Maciej odsunął się odrobinę.

— Zdejmij płaszcz, kochanie. Przygotowałem kolację.

— Coś mi mówi, że włożyłeś w to sporo wysiłku.

— Nie będę zaprzeczał.

Zdjęłam okrycie i powiesiłam je na wieszaku. Torebkę odłożyłam na komodę.

— Mogę zobaczyć, co przygotowałeś?

— Oczywiście. Chodź.


21:10


Weszliśmy do salonu połączonego z jadalnią. Pomieszczenie było przytulne, a światło kilku lamp tworzyło ciepłą atmosferę. Na stole stały dwa nakrycia, kieliszki i butelka wina.

Zatrzymałam się na moment.

— Maciej…

— Podoba ci się?

— Bardzo.

Podszedł do stołu i odsunął jedno z krzeseł.

— Pomyślałem, że po ostatnich tygodniach zasługujemy na spokojny wieczór.

— Zdecydowanie.

— Bez rozmów o akademii, raportach, treningach i rankingach.

— To brzmi jak bardzo ambitny plan.

— Jestem gotowy podjąć wyzwanie.

Roześmiałam się.

— A co, jeśli sama zacznę mówić o tenisie?

— Będę musiał ci przypomnieć, że dzisiaj mamy zakaz.

— Kto ustanowił ten zakaz?

— Ja. W porozumieniu z samym sobą.

— Bardzo demokratycznie.

— Staram się.

Podeszłam bliżej stołu. Na talerzach nie było jeszcze jedzenia, ale z kuchni dochodził przyjemny zapach.

— Co przygotowałeś?

— Makaron z krewetkami.

Spojrzałam na niego z uznaniem.

— Sam?

— Tak. Nie chciałem zamawiać gotowego jedzenia. Uznałem, że po takim czasie dobrze będzie zrobić coś własnoręcznie.

— Wygląda na to, że naprawdę się postarałeś.

— Jeszcze nie widziałaś wszystkiego.

Wskazał na kuchnię.

— Chodź, pokażę ci.

Poszłam za nim. Na blacie stały naczynia, przyprawy i kilka produktów, których używał podczas przygotowywania kolacji. Maciej wyjaśnił mi, że makaron jest już gotowy, a krewetki przygotował osobno, żeby nie przesadzić z ich obróbką.

— Nie wiedziałam, że tak dobrze radzisz sobie w kuchni — powiedziałam.

— Nie przesadzajmy. Potrafię przygotować kilka rzeczy.

— Czyli mam nadzieję, że nie będę musiała zamawiać pizzy?

— To byłoby dla mnie bardzo bolesne.

— Nie chciałabym cię urazić.

— Dziękuję za troskę.

Podeszłam do niego i pocałowałam go w policzek.

— Dziękuję, że to przygotowałeś.

— Nie ma za co. Chciałem zrobić coś miłego.

— Udało ci się.

Maciej objął mnie jedną ręką.

— Najważniejsze, że jesteś tutaj.

Przez chwilę patrzyłam mu w oczy. Nie potrzebowałam żadnych dodatkowych zapewnień. W jego głosie słyszałam szczerość, a w sposobie, w jaki mnie obejmował, czułość, której tak bardzo mi brakowało.

— Jestem — odpowiedziałam.


21:35


Wróciliśmy do salonu. Maciej nalał wina do kieliszków, a ja usiadłam przy stole.

— Za co wznosimy toast? — zapytałam.

— Za nas.

Uniósł kieliszek.

— Za nas — powtórzyłam.

Kieliszki delikatnie się zetknęły.

Upiłam niewielki łyk.

— A teraz powiedz mi, jak minęły ci ostatnie tygodnie — poprosił.

Spojrzałam na niego z lekkim uśmiechem.

— Przecież obiecałeś, że nie będziemy rozmawiać o pracy.

— Nie pytam o pracę. Pytam o ciebie.

— To trochę inna sprawa.

— Właśnie.

Odstawiłam kieliszek.

— Było intensywnie. Bardzo intensywnie. Cori rozegrała mnóstwo spotkań, a my musieliśmy kilka razy zmieniać rezerwacje lotów. Każdy kolejny awans oznaczał nowe plany, kolejne ustalenia i dodatkową logistykę. Ale najważniejsze jest to, że dotarła do finału.

— Wiem, kochanie. Oglądałem jej mecze.

— Przegrała z Mirrą Andriejewą, ale i tak osiągnęła coś niesamowitego. Dziewięć zwycięstw w dziesięciu spotkaniach. Trzy mecze kwalifikacyjne, a później sześć wygranych w turnieju głównym.

— To naprawdę imponujący wynik.

— Jestem z niej dumna.

— Wiem.

Maciej spojrzał na mnie uważnie.

— A ty? Jak się czujesz po tych wszystkich tygodniach?

Zastanowiłam się.

— Zmęczona. Ale szczęśliwa.

— To dobrze. Chociaż chciałbym, żebyś czasami pamiętała również o sobie.

— Wiem, co zaraz powiesz.

— Naprawdę?

— Że nie mogę wszystkiego brać na siebie.

— Właśnie to chciałem powiedzieć.

— Maciej, prowadzę akademię. Nie mogę udawać, że obowiązki same się wykonają.

— Nie oczekuję tego. Wiem, jak ważna jest dla ciebie akademia. Wiem też, ile pracy w nią wkładasz. Chciałbym tylko, żebyś nie zapominała, że ty również potrzebujesz odpoczynku.

Uśmiechnęłam się.

— Dlatego właśnie tu jestem.

— I bardzo się z tego cieszę.

Wstał od stołu.

— Zaraz przyniosę kolację.

— Pomóc ci?

— Nie. Dzisiaj jesteś gościem.

— Nie jestem twoim gościem.

Odwrócił się w moją stronę.

— Masz rację. Jesteś kimś znacznie ważniejszym.

Przez chwilę patrzyliśmy na siebie w milczeniu.

— Idź już po ten makaron — powiedziałam w końcu, śmiejąc się.

— Tak jest, pani Morgan.


22:20


Kolacja była naprawdę udana. Maciej przygotował makaron z krewetkami, a całość podał w sposób, który sprawił, że poczułam się, jakbym przyszła do niewielkiej, eleganckiej restauracji.

Nie szczędziłam mu komplementów.

— Muszę przyznać, że jestem pod wrażeniem.

— Czyli mogę uznać wieczór za udany?

— Możesz.

— Nawet jeśli nie będzie deseru?

Spojrzałam na niego z udawanym oburzeniem.

— Jak to nie będzie deseru?

— Chciałem sprawdzić, czy zwracasz uwagę na szczegóły.

— Oczywiście, że zwracam.

— W takim razie będę musiał coś wymyślić.

— Koniecznie.

Roześmiał się.

Rozmawialiśmy o wielu rzeczach, ale starałam się nie wracać do akademii. Opowiadałam mu o podróży, o kilku zabawnych sytuacjach z ostatnich dni i o tym, jak Jessica niemal siłą zabroniła Cori rozmawiać o tenisie podczas obiadu.

Maciej słuchał z zainteresowaniem.

— Jessica zawsze była taka stanowcza?

— Zdecydowanie. Kiedy coś sobie postanowi, trudno ją przekonać do zmiany zdania.

— Brzmi znajomo.

— Co masz na myśli?

— Ciebie.

Zmrużyłam oczy.

— Uważasz, że jestem uparta?

— Nie. Uważam, że jesteś konsekwentna.

— To bardzo dyplomatyczna odpowiedź.

— Jestem dziennikarzem. Potrafię dobierać słowa.

— Wiem. Czasami aż za dobrze.

— Czy mam rozumieć, że masz jakieś zastrzeżenia do mojej pracy?

— Żadnych. Chociaż zdarzało ci się zadawać pytania, na które nie miałam ochoty odpowiadać.

— To część mojego zawodu.

— Wiem.

Spojrzałam na niego z rozbawieniem.

— Pamiętam kilka takich konferencji.

— Ja również.

— Szczególnie jedną.

Maciej uniósł brwi.

— Którą?

Przez moment zastanawiałam się, czy powinnam rozwinąć temat. W mojej pamięci pojawił się obraz sali konferencyjnej, mikrofonów i dziennikarzy siedzących w kilku rzędach.

— Niektóre pytania zostają w pamięci na długo — odpowiedziałam.

— To prawda.

— Zwłaszcza kiedy zadaje je ktoś, kogo zna się już z wcześniejszych turniejów.

Maciej uśmiechnął się lekko.

— Mieliśmy okazję spotykać się na wielu turniejach, zanim nasza relacja stała się taka, jak dzisiaj.

— Zgadza się.

— I chyba nie zawsze byliśmy wobec siebie tak mili.

— Nie zawsze.

— Bywałem dociekliwy.

— Bywałeś?

— Dobrze. Byłem.

Roześmiałam się.

— A ja nie zawsze miałam ochotę odpowiadać na twoje pytania.

— To również pamiętam.

Przez chwilę patrzyliśmy na siebie z uśmiechem. Nie musieliśmy opowiadać sobie całej historii naszej znajomości. Oboje dobrze wiedzieliśmy, jak wiele wydarzyło się między pierwszymi spotkaniami na turniejach a chwilą, w której staliśmy się dla siebie kimś znacznie ważniejszym.

— Cieszę się, że dzisiaj nie muszę z tobą rozmawiać przez mikrofon — powiedziałam.

— Ja też. Wolę mieć cię obok siebie.

— To miłe.

— I zdecydowanie bardziej komfortowe niż konferencja prasowa.

— Zależy, jakie zadajesz pytania.

— W takim razie postaram się zachować ostrożność.


23:00


Po kolacji przenieśliśmy się na kanapę. Maciej zabrał kieliszki, a ja usiadłam wygodnie, podciągając nogi na sofę.

Włączył cichą muzykę.

— Tak może być? — zapytał.

— Idealnie.

Usiadł obok mnie. Przez chwilę rozmawialiśmy o filmach, które ostatnio oglądaliśmy, i o książkach, na które żadne z nas nie miało wystarczająco dużo czasu.

Potem Maciej objął mnie ramieniem.

Przysunęłam się bliżej i oparłam głowę na jego barku.

— Tego mi brakowało — powiedziałam.

— Mnie również.

— Zwykłego siedzenia razem.

— Zwykłe rzeczy bywają najważniejsze.

— Zaczynasz mówić jak poeta.

— To wpływ twojej obecności.

Podniosłam głowę i spojrzałam na niego.

— Naprawdę?

— Naprawdę.

Pocałował mnie w czoło.

Przez chwilę milczeliśmy. Czułam jego dłoń na swoim ramieniu, a napięcie, które towarzyszyło mi przez cały dzień, powoli ustępowało.

— Wiesz, że jutro będę musiał wcześnie wyjść? — odezwał się w końcu.

— O której?

— O szóstej piętnaście.

Spojrzałam na niego.

— Aż tak wcześnie?

— Niestety. Mam pracę.

— Jakiś mecz?

— Tak. O siódmej zaczyna się spotkanie Kuby z Polską w Lidze Narodów siatkarek. Będę komentował transmisję.

— Czyli czeka cię pobudka przed świtem.

— Dokładnie.

— Rozumiem.

Maciej przesunął dłonią po moich włosach.

— Chciałem cię uprzedzić, żebyś się nie zdziwiła, jeśli rano obudzisz się sama. Będę musiał wyjść, zanim wstaniesz.

— Nie musisz się tłumaczyć.

— Wiem, ale wolę, żebyś wiedziała.

— Oczywiście.

— Nie chciałbym, żebyś obudziła się i pomyślała, że po prostu wyszedłem bez słowa.

— Maciej, przecież wiem, czym się zajmujesz. Rozumiem, że masz obowiązki.

— W takim razie wszystko ustalone.

— A o której będziesz kończył?

— To zależy od przebiegu spotkania i tego, jak długo potrwa nasza praca po transmisji. Nie chcę ci niczego obiecywać.

— Nie musisz. Poradzę sobie.

— Możesz zostać, jak długo będziesz chciała. Nie musisz wychodzić razem ze mną.

Spojrzałam na niego.

— Czyli nie będziesz miał nic przeciwko temu, że rano jeszcze trochę pośpię?

— Oczywiście, że nie.

— Dobrze.

Maciej pocałował mnie w policzek.

— Chciałem po prostu, żebyś czuła się swobodnie.

— Czuję się.

Uśmiechnęłam się i ponownie oparłam głowę na jego ramieniu.

Nie miałam problemu z tym, że rano będzie musiał wyjść. Znałam jego pracę, wiedziałam, jak wygląda organizacja transmisji i jak ważne jest przygotowanie do komentowania spotkania. Nie oczekiwałam, że zrezygnuje z zawodowych obowiązków tylko dlatego, że spędzamy razem wieczór.

Zresztą sama niejednokrotnie musiałam wstawać bardzo wcześnie, kiedy wymagała tego praca akademii.

— A teraz — powiedział Maciej — chciałbym zaproponować coś jeszcze.

— Słucham.

— Żebyśmy przez resztę wieczoru nie rozmawiali o pracy.

— Przecież już ustaliliśmy ten zakaz.

— Chcę go przedłużyć.

— Na jak długo?

— Do jutra.

— To może być trudne.

— Dlaczego?

— Bo nie wiem, czy będę potrafiła wytrzymać tyle godzin bez pomyślenia o akademii.

— Nie musisz o niej mówić. Myśli nie będę ci zabraniał.

— To bardzo łaskawe.

— Jestem człowiekiem kompromisu.

Zaśmiałam się.

— W takim razie zgoda.

— Świetnie.

Przyciągnął mnie do siebie i pocałował.

Tym razem nie odsunęłam się od razu.

Z czasem rozmowa stała się spokojniejsza. Nie potrzebowaliśmy już wielu słów. Maciej opowiadał mi o kilku wydarzeniach ze swojej pracy, które nie dotyczyły bezpośrednio przygotowań do meczu, a ja słuchałam go z zainteresowaniem.

W pewnym momencie zapytałam:

— Czy masz już wszystko przygotowane na jutro?

— Tak. Materiały do transmisji, statystyki, notatki. Muszę tylko rano jeszcze raz przejrzeć kilka informacji.

— Czyli nie będzie improwizacji?

— Będzie, ale dobrze przygotowana.

— Brzmi jak odpowiedź doświadczonego dziennikarza.

— Bo nim jestem.

— Nie zaprzeczam.

Uśmiechnął się.

— A ty? Masz już wszystko zaplanowane na jutro?

Przez moment zawahałam się.

— Mam kilka spraw, którymi będę musiała się zająć.

— Akademia?

— Tak, ale nie tylko.

— Chcesz o tym porozmawiać?

Spojrzałam na niego. Wiedziałam, że mogłabym opowiedzieć mu o swoich przemyśleniach dotyczących Cori i Wimbledonu. Wciąż jednak nie chciałam, żeby cały wieczór zamienił się w naradę organizacyjną.

— Może jutro — odpowiedziałam. — Dzisiaj chciałabym naprawdę odpocząć.

— W takim razie nie pytam.

— Dziękuję.

Maciej skinął głową.

Przez chwilę spoglądałam na kieliszek stojący na stoliku. W mojej głowie pojawiła się myśl o Cori. Jej finał French Open był ogromnym osiągnięciem, ale nie chciałam, żeby na tym zakończyła się jej przygoda z wielkimi turniejami.

Wimbledon.

Samo słowo przywołało we mnie wspomnienie, które nosiłam od wielu lat.

Nie był to zwykły turniej. Nie dla mnie.

Kilkanaście lat wcześniej sama stanęłam na kortach Wimbledonu w wielkim finale. Przeciwniczką była Nicola Marzyńska. Pamiętałam wynik tamtego spotkania: 0:6, 0:6.

Niektóre liczby zostają w pamięci na zawsze.

Ale tamten dzień zapamiętałam nie tylko z powodu porażki. Było jeszcze coś, co wydarzyło się podczas ceremonii zamknięcia. Coś, co z pozoru wydawało się drobiazgiem, a jednak po latach wciąż potrafiło wywołać uśmiech na mojej twarzy.

Maciej również był częścią tamtych wspomnień.

Nie był to jednak moment, w którym się poznaliśmy. Nasze drogi przecinały się już wcześniej na różnych turniejach. Znałam go jako dziennikarza, a on znał mnie jako zawodniczkę. Z czasem rozmowy zawodowe zaczęły nabierać innego charakteru.

Nie zamierzałam jednak wracać teraz do całej tej historii.

Odwróciłam głowę i spojrzałam na Macieja.

— O czym myślisz? — zapytał.

— O czymś sprzed wielu lat.

— Coś przyjemnego?

— I tak, i nie.

Przyjrzał mi się uważnie.

— Chcesz mi opowiedzieć?

Uśmiechnęłam się lekko.

— Może kiedyś.

— Czyli mam cierpliwie czekać?

— Chyba tak.

— W takim razie będę cierpliwy.

Pocałował mnie w skroń.

Nie dopytywał. Byłam mu za to wdzięczna.


23:35


Później przeszliśmy do kuchni, żeby odłożyć naczynia. Maciej nie pozwolił mi zająć się większą częścią sprzątania.

— Przecież mogę ci pomóc — zaprotestowałam.

— Wiem, ale dzisiaj nie musisz.

— Nie jestem z porcelany.

— Nigdy tak nie powiedziałem.

— Zachowujesz się, jakbym miała się zaraz rozsypać.

— Po prostu chcę cię rozpieszczać.

Spojrzałam na niego z uśmiechem.

— To brzmi znacznie lepiej.

— Widzisz? Potrafimy się porozumieć.

Podałam mu talerz, a on włożył go do zmywarki.

— A teraz naprawdę już nic nie rób — powiedział.

— Dobrze, szefie.

— Bardzo mi się podoba, kiedy jesteś taka posłuszna.

— Nie przyzwyczajaj się.

Roześmiał się i objął mnie od tyłu.

Poczułam jego dłonie na talii. Oparłam się o niego, a potem odwróciłam głowę, żeby spojrzeć mu w oczy.

— Dobrze cię mieć blisko — powiedziałam.

— Ciebie również.

Pocałował mnie w szyję, a ja przymknęłam oczy.

Nie potrzebowałam niczego więcej, żeby poczuć, jak bardzo brakowało mi tej bliskości. Przez ostatnie tygodnie nasze spotkania ograniczały się do rozmów telefonicznych, krótkich wiadomości i planowania, kiedy wreszcie uda nam się zobaczyć.

Teraz nie musieliśmy już niczego planować.

Byliśmy razem.


23:50


Kiedy wróciliśmy do salonu, Maciej zaproponował, żebyśmy obejrzeli coś lekkiego. Nie zależało mi na konkretnym filmie. Chciałam po prostu zostać obok niego.

Usiadłam na kanapie, a on po chwili do mnie dołączył.

— Wybieraj — powiedział, podając mi pilot.

— Nie mam preferencji.

— To może komedia?

— Może być.

Wybrałam jeden z filmów, który pojawił się na ekranie. Maciej usiadł obok i objął mnie ramieniem.

Przez pierwsze kilkanaście minut rzeczywiście oglądaliśmy. Później coraz częściej rozmawialiśmy, komentując poszczególne sceny. W końcu film stał się jedynie tłem dla naszej rozmowy.

— Wiesz, że dobrze wyglądasz? — powiedział nagle Maciej.

Odwróciłam się w jego stronę.

— Już mi to dzisiaj mówiłeś.

— Mogę powtórzyć.

— Nie zabraniam.

— Masz piękną sukienkę.

— Dziękuję.

Przesunął wzrokiem po mojej sylwetce, zatrzymując spojrzenie na mojej twarzy.

— I ten zapach…

Uśmiechnęłam się.

— Perfumy?

— Tak. Jaśmin?

— Między innymi.

— Bardzo mi się podobają.

— Cieszę się.

— Zresztą cały wieczór jest wyjątkowo udany.

— To chyba zasługa gospodarza.

— I gościa.


00:30


Pocałowałam go.

Nie spieszyliśmy się. Każdy pocałunek był odpowiedzią na tęsknotę, która narastała przez ostatnie tygodnie. Maciej przesunął dłonią po moich plecach, a ja objęłam go za szyję.

— Kocham cię — powiedział cicho.

Spojrzałam mu w oczy.

— Ja ciebie też.

Pocałował mnie ponownie.

Tym razem nie myślałam już o filmie, o akademii ani o tym, co czekało mnie następnego dnia. Liczyła się tylko chwila, w której byłam blisko niego.

Wiedziałam, że jesteśmy dorośli i że oboje chcemy tej bliskości. Nie musieliśmy niczego udowadniać ani przyspieszać. Mogliśmy po prostu cieszyć się sobą.

Maciej odsunął się na moment.

— Wszystko w porządku, kochanie?

— Tak.

— Na pewno?

— Na pewno.

Uśmiechnął się i pocałował mnie w czoło.

— Dobrze.

Przez chwilę patrzyliśmy na siebie w milczeniu.

Potem wstaliśmy z kanapy.

Nie pamiętam dokładnie, kiedy przestaliśmy zwracać uwagę na upływający czas. Wieczór, który początkowo miał być spokojną kolacją i rozmową, stopniowo stał się czymś znacznie bardziej intymnym.

Wiedziałam, że Maciej rano będzie musiał wyjść. Wiedziałam również, że jeśli zostanę na noc, obudzę się w jego mieszkaniu sama.

Nie przeszkadzało mi to.

Chciałam zostać.

Chciałam spędzić z nim tę noc, przytulić się do niego i zasnąć obok człowieka, za którym tak bardzo tęskniłam.

Nie potrzebowałam żadnych dodatkowych deklaracji.

Rozpięłam jeden guzik, drugi, kolejny… Zsunęłam bluzkę z ramion, pozwalając opaść jej na podłogę. Moje ponętne piersi z nabrzmiałymi z podniecenia sutkami zakołysały się swobodnie.

— Chcesz więcej? — zapytałamz uśmiechem.

Macej przełknął ślinę.

Zgrabnym gestem rozpięłam suwak spódnicy, która zsunęła się na ziemię obok bluzki. Byłam teraz tylko w samych majteczkach, wilgotnych od soków wyciekających z mojej coraz mocniej. Żądza zawładnęła mną całkowicie. Podniecało mnie to, że na mnie patrzy, podniecało mnie, że się przed nim rozbiera.

— Jeszcze więcej?

— Och, Natalia… Jesteś piękna… — jęknął Maciej. Jego członek powrócił prawie do poprzednich rozmiarów.

Zsunęłam z siebie ostatnią część ubrania. Stałam eraz przed nim całkowicie naga, oświetlona delikatnym światłem lampki nocnej. Patrzyłam na Macieja roziskrzonymi oczyma. Odruchowo sięgnęłam dłonią do łona, poczułam gorące soki wypływające z mojej wnętrza na uda. Nie mogłam się dłużej hamować…

Palcami delikatnie dotknęłj nabrzmiałego guziczka.

Podeszłam do Macieja, oddychającego coraz ciężej. Chwyciła jego głowę i przytuliłam ją do swoich pełnycm iersi.

— Całuj mnie…

Ustami chwycił sutek, który pod dotykiem warg wyprężył się jeszcze mocniej. Maciej pił się w ten sutek z całej siły. Ssał go i przygryzał delikatnie jak zgłodniałe dziecko, pragnące poczuć smak matczynego mleka. Maciej Chwycił mnie w pasie i zagarnął ją na łóżko. Upadłam obok niego szeroko rozkładając nogi i eksponując w całej okazałości różową muszelkę. .

— Pieść mnie…. pieść… – złapałam Macieja za głowę i zsuwałam niżej, na łono.

Dłońmi pieścił moje cudowne, duże piersi. Pocałunkami okrywał ślicznie zaokrąglony brzuszek, niżej, coraz niżej… Chwilę zatrzymał się przy pępku, liżąc go językiem, a potem jeszcze niżej, pomiędzy ślicznie przystrzyżone ciemne włoski….

— Aaaaa… – krzyknęłan nie panując nad sobą – taaaak! Liż mnieee!…

Maciej wpił się ,  Maciej całował i ssał jak szalony, wsuwając język coraz głębiej w rozpalone wnętrze…

Szalałam z namiętności, wijąc się po łóżku. Pieszczoty doprowadzały mnie na skraj rozkoszy.  Żądza opanowała moje ciało.

— Taaak…. taaak!!… – nie panując nad sobą. chwyciłam dłoń Macieja i wsunęłan środkowy palec w rozpaloną pochwę

— Głębieeej….

Maciej  zaczął nim poruszać w środku, nie przerywając jednocześnie pieszczenia ustami nabrzmiałego guziczka. Rozsunęłam nogi jeszcze szerzej, dając Maciejowi pełny dostęp. Niewiele myśląc wsunął we mnie drugi palec, potem trzeci…  

— Aaaaah… mocnieeej… – jęczałam – mooooocnieeeej!…

Rzucałam głową po pościeli. Rękami chwyciłam swoje piersi, pieściłam je i ugniatałam. Maciej coraz mocniej, coraz głębiej wsuwał palce w jej pochwę….

Poczułam, jak palce dotknęły tylnej ścianki mojej macicy. Moja rozkosz wybuchła z niepowstrzymaną siłą. Krzyknęłam krótko, przeraźliwie i wyprężyłam się, zastygając w bezruchu. Z mojego łona popłynęły soki, wypływając na pościel, dłoń Olka i jego usta…

Maciej czując skurcze muszelki zastygł w bezruchu.

Leżałam z zamkniętymi oczami i otwartymi szeroko ustami. Wyglądało, jakby bezgłośnie krzyczałam. Dawno nie przeżyłam tak potężnego orgazmu. Czułam jak pulsuje, jak zaciska się na palcach tkwiących we mnie głęboko. Chciała jeszcze…

— Rozbierz się – wysapałam, z trudem łapiąc oddech – rozbierz się… i wejdź we mnie. 

Zdjął    z siebie koszulę.  Następnie z  spodnie i majtki. Penis Macieja prężył się w olbrzymim wzwodzie.

— Chodź do mnie – wyciągnęłan ręce.

Maciej dysząc z podniecenia najpierw podszedł do szafii nocnej gdzie były  przygotowane prezerwatywy. 1 z nich wyjął i załozył na swojego penisa, a następnie nasunął się na mnie. Moja dłoń objęła penisa Macieja, delikatnie nakierowałam go na szeroko rozwartą, gotową na jego przyjęcie muszelkę.

— Aaaach… – westchnęłam głęboko, czując, jak potężny pal wchodzi we mnie, rozpychając wilgotne wnętrze.

— Oooch… 

Maciej poruszył się we mnie raz, drugi, trzeci…   

wiłaM się pod Maciejem. Trzymałam go mocno w uścisku. Czułam, jak Macieja tors rozpłaszcza moje piersi. Czułam Macieja członka wchodzącego w nią, głęboko, jak najgłębiej, ocierającego się o tylną ściankę macicy. Moja żądza…  Macieja jego penis wbijający się we mnie z całej siły, tak doskonale dopasowany do mojej muszelki…

— Jeszczeee… głębieeeej… – zaczęłam krzyczeć.

Czułam, jak ogarnia mnie ogień rozkoszy.

Wbiłam paznokcie w plecy Macieja. Z całej siły, boleśnie. Czułam, że penis zaczyna drgać w niej, czułan, że też jest blisko…

Maciej wbił się z całej siły jak najgłębiej we mnie. Raz… potem drugi…

Macieja jądra dotykały wilgotnej muszelki.

— Nataliaaaaaaaaa… – jęknął.

Poczułam jak penis Macieja zaczął pulsować.

— Aaaaah…

Gorący biały płyn zalał moje wnętrze

Rozluźniłam uścisk. Maciej zsunął się ze mnie, opadł na pościel. 

Nie wiem, która była godzina, kiedy w końcu zrobiło się cicho.

Leżałam obok Macieja, wtulona w niego. W pokoju panował półmrok, a za oknem noc powoli ustępowała spokojowi późnych godzin.

Czułam jego ramię wokół siebie.

— Wszystko dobrze? — zapytał cicho.

— Tak.

— Nie jesteś zmęczona?

— Jestem. Ale to przyjemne zmęczenie.

Uśmiechnął się.

— Dobrze.

Przesunęłam dłonią po jego klatce piersiowej i przytuliłam się mocniej.

— Dziękuję za dzisiejszy wieczór.

— To ja dziękuję, że przyjechałaś.

— Nie mogłam się doczekać.

— Ja też.

Przez chwilę milczeliśmy.

— Maciej?

— Tak, kochanie?

— Cieszę się, że jesteśmy razem.

Objął mnie mocniej.

— Ja również.

Zamknęłam oczy.

Nie chciałam już niczego analizować. Nie chciałam wracać do obowiązków ani myśleć o tym, co przyniesie kolejny dzień. Miałam przed sobą kilka godzin odpoczynku, a obok siebie człowieka, którego obecność była dla mnie ważna.

Zasnęłam spokojnie.

18
bd/10
Podziel się ze znajomymi

Jak Ci się podobało?

Konstrukcja, prowadzenie historii, zakończenie.
Atrakcyjność scen erotycznych, napięcie, zmysłowość, sposób przedstawienia intymności.
Język, styl, dialogi, interpunkcja, technika pisania.

Z tej serii

Komentarze (0)

Teksty o podobnej tematyce:

pokątne opowiadania erotyczne
Witamy na Pokatne.pl

Serwis zawiera treści o charakterze erotycznym, przeznaczone wyłącznie dla osób pełnoletnich.
Decydując się na wejście na strony serwisu Pokatne.pl potwierdzasz, że jesteś osobą pełnoletnią.

Pliki cookies i polityka prywatności

Zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r (RODO). Potrzebujemy Twojej zgody na przetwarzanie Twoich danych osobowych przechowywanych w plikach cookies.
Zgadzam się na przechowywanie na urządzeniu, z którego korzystam tzw. plików cookies oraz na przetwarzanie moich danych osobowych pozostawianych w czasie korzystania przeze mnie ze stron internetowej lub serwisów oraz innych parametrów zapisywanych w plikach cookies w celach marketingowych i w celach analitycznych.
Więcej informacji na ten temat znajdziesz w regulaminie serwisu.