Gabinet numer siedem (I)
18 listopada 2026
54 min
Część I
Rozdział 1: Nocne fantazje
Ostatnią kartę tego dnia doktor Anna Kowalska uzupełniała dłużej niż sześć poprzednich razem. W rubryce „przebieg wizyty” napisała trzy zdania, skreśliła jedno i przez kilka minut patrzyła na kursor. Za drzwiami pani Halina dzwoniła kluczami, co w poradni przy Wilczej znaczyło, że minęła piąta i że recepcja chciałaby już iść do domu.
Miała trzydzieści trzy lata, specjalizację z seksuologii, gabinet numer siedem na trzecim piętrze, z oknem na podwórze, i opinię lekarki, do której mężczyźni zapisują się z trzytygodniowym wyprzedzeniem. Sama uważała, że zawdzięcza ją jednej umiejętności: cokolwiek usłyszała, nie krzywiła się, nie uśmiechała i nie spuszczała wzroku. Ludzie mówili jej rzeczy, których nie mówili żonom, bo po jej twarzy nie dało się poznać, czy powiedzieli już za dużo.
Pacjent z szesnastej nie powiedział prawie nic. Dwadzieścia osiem lat, grafik w drukarni, skierowany przez lekarza rodzinnego z dopiskiem „trudności w relacjach”. Przez pierwszy kwadrans rozmawiał z jej biurkiem. Odpowiadał starannie, pełnymi zdaniami, i ani razu nie podniósł oczu wyżej niż do lampy. Kiedy zapytała, jak wygląda jego rozmowa z kobietą, która mu się podoba, odparł, że nie wygląda, bo do niej nie dochodzi.
— A ze mną pan rozmawia — zauważyła.
— Pani jest lekarzem. To się nie liczy.
Zapisała to zdanie w karcie dosłownie. Potem sięgnęła po jego ankietę, która leżała na niskim stoliku między fotelami, trochę za daleko. Pochyliła się, spódnica podjechała po udzie i odsłoniła kolano razem z kawałkiem nogi nad nim. Trwało to tyle, ile trwa podniesienie kartki. On jednak akurat wtedy pierwszy raz oderwał wzrok od biurka.
Zobaczyła to kątem oka. Zobaczyła też, co stało się potem: rumieniec, który zaczął się na szyi, nad kołnierzykiem, i wszedł mu na uszy; grdykę, która poruszyła się dwa razy; dłonie splecione nagle tak mocno, że pobielały kłykcie. Wrócił wzrokiem do lampy i przez następne pół minuty mówił o drukarni szybciej i składniej niż przez całą wizytę.
Spódnicę poprawiła dopiero po chwili. To właśnie nie dawało jej teraz spokoju: nie jego spojrzenie, tylko te trzy, może cztery sekundy, w których wiedziała, że patrzy, i nie zrobiła nic.
W karcie zostało: „Kontakt wzrokowy unikowy, w trakcie wizyty stopniowa poprawa”. Skreślone zdanie brzmiało: „Reaguje na bodźce wzrokowe”. Było prawdziwe, ale nie umiałaby wyjaśnić, skąd o tym wie.
W domu zjadła na stojąco resztę wczorajszego risotta, odpisała siostrze, że w niedzielę nie przyjedzie, i o jedenastej leżała w łóżku przy zgaszonej lampce. Mieszkała sama od dwóch lat. Po Adrianie zostały w mieszkaniu trzy książki o żeglarstwie i zdanie, które rzucił przy wyprowadzce: że z nią nawet w łóżku ma wrażenie, że ktoś notuje. Wtedy ją to obraziło. Później uznała, że miał sporo racji i że nie zamierza z tym nic robić.
Zaczęła od tego, od czego zaczynała każdy wieczór po trudnym dniu: od uporządkowania pacjenta w głowie. Lęk społeczny, wybiórczy, nasilony wobec kobiet, które mu się podobają. Jedna próba związku, zakończona po miesiącu. Dobre rokowanie przy systematycznej pracy. Plan: ekspozycja stopniowana, od rozmowy w sklepie po…
Tu myśl jej się urwała, bo słowo „ekspozycja” pociągnęło za sobą obraz, w którym nic nie było stopniowane. Znowu sięgała po ankietę. Tym razem nie poprawiała spódnicy. Siedziała wyprostowana, z kartką w dłoni, i zadawała następne pytanie, jakby materiał sam z siebie zatrzymał się w połowie uda, a on odpowiadał i patrzył, bo nie miał już siły udawać, że interesuje go lampa.
Przewróciła się na plecy.
Wiedziała o tym mechanizmie wszystko. Mogłaby poprowadzić z niego wykład, miała nawet gdzieś slajdy: przyjemność z bycia oglądaną, przyjemność z cudzego zawstydzenia, kiedy to jest wariant normy, a kiedy przestaje nim być. Znała badania, z których wynikało, że to jedna z częstszych kobiecych fantazji, i zawsze dodawała studentom, że między fantazją a zachowaniem jest dokładnie taka odległość, jaką człowiek sam ustawi.
Tyle że do tej pory mówiła o tym w trzeciej osobie.
Wyobraziła sobie jego uszy, czerwone aż po brzegi. Dłonie, z którymi nie wiedział, co zrobić. I własną nogę, opaloną jeszcze po wrześniowym tygodniu w Grecji, którą przez te parę sekund widział lepiej niż ktokolwiek od dwóch lat. Ciepło, które poczuła wtedy w gabinecie i wzięła za zakłopotanie, wróciło teraz w tym samym miejscu, nisko w brzuchu, i zakłopotania wcale nie przypominało.
— Pięknie, pani doktor — powiedziała w ciemność.
Podobało jej się, że się zawstydził. Gorzej: podobało jej się, że to ona go zawstydziła i że nie musiała w tym celu ruszyć palcem. Wystarczyło go nie ruszyć. Leżała z ręką na brzuchu, nad gumką spodni od piżamy, i ważyła, czy przesunąć ją niżej. Nie przesunęła. Uznała, że jedno odkrycie na dobę wystarczy, a resztę przemyśli rano.
Zasnęła po pierwszej. Śniło jej się, że prowadzi wizytę w jasnym pokoju bez biurka i że nikt nie patrzy na lampę.
Rozdział 2: Pod prysznicem
Budzik zadzwonił o szóstej dwadzieścia. Anna poszła do łazienki z nadzieją, że nocne odkrycie okaże się jednym z tych, które o świcie wstyd komukolwiek powtórzyć. Odkręciła wodę, poczekała, aż zrobi się gorąca, i weszła pod strumień.
Okazało się trwalsze, niż zakładała.
Wróciła do wczorajszej sesji od miejsca, w którym ją przerwała. Sięgała po ankietę i nie poprawiała spódnicy. Zakładała nogę na nogę, powoli, bo wiedziała, ile przy tym widać. Wstawała po segregator z górnej półki, tyłem do fotela, i czuła na łydkach, pod kolanami, coraz wyżej, ten sam wzrok, który przez kwadrans nie umiał oderwać się od biurka. A on mówił. Zacinał się, czerwienił i mówił dalej, bo nikt go nie wyśmiał, nikt się nie obraził, kobieta naprzeciwko dała się oglądać i nic złego się nie stało.
Namydlała ramiona, piersi, brzuch, wolniej niż zwykle.
— Ekspozycja stopniowana — powiedziała do kafelków.
Brzmiało to nawet rozsądnie. Komuś, kto boi się wody, nie pomaga się opowiadaniem o basenie. Mężczyzna, który nie potrafi spojrzeć na kobietę, powinien w bezpiecznych warunkach spojrzeć na kobietę. Bezpieczne warunki miała: gabinet, pięćdziesiąt minut, drzwi obite z obu stron. Kobietę też. Mogłaby to rozpisać w punktach i z połową z nich nie dałoby się nawet uczciwie polemizować.
Wiedziała oczywiście, co robi. Od ośmiu lat słuchała ludzi, którzy dla tego, na co mieli ochotę, znajdowali powody brzmiące jak troska o innych. Rozpoznawała ten ton w pół zdania. Teraz słyszała go u siebie.
Spłukała włosy. Odchyliła głowę i pozwoliła, żeby woda biła jej prosto w mostek i spływała niżej. W następnej wersji pacjent nie miał już twarzy grafika z drukarni. Miał tylko dłonie, z którymi nie wiedział, co zrobić, a ona mówiła mu spokojnie, tym samym głosem, którym pyta się o przebyte choroby: proszę patrzeć. Rozpinała guzik żakietu. Proszę nie odwracać wzroku, to część ćwiczenia. Drugi guzik.
Musiała oprzeć się ręką o ścianę.
Nazwała to w myślach po imieniu: lubi być oglądana. Zapewne zawsze lubiła, tylko przez całe dorosłe życie ustawiała się tak, żeby oglądano ją w roli. Studentka z najlepszą średnią. Rezydentka, która nie mdleje. Pani doktor, przy której można powiedzieć wszystko. W każdej z tych ról ktoś na nią patrzył, a ona pilnowała, żeby widział dokładnie tyle, ile sama pokazała.
Zakręciła wodę, zanim ręka zdążyła zjechać niżej. Cnota nie miała z tym nic wspólnego: o siódmej czterdzieści odjeżdżał tramwaj, a o dziewiątej zaczynała przyjmować.
W sypialni otworzyła szafę i stanęła przed nią w ręczniku. Wczorajszy kostium wisiał z brzegu, szary, bezpieczny. Przesunęła go.
Wybrała ołówkową spódnicę, czarną, z wysokim stanem, w której siadało się ostrożnie albo wcale. Do niej bluzkę z kremowego szyfonu, kupioną w maju na wesele kuzynki i od tamtej pory nienoszoną, bo wymagała albo koszulki pod spód, albo odwagi. Z szuflady wyjęła pas do pończoch, wąski, koronkowy, i parę pończoch w kolorze dymu, z gładkim, ciemniejszym brzegiem. Na łóżku położyła jeszcze czarne stringi z tiulu cienkiego jak pajęczyna.
Biustonosza nie wyjęła. Potrzymała w ręku ten cielisty, bezszwowy, który nosiła do jasnych rzeczy, i odłożyła go z powrotem.
— To tylko eksperyment — powiedziała. — Jedna zmienna.
Zmiennych było co najmniej pięć i znała się na metodologii wystarczająco, żeby je policzyć. Zaczęła się ubierać.
Rozdział 3: Lustro
Lustro w przedpokoju sięgało od podłogi do sufitu; zostało po poprzednich właścicielach i przez dwa lata służyło głównie do sprawdzania, czy na płaszczu nie ma kłaczków. Stanęła przed nim w samych pończochach i pasie, z tiulowymi stringami jeszcze w ręce.
Rzadko oglądała się w ten sposób. Ciało traktowała jak dobrze utrzymane narzędzie: trzy razy w tygodniu basen, w soboty ścianka wspinaczkowa na Bemowie, żadnej filozofii. Efekty widziała teraz jak u kogoś obcego. Ramiona z zarysem mięśni, jaki zostawia kraul. Płaski brzuch z dwiema płytkimi liniami po bokach. Piersi pełne i wysokie, z sutkami, które od chłodu w przedpokoju zdążyły pociemnieć i stwardnieć. Obróciła się bokiem. Pośladki krągłe, uniesione; paski pasa przecinały je po bokach, a nad brzegiem pończoch zostawały dwa pasy nagiej skóry.
Wróciła przodem. Niżej, pod płaskim brzuchem, skóra była gładka, wydepilowana do czysta, i tylko pośrodku wzgórka biegła jedna cieniutka, ciemna kreska włosków, prosta jak pociągnięcie ołówkiem. Zostawiała ją sobie od studiów, trochę z przekory. Adrian mówił, że to jedyna niepraktyczna rzecz, jaką u niej widział.
Włożyła stringi. Czarny tiul niczego nie ukrył, najwyżej przyciemnił.
— Dobrze — powiedziała do odbicia. — To teraz szczerze.
Lubiła być pożądana. Żadne odkrycie, większość ludzi lubi, ale u niej to pożądanie miało warunek: musiało dziać się na jej zasadach. To ona decydowała, kto podejdzie, jak blisko i co zobaczy. Wszystkie jej związki wyglądały tak samo — mężczyźni łagodni, ugodowi, wdzięczni, że ktoś wie, czego chce. Z każdym po roku umierała z nudów.
I była jeszcze druga rzecz, której nie mówiła nikomu, bo nie pasowała do pierwszej. Czasem, zwykle tuż przed zaśnięciem, wyobrażała sobie kogoś, kto nie pyta. Kto bierze ją za biodra i przestawia jak krzesło, a jej spokojny, rzeczowy głos nie robi na nim żadnego wrażenia. W tej wyobraźni nigdy nie leżała. Stała, tak jak teraz, twarzą do lustra, tylko ubrana, a on za nią, bez twarzy, wyższy o głowę. Nie rozbierał jej. Podciągał jej spódnicę na biodra, zwyczajnie, bez ceremonii, odsuwał palcem pasek bielizny i brał ją na stojąco, od tyłu, dociskając do szkła, aż oddech zostawiał na nim mgłę. Najważniejsze było w tym lustro: widziała w nim kobietę, która niczego nie ustala. Od tej myśli robiło jej się gorąco szybciej niż od jakiejkolwiek innej.
Chciała rządzić i chciała, żeby ktoś jej to rządzenie odebrał. Pacjentowi powiedziałaby, że to żadna sprzeczność, tylko dwie strony tego samego napięcia, i że warto poznać obie, zanim się którąś wybierze. Sobie dotąd niczego takiego nie mówiła.
Włożyła bluzkę. Szyfon osiadł na piersiach lekko, prawie nic nie ważył; pod światło z kuchni widać było przez niego ich zarys i dwa ciemniejsze punkty. Zapięła spódnicę, wsunęła bluzkę za pasek, na wierzch narzuciła czarny żakiet. W żakiecie zapiętym na oba guziki wyglądała jak co dzień, najwyżej trochę staranniej. Rozpięła je i spojrzała jeszcze raz. Zapięła.
Zakładając szpilki, pomyślała, że właściwie ma w ręku pilota: żakiet zapięty, żakiet rozpięty, żakiet na oparciu fotela. Noga na nogę albo nie. Nikt nie będzie wiedział, że cokolwiek jest ustawione, i nikomu nic się nie stanie. A ona sprawdzi, czy wczoraj to był przypadek, czy ona.
— Dzisiejszy dzień jest eksperymentem — oznajmiła lustru, wzięła torebkę i wyszła, zanim zdążyła zapytać samą siebie o grupę kontrolną.
Rozdział 4: Pierwszy pacjent – Paweł
Do jedenastej eksperyment nie miał czego badać. O dziewiątej przyjęła małżeństwo po sześćdziesiątce, które chciało wiedzieć, czy po zawale wolno, o dziesiątej nauczycielkę z bólem, nad którym trzech ginekologów rozłożyło ręce. Przy obu wizytach żakiet był zapięty, nogi stały równo obok siebie, a ona pracowała tak jak zawsze. Między pacjentami zanotowała na marginesie kalendarza: „gr. kontrolna — bez zmian”.
Paweł Wrona przyszedł pięć minut przed czasem i — jak doniosła pani Halina, wnosząc kartę — trzy razy pytał, czy na pewno dobrze trafił.
— Dwadzieścia sześć lat, pierwszy raz, sam się zapisał — powiedziała, kładąc teczkę na biurku. — W rubryce „powód zgłoszenia” napisał „wolałbym ustnie”.
— To niech wejdzie i powie ustnie.
Wszedł bokiem. Wysoki, szczupły, w koszuli zapiętej pod szyję, z plecakiem, który postawił na podłodze, podniósł i postawił z drugiej strony fotela. Miał miłą, ruchliwą twarz.
— Paweł Wrona. To znaczy, pani to ma napisane. — Usiadł. — Przepraszam, ja pierwszy raz u… w takim miejscu.
— Wszyscy są tu kiedyś pierwszy raz. Proszę mi powiedzieć, czym się pan zajmuje.
Zdziwił się, że zaczyna od tego.
— Testuję oprogramowanie. Szukam błędów w cudzym kodzie i piszę zgłoszenia: co nie działa, w jakich warunkach, jak to odtworzyć.
— To proszę mi napisać zgłoszenie.
Parsknął śmiechem i rozluźnił ramiona.
— Dobra. — Potarł kark. — Tytuł: użytkownik kończy przed czasem. Warunki: zawsze. Odtwarzalność: sto procent. Priorytet… — Urwał. — Priorytet taki, że od dwóch lat nie byłem z nikim dłużej niż do trzeciej randki.
— Bo na trzeciej zwykle wypada iść do łóżka.
— Tak mówią. Ja na drugiej zaczynam rozglądać się za powodem, dla którego to jednak nie ma sensu. Że ona pali. Że mieszka na Białołęce. Raz zerwałem z dziewczyną, bo nie lubiła psów, a ja nie mam psa.
Anna zapisała „unikanie” i podkreśliła. Pytała dalej po kolei, tak jak pytała zawsze: od kiedy, jak było za pierwszym razem, czy sam ze sobą też, ile to trwa, kiedy liczy. Odpowiadał coraz płynniej. Trzy partnerki. Z pierwszą, na studiach, skończyło się, zanim zdążył się rozebrać, i przez miesiąc udawał, że ma sesję. Druga była cierpliwa. Mówiła „nie szkodzi” i głaskała go po plecach.
— To „nie szkodzi” było najgorsze — powiedział. — Wolałbym już, żeby się śmiała. Jak ktoś się śmieje, to przynajmniej wiadomo, że coś się stało. A tak leżałem i myślałem, że ona to mówi takim głosem jak do kogoś, kto rozlał herbatę.
— A pan co wtedy mówił?
— Przepraszam. Ja to mówię bardzo dobrze, mam wprawę.
Uśmiechnęła się. Kiedy patrzył na nią z ulgą, założyła nogę na nogę.
Zrobiła to wolno. Spódnica była wąska, więc materiał nie miał gdzie się podziać i pojechał w górę: nad kolano, do połowy uda, jeszcze trochę. Po zewnętrznej stronie odsłonił się ciemniejszy brzeg pończochy, a nad nim centymetr skóry przecięty czarnym paskiem z metalową zapinką.
Paweł mówił akurat o trzeciej dziewczynie. Zdanie dociągnął do połowy.
— …i ona właściwie… — Wzrok zjechał mu z jej twarzy, zatrzymał się na zapince i wrócił tak gwałtownie, że aż drgnęła mu głowa. — Ona… przepraszam. O co pani pytała?
— Na razie o nic. Mówił pan o Kindze.
— O Kindze. Tak.
Przełknął ślinę. Patrzył jej teraz w oczy z wyraźnym wysiłkiem. Na policzki wyszły mu dwie nierówne plamy.
Nie poprawiła spódnicy. Siedziała z długopisem nad kartą, spokojna, uprzejmie zaciekawiona, i czuła, jak po wewnętrznej stronie ud, tam gdzie kończyły się pończochy, robi jej się ciepło.
— Kinga — podjął — powiedziała, że może powinienem z kimś porozmawiać. Stąd jestem. To znaczy pół roku później, bo najpierw musiałem się obrazić.
— Dobrze, że pan skończył się obrażać. Panie Pawle, powiem panu teraz kilka rzeczy, które pan pewnie czytał w internecie, ale ode mnie zabrzmią poważniej.
Mówiła to, co mówiła w takich razach każdemu, i mówiła uczciwie: że to najczęstsza męska dolegliwość w jej gabinecie, że u ludzi w jego wieku prawie nigdy nie ma podłoża w ciele, że ciało nauczyło się pośpiechu — pierwsze razy po kryjomu, szybko, ze strachem, że ktoś wejdzie — i teraz trzeba je tego oduczyć, a to się robi ćwiczeniem, nie silną wolą. Tłumaczyła, na czym polega zatrzymywanie się tuż przed granicą: najpierw sam, bez pośpiechu, trzy razy w tygodniu, po to, żeby poznać chwilę, od której nie ma odwrotu, i nauczyć się stawać dwa kroki przed nią.
— To jest trening jak każdy inny — powiedziała. — Nie egzamin.
W połowie tego wykładu zrobiło jej się, jak co dzień o tej porze, za ciepło: kaloryfery w poradni grzały od października, niezależnie od pogody. Powiedziała „przepraszam na moment”, wstała, zdjęła żakiet i powiesiła go na oparciu swojego fotela. Usiadła. Sięgnęła po długopis.
Paweł patrzył w podkładkę z ankietą z uwagą, na jaką żadna ankieta nie zasłużyła.
Wiedziała, co zobaczył, zanim uciekł wzrokiem, bo rano oglądała to samo w lustrze. Szyfon w świetle z okna robił się prawie przejrzysty. Rysował się pod nim cały kształt piersi, ich ciężar, dolny łuk, a na szczycie każdej ciemniejszy krążek; przy zdejmowaniu żakietu materiał przesunął się po sutkach i stwardniały, tak że wypychały teraz tkaninę dwoma drobnymi punktami.
— Ile razy w tygodniu? — zapytał podkładki.
— Trzy. Proszę na mnie spojrzeć, panie Pawle, bo to ważne.
Spojrzał najpierw na jej twarz, potem na dekolt. Po chwili znów podniósł wzrok, zakłopotany.
Anna mówiła dalej, równo, o tym, żeby nie powtarzał w pamięci tabliczki mnożenia ani nie myślał o podatkach, bo to uczy tylko tego, jak nie być obecnym we własnym łóżku. Notowała.
Plan ćwiczeń miała wydrukowany, w segregatorze. Segregator stał na najwyższej półce regału. Rano pod prysznicem też tam stał.
— Chwileczkę, dam to panu na piśmie.
Podeszła do regału i wspięła się na palce, tyłem do fotela. Żakiet wisiał na oparciu, więc Paweł miał teraz przed sobą jej plecy pod samym szyfonem: łopatki, wgłębienie kręgosłupa i ani jednego paska w poprzek. Niżej spódnica, naciągnięta przez uniesione ręce, opięła biodra tak ciasno, że pod czarnym materiałem odcisnęły się zapinki pasa, po jednej na każdym udzie. Rozcięcie z tyłu, na co dzień przyzwoite, rozeszło się wysoko nad zgięciami kolan — na tyle wysoko, że u jego szczytu mignęły ciemniejsze brzegi pończoch.
Pierwsze sięgnięcie wypadło o centymetr za krótko. Segregator zdjęła za drugim.
Za plecami zaszurał plecak, przestawiany z jednej strony fotela na drugą.
Wróciła z kartką. Pochyliła się nad stolikiem, żeby mu ją podsunąć, i dekolt bluzki odstał od ciała; nie sprawdzała, czy to zauważył. Słyszała po oddechu.
Siedział teraz inaczej. Łokcie oparł na kolanach, pochylony, a podkładkę z ankietą przełożył sobie na uda i już jej stamtąd nie zdjął. Uszy miał purpurowe.
Zdała sobie sprawę, że od kilku minut ściska uda. Tiul między nimi był wilgotny, czuła to przy każdym drobnym ruchu. Najbardziej podniecało ją to, jak łatwo mogła go rozproszyć, podczas gdy on brał wszystko za przypadek.
— Czy ma pan pytania?
— Jedno. — Odchrząknął. — Czy to… czy zawsze tak jest, że człowiek na takiej wizycie… — Zrobił nieokreślony ruch dłonią nad podkładką i natychmiast pożałował. — Nieważne. Głupie pytanie.
— Że rozmowa o seksie wywołuje reakcję ciała? Zawsze. Byłabym zaniepokojona, gdyby nie wywoływała. — Popatrzyła na niego życzliwie, jak lekarz. — Proszę to potraktować jako dobrą wiadomość o stanie technicznym.
Roześmiał się krótko, z wdzięcznością. Zrobiło jej się trochę głupio.
Wypisała mu termin za tydzień. Wstał, podnosząc plecak z podłogi tak, żeby mieć go przed sobą, przełożył go do lewej ręki, żeby podać prawą, i przez całą drogę do drzwi szedł trochę bokiem, tak jak wszedł, tylko z innego powodu.
— Dziękuję, pani doktor. Naprawdę. Myślałem, że będzie gorzej.
— A jak było?
Zastanowił się uczciwie, z ręką na klamce.
— Inaczej — powiedział.
Kiedy drzwi się zamknęły, Anna siedziała jeszcze chwilę bez ruchu. Potem zdjęła nogę z nogi, obciągnęła spódnicę i zapisała w kalendarzu, pod „gr. kontrolna”: „11.00 — wynik dodatni”. Po namyśle dopisała: „u obojga”.
Rozdział 5: Wieczorna rekonstrukcja
Do domu wróciła po szóstej, z zakupami, których połowy nie pamiętała, że kupiła. Żakiet miała zapięty od jedenastej pięćdziesiąt — popołudniowi pacjenci dostali doktor Kowalską w wersji podstawowej — ale tiulowe stringi przez cały dzień przypominały jej o sobie przy każdym kroku i w tramwaju stała, chociaż były wolne miejsca.
Nie zjadła kolacji. Nalała sobie kieliszek białego wina, wypiła trzy łyki i zostawiła go na parapecie w kuchni. W sypialni zdjęła żakiet, spódnicę, bluzkę; odpięła pończochy i zsunęła je, każdą osobno, siedząc na brzegu łóżka. Stringi zdjęła na końcu. Były mokre tak, że tiul pociemniał. Położyła je na krześle.
Położyła się na kołdrze, naga, przy zapalonej lampce.
Zaczęła od rekonstrukcji, bo tak było najprościej: jeszcze raz jego twarz w chwili, kiedy brzeg pończochy wyszedł spod spódnicy. Urwane zdanie o Kindze. Grdyka. Dwie nierówne plamy na policzkach. Szuranie plecaka za jej plecami, kiedy sięgała po segregator. Odtworzyła moment, w którym kazała mu na siebie spojrzeć, i ułamek sekundy, kiedy wzrok zsunął mu się na szyfon.
Przesunęła dłonią po brzuchu. Wolno, bez celu, tam i z powrotem. Drugą dłonią podtrzymywała pierś.
Potem rekonstrukcja się skończyła i zaczęło się to, co nie miało prawa się wydarzyć.
Jest następny wtorek. Paweł wchodzi, bokiem, stawia plecak. Ona przekręca klucz w zamku — w wyobraźni zamek chodzi miękko, w rzeczywistości zacina się od roku — i mówi, że dzisiaj ćwiczą razem. W wyobraźni nie musi o nic pytać. On siada na kanapie pod oknem, tam gdzie siadają pary, z rękami na kolanach, i patrzy, jak ona podchodzi i staje między jego stopami.
„Proszę nic nie robić — mówi mu. — To moja część”.
Rozpina mu pasek. Ręce ma pewne; on wciąga powietrze przez zęby, kiedy bierze go w dłoń, gorącego, twardego od chwili, gdy przekręciła klucz. Trzyma go, nie poruszając ręką. Liczy. Patrzy mu w twarz i widzi, jak walczy, żeby nie zamknąć oczu.
Na łóżku jej palce zeszły niżej. Przejechały po gładkiej skórze, po wąskiej kresce włosków, zatrzymały się. Rozchyliła uda. Była śliska i ciepła, i pierwsze dotknięcie — lekkie, opuszką, obok, jeszcze nie tam — wypchnęło jej z ust krótki oddech.
W gabinecie porusza dłonią. Powoli, w górę i w dół, i mówi mu cicho, co ma robić: oddychać z nią, rozluźnić uda, powiedzieć jedno słowo, kiedy poczuje, że jest blisko. On mówi je za szybko — „teraz” — głosem, który się łamie. Zatrzymuje rękę. Ściska go lekko u nasady i czeka, aż fala opadnie. Jego czoło opiera się o jej brzuch; przez szyfon czuje, jaki jest rozpalony.
„Jeszcze raz” — mówi.
I jeszcze raz. I trzeci. Za trzecim nie mówi już „teraz”, tylko jej imię, bez „pani doktor”, i to imię w jego ustach jest lepsze niż wszystko, co do tej pory powiedział.
Krążyła palcem dookoła łechtaczki, szerokim kołem, nie dotykając jej samej. Znała się na sobie: gdyby zaczęła od środka, skończyłoby się za szybko i byle jak. Oddychała przez usta. Lewą dłonią objęła pierś, ścisnęła, przesunęła kciukiem po sutku — twardy był od rana.
W gabinecie podciąga spódnicę. Wąska, opiera się; musi ją zwinąć na biodrach oburącz, a on patrzy na pończochy, na paski, na czarny tiul, i mówi „o Boże” tak zwyczajnie, że mogłaby go za to pocałować. Nie całuje. Odsuwa tiul na bok i siada mu na udach okrakiem, opierając kolana na kanapie. Opuszcza się na niego powoli, po trochu, trzymając go za ramiona.
Kiedy ma go w sobie całego, nieruchomieje.
„Nie ruszaj się. Policz ze mną do dwudziestu”.
Liczą. On na głos, ona w myślach, bo zajęta jest czuciem — tego, jak ją wypełnia, jak drga w niej, kiedy przy dwunastu mięśnie same jej się zaciskają. Przy dwudziestu unosi się i opada, raz. Znowu liczą. On ma zaciśnięte powieki i mokre czoło, ostrożnie trzyma dłonie na jej biodrach, a ona prowadzi to wszystko: tempo, głębokość, to, kiedy mu wolno. Pozwala sobie kołysać się coraz dłużej między liczeniem. Pozwala mu rozpiąć jej bluzkę. Kiedy bierze sutek do ust, nieporadnie, łapczywie, przestaje liczyć w ogóle.
Wsunęła w siebie dwa palce, przyciskając łechtaczkę nasadą dłoni. Jej biodra powoli unosiły się i opadały.
Nie przyspieszała. W wyobraźni ujeżdżała go miarowo, długo, o wiele dłużej, niż on kiedykolwiek wytrzymał, i patrzyła, jak z jego twarzy schodzi strach, a zostaje sama przyjemność i niedowierzanie. „Jeszcze nie — mówiła mu, ilekroć zaczynał drżeć. — Jeszcze nie, ja pierwsza”. I on czekał. Trzymał się jej bioder i czekał na nią z zaciśniętymi zębami.
To „ja pierwsza” ją dobiło.
Wysunęła palce, wróciła do łechtaczki, już wprost, małymi, szybkimi kółkami. Napięcie zbierało się stopniowo — w udach, w brzuchu, pod mostkiem — a ona wygięła plecy i uniosła biodra, mocniej przyciskając dłoń. Doszła z jękiem, którego nie stłumiła, bo nie było przed kim, falami, z których każda była słabsza i każda przyjemna po swojemu; w ostatniej wyobraziła sobie jeszcze, jak mówi mu „teraz” i jak on, wreszcie, z twarzą w jej szyi, przestaje się pilnować.
Leżała potem z dłonią między udami i patrzyła w sufit. Serce uspokajało się powoli.
Wstyd przyszedł po kilku minutach. Usiadła, owinęła się kołdrą i powiedziała sobie wszystko po kolei, tak jak powiedziałaby rezydentce: że człowiek, który dziś u niej siedział, przyszedł po pomoc. Że zaufał jej w sprawie, o której nie umiał rozmawiać z własną dziewczyną. Że ona, lekarka, ustawiała nogę i guziki jak rekwizyty, a on przepraszał za to, że je widzi. Że na trzecim roku specjalizacji sama prowadziła seminarium o granicach w gabinecie i miała tam slajd z jednym zdaniem: „Pacjent nie jest od zaspokajania potrzeb terapeuty”.
Wszystko to była prawda. Zauważyła jednak, że słucha tych zdań z uwagą, lecz bez skruchy.
Bo była też druga lista. Dzisiaj nikogo nie dotknęła i nikt nie dotknął jej. Paweł wyszedł z planem, który jest dobry, i z wiadomością, że jego ciało działa. Powiedział „inaczej” i uśmiechnął się przy tym. A ona pierwszy raz od dwóch lat wróciła do domu z poczuciem, że pod kostiumem ma kogoś żywego.
Poszła do kuchni po kieliszek. Wino się ogrzało, ale wypiła je i tak.
Wiedziała już, że w czwartek nie włoży szarego kostiumu. Stojąc boso na zimnych kafelkach, wybierała w myślach krótszą spódnicę. Coraz trudniej było jej poprzestać na patrzeniu.
Rozdział 6: Drugi pacjent – Michał
W czwartek o szesnastej, na ostatnią godzinę przyjęć, przyszedł Michał Rybak, dwadzieścia dziewięć lat, montażysta. Pani Halina, wnosząc kartę, zatrzymała wzrok na Annie o sekundę dłużej niż zwykle.
— Ładna spódnica, pani doktor.
— Stara.
— Krótka — sprecyzowała pani Halina życzliwie i wyszła.
Spódnica była grafitowa, wełniana, wąska i kończyła się szeroką dłoń nad kolanem. Anna kupiła ją kiedyś na wyprzedaży i włożyła dwa razy, za każdym razem do rajstop grubych jak koc. Dzisiaj miała pod nią czarne pończochy na pasie i stringi z przezroczystego grafitowego tiulu. Bluzkę wybrała zwyczajną, białą, i zwyczajny stanik: jedna zmienna naraz, tym razem naprawdę. Żakiet od rana wisiał na wieszaku.
Michał usiadł w fotelu ciężko, jak człowiek po nocnej zmianie. Miał trzydniowy zarost, szarą bluzę pod sztruksową marynarką i zaczerwienione oczy. Na jej nogi spojrzał od razu, bez skrępowania, po czym przeniósł wzrok na okno.
— Lekarz rodzinny kazał mi zrobić testosteron — powiedział, zanim zapytała. — Wyszedł jak u dwudziestolatka. Urolog obejrzał, co miał obejrzeć, i powiedział, że technicznie bez zarzutu. Więc zostaje głowa, tak?
— Zobaczymy, co zostaje. Niech pan opowie po swojemu.
Opowiadał sucho. Dziesięć lat, od kiedy na pierwszym roku zamieszkał sam. Codziennie, czasem dwa, trzy razy, pod koniec już nie dla przyjemności, tylko żeby zasnąć. Zawodowe skrzywienie nie pomagało: po ośmiu godzinach cięcia cudzych ujęć wracał do domu i oglądał następne, i łapał się na tym, że ocenia montaż.
— W pewnym momencie potrzebowałem sześciu okien naraz. Trzy miesiące temu odinstalowałem wszystko, wyniosłem drugi monitor do piwnicy i czekam.
— Na co?
— Aż wróci. W internecie piszą, że po dziewięćdziesięciu dniach wraca. — Wzruszył ramionami. — Wczoraj minęło dziewięćdziesiąt jeden.
— A przed tymi trzema miesiącami, z kobietami?
— Z kobietami nie działało już od czterech lat. Do ekranu tak, do człowieka nie. Teraz nie działa ani tak, ani tak, czyli w pewnym sensie zrobiłem postęp, bo przynajmniej jest sprawiedliwie.
W zeszłą sobotę był u Marty, scenografki z planu, na którym pracował wiosną. Kolacja, wino, jej kanapa. Całowali się, podobała mu się, wszystko rozumiał i niczego nie czuł. Rozebrała się. Patrzył na nią i myślał, że jest ładna i że kadr jest źle oświetlony.
— Przeprosiłem. Powiedziała, że nic się nie stało, zrobiła herbatę. O pierwszej wracałem piechotą przez most i liczyłem latarnie.
Anna słuchała i robiła notatki, a w połowie historii o Marcie założyła nogę na nogę. Krótka spódnica nie zostawiała wiele do odsłaniania; brzeg pończochy i zapinka pokazały się od razu, razem z pasem gołej skóry szerokim na trzy palce.
Michał to zobaczył. Popatrzył rzeczowo, może dwie sekundy, potem podniósł na nią oczy i pierwszy raz się uśmiechnął, krzywo, bez wesołości.
— Ja to wszystko widziałem, pani doktor — powiedział. — W każdej konfiguracji i w lepszej rozdzielczości. To właśnie jest mój problem.
Zabolało ją to. We wtorek wystarczyła zapinka. Michał pozostał obojętny.
— Widział pan obraz — odparła. — To nie to samo.
— Tak mówi teoria.
— A pan od trzech miesięcy sprawdza tę teorię sam, w pustym mieszkaniu, patrząc w sufit i czekając, aż coś wróci. Tak się niczego nie sprawdzi, panie Michale. Pański mózg przez dziesięć lat uczył się, że podniecenie przychodzi przez oczy, płaskie, bez zapachu, i że można je przewinąć. Kobieta w pokoju jest dla niego za wolna i za mało wyraźna. Niczego pan sobie nie zepsuł na stałe. Trzeba mu tylko pokazać na nowo, że to, co żywe, też się liczy.
— Jak?
Chciała odpowiedzieć po kolei: ćwiczenia z uważności, dotyk bez celu, małe kroki. Zamiast tego długopis, którym od paru minut stukała o brzeg karty, wysunął się jej z palców, odbił od stolika i potoczył po dywanie pod regał. Pomogła mu tylko trochę.
— Przepraszam.
Wstała. Regał stał trzy kroki od jego fotela, a długopis leżał głęboko, przy samej listwie. Mogła przykucnąć. Pochyliła się z wyprostowanymi nogami, tyłem do niego, opierając jedną dłoń o półkę.
Poczuła, jak wełna jedzie w górę po udach. Wiedziała dokładnie, co to znaczy, bo sprawdziła to rano przed lustrem, z ręcznym lusterkiem w dłoni: najpierw cała długość ud w czarnym nylonie, potem ciemniejsze brzegi pończoch i napięte paski pasa, wpijające się lekko w ciało. Nad pończochami goła skóra. A kiedy sięgnęła głębiej, pod regał, i spódnica podjechała o jeszcze jedną dłoń — dolna krągłość pośladków, obu, z cienkim grafitowym sznureczkiem, który ginął między nimi.
Długopis znalazła od razu. Szukała go jeszcze przez trzy spokojne oddechy.
Za plecami było bardzo cicho. Potem skrzypnął fotel.
Wyprostowała się, obciągnęła spódnicę jednym ruchem i wróciła na miejsce. Michał siedział pochylony do przodu, z przedramionami na udach. Patrzył na nią z otwartymi ustami. Spojrzał w dół, na własne spodnie. Sztruks nie pozostawiał wątpliwości.
— O kurwa — powiedział cicho, ze zdumieniem. — Przepraszam. To znaczy… — Sięgnął po podkładkę z ankietą, żeby się zasłonić.
— Proszę tego nie zasłaniać.
Zamarł z podkładką w powietrzu.
— Czekał pan na to dziewięćdziesiąt jeden dni — powiedziała Anna spokojnie. Serce biło jej w gardle; głos, wyćwiczony, niczego nie zdradził. — Szkoda byłoby teraz udawać, że się nie wydarzyło. Co pan zobaczył?
— Pani… — Głos mu się załamał, odchrząknął. — Pończochy. Te paski. I… — Zrobił dłonią mały, bezradny łuk. — Wszystko, pani doktor. Aż po sznurek.
— W lepszej rozdzielczości pan to widział.
— Widziałem.
— I?
Pokręcił głową. Oddychał szybko, przez nos.
— To nie było na ekranie — powiedział w końcu, wolno, jakby sam tego słuchał. — Pani tu jest. Słyszałem, jak pani oddycha. Podłoga skrzypnęła. I nie dało się tego zatrzymać ani cofnąć. Trwało tyle, ile trwało.
— Otóż to.
Powinna była teraz powiedzieć coś mądrego o układzie nagrody. Patrzyła na niego — na ten zarost, na zdumioną twarz, na dłonie zaciśnięte na kolanach — i miała w głowie jedno zdanie, zupełnie niemedyczne: to ja. Nie zapinka. Ja.
— To jest najlepsza wiadomość, jaką pan dzisiaj usłyszy — powiedziała. — Wszystko panu działa. Nie na obraz. Na kobietę w tym samym pokoju.
— Na panią — poprawił.
Odłożyła długopis na kartę.
— Na mnie — przyznała. — I o tym chciałabym z panem porozmawiać. Ale najpierw muszę panu powiedzieć coś, czego w tym gabinecie mówić nie powinnam.
Rozdział 7: Ćwiczenie sensoryczne
— Istnieje ćwiczenie, które zaleciłabym panu tak czy inaczej — zaczęła. — Nazywa się niezbyt zgrabnie, ogniskowaniem doznań. Dwoje ludzi dotyka się po kolei, powoli, bez żadnego celu. Nic nie musi się wydarzyć, nikt niczego nie ocenia. Chodzi o to, żeby ciało przypomniało sobie, że dotyk to jest coś, a nie przerwa przed czymś.
— Dwoje ludzi — powtórzył.
— W podręczniku to para. Robią to w domu, a do mnie przychodzą opowiedzieć, jak poszło. Pan pary nie ma i z tego, co pan mówi o Marcie, szybko się pan na drugą próbę nie odważy.
— Raczej nie.
— Dlatego proponuję, żeby zrobił pan to ze mną. Tutaj, teraz, przez czas, który został do końca wizyty.
Patrzył na nią. W ciszy było słychać zegar.
— A pani wolno? — zapytał.
Mogła skłamać. Miała gotowych kilka zdań o metodach eksperymentalnych, każde brzmiałoby wiarygodnie.
— Nie — powiedziała. — Nie wolno mi. Gdyby dowiedział się o tym ktokolwiek z mojej izby, miałabym poważne kłopoty, i słusznie. To nie jest terapia, panie Michale, nawet jeśli wyjdzie panu na zdrowie. Chcę, żeby pan to wiedział, zanim pan odpowie.
— To dlaczego pani to proponuje?
— Bo pięć minut temu schyliłam się po długopis, który sama upuściłam. I to, co się potem stało, podobało mi się co najmniej tak jak panu.
Zamrugał. Potem zaśmiał się krótko, z niedowierzaniem.
— Upuściła go pani specjalnie.
— Pomogłam mu.
— Jezu. — Przetarł oczy dłonią. — A ja myślałem, że mam omamy z niewyspania.
— Może pan odmówić. Rozpiszę panu wtedy zwykły plan, dam kontakt do kolegi, który prowadzi takie przypadki bardzo dobrze, i nigdy do tej rozmowy nie wrócę. Nic pan przez to nie straci.
Michał popatrzył na swoje kolana, na jej kolana, na drzwi. Obite, podwójne, z ciężką klamką.
— Od czterech lat — powiedział — żadna kobieta nie pokazała mi nic, czego bym wcześniej nie widział sto razy. Pani się schyliła po długopis i mam w spodniach coś, o czym zdążyłem zapomnieć, jak wygląda. — Podniósł wzrok. — Nie odmówię. Co mam robić?
— Na początek zdjąć marynarkę, bo będzie panu gorąco.
Wstała i przekręciła klucz. Zamek zaciął się w połowie, jak zawsze; szarpnęła, ustąpił. Odsunęła niski stolik pod ścianę i przestawiła swój fotel tak, że stanął naprzeciw jego fotela, kolano w kolano.
— Zasady są trzy — powiedziała, siadając. Starała się mówić tak jak podczas zwykłej wizyty. — Dotyka pan tylko tego, co panu podam. Robi pan to wolno, wolniej, niż wydaje się sensowne. I mówi mi pan, co czuje pod palcami, a nie to, co pan o tym myśli. Jeżeli w którymś momencie zechce pan przerwać, przerywamy.
— A pani? Jeżeli pani zechce?
— To też przerywamy — odparła i pomyślała, że jest uprzejmiejszy, niż na to zasłużyła.
Podała mu lewą rękę, wnętrzem dłoni do góry.
Ujął ją w obie swoje ostrożnie. Dłonie miał duże i ciepłe. Najpierw tylko trzymał. Potem przesunął kciukiem po wnętrzu jej nadgarstka, w poprzek ścięgien.
— Co pan czuje?
— Że skóra jest tu cienka. Cieplejsza niż dłoń. — Zmarszczył brwi. — I… tętno. Mogę je policzyć.
— Proszę policzyć.
Liczył bezgłośnie, poruszając wargami. Po piętnastu sekundach uniósł mu się kącik ust.
— Szybkie.
— Szybkie — zgodziła się. — Dalej. Do łokcia.
Podwinęła rękaw bluzki. Prowadził palce po wewnętrznej stronie przedramienia, do zgięcia i z powrotem, a ona patrzyła, jak zmienia mu się twarz: jak znika znużenie, a pojawia się skupienie. Od jego palców rozchodziły jej się po ręce drobne dreszcze.
— Teraz noga.
Zsunęła but, uniosła prawą stopę i oparła ją na jego kolanie. Spódnica napięła się na udach. Michał spojrzał na stopę w czarnym nylonie, na kostkę, na łydkę, i przełknął.
— Od kostki — powiedziała. — Obiema dłońmi.
Objął kostkę. Nylon był śliski i chłodny z wierzchu, ciepły pod spodem; powiedział jej to, nieproszony. Przesuwał dłonie w górę po łydce, wolno, tak jak kazała, zatrzymując się, kiedy mięsień drgał mu pod palcami. Przy kolanie zawahał się.
— Kolano też — powiedziała. — I zagłębienie pod spodem.
Kiedy jego palce weszły w zgięcie pod kolanem, wypuściła powietrze głośniej, niż zamierzała. Usłyszał. Zrobił to drugi raz, tym samym ruchem, patrząc jej w twarz, i zobaczyła w jego oczach coś, czego nie było tam przez całą wizytę: ciekawość, co jeszcze na nią działa.
— Dobrze — powiedziała trochę niżej. — Bardzo dobrze. Proszę nie przyspieszać.
Wzięła jego prawą dłoń i sama położyła ją sobie nad kolanem, na udzie, tuż poniżej brzegu spódnicy. Poprowadziła wyżej. Wełna ustępowała przed jego nadgarstkiem. Palce trafiły na gładki, ciemniejszy brzeg pończochy — i wyżej, na gołą skórę.
Oboje przestali na moment oddychać.
— Co pan czuje?
— Granicę. — Głos miał chrapliwy. — Tu jest materiał, a tu… pani. Gorąca. Bardzo gładka. — Przesunął kciukiem tam i z powrotem przez tę granicę, z nylonu na ciało, z ciała na nylon. — I pasek. Napięty jak struna.
— Proszę iść wzdłuż paska.
Poszedł. Od zapinki w górę, po zewnętrznej stronie uda, pod spódnicę, aż do biodra, gdzie pasek wchodził pod koronkę pasa. Potem, bo go nie zatrzymała, drugą dłonią zrobił to samo po drugiej nodze. Spódnica była już zwinięta wysoko. Anna siedziała z jedną stopą na jego kolanie, drugą na dywanie, i wiedziała, że z miejsca, w którym on siedzi, widać teraz wszystko, co ma pod spodem.
Mogła zsunąć kolana. Rozchyliła je.
Michał opuścił wzrok i znieruchomiał.
Grafitowy tiul niewiele zasłaniał. Widział przez niego gładką, wydepilowaną skórę wzgórka, jaśniejszą od ud, i pośrodku jeden wąski, ciemny paseczek włosków, pionowy, wyraźny pod siateczką. Niżej tiul przylegał do ciała i tam był ciemniejszy. Mokry. Rysował dokładnie to, co powinien zakrywać.
— Niech pan mówi — szepnęła. — Co pan widzi?
— Że to… przezroczyste. — Oblizał wargi. — Że ma pani tam paseczek. Jeden, cienki. Że… — Podniósł na nią oczy, niedowierzające, prawie przestraszone. — Pani jest mokra. To przeze mnie?
— Od ośmiu minut. Od nadgarstka.
Wydał dźwięk, coś między śmiechem a jękiem. Dłoń na jej udzie zacisnęła się i rozluźniła.
— Mogę?
Chciała powiedzieć „tak”. Przesunęła biodra bliżej brzegu fotela, ale spojrzała na zegar nad drzwiami. Za kwadrans piąta.
— Jeszcze nie — powiedziała. — Dzisiaj do tej granicy. Palcami po brzegu, nie pod spód.
Posłuchał, i to okazało się gorsze, niż gdyby nie posłuchał. Prowadził opuszkę wzdłuż krawędzi tiulu, w pachwinie, od biodra w dół, milimetr od miejsca, w którym chciała go mieć, potem to samo po drugiej stronie. Wolno. Wolniej, niż wydawało się sensowne. Raz zabłądził kciukiem na samą kreskę włosków, przez tiul, przeciągnął po niej od góry do dołu i zatrzymał się u jej końca, a ona złapała za poręcze fotela i musiała zamknąć oczy.
— Pani drży — zauważył.
— Drżę. A pan?
— Ja zaraz pęknę. — Zaśmiał się bez tchu. — Pani doktor, ja stoję jak… Przez cały czas. Ani na chwilę nie zelżało. Czy to jest normalne, żeby tak długo?
— Od dwudziestu minut ma pan pod dłońmi kobietę, która pana chce. Dzieje się dokładnie to, co powinno.
Znów położył dłonie na jej udach, tym razem pewniej. Pochylił się. Poczuła jego oddech na kolanie, potem usta, zarost, wyżej — na wewnętrznej stronie uda, tuż nad pończochą.
Zegar przeskoczył na piątą jednym suchym kliknięciem.
Położyła mu dłoń na włosach i przytrzymała.
— Koniec wizyty.
— Żartuje pani.
— Nie. — Sama ledwie w to wierzyła. Zdjęła stopę z jego kolana, zsunęła uda, obciągnęła spódnicę. — Na dzisiaj było dotykanie bez celu. Zrobił pan to wzorowo.
Michał opadł na oparcie fotela i patrzył w sufit, oddychając jak po biegu. Sztruks nadal nie pozostawiał wątpliwości.
— Bez celu — powtórzył. — Dobre. — Po czym, już poważnie, odwracając do niej głowę: — Od czterech lat nie byłem niczego tak pewien. Że działa. Że chcę.
— Wiem. Widać.
Wstała i otworzyła kalendarz. Długopis drżał jej trochę w palcach.
— Następny czwartek, siedemnasta. Po godzinach. Pani Halina wychodzi o piątej.
— I w czwartek…? — Nie dokończył.
Zapisała go. Zamknęła kalendarz.
— W czwartek nie będzie zegara — powiedziała. — I niech pan nie mówi wtedy do mnie „pani doktor”. To już nie będzie wizyta.
Kiedy wyszedł — z marynarką przewieszoną przez ramię, mimo października — Anna przekręciła klucz jeszcze raz, od środka. Oparła się plecami o drzwi. Włożyła rękę pod spódnicę, pod mokry tiul, i skończyła to, co przerwał zegar, na stojąco, gryząc własny nadgarstek w miejscu, w którym liczył jej tętno.
Rozdział 8: Trzeci pacjent – Krzysiek
We wtorek przed południem był u niej Paweł, punktualnie, z tym samym plecakiem. O tym, co wydarzyło się między jedenastą a dwunastą, Anna postanowiła pomyśleć w niedzielę, na spokojnie. Na razie wystarczało jej, że pani Halina, zapisując go na trzeci termin, zapytała półgłosem, co pani doktor daje ostatnio tym panom, że wychodzą tacy uśmiechnięci.
— Zalecenia — odpowiedziała Anna.
O piętnastej przyszedł Krzysztof Malec, trzydzieści jeden lat. W rubryce „zawód” wpisał „kierownik budowy”, a rubrykę „powód zgłoszenia” przekreślił dwiema równymi kreskami.
Wszedł szybko, uścisnął jej dłoń mocno i krótko, usiadł, zanim wskazała fotel. Barczysty, ostrzyżony przy skórze, w granatowym swetrze, spod którego wystawał kołnierzyk koszuli. Telefon położył na stoliku ekranem do dołu, a potem jeszcze przesunął go o kilka centymetrów, żeby leżał równo z krawędzią.
— Mam czterdzieści minut — oznajmił. — O szesnastej odbiór stropu na Woli.
— Wizyta trwa pięćdziesiąt. Zdecyduje pan po trzydziestu, czy strop poczeka.
Spojrzał na nią uważniej. Coś mu się w tej odpowiedzi spodobało; widziała to po tym, jak oparł się w fotelu.
— Dobrze. To powiem od razu, żeby nie tracić czasu. — I nie powiedział. Popatrzył na telefon, na swoje dłonie, na jej regał.
Anna czekała. Miała na sobie szmizjerkę z czarnego jedwabiu, zapinaną od dekoltu do kolan na dwadzieścia drobnych guzików, cienkie pończochy i — jak od tygodnia co rano — nic szarego. Nogi trzymała równo.
— W pracy mam pod sobą sześćdziesięciu ludzi — zaczął w końcu, z innej strony. — Betoniarze, zbrojarze, dwie firmy podwykonawcze. Od szóstej rano wszyscy patrzą na mnie i czekają, co powiem. Gdzie lać, kiedy lać, kto zawinił, kto płaci. Jestem w tym dobry. Lubię to.
— Wierzę.
— A potem wracam do domu albo jadę do kobiety i ona patrzy na mnie tak samo. — Powiedział to z goryczą, która jego samego zaskoczyła. — Czeka, co zrobię. Bo jak facet tak wygląda i tak gada, to wiadomo: weźmie, przyciśnie, pokaże, kto rządzi. I ja to robię, pani doktor. Umiem. Tylko że przez cały czas mam w głowie harmonogram. Teraz to, potem tamto, sprawdzić, czy jej dobrze, zmienić, przyspieszyć. Jak na odbiorze.
— A czego by pan chciał zamiast harmonogramu?
Milczał tak długo, że zegar zdążył tyknąć kilkanaście razy.
— Żeby raz miał go ktoś inny — powiedział do dywanu. — Żeby mi kobieta powiedziała, co mam robić. Nie poprosiła. Powiedziała. Żebym nie musiał o niczym decydować, tylko… — Zacisnął szczękę. — Tylko słuchać.
— Próbował pan to komuś powiedzieć?
— Raz. Agacie, w zeszłym roku. Zaczęła się śmiać. Nie złośliwie, ona naprawdę myślała, że żartuję. „Ty? Ty byś nie wytrzymał pięciu minut, jakby ci ktoś mówił, co masz robić”. — Podniósł oczy. — Wytrzymałbym. Ja o tym myślę co noc, od lat.
Anna odłożyła kartę. Poczuła nagłe wyostrzenie uwagi, jak wtedy, gdy w obcym kraju ktoś za plecami odzywa się w jej języku. Znała to pragnienie. Tyle że przy nim miała ochotę sprawdzić, jak daleko sięga jego posłuszeństwo.
— Niech pan opowie, o czym pan myśli — powiedziała. — Konkretnie. Nie „żeby ktoś decydował”. Co widzi pan co noc?
— Konkretnie się nie da.
— Buduje pan stropy z konkretów. Da się.
Parsknął przez nos. I zaczął mówić: najpierw rwanymi zdaniami, potem, kiedy nie spuściła z niego wzroku i nie zmieniła wyrazu twarzy, coraz równiej. Kobieta, która siedzi wyżej niż on. Która nie pozwala mu się dotknąć, dopóki sama nie zechce. Która mówi „uklęknij” zwykłym głosem, jakby mówiła „podaj sól”, i dla której jego posłuszeństwo jest czymś oczywistym. Jej buty. Jej kolana na wysokości jego twarzy. To, że wolno mu patrzeć, a nie wolno nic więcej, dopóki ona nie powie.
W połowie tej opowieści Anna wstała z fotela. Nie przerywając mu, obeszła biurko — jedwab szedł za nią z małym opóźnieniem i przy każdym kroku kładł się na tym udzie, które akurat było z przodu — i usiadła na krawędzi blatu, od strony gabinetu, przodem do niego. Założyła nogę na nogę. Blat był wysoki; siedziała teraz dobre pół metra wyżej niż on, z obcasem kołyszącym się na poziomie jego piersi.
Krzysztof urwał w pół słowa.
— Proszę mówić dalej — powiedziała.
— Pani… — Patrzył na jej but. Na kostkę. Wyżej nie śmiał. — Pani to robi specjalnie.
— Tak.
Głośno wciągnął powietrze. Na szyi, nad kołnierzykiem, wystąpiła mu żyła.
— Zanim powiem następne zdanie — odezwała się Anna — chcę, żeby pan zrozumiał dwie rzeczy. Pierwsza: to, co zamierzam zrobić, nie jest leczeniem. Pan nie ma nic do wyleczenia; ma pan upodobanie, zdrowe jak każde inne, i pecha do kobiet, które sądzą po wyglądzie. Mogę to panu napisać na kartce i odesłać pana do domu, i będzie to porządnie wykonana wizyta. Druga: jeżeli pan zostanie, od tej chwili nie jestem pana lekarką. Jedno słowo — „dość” — i wracam na fotel, a pan jedzie na swój strop. Żadnych pytań.
— A jeżeli nie powiem „dość”?
— To pan uklęk…
Nie dokończyła. Zsunął się z fotela, zanim wybrzmiało słowo, i klęczał na dywanie, wyprostowany, z dłońmi na udach, metr od jej kołyszącego się buta. Twarz miał czerwoną po czoło.
Zsunęła się z biurka, przekręciła klucz w zamku i wróciła na miejsce.
— Bliżej — powiedziała.
Przesunął się na kolanach.
— Ręce za plecy.
Splótł je. Sweter napiął mu się na barkach. Oddychał szybko, przez rozchylone usta, i patrzył jej w twarz z dołu, czekając. Sześćdziesięciu ludzi, pomyślała. Betoniarze, zbrojarze. Zrobiło jej się gorąco, kiedy tak na nią patrzył.
— Zdejmij mi but. Ustami wolno ci dotknąć dopiero, kiedy pozwolę.
Mówiła równo, niemal znudzonym tonem. Rozplótł dłonie, ujął jej stopę ostrożnie, jedną ręką pod piętę, drugą zsunął szpilkę i odstawił ją na dywan równo, czubkiem do biurka. Tak samo jak telefon.
— Dobrze — powiedziała. Zadrżał. — Teraz możesz. Kostka. Nic wyżej.
Pochylił głowę i przyłożył usta do jej kostki przez nylon. Nie całował — trzymał je tam, z zamkniętymi oczami, oddychając. Potem pocałował, raz, bardzo lekko, cofnął się i spojrzał na nią: czy dobrze.
— Jeszcze. Wolno ci do kolana.
Szedł ustami w górę po łydce centymetr po centymetrze, a ona patrzyła z góry na jego ostrzyżoną głowę i na własną nogę w jego dużych, spękanych dłoniach. Przy kolanie zatrzymał się sam, bez przypominania. Czekał.
Rozpięła dolny guzik szmizjerki. Potem drugi, trzeci, czwarty. Jedwab rozchylił się nad kolanami, odsłonił uda do brzegów pończoch.
— Patrz — powiedziała. — Tylko patrz.
Zdjęła nogę z nogi. Postawiła stopę w samej pończosze na jego ramieniu, drugą, w szpilce, oparła o poręcz fotela, z którego wstał. Rozpięła jeszcze trzy guziki, aż do pasa. Miała na sobie czarne koronkowe szortostringi, gęste z przodu, wycięte wysoko na biodrach.
Krzysztof patrzył. Ręce, znów splecione za plecami, zaciskał tak, że drżały mu ramiona.
— Rozepnij spodnie.
— Pani dok…
— Nie tak się do mnie teraz mówi.
Przełknął.
— Proszę pani.
— Rozepnij spodnie. Weź go do ręki. I rób to wolno, tak wolno, jak ci powiem, bo skończysz dopiero wtedy, kiedy pozwolę. Rozumiesz?
— Tak, proszę pani.
Posłuchał. Był gruby, ciemny, twardy od dawna; objął się dłonią, poruszył nią i jęknął przez zaciśnięte zęby już przy pierwszym ruchu.
— Wolniej.
Zwolnił. Patrzyła, jak na przedramieniu pod podwiniętym rękawem napina mu się mięsień. Jak opadają mu powieki.
— Oczy otwarte. Na mnie.
Otworzył. Wtedy wsunęła dłoń między własne uda, na koronkę, i przesunęła po niej palcami, z góry na dół. Zobaczyła, że przestał oddychać. Zrobiła to jeszcze raz, mocniej. Koronka była już wilgotna i szorstka pod opuszkami; przez nią czuła siebie samą niewyraźnie, jak przez rękawiczkę, i na razie nie chciała czuć wyraźniej. Chciała patrzeć na niego. Na to, jak śledzi jej palce i jak jego własna ręka mimowolnie próbuje dogonić ich rytm.
— Stop.
Zatrzymał dłoń, choć biodra szarpnęły mu się w przód. Jęknął.
— Dłonie na uda.
Położył je. Stał mu wciąż, mokry na czubku, drgający w powietrzu, a on klęczał z rękami na udach, patrząc na nią.
— Dobrze — powtórzyła ciszej. — Bardzo dobrze, Krzysiek.
Odsunęła koronkę na bok.
Nie spieszyła się. Miała czas, miała klucz przekręcony w zamku i mężczyznę, który nie ruszy się, dopóki ona nie skinie. Krążyła dwoma palcami szeroko, powoli, rozprowadzając wilgoć; druga dłoń, oparta za plecami o blat, trzymała jej ciężar. On widział wszystko z bliska, w świetle lampy stojącej na biurku — każdy ruch jej palców, to, jak ciało pod nimi ciemnieje i błyszczy.
— Możesz znowu. Wolno.
Sięgnął po siebie. Przez kilka minut słychać było w gabinecie tylko dwa oddechy i cichy, mokry odgłos jej palców. Zatrzymywała go jeszcze dwa razy. Za każdym razem reagował szybciej i za każdym razem dłużej trwało, zanim jego biodra przestały się szarpać. Za drugim razem po skroni spłynęła mu kropla potu, a on wyszeptał „proszę”.
— Jeszcze nie. Ja pierwsza.
Wypowiedziała to zdanie na głos pierwszy raz w życiu i zrobiło z nią to samo, co tydzień temu w wyobraźni, tylko mocniej, bo tym razem ktoś naprawdę klęczał i naprawdę czekał. Palce przyspieszyły same. Przestała krążyć dookoła, znalazła łechtaczkę i pocierała ją krótkimi ruchami, w górę, w górę, z udami rozchylonymi szeroko i stopą wciskającą się w jego bark. Napięcie rosło długo. Dwa razy podchodziło pod sam brzeg i cofało się, bo się spinała, bo chciała za bardzo; za trzecim spojrzała w dół, na jego twarz — na usta otwarte tak samo jak jej, na oczy, które nie mrugały — i puściło.
Odrzuciła głowę. Doszła, ściskając krawędź biurka, z nogą drżącą na jego ramieniu i z długim, niskim dźwiękiem, którego nie próbowała stłumić. Fale przechodziły przez brzuch i uda jedna za drugą.
— Teraz — wydyszała. — Teraz, Krzysiek. Patrz na mnie.
Po tylu zatrzymaniach wystarczyło mu kilka ruchów. Zgiął się wpół, jęknął głośno, zdławionym głosem, i wytrysnął na dywan przed sobą, długimi skurczami, trzymając się wolną ręką jej kostki. Potem oparł czoło o jej kolano i został tak, dygocząc.
Położyła mu dłoń na karku. Był mokry i gorący.
Żadne z nich się nie odzywało. Za oknem na podwórzu ktoś trzasnął klapą śmietnika.
— Strop — przypomniała w końcu.
Zaśmiał się w jej kolano, bez sił.
— Niech się wali.
Podniósł głowę. Oczy miał wilgotne, twarz spokojną. Podała mu pudełko chusteczek; wytarł dywan starannie, na kolanach, zanim zajął się sobą. Potem włożył jej but na stopę i zapiął szmizjerkę, guzik po guziku.
— Dziękuję, proszę pani — powiedział. I po chwili, innym głosem: — Nie szukałem lekarza. Po prostu nie wiedziałem, gdzie się czegoś takiego szuka.
— Teraz pan wie. Skreślam pana z listy pacjentów, panie Krzysztofie. W środy bywam po pracy w kawiarni naprzeciwko, koło wpół do szóstej. Jeżeli pan przyjdzie, proszę być punktualnie.
— Będę przed czasem.
— Wiem — powiedziała Anna.
Rozdział 9: Czwarty pacjent – Tomek
Tomasz Lis miał dwadzieścia cztery lata, dyplom z chemii i posadę w laboratorium kontroli jakości, gdzie przez osiem godzin dziennie sprawdzał, czy w soku jabłkowym jest to, co napisano na kartonie. Był u niej raz, dwa tygodnie wcześniej — jeszcze za czasów szarego kostiumu. Zapamiętała go, bo na pytanie o doświadczenia seksualne odpowiedział „zero” i dodał, dla porządku: „słownie: zero”.
W piątek przyszedł na szesnastą, ostatni. Pani Halina w piątki wychodziła wcześniej, do córki na Ursynów; zajrzała tylko, już w płaszczu, przypomnieć o alarmie.
Anna miała na sobie kopertową sukienkę z miękkiej wiśniowej dzianiny, wiązaną w talii na jeden pasek. Wybierając ją rano, niczego jeszcze nie postanowiła. Tak sobie przynajmniej mówiła w tramwaju.
Tomek usiadł prosto, z dłońmi na kolanach. Szczupły, jasnowłosy, w wyprasowanej koszuli w drobną kratkę, patrzył na nią przez okulary uważnie i bez uników. W odróżnieniu od grafika z drukarni nie bał się patrzeć; bał się czegoś innego.
— Zrobiłem zadanie — zaczął. — Miałem zagadać do trzech obcych kobiet. Zagadałem do czterech. Kasjerka, bibliotekarka, pani w aptece i jedna dziewczyna na przystanku, pytałem o tramwaj.
— I jak?
— Odpowiedziały. Wszystkie cztery. Dziewczyna z przystanku się uśmiechnęła. — Zastanowił się. — Ale to nie jest to, czego się boję, pani doktor. Myślałem o tym przez dwa tygodnie i chyba źle pani powiedziałem za pierwszym razem. Ja się nie boję rozmawiać. Boję się momentu, kiedy rozmowa się kończy i trzeba coś zrobić. Wyciągnąć rękę. Bo wtedy ona może ją odsunąć.
— Odsunęła kiedyś?
— Nie. Nigdy żadnej nie wyciągnąłem. — Powiedział to bez użalania się. — Raz, na trzecim roku, odprowadzałem koleżankę po zajęciach. Stała w drzwiach akademika i czekała, to nawet ja widziałem. A ja miałem w głowie gotowe całe jej „Tomek, przepraszam, ale nie”. Z intonacją. Słyszałem je tak wyraźnie, że powiedziałem „to cześć” i poszedłem. Potem się dowiedziałem, że płakała.
— Czyli odrzuca pan sam siebie, zanim ktokolwiek zdąży.
— Tak. Jestem w tym bardzo szybki.
Wyjął z kieszeni koszuli kartkę złożoną na czworo. Zadanie rozliczył w tabeli: data, miejsce, co powiedział, co usłyszał, a w ostatniej kolumnie „tętno (szac.)”. Anna pochyliła się po nią z fotela i skrzyżowany na piersiach dekolt rozluźnił się i pogłębił o dobre dwa palce. Kiedy się wyprostowała, nie wrócił na miejsce. W rozchyleniu został skraj koronki w kolorze ciemnej śliwki i początek cienia między piersiami. Niżej, na założonych nogach, poły sukienki rozjechały się i odsłoniły udo aż po koronkowy brzeg pończochy.
Tomek to zobaczył. Popatrzył na jedno, potem na drugie, zamrugał za okularami i wrócił do jej twarzy.
— Sukienka się pani rozchyliła — powiedział. — Mówię, bo patrzę, a nie chciałbym patrzeć po kryjomu.
— Dziękuję za uczciwość. Przeszkadza panu?
Zastanowił się.
— Nie. Tylko gubię przez to drugą połowę zdań.
— To proszę mówić krótszymi.
Nie zebrała sukienki na kolanach i nie poprawiła dekoltu. Rozłożyła kartkę. Przy dziewczynie z przystanku w ostatniej kolumnie stało „ok. 140”.
Czytała i myślała o trzech rzeczach naraz. O tym, jak wycofał się sprzed drzwi akademika, choć dziewczyna czekała. O tym, że w poradni jest pusto. I o zdaniu, które powiedział jej dwa tygodnie temu, kiedy pytała, czego jest najbardziej ciekaw, a on po długim namyśle odparł, że nie wie, jaka w dotyku jest kobieca pierś. Ciepła? Ciężka? Koledzy mówią różnie, a on nie ma jak sprawdzić.
— Panie Tomku — powiedziała — zrobię teraz coś, czego dobra lekarka by nie zrobiła, więc najpierw to nazwę. Chcę panu coś zaproponować. Nie jako element terapii.
— A jako co?
— Jako kobieta. Propozycja jest taka: wyciągnie pan rękę. Dzisiaj, tutaj, do mnie. I ja jej nie odsunę.
Siedział bardzo nieruchomo. Zza okularów patrzyły na nią oczy okrągłe i poważne.
— Czy mogę zadać kilka pytań?
— Ile pan chce.
— Czy pani to mówi, bo jest pani mnie żal?
— Nie. Mówię to, bo od dwóch tygodni pamiętam, jak pan powiedział „słownie: zero”, i bo mam na pana ochotę. Żal wyglądałby inaczej. Wypisałabym panu wtedy skierowanie.
Zarumienił się, ale nie spuścił wzroku.
— A jeśli powiem „nie”?
— To wypiszę panu skierowanie do doktor Sarnowskiej, która jest świetna i ode mnie rozsądniejsza, i będę panu z daleka kibicować. Nic się między nami nie popsuje, bo nic nie będzie do popsucia.
— A jeśli powiem „tak”?
— To skierowanie też pan dostanie. Tylko trochę później. — Uśmiechnęła się. — Bo po czymś takim nie mogę być pana lekarką, panie Tomku. Nie da się mieć jednego i drugiego. Chcę, żeby pan to wiedział przed, nie po.
Długo milczał. Anna przyłapała się na tym, że wstrzymuje oddech.
— To jest najdziwniejsza rzecz, jaka mi się przydarzyła — oznajmił wreszcie. — I pierwszy raz w życiu nie słyszę w głowie żadnego „przepraszam, ale nie”. — Zdjął okulary, przetarł je rąbkiem koszuli, założył z powrotem. — Tak. Bardzo proszę. Tylko ja nie wiem, od czego się zaczyna.
— Od wstania z fotela.
Zamknęła drzwi na klucz i zaciągnęła żaluzje do połowy; popołudniowe światło pocięło gabinet na jasne i ciemne pasy. Usiadła na kanapie pod oknem, szerokiej, obitej szarym welurem, i poklepała miejsce obok.
Usiadł. Między ich kolanami zostało dziesięć centymetrów.
— Mam na imię Anna.
— Tomek. To znaczy… pani to wie. — Odetchnął. — Anno.
— Daj rękę.
Podał jej prawą. Była chłodna, sucha, drżała lekko. Anna obróciła ją wnętrzem do siebie i położyła na swojej piersi, przez dzianinę, płasko, i przykryła własną dłonią.
— Proszę — powiedziała cicho. — Wyciągnąłeś. Nikt nie odsunął.
Nie poruszył palcami. Oddychał płytko. Czuła przez sukienkę i cienką koronkę stanika, jak jego dłoń powoli się ogrzewa.
— Ciepła — powiedział po chwili, ze zdziwieniem. — I cięższa, niż myślałem. Ona… oddycha razem z tobą.
— Możesz ją objąć. O tak. — Docisnęła jego palce, pokazała, jak pierś układa się w dłoni. — Nie musisz delikatniej. Tak jest dobrze.
Objął. Ostrożnie, potem pewniej; kciuk przesunął się po szczycie i trafił na sutek, który pod dzianiną zdążył stwardnieć. Tomek drgnął.
— To od mojej ręki?
— Od twojej.
Pociągnęła za pasek. Sukienka rozchyliła się, najpierw u góry, potem cała; Anna zsunęła ją z ramion i została w pończochach i komplecie z ciemnośliwkowej koronki, cienkiej, o miseczkach, przez które prześwitywała skóra. Tomek patrzył.
— Zapięcie jest z przodu — powiedziała. — Ściśnij i przekręć. Właśnie tak.
Miseczki rozeszły się na boki. Wciągnął powietrze.
Dotykał jej długo. Najpierw opuszkami, obwodząc kształt od spodu, jakby rysował; potem całymi dłońmi, obiema naraz, unosząc ich ciężar. Mówiła mu niewiele — „tak”, „wolniej”, „o, tu” — i tylko czasem brała jego rękę w swoją, żeby pokazać mu, że sutek można wziąć między dwa palce i lekko obracać; że skóra pod piersią jest wrażliwsza, niż wygląda. Uczył się błyskawicznie. Był cierpliwy i coraz śmielszy. Gdy pochylił się i wziął sutek do ust — sam, nie czekając na zachętę — jęknęła na głos i wplotła mu palce we włosy.
— Dobrze? — wymamrotał w jej skórę.
— Bardzo. Nie przerywaj, proszę.
Ssał miękko, potem mocniej, obwodził językiem; przeszedł do drugiej piersi i z powrotem. Położyła się na plecach, na welurze, pociągając go za sobą. Okulary zsunęły mu się na czubek nosa — zdjęła je i odłożyła na parapet.
— Teraz cię gorzej widzę.
— Z bliska widzisz dobrze. A będziesz blisko.
Poprowadziła jego dłoń w dół. Przez żebra, przez brzuch, który ściągnął się jej pod jego palcami, do brzegu koronkowych fig. Tam puściła.
— Dalej sam. Od góry, pod koronkę. Powoli.
Wsunął palce pod gumkę. Zobaczyła po jego twarzy każdą rzecz, którą znajdował, zanim ją nazwał: gładką, nagą skórę wzgórka — brwi poszły mu w górę; potem, pod samymi opuszkami, wąziutki paseczek krótkich włosków, jedyny, jaki tam był. Zatrzymał się na nim. Przesunął po nim palcem w dół, z włosem i pod włos.
— Zostawiłaś sobie… jedną linię.
— Jak drogowskaz. Idź za nią.
Poszedł. Palce zjechały niżej, tam gdzie paseczek się kończył, i trafiły w wilgoć, ciepłą, śliską, i Tomek znieruchomiał z ustami w kształcie „o”.
— To…
— To znaczy, że cię chcę. Tak to wygląda, kiedy kobieta bardzo chce. — Nakryła jego dłoń swoją i pokazała mu ruch: szeroko, płasko, od dołu ku górze, bez pośpiechu. — A tu, na samej górze, jest miejsce, przy którym będę się zachowywać głośno. Poznasz po mnie.
Poznał. Kiedy opuszka jego palca przesunęła się po łechtaczce, biodra same uniosły się jej z kanapy. Cofnął rękę, przestraszony.
— Nie, nie, wróć. To było „tak”. — Zaśmiała się bez tchu. — Wszystko, co zaraz usłyszysz, to będzie „tak”.
Zabrała dłoń i zostawiła go samego z tym, czego się dowiedział. Krążył. Najpierw lekko, potem pewniej; mówiła mu „właśnie tak” za każdym razem, kiedy trafiał, i po kilku minutach przestał potrzebować podpowiedzi — obserwował ją uważnie i zmieniał ruch według jej oddechu, zanim zdążyła otworzyć usta. Zsunęła figi do kolan, skopała je. Rozchyliła nogi szerzej, jedną stopę oparła o podłogę.
Przyjemność narastała powoli, od głębi, bez tego nerwowego pędu, jaki miewała sama ze sobą. Nie popędzała jej. Leżała z ręką zarzuconą za głowę, w pasach światła z żaluzji, i pozwalała się poznawać Tomkowi, który co jakiś czas podnosił na nią pytający wzrok, a ona kiwała głową albo mówiła „jeszcze”. Kiedy wsunął w nią palec — sam na to wpadł, ostrożnie, po knykieć — westchnęła tak, że się uśmiechnął, pierwszy raz bez cienia niepewności.
— Chcesz spróbować ustami? — zapytała.
— Mogę?
— Bardzo bym chciała.
Zsunął się z kanapy i uklęknął na dywanie, między jej kolanami. Długo po prostu patrzył, z bliska, bez okularów, i nie przyszło jej do głowy się zasłonić. Potem pocałował wewnętrzną stronę uda. Gładką skórę wzgórka. I niżej.
Robił to po swojemu: wolno, badawczo, szerokim, miękkim językiem, wracając tam, gdzie jęknęła, i zostając dłużej tam, gdzie zacisnęła mu palce na włosach.
— Tak… o tak, Tomek… nie zmieniaj nic, proszę…
Nie zmieniał. Trzymał ten sam rytm. Uda zaczęły jej drżeć, potem brzuch. Złapała go za rękę, splotła z nim palce. Kilkanaście oddechów trwała tuż przed końcem, z plecami wygiętymi nad welurem. Wtedy objął łechtaczkę wargami i lekko ją zassał.
Doszła głośno. W pustej poradni nie musiała się pilnować i nie pilnowała — krzyknęła, zacisnęła uda na jego głowie, a potem jeszcze dobrą minutę drżała, falami coraz rzadszymi, ściskając jego dłoń.
Kiedy otworzyła oczy, klęczał nad nią z mokrym podbródkiem.
— To byłem ja — stwierdził.
— To byłeś ty. — Pociągnęła go do siebie za koszulę. — Chodź tu. Teraz moja kolej, żeby cię obejrzeć.
Rozpinała mu guziki, a on pomagał i przeszkadzał naraz. Był szczupły, jasny, z gładką klatką piersiową, która podnosiła się szybko; kiedy rozpięła mu spodnie i zsunęła je razem z bokserkami, odwrócił na moment głowę.
— Hej. Patrz na mnie. — Ujęła go w dłoń, twardego, gorącego, gładkiego. — Jesteś piękny. I nie musisz się nigdzie spieszyć. Jak poczujesz, że jest za blisko, powiesz mi „poczekaj”, a ja poczekam. To żaden wstyd. Tak się to robi.
— Poczekaj — powiedział natychmiast, przez zaciśnięte zęby.
Zabrała rękę. Położyła mu ją na brzuchu i oddychała razem z nim, wolno, głęboko, aż rozluźnił uda.
— Już?
— Już.
Posadziła go na kanapie, plecami o oparcie, i uklękła nad nim okrakiem. Trzymała go za ramiona. Patrzyła mu w oczy, opuszczając się — powoli, po trochu, czując, jak ją rozchyla i wypełnia — a on patrzył na nią z niedowierzaniem.
Kiedy miała go w sobie całego, zatrzymała się.
— Nie ruszaj się jeszcze. Tylko poczuj.
— Czuję. — Głos miał cienki. — Anno, ja nie wiedziałem, że to tak… Że się jest w środku człowieka.
Pocałowała go za to zdanie, pierwszy raz w usta, długo. Smakował nią. Zaczęła kołysać biodrami, ledwo, w przód i w tył, prawie się nie unosząc. Jego dłonie znalazły jej talię, potem piersi; trzymał je i patrzył, jak się poruszają. Po kilku minutach powiedział „poczekaj” drugi raz i zastygła na nim, z czołem przy jego czole, i przeczekali to razem, zdyszani, uśmiechając się do siebie z bliska.
Za drugim razem trwało dłużej. Znalazła rytm, w którym unosiła się wysoko i opadała do końca, a jego biodra zaczęły wychodzić jej naprzeciw, nieporadnie, potem coraz celniej. Wtedy przewróciła się na plecy, pociągając go na siebie.
— Teraz ty. Tak jak ci się chce.
Wszedł w nią z góry i przez moment szukał — głębokości, oparcia dla rąk, tego, co zrobić z kolanami. Nie poprawiała. Oplotła go nogami i powiedziała „tak” przy pierwszym ruchu, który był dobry, i „tak” przy drugim, i wkrótce nie było już czego szukać. Poruszał się w niej długimi, równymi pchnięciami, z twarzą nad jej twarzą, i co jakiś czas otwierał szerzej oczy, jakby wciąż nie dowierzał, że mu wolno.
Nie spodziewała się, że dojdzie drugi raz. Po takim pierwszym zwykle nie dochodziła. Ale leżała pod nim rozgrzana, miękka, i było w tym coś, czego nie przewidziała — że jest dla niego pierwsza. Wsunęła dłoń między ich brzuchy. Dotykała się w rytm jego pchnięć i czuła, jak wszystko wraca, szybciej niż przedtem, ostrzej.
— Tomek… jeszcze trochę… wytrzymaj dla mnie…
— Wytrzymam — wydyszał. I wytrzymał: z zaciśniętymi powiekami, z żyłą na skroni, drżąc na całym ciele, trzymał ten sam rytm, o który prosiła, ani szybciej, ani wolniej.
Drugi orgazm był inny — głębszy, ściskający, od środka. Zacisnęła się na nim cała. Krzyknęła mu w ramię i poczuła, jak ten krzyk i ten ścisk zabierają mu resztkę panowania nad sobą: wbił się w nią jeszcze trzy razy, mocno, nierówno, i doszedł z jej imieniem na ustach, wtulony twarzą w jej szyję, pulsując w niej tak, że czuła każdy skurcz.
Potem leżał na niej całym ciężarem i nie przepraszał.
Nie odzywali się. Pasy światła na ścianie zdążyły przesunąć się o szerokość dłoni. Tomek oddychał coraz wolniej; w pewnej chwili uniósł się na łokciu i popatrzył na nią krótkowzrocznie, z bliska.
— Ani razu nie usłyszałem „przepraszam, ale nie” — powiedział. — Nawet na początku. Czekałem na to cały czas i nie przyszło.
— I nie przyjdzie już tak łatwo. Teraz wiesz, jak brzmi „tak”.
— Głośno — stwierdził, i roześmiali się oboje.
Ubierał się starannie, guzik po guziku; okulary znalazł na parapecie. Skierowanie do doktor Sarnowskiej wypisała naprawdę, przy biurku, w rozchylonej sukience.
— A dziewczyna z przystanku? — zapytała, podając mu druczek. — Ta, która się uśmiechnęła. O której tam stoi?
— Dziesięć po siódmej. Dziewiętnastka.
— To stań tam w poniedziałek.
— Stanę. — W drzwiach odwrócił się jeszcze. — Anno? Dziękuję, że to byłaś ty. Że pierwszy raz był z kimś, kto się nie śmieje.
Kiedy została sama, usiadła na kanapie, na ciepłym jeszcze welurze, i długo nie zapalała lampy.
Czuła go w sobie, wilgotno, po wewnętrznej stronie ud. Czuła oba orgazmy w mięśniach brzucha. I czuła — co zaskoczyło ją bardziej niż one — że ma łzy w oczach, nie wiedziała po co.
Przez drugą godzinę spotkania nie myślała o jego lęku. Chciała, żeby nie przestawał.
Gdyby mogła cofnąć piątkowe popołudnie, nie cofnęłaby go. Próbowała sobie przypomnieć, kogo ma zapisanego na poniedziałek.
CDN...
Jmalkowich
Jak Ci się podobało?