Jej plażowe zasady (I)
21 listopada 2026
Jej plażowe zasady
31 min
Poniższy tekst znajduje się w poczekalni!
Poranek od pierwszych minut zapowiada upał: niebo bez jednej chmury, powietrze już o tej porze ciepłe i nieruchome. Lena podjeżdża pod twój dom swoim małym, trochę zakurzonym autem i trąbi dwa razy, krótko, jak zawsze.
Wsiadasz i przez chwilę po prostu na nią patrzysz. Niby ta sama Lena co zawsze, którą znasz od dziecka, ale dziś: drobna, zgrabna, z ramionami i nogami wyrobionymi przez pływanie, złota od słońca, z prostymi ciemnymi włosami do ramion, które co chwilę odgarnia za ucho, i zielonymi oczami, którym trudno cokolwiek ukryć. Ma na sobie krótką, zwiewną sukienkę w drobną łączkę, a klapki zrzuciła pod pedały. Uśmiecha się do ciebie tak, że w policzkach robią się jej dołeczki, i od razu wiesz, że ma doskonały humor. U niej to nigdy nie wróży spokojnego dnia.
Ty zawsze byłeś tym rozsądnym: tym, który pyta, gdzie zaparkujecie i czy ktoś pamiętał o wodzie. Masz na sobie zwykły T-shirt i spodenki do kolan, w kieszeniach telefon, portfel i klucze, a na stopach gumowe buty do wody, bo przy brzegu tej zatoki zawsze trafiały się ostre kamienie. Pomysł był jej: plaża i kawa w barze na plaży. Zgodziłeś się bez namysłu, choć wolisz nie przyznawać nawet przed sobą, jak szybko.
Po drodze Lena skręca na parking przy galerii.
— Wyskoczę na pięć minut, muszę coś ogarnąć — mówi, już z ręką na klamce. — Chcesz coś z galerii?
— Nie, dzięki. Mam wszystko.
— Na pewno? — Przytrzymuje drzwi, przesuwa językiem kulkę kolczyka i patrzy na ciebie odrobinę za długo.
— Na sto procent. Idź, bo nam zajmą najlepsze miejsca przy barze.
Wraca po kwadransie z małą papierową torbą, którą wrzuca do bagażnika, zanim zdążysz zapytać. Nie wiesz jeszcze, że w przymierzalni zdążyła włożyć pod sukienkę nowy, czarny kostium kąpielowy.
Na parkingu przy zatoce Lena wyciąga z bagażnika zwinięty koc i pojemną torbę plażową, przerzuca jedno i drugie przez ramię, a tobie wciska w ręce mały cooler z napojami.
— Ty niesiesz picie — rzuca, jakby to było oczywiste, i rusza pierwsza.
Do plaży prowadzi kilometrowa ścieżka przez sosnowy las, potem w górę i w dół po piaszczystych wydmach. Pachnie żywicą i nagrzanym igliwiem, a z każdym krokiem coraz wyraźniej solą. Rozmawiacie o wszystkim i o niczym: o uczelniach w dwóch różnych miastach, o tym, że tak dużo czasu minęło nie wiadomo kiedy, o pracy, której żadne z was jeszcze nie ma. W pewnym momencie wychodzi, że oboje po studiach chcielibyście wrócić tutaj, do siebie. Mówicie to niby mimochodem, ale przez chwilę żadne z was nie dodaje nic więcej.
Lena idzie pół kroku przed tobą. Koc obija się jej o biodro, a sukienka podwiewa na zakrętach ścieżki. Łapiesz się na tym, że patrzysz na nią częściej, niż wypada. Ona chyba też to wie, bo co jakiś czas odwraca się z uśmiechem, zanim zdążysz uciec wzrokiem.
Tuż przed dziewiątą wychodzicie zza ostatniej wydmy. Ścieżka kończy się przy drewnianym słupku wbitym w piasek. Obok stoi wyblakła tabliczka z napisem „clothing optional”.
Zatoka jest dokładnie taka, jak ją zapamiętałeś z dzieciństwa: szeroki pas jasnego piasku, spokojne, płytkie fale, a daleko na wschodzie ciemne półki skał wychodzące w morze. Pachnie solą i nagrzanym piaskiem, nad wodą krzyczą mewy, a od zachodu, od strony baru, dolatuje cicha muzyka.
Lena nie skręca jednak w stronę baru, tylko bez słowa idzie w przeciwną.
— Miało być do baru — przypominasz.
— Bar nie ucieknie. Zobacz, jak tu teraz pięknie. — Zatrzymuje się kawałek na wschód od wejścia, gdzie robi się luźniej, kilka metrów od linii wody, i jednym wprawnym machnięciem rozkłada koc. Torbę rzuca na róg. — Usiądźmy chociaż na chwilę. Nacieszmy się widokiem.
Stawiasz cooler obok torby i siadasz. Plaża dopiero się zapełnia. Przy wejściu kilka osób w kostiumach rozkłada ręczniki, a normalnie ubrana para siedzi na piasku i pije kawę z termosu. Jakieś dwadzieścia metrów na zachód leży na kocu grupka czterech dziewczyn w waszym wieku. Trzy są w bikini. Czwarta opala się na brzuchu bez góry, w samym szmaragdowym dole. Lena zerka w ich stronę o sekundę dłużej niż ty. Dalej na wschód leży jeszcze kilka pojedynczych osób, bliżej wydmy jakaś kobieta topless, a jeszcze dalej kręci się kilku mężczyzn, którzy chyba nie mają nic na sobie. Nikt się tym nie przejmuje: jedni czytają, inni drzemią albo patrzą w telefon. Ty też szybko przestajesz się rozglądać, bo bardziej niż plaża interesuje cię Lena.
Lena zsuwa klapki, wbija stopy w piasek i dopiero teraz zauważa twoje buty.
— Serio? Buty do wody? — parska. — Przecież mieliśmy iść tylko na kawę.
— Do baru na plaży chciałaś iść, to myślałem, że będzie łatwiej — tłumaczysz. — A przy brzegu są te kamienie. Wolę dmuchać na zimne.
— A to nie myślałeś, żeby się wykąpać w takim razie? — Wstaje i otrzepuje sukienkę z piasku. — Bo dla mnie super pogoda i chyba wejdę do wody. Chodź, zobacz, jak ciepło.
Nie czeka na odpowiedź. Wchodzi do wody po kolana i brodzi wzdłuż brzegu, a sukienka, sięgająca ledwie do połowy uda, faluje przy każdym kroku. Idziesz za nią, ale twoje spodenki kończą się już przed kolanami i pierwsza większa fala podchodzi niebezpiecznie blisko nogawek. Zatrzymujesz się.
Lena odwraca się, mrużąc oczy od słońca.
— Może je zdejmij, zamoczą się — mówi zwyczajnie, bez żadnego podtekstu.
— Daj spokój, tylko zamoczę stopy. Nie przyszedłem tu pływać.
— Oj, nie marudź. Co się tak będziesz grzebał? Woda to woda, a jest cieplutka. — Chlapie cię dłonią po łydkach. — No chodź, bo stoisz jak kołek.
Wzdychasz, ale się uśmiechasz. Wracasz na koc, ściągasz T-shirt i spodenki i rzucasz je niedbale na koc, aż w kieszeni brzęczą klucze. Zostajesz w ciemnych bawełnianych bokserkach, okularach przeciwsłonecznych na gumce i gumowych butach. Przez sekundę czujesz się dziwnie, ale wchodzisz do wody, zanim zdążysz się nad tym zastanowić.
Lena zatrzymuje się w pół kroku. Widzi zwykłą ciemną bawełnę zamiast kąpielówek i przez moment tylko unosi brwi. Potem rozlewa się jej po twarzy szeroki uśmiech, ten z dołeczkami, i widać, że w jej głowie coś się właśnie zapaliło. Ty jeszcze nie wiesz co. Ona wie na razie tylko tyle, że zrobi wszystko, żeby ten dzień się udał. A jeśli chodzi jej o coś więcej niż dobrą zabawę, tego nie powiedziałaby głośno nawet sama sobie.
— No nie wierzę… — chichocze, zasłaniając usta dłonią. — Barti, co ty masz na sobie?
— Bokserki. Mówiłem, że idziemy do baru. Nie mam kąpielówek, i co z tego?
— Jak to co? Bawełna to nie strój kąpielowy! — Podchodzi bliżej, wyraźnie rozbawiona. — Ściągaj je i chodź do wody.
— Chyba sobie żartujesz.
— Barti, przecież to plaża nudystów — mówi z przekonaniem.
— Gdzie ty tu widzisz nudystów? Wszyscy są w strojach.
— Tamta dziewczyna w ogóle nie ma góry. — Lena wskazuje podbródkiem rudą dziewczynę dwadzieścia metrów dalej. — A tam dalej chodzą bez niczego. Tylko ty wyskoczyłeś w bieliźnie jak z sypialni.
— Ona się opala bez stanika, Lena. A tamci są kawał stąd. — Czujesz, jak napina ci się brzuch, a wzrok sam ucieka po plaży, jakby wszyscy nagle nadstawili uszu. — Nie będę latał na golasa na środku plaży.
— Pytałam cię w galerii, czy czegoś potrzebujesz do pływania — przypomina z miną prokuratora. — I co powiedziałeś? „Na sto procent”.
— Pytałaś, czy chcę coś z galerii! I wtedy nie wiedziałem, że planujesz mnie rozebrać!
— Szczegóły. — Macha ręką. — A w bawełnie do wody nie wejdziesz. Nasiąknie, będzie ci wisieć do kolan jak pielucha, a potem w mokrym przecież nie będziesz chodził, albo nie daj boże zgubisz w wodzie. Zbrodnia modowa.
Jakby na zawołanie podchodzi większa fala i moczy dół bokserek. Materiał od razu ciemnieje i ciężko klei się do ud. Lena chichocze i dokłada ci jeszcze chlapnięcie prosto w brzuch.
Brzegiem kilka metrów na wschód nagi mężczyzna spokojnym krokiem wchodzi do wody, nawet nie zwalniając kroku. Lena wskazuje go dyskretnie podbródkiem z teatralną powagą, jakby właśnie wygrała proces w sądzie.
— Jak przychodziliśmy tu za dzieciaka, to pamiętam, że zawsze latałeś na golaska, ile to było? — zastanawia się. — Jeszcze z dziesięć lat temu nawet i było OK — mówi już łagodniej, robiąc krok w twoją stronę. — Szkoda, że od tamtej pory tu nie wróciliśmy… Trochę ci nawet zazdrościłam tej swobody, mama nie pozwalała mi nawet góry zdjąć!
— A ja ci zazdrościłem, że masz coś na sobie! — odcinasz się od razu. — Nie do końca miałem wybór, Lena!
— Nieprawda! Nic na to nie wskazywało! Wyglądałeś na bardzo szczęśliwego i wszędzie było cię pełno — śmieje się i zaraz zmienia temat tak płynnie, jakby jedno wynikało z drugiego. — Zresztą pamiętasz ten stary basen na uczelni na końcu miasta? Tam chłopaki zawsze musieli pływać nago, a dziewczyny w kostiumach. Mama mi mówiła, więc jak widzisz to przecież nic nadzwyczajnego, lokalna tradycja! Higiena i hydrodynamika.
— Taa, już się kiedyś nasłuchałem, że tak było i to normalne, ale w innej epoce, Lena, i na krytym basenie, a nie w środku dnia na publicznej plaży…
— No to żeby było uczciwie… — Chwyta rąbek sukienki. — Zdejmijmy rzeczy oboje, żeby było fair, zobacz.
Zanim zdążysz cokolwiek powiedzieć, jednym ruchem ściąga sukienkę przez głowę. Zamierasz. Przez ułamek sekundy naprawdę myślisz, że pod spodem ma tylko małą bieliznę, albo może nie ma nic! Serce podchodzi ci do gardła. Ale jest kostium: czarny, matowy, jednoczęściowy, z lekkim dekoltem i umiarkowanym wycięciem na biodrach, opina jej wysportowaną sylwetkę jak druga skóra. Kiedy Lena odwraca się, żeby rzucić sukienkę w stronę koca, widzisz duże wycięcie na plecach i zupełnie grzeczny dół, który nie odkrywa nawet kawałka pośladków. Sukienka nie dolatuje do koca i ląduje na piasku obok.
— Hej! To oszustwo! — protestujesz.
— Ej, umawialiśmy się! — Rozkłada ręce z niewinną miną. — Zresztą policz sobie. Ja mam na sobie jedną rzecz. A ty, nawet jak zdejmiesz bokserki, dalej masz okulary i buty. Dwie. I tak będziesz bardziej ubrany ode mnie.
Podchodzi całkiem blisko, tak że czujesz ciepło jej skóry i zapach perfum zmieszany z solą. Kładzie ci dłoń na ramieniu i powoli przesuwa ją w dół, aż obie ręce opiera na twoich biodrach, tuż nad gumką bokserek.
— Zobacz, jakie to bez sensu — mówi cicho, gładząc kciukami skórę nad materiałem. — Wszędzie jesteś ładnie opalony, a tu nagle taka ciemna szmatka.
— Lena, ludzie patrzą… — Cofasz się o pół kroku, ale ona idzie za tobą i nie puszcza. Próbujesz odsunąć się od niej na brzeg, ale ona idzie za tobą, nie puszczając bioder, przysuwając się tak blisko, że czujesz jej oddech na obojczyku.
— Czasem popatrzą i co? Nigdy nie miałeś z tym problemu! Zresztą teraz nikt nie patrzy, każdy zajmuje się sobą. To plaża nudystów, nie ma tu na co patrzeć. — Wsuwa kciuki pod gumkę po bokach, naciąga ją o centymetr, jakby sprawdzała, jak mocno trzyma, i puszcza. Gumka lekko pstryka cię w skórę. — Idziemy tylko popływać. Popływamy i wyjdziemy.
— Łapki przy sobie! — Łapiesz ją za nadgarstki, ale palce nie chcą się zacisnąć. Jej skóra jest tak ciepła, że zamiast odsunąć jej dłonie, trzymasz je przy swoich biodrach.
— Jeden ruch i po sprawie — szepcze, przesuwając kciukami wzdłuż gumki od boków ku przodowi. Zatrzymuje się tuż przed środkiem. — Zobaczysz, jak ci będzie dobrze w wodzie.
— Lena, nawet o tym nie…
Nie kończysz. Lena wysuwa dłonie z twoich palców, chwyta gumkę z obu stron i jednym szybkim ruchem ściąga ci bokserki do kostek. Zanim zdążysz się schylić, popycha cię biodrem. Tracisz równowagę i robiąc dwa kroki do przodu, idealnie wychodzisz z bokserek. Wiatr od morza chłodzi cię w miejscach, które przed chwilą były zakryte, i wszystko się w tobie kurczy. Oddech grzęźnie ci w gardle, a policzki robią się gorące.
Lena prostuje się i unosi twoje bokserki wysoko nad głowę.
— Juhu, mam cię! — woła na pół plaży i macha nimi jak zdobyczną flagą. Potem robi z tego małe przedstawienie: obraca się na pięcie i z zamachem ciska je za siebie, mniej więcej w stronę koca.
Brzegiem przechodzi akurat para w strojach kąpielowych. Oboje odwracają głowy i wymieniają rozbawione spojrzenia, a dwadzieścia metrów na zachód grupka dziewczyn zerka w waszą stronę z zaciekawieniem, ale zaraz wraca do rozmowy. Nie sprawdzasz więcej… Wolisz nie wiedzieć. Masz wrażenie, że patrzy cała plaża, a dłonie same lecą w dół i nie wiedzą, co najpierw zasłonić.
— Zwariowałaś? No co ty, ej! Nie śmieszne! — syczysz, zasłaniając się jedną ręką, a drugą wyciągając w stronę piasku, gdzie wylądowały bokserki.
Lena nic nie tłumaczy. Chwyta tę wyciągniętą dłoń, splata palce z twoimi i ciągnie cię pewnym, szybkim krokiem prosto w fale.
— Raz, raz! Dawaj, biegniemy! Juhuuu! — śmieje się na cały głos, ciągnąc cię w biegu i podśpiewując coś, co podejrzanie przypomina „YMCA”.
Wbiegacie w płyciznę z głośnym pluskiem. Ciepła, jedwabista woda zatoki sięga ci do kolan, potem do ud, aż wreszcie do pasa. Dopiero kiedy tafla zakrywa cię od bioder w dół, ramiona same ci opadają i wypuszczasz powietrze, które wstrzymywałeś od samej linii piasku.
Lena zatrzymuje się tuż obok i chlapie w twoją stronę obiema dłońmi, aż krople lecą ci prosto na ciemne szkła okularów. Kiedy widzi, że przestajesz się nerwowo rozglądać, jej oczy łagodnieją.
— No widzisz? To tylko pływanie. Popływamy, wyjdziemy i idziemy na tę kawę.
Trzymasz się tej myśli jak koła ratunkowego. To tylko chwila. Jesteś w wodzie. Jest ok.
Lena zanurza się na chwilę z głową i wynurza tuż przed tobą.
— No i co, przyznaj się! — woła radośnie, odrzucając mokre, ciemne kosmyki z czoła i mrużąc oczy w słońcu. — O wiele lepiej bez tej mokrej pieluchy, prawda? Zobacz, jak cię woda ładnie opływa. Pełna hydrodynamika!
— Na basenie to chociaż ściany były, a nie otwarte morze i trzydzieści osób na brzegu — odbijasz i chlapiesz w jej stronę. Woda naprawdę jest jak aksamit, a przy Lenie trudno długo trzymać gardę.
— Oj, daj już spokój, przecież i tak nic teraz nie widać — rzuca. Podpływa bliżej i zatacza wokół ciebie małe kółko, jakby chciała cię obejrzeć ze wszystkich stron. — Zresztą na basenie nikt się nie chował po kątach. Wszyscy pływali normalnie i żaden chłopak nie bał się dziewczyny w małym kostiumie… — Odciąga ramiączko kostiumu trochę bardziej, niż trzeba, i puszcza je z cichym pstryknięciem, na ułamek sekundy odsłaniając fragment krągłości piersi. — Tylko ty robisz z tego wielką aferę, jakbyś pierwszy raz w życiu wodę zobaczył.
— Bo to nie w porządku! Czemu ty nie zdjęłaś kostiumu, cwaniaro?!
— No ja mam KOSTIUM — odpowiada ze śmiechem, z naciskiem na to słowo, jakby sam fakt, że go ma, zamykał dyskusję. — A ty, widzę, jak zawsze…
— Nie zawsze… To było dawno, Lena! — protestujesz ze śmiechem. Podpływa tak blisko, że jej mokry, lśniący kostium muska twoje nagie biodro. — Byliśmy trochę inni, wiesz…
— No widzę! Kiedyś było ci z tym dobrze, a dziś wstydzisz się jak na pierwszej randce. Korzystaj w pełni z uprzywilejowania, jakie chłopaki mają tu do pływania — chichocze. Zerka w dół przez przejrzystą wodę i przekręca zębami kulkę kolczyka. — No byliśmy inni… I przyznam, że całkiem nieźle wygląda ta zmiana.
— Mówiłaś, że nic nie widać!
— Bo nie widać. Prawie — mówi zadziornie i przepływa obok, muskając cię ramieniem.
Chlapiesz ją znowu, tym razem celniej, prosto w dekolt. Lena piszczy z przesadnym oburzeniem, rzuca się na ciebie i łapie cię za ramiona, próbując wepchnąć cię pod wodę. Przez chwilę siłujecie się w wodzie do pasa. Jest drobna, ale silna od pływania i ślizga się po twojej mokrej skórze jak ryba. W końcu odpuszcza, podpływa ci za plecy i zanim zdążysz zareagować, wskakuje ci na barana.
— Hop! Wio, koniku, bo inaczej cię zatopię!
Obejmuje cię ramionami za szyję i oplata nogami w pasie, przyciskając mokry, gładki materiał kostiumu do twoich nagich pleców i pośladków; oplecione stopy są dość blisko, wręcz stykając się z lekko podkurczonymi od chłodnej wody jądrami. Kręcisz się z nią w kółko, oboje się śmiejecie, i nie zauważasz, że zrobiliście kilka kroków w stronę brzegu. Woda nie sięga już pasa, a twoje nagie biodra i bezwładnie obijający się penis wystają na słońce tuż nad linią fal. Przechodząca wzdłuż brzegu para w strojach kąpielowych zwalnia na sekundę z uśmiechem, a sąsiedni kąpiący się zerkają w waszą stronę. Lena od razu to wyłapuje. Widzi też, że płycizna przestała cię zasłaniać, ale zamiast zeskoczyć, tylko mocniej zaciska uda na twojej talii. Dopiero po chwili zsuwa się na dno i obejmuje cię tak blisko, że czujesz jej dłonie na biodrach, dokładnie tam, gdzie jeszcze niedawno była gumka bokserek.
— Ojej, ledwo mnie utrzymałeś — droczy się z błyskiem w oku. — Już nie taki sprawny jak kiedyś, co? Trochę się gibiesz w tej wodzie.
— Ja się gibię? Przecież sama się wierciłaś na wszystkie strony! — burczysz i cofasz się o pół kroku w głąb, żeby woda znowu zakryła cię przynajmniej do pasa.
— Pamiętasz, jakie głupoty robiliśmy tu kiedyś? — zagaduje od razu i łapie cię za ręce, zanim zdążysz wejść głębiej. — Potrafiliśmy stawać na rękach pod wodą. Ciekawe, czy jeszcze umiemy. Jak myślisz, dasz radę?
— Bez problemu — odpowiadasz odruchowo, bo chcesz jej udowodnić swoje. O głębokości w ogóle nie myślisz.
— Czekaj, daj okulary, potrzymam, żebyś ich nie zgubił — mówi z przesadną troską i zdejmuje ci je z nosa, zanim zdążysz się zanurzyć.
Bierzesz głęboki wdech, zanurzasz głowę, opierasz dłonie o piaszczyste dno i wyrzucasz nogi pionowo w górę. Dopiero w połowie ruchu dociera do ciebie prosta fizyka. Woda ma tu ledwie metr, więc wszystko od pasa w górę, a właściwie w dół, sterczy teraz nad powierzchnią. Pośladki, krocze i nogi w gumowych butach masz w pełnym słońcu, a ciepły wiatr muska mokrą skórę pośladków.
Przez wodę słyszysz przytłumiony, radosny śmiech Leny. Zamiast pozwolić ci opaść, łapie cię mocno za uda i biodra, niby żeby pomóc ci utrzymać pion. Jej ciepłe dłonie przesuwają się powoli po twojej skórze, a ty bezradnie machasz w powietrzu stopami w gumowych butach. Kiedy wreszcie wyrywasz się z jej uścisku, dostajesz na pożegnanie figlarnego klapsa na goły tyłek. Wynurzasz się z głośnym parsknięciem i przecierasz twarz. Lena śmieje się tak, że aż opiera czoło o twoje ramię. Zarzuca ci ręce na szyję, niby wieszając się na tobie ze śmiechu, i przywiera do ciebie całym ciałem. Czujesz dokładnie, jak twój penis przyciska się do gładkiej, mokrej tkaniny na jej płaskim brzuchu. Nie wiesz, czy się odsunąć, czy stać bez ruchu. Stoisz bez ruchu.
— Idealna technika, dziesięć na dziesięć! — krztusi się ze śmiechu, nie odsuwając się ani o milimetr. — Naprawdę, pełna gracja. Tylko trochę cię znosiło na bok, musiałam cię przytrzymać, żebyś się nie przewrócił.
— Jesteś niemożliwa, specjalnie to wymyśliłaś! — prychasz, ale kąciki ust same ci się unoszą, kiedy czujesz bijące od niej ciepło i jej dłonie na karku.
— Ja? Nigdy w życiu! — odpowiada niewinnie. Odsuwa się wreszcie o pół kroku i zakłada ci okulary z powrotem na nos. — Proszę, to chyba twoje — mówi, naciągając gumkę z tyłu twojej głowy. — Chociaż jak to mówisz, to nie fair: ja mam na sobie tylko kostium, a ty tyle rzeczy! — Wybucha śmiechem, odwraca się i rzuca w bok do wody, niby przypadkiem zahaczając pośladkami w czarnym kostiumie prosto o twoje nagie krocze.
— Hej, uważaj trochę! — rzucasz ze śmiechem i łapiesz równowagę. Po tym krótkim, śliskim kontakcie przez kręgosłup przebiega ci gorący dreszcz, a wzrok sam ucieka w stronę brzegu, czy nikt nie patrzy zbyt uważnie.
Lena wynurza się metr dalej z miną absolutnej niewinności, jakby nie miała pojęcia, o co przed chwilą zahaczyła, i odgarnia mokre pasma z czoła. Zamiast znowu cię zaczepiać, kładzie się na wodzie i odpływa kilka metrów w głąb, aż woda sięga wam obojgu do ramion. Płyniesz za nią, przecierając kciukiem zachlapane okulary, i pierwszy raz od wejścia na plażę czujesz, że ciężar na karku trochę odpuszcza.
— No chodź, wyścig do tamtej boi! — woła Lena, wskazując podbródkiem żółty pływak, który kołysze się kilkadziesiąt metrów dalej wzdłuż brzegu. — Zobaczymy, czy bez tych twoich mokrych bokserek naprawdę jesteś szybszy!
Ruszacie równym kraulem obok siebie. Lena płynie zwinnie – widać od razu, że woda to jej żywioł – ale ty bez żadnego oporu materiału suniesz przez wodę zaskakująco płynnie. Co chwilę wynurzasz głowę po oddech, strzepując krople ze szkieł i zerkając w bok na jej rozbawione spojrzenie przez zielonkawą taflę, aż w pewnej chwili twój wzrok ucieka trochę dalej, gdzie na desce SUP mija was kobieta topless w sportowej czapce z daszkiem, ciemnych okularach i samym dole od bikini. Zapatrujesz się na nią przez ułamek sekundy, tracąc rytm ramion, i zanim zdążysz znowu przyspieszyć, Lena dopływa do żółtej boi pierwsza, klaszcząc w wodę z triumfalnym uśmiechem.
— Jestem pierwsza! Co wygrałam?! — woła, odgarniając mokre włosy z czoła. — Przegrałeś, bo się gapiłeś, co?
— Eee, nie, po prostu… fala mnie zniosła i musiałem złapać oddech — plączesz się od razu, czując suchość w ustach pod jej przenikliwym wzrokiem. — M-może tę kawę w końcu? — pytasz z nadzieją, bo myślisz już tylko o suchym piasku i spodenkach.
Dopiero przy boi rozglądasz się po wodzie i po plaży. W ciągu kwadransa zrobiło się wyraźnie tłoczniej. Kilka metrów dalej młoda para w sportowych strojach rzuca do siebie gumową piłkę, bliżej wejścia grupka studentów rozkłada duży kolorowy koc, a coraz więcej osób w strojach wchodzi do wody po kostki i kolana. Tuż obok z głębszej wody wychodzi w stronę brzegu starszy mężczyzna, zupełnie nagi, tak jak ty, i bez cienia pośpiechu otrząsa krople z ramion. Na jego widok ramiona trochę ci opadają.
— O nie, tak łatwo się nie wywiniesz — prycha Lena, gdy wracacie spod boi z powrotem na płyciznę, gdzie woda sięga wam ledwie do bioder, i staje tak, że to ty jesteś bliżej brzegu, a ona od strony otwartej zatoki – dokładnie w taki sposób, by w razie czego jej sylwetka nie zasłoniła cię przed nikim na plaży.
— Chodź, teraz popływamy na plecach. Pamiętam, jak cię uczyłam i trzymałam. Zobaczymy, czy jeszcze pamiętasz.
— Lena, umiem pływać na plecach, mam dwadzieścia jeden lat — bronisz się i cofasz o krok. Rozglądasz się nerwowo, nieopodal do wody wchodzą kolejni plażowicze.
— Nie gadaj, tylko się kładź, bo ci głowa pójdzie pod wodę. — Nie czeka na zgodę. Wsuwa ci ramię pod łopatki, drugą ręką pewnie naciska na bark i kładzie cię płasko na wodzie, całkiem odsłoniętego od strony brzegu.
Zanim zdążysz zaprotestować, przysuwa się tak, że jej mokry, gładki kostium przylega ci do boku, a jej udo ociera się pod wodą o twoje biodro. Jej dłonie wędrują niżej. Niby dla asekuracji chwyta cię od spodu za nagie pośladki i unosi ci biodra. Robi to tak zdecydowanie, że krocze wypływa tuż pod powierzchnię, a przy każdej drobnej fali penis wyraźnie wystaje nad wodę, w pełnym porannym słońcu.
— Zobacz, jak cię woda niesie, jesteś zupełnie rozluźniony — droczy się tuż przy twoim uchu i przesuwa kciukiem po krzywiźnie twojego pośladka, jakby w ogóle nie zauważała, gdzie trzyma ręce. — I to jest ta mądrość starych zasad: pełna swoboda ruchu! Nie wiem, po co to zmieniali!
— Lena, puszczaj, umiem sam pływać, coraz więcej ludzi wchodzi do wody! — syczysz półgłosem i wbijasz wzrok w niebo. Przy każdym plusku wokół napinasz brzuch i masz wrażenie, że wszyscy na brzegu patrzą prosto na twoje wypchnięte nad wodę biodra.
Próbujesz gwałtownie przekręcić się na brzuch, żeby wreszcie schować się pod wodą. Wtedy dłoń Leny, która cały czas trzymała cię pod pośladkiem, w ułamku sekundy ześlizguje się do przodu i ląduje na twoich jądrach. Wydajesz z siebie cichy, śmieszny dźwięk, jakbyś połknął powietrze, i podskakujesz w wodzie. Lena na moment zamiera, a na policzki wypływa jej rumieniec, tym razem prawdziwy. Zaraz jednak parska krótkim, rozbrojonym śmiechem, żeby pokryć własne zmieszanie.
— Oj, przepraszam! Aż tak łaskocze? — chichocze. Jeszcze dłuższą chwilę trzyma cię za biodra, zanim pozwala ci opuścić nogi na dno.
Po kilkunastu minutach wygłupów i pływania wzdłuż brzegu Lena oznajmia wesoło, że zasłużyliście wreszcie na tę obiecaną kawę albo coś zimnego.
— Dobra, koniec pływania i koniec tych twoich zasad — mówisz z ulgą, prostując się w wodzie.
To było tylko do pływania, powtarzasz sobie. Za moment wciągniesz suche spodenki i będzie po wszystkim. Lena patrzy na ciebie z tajemniczym, rozbawionym uśmiechem i odpowiada wymijająco:
— Jasne, jasne…
Rusza pierwsza w stronę plaży. Ty zostajesz jeszcze chwilę w wodzie do ud, lekko kucając, bo brzegiem przechodziła akurat grupka ubranych młodych dziewczyn. Czekasz, aż oddalą się o kilkanaście metrów.
Lena tymczasem wychodzi na piasek. Woda spływa jej po smukłej talii i nogach, a czarny kostium lśni w słońcu. Gdy przy kocu zauważa Twoje ociąganie się, schyla się i szybko, zanim zdążysz zobaczyć, co robi, upycha do coolera, twoje spodenki, T-shirt i bokserki, które wcześniej rzuciła na piasek. Dorzuca swój portfel, zamyka wieko, zarzuca pasek na ramię i rusza brzegiem w twoją stronę.
— No chodź, mój pływaku, bo nam wszystko wykupią! — woła, machając ci ręką.
Wychodzisz z wody pospiesznie. Pod gumowymi podeszwami czujesz ciepły piasek, a na całkiem nagiej skórze poranne słońce. Krople spływają ci po udach, a wiatr owiewający podkurczone lekko od wiatru genitalia znowu przypomina, że nic na sobie nie masz. Lena czeka przy samym brzegu, parę kroków na zachód od waszego koca. Zanim zdążysz ruszyć po swoje rzeczy, staje ci na drodze i pewnie obejmuje cię wokół biodra. Czujesz jej dłoń, gdy kładzie ją otwarcie na twoim nagim pośladku i od razu kieruje cię na zachód.
— Hej, gdzie moje rzeczy? — pytasz, oglądając się na koc.
— Na kocu leżą, nic im nie będzie, nikt tu nie kradnie — rzuca swobodnie, nie zwalniając kroku.
Z tej odległości widać tylko kolorowy koc i jej torbę. Twoje rzeczy pewnie leżą pod spodem. Przynajmniej tak sobie mówisz.
— To daj mi się chociaż ubrać — protestujesz i próbujesz wyrwać ramię, żeby skręcić do koca, bo na piasku kręci się już sporo ludzi w strojach.
Rozglądasz się nerwowo. Grupka czterech dziewczyn wciąż siedzi na swoim kocu, tak jak wcześniej. Nagi mężczyzna, który niedawno wyszedł z wody, zdążył się już ubrać i poprawia koszulkę. W gardle robi ci się sucho. Zaraz potem jednak dostrzegasz kawałek dalej na wschodzie nagą parę, która idzie brzegiem w waszą stronę, i na widok ich swobodnego kroku coś w tobie odrobinę puszcza.
— Na mokre ciało? Piasek ci się wszędzie przyklei, bawełna nasiąknie… najpierw musisz obeschnąć — ucina Lena pewnym tonem. Klepie cię lekko dłonią po pośladku i wskazuje podbródkiem zachód. — Słońce i wiatr wysuszą cię w pięć minut, zanim przejdziemy te pół kilometra do baru. Potem się ubierzesz.
— Ale rzeczy są tam, a bar tam…
— No i? Po kawie wrócimy. — Wzrusza ramionami, jakby to było oczywiste.
— Ale czemu po kawie? — dopytujesz lekko przerażony.
Lena uśmiecha się zwycięsko, nie puszcza twojego biodra i ciągnie cię w stronę baru.
— No bo przegrałeś wyścig i obiecałeś mi kawę! — śmieje się. — Głupie pytanie zadajesz!
Pięć minut, powtarzasz sobie. Tylko pięć minut.
Idziecie brzegiem przez zachodnią część zatoki. Plaża jest tu szersza i bardziej otwarta, ludzie siedzą na kocach i leżakach. Lena trzyma dłoń na twoim biodrze i pośladku tak naturalnie, jakbyście oboje mieli na sobie szorty i koszulki. Wzrok sam ucieka ci po plaży, ale wokół widzisz prawie tylko kolorowe kostiumy i kąpielówki. Mijacie parę studentów grających w paletki i dwie dziewczyny, które rozkładają ręczniki tuż przy wodzie. Ich ręczniki zajmują prawie cały wąski pas mokrego piasku, więc musicie przejść tuż obok nich, niemal ramię w ramię. Nie ma szans, żeby was nie zauważyły. Widzą, że oboje jesteście jeszcze mokrzy po kąpieli, i jedna z nich uśmiecha się figlarnie.
— Jak woda?
— Cudowna, prawda, Barti? — podłapuje Lena i zwalnia.
Stajesz jak wryty. Oddech ci przyspiesza, a kark zalewa gorąco, bo obie patrzą prosto na ciebie, a ty stoisz przed nimi zupełnie nagi.
— T-tak, bardzo ciepła… — bąkasz i próbujesz uśmiechnąć się jak najbardziej naturalnie. Lena cicho chichocze obok.
— Cześć! — rzuca pogodnie na odchodnym i macha im ręką.
— Cześć! — odpowiadają życzliwie i wracają do poprawiania rogów ręczników.
Drewniany pawilon baru stoi na środku zachodniej części plaży. Dochodzi dziesiąta, słońce wspina się coraz wyżej i czujesz, jak grzeje ci nagie ramiona. Od strony lasku niesie się zapach nagrzanej sosny, zmieszany z zapachem świeżo mielonej kawy i smażonych gofrów. Przy ladzie i pod zadaszeniem robi się gwarno: to pora na drugą poranną kawę.
Stajesz przy drewnianym kontuarze bez niczego poza ciemnymi szkłami na nosie i gumowymi podeszwami na stopach, na widoku każdego, kto podchodzi zamówić. Obok przy ladzie stoi starszy nagi mężczyzna z żoną, która ma na sobie tylko dół od kostiumu. Jakoś nie dodaje ci to otuchy, bo on wygląda, jakby robił to od czterdziestu lat. Za kontuarem uwija się młody chłopak w firmowej koszulce baru, który nawet nie podnosi wzroku znad ekspresu.
— Dwa razy espresso i duża niegazowana woda, poproszę — zamawia swobodnie Lena i opiera się o blat tuż obok ciebie, tak że jej ramię niemal muska twoje.
— Coś jeszcze? — pyta rzeczowo barman, stawiając na blacie dwie małe filiżanki i butelkę wody.
— N-nie, dziękuję — odpowiadasz szybko, starając się brzmieć zwyczajnie.
Zerkasz na pusty jeszcze stolik pod parasolem, trochę z boku. Chętnie zszedłbyś choć na chwilę z oczu kolejki.
— Może usiądziemy tam, przy stoliku? — proponujesz półgłosem.
— To tylko espresso, wypijemy raz-dwa na stojąco — ucina Lena, błyskając dołeczkami. — Nie ma co zajmować miejsca gościom.
Zostajesz więc przy ladzie, na samym środku ruchu, bez żadnej osłony. Kiedy barman podsuwa terminal, odruchowo sięgasz ręką do biodra i zastygasz z głupią miną: nie masz ani kieszeni, ani spodenek. Lena parska cichym śmiechem, otwiera boczną kieszonkę coolera, wyjmuje portfel i wyciąga kartę.
— Ja zapłacę, bo ty chyba nie masz jak — mówi z niewinną miną i przykłada kartę do czytnika. Potem dodaje ciszej, z szelmowskim uśmiechem: — Oddasz, jak będziesz miał coś ze sobą.
Odbierasz espresso i podnosisz filiżankę do ust, żeby jak najszybciej wypić i zniknąć z widoku. Dłoń lekko ci drży, i to nie z zimna, bo słońce grzeje już solidnie, a skóra na karku i udach łapie pierwszy żar dnia. Porcelana cicho brzęczy o spodek. Lena odstawia swoją filiżankę i bez słowa kładzie ci ciepłą dłoń na przedramieniu. Przesuwa kciukiem po skórze raz, drugi, aż drżenie mija. Dopiero wtedy wraca jej figlarny błysk.
— Chyba za dużo kofeiny jak na poranek, co? — droczy się cicho i jeszcze nie zabiera ręki.
Wypijasz kawę dwoma łykami i rozglądasz się niespokojnie po barze. W ciągu paru minut przewija się tędy sporo osób. Do lady podchodzi trzech studentów w kolorowych szortach kąpielowych, za nimi młoda kobieta w zwiewnej narzutce na bikini. W stronę leżaków idzie para: on w kąpielówkach, ona w kapeluszu i samym dole od stroju. Dalej w głąb zachodniej części plaży niemal wszyscy są w strojach. Widzisz tylko kilku nagich mężczyzn i parę kobiet topless. Nagość jest tu raczej rzadkością, więc każde przelotne spojrzenie w twoją stronę kłuje cię między łopatkami, choć nikt nie robi sensacji. A może połowę tych spojrzeń sobie wyobrażasz? Przecierasz dłonią suche już ramię i spoglądasz na Lenę.
— No, wyschłem. To teraz do koca i się ubieram — mówisz pewnie, gotowy do powrotu.
— Jasne, przy kocu — odpowiada wymijająco Lena i bez najmniejszego pośpiechu kończy kawę. Potem zagląda w głąb pawilonu i uśmiecha się tajemniczo.
— Pamiętasz, jak kiedyś przychodziliśmy tu na lody? — zagaduje cicho, przekrzywiając głowę. — Pani zawsze się uśmiechała, jak cię widziała. Mówiła: jaki ładny chłopczyk! Jak myślisz, dlaczego?
— Bo byłem mały i ubrudzony lodami — odpowiadasz półgłosem, odstawiając pustą filiżankę na tacę.
— Akurat! — chichocze Lena. — Chyba chodziło o co innego! — dodaje, spoglądając porozumiewawczo w dół.
Kiedy odchodzicie od baru w stronę środkowej części plaży, zatrzymujesz się na moment. Patrzysz na zatłoczony odcinek przed wami i na samą myśl, że znowu trzeba przejść obok tamtych dwóch dziewczyn, czujesz nagły ucisk w żołądku. Tym bardziej że naga para, która szła za wami od wschodu, dawno już zawróciła.
— Wiesz co, ja jeszcze trochę popływam. Wrócę do koca wodą — rzucasz szybko, bo nie masz ochoty znowu maszerować nago przez ten tłum.
— Przecież dopiero wyschłeś! — dziwi się Lena z przesadnym oburzeniem.
— Wolę mokry niż na widoku — odpowiadasz bez wahania i zerkasz w stronę łagodnie opadającego brzegu.
Lena patrzy na ciebie przez sekundę i uśmiecha się przebiegle, jakby coś jej się właśnie w głowie ułożyło.
— Dobra, to ja jeszcze wrócę i ogarnę nam coś zimnego do picia na potem, a ty płyń — zgadza się i poprawia pasek coolera na ramieniu. — Widzimy się przy kocu!
Odwraca się i rusza żwawym krokiem w głąb plaży, a ty z ulgą wchodzisz z powrotem do wody. Kątem oka widzisz jeszcze, że zamiast iść brzegiem, skręca w stronę lasku na zachodzie. Pewnie po te napoje.
Zanurzasz się w płytkiej, ciepłej wodzie, odbijasz od piaszczystego dna i płyniesz spokojną żabką na wschód, równolegle do brzegu, z głową nad wodą, żeby nie zgubić okularów. Woda jest gładka i przejrzysta, chłodna akurat na tyle, żeby zmyć żar porannego słońca. Przy rytmicznych ruchach ramion puszczają wreszcie resztki spięcia z drogi do baru. W wodzie przynajmniej nikt nie widzi, co jest pod powierzchnią. Słychać tylko cichy szum fal przy brzegu, a słońce przyjemnie grzeje mokry kark i łopatki.
Płyniesz niespiesznie i pozwalasz myślom wrócić do ostatniej godziny. Jeszcze rano siedziałeś w jej aucie, przekonany, że spędzicie grzeczne przedpołudnie przy kawie i rozmowie o studiach. A teraz płyniesz zupełnie nago wzdłuż zatoki, bo Lena w pięć minut przewróciła cały plan do góry nogami swoim uśmiechem i bezczelną logiką. Wracają ci przed oczy jej ciepłe dłonie na twoich biodrach, kiedy wsuwała kciuki pod gumkę bokserek, i jej śmiech pod wodą, kiedy trzymała cię za pośladki przy pływaniu na plecach. Wraca też chwila przy ladzie, kiedy bez słowa położyła dłoń na twoim drżącym przedramieniu. Na samo wspomnienie przechodzi cię przyjemny dreszcz i łapiesz się na tym, że uśmiechasz się pod nosem. Zmieniła się przez ten czas bardziej, niż myślałeś. Kiedyś to faktycznie ty byłeś tym swobodnym, a ona tą ostrożną, która wolała patrzeć z boku. Teraz jest pewna siebie, przebojowa i najwyraźniej nastawiona na zabawę twoim kosztem. A ty mimo całego zakłopotania i wstydu wcale nie masz ochoty wracać do domu.
Po dobrych kilkunastu minutach uznajesz, że powinieneś być mniej więcej na wysokości waszego koca. Stajesz w wodzie do piersi, strzepujesz krople z okularów i mrużąc oczy w jasnym świetle, przeczesujesz wzrokiem pas piasku od linii wody aż pod wydmy. Znasz ten fragment. Tu leżał wasz koc, a na nim i obok torba Leny, jej sukienka, twój T-shirt i spodenki. Tyle że teraz piasek w tamtym miejscu jest zupełnie pusty. Nie ma koca, nie ma torby, nie ma ubrań.
Przez chwilę stoisz zdezorientowany i rozglądasz się na boki. W końcu twój wzrok pada kawałek z powrotem na zachód, przy samej linii brzegu i głównym wejściu na plażę. Musiałeś minąć to miejsce po drodze i nawet nie spojrzeć. Tam, w samym centrum ruchu, tuż obok koca czterech dziewczyn, które widziałeś rano, leży wasz koc. Obok stoi Lena w czarnym kostiumie, a kiedy widzi, że wreszcie ją wypatrzyłeś, macha do ciebie energicznie obiema rękami.
— Tutaj, Barti! Tutaj jestem! — woła tak, że słychać ją na pół plaży.
Wzdychasz ciężko, kręcisz głową z niedowierzaniem. Machasz do niej i kiwasz ręką, by przyszła, ale ona udaje głupią i tylko wzrusza ramionami. Zbierasz się w sobie i w końcu zrezygnowany ruszasz powoli płytką wodą w jej stronę. Wychodzisz na brzeg kilka kroków od nowego miejsca. Woda spływa ci po nagich plecach i udach, ciepły wiatr i pełne słońce owiewają całe ciało, a do mokrych łydek zaczyna kleić się drobny piasek. Grupa czterech sąsiadek z wcześniej leży teraz zaledwie parę kroków dalej. Drobna, piegowata ruda wciąż opala się topless. Jej trzy koleżanki odwracają głowy w waszą stronę: druga ruda w granatowym bikini, wysportowana blondynka w grafitowym sportowym komplecie i dziewczyna o pełnych kształtach w koralowym bikini. Trudno powiedzieć, czy patrzą na ciebie, czy po prostu na wodę.
Podchodzisz szybko do koca i odruchowo rozglądasz się za swoimi rzeczami. Widzisz tylko torbę plażową Leny, jej sukienkę, mały jasny ręcznik, tubkę kremu z filtrem i kilka zimnych butelek wody.
— Lena, co ty znowu wymyśliłaś? — pytasz półgłosem. Stoisz na krawędzi koca i zerkasz nerwowo na ludzi, którzy przechodzą tuż obok. — Czemu tutaj? I gdzie są moje ubrania?
Lena podnosi na ciebie zielone oczy i posyła ci niewinny uśmiech z dołeczkami, jakby przeniesienie koca w najbardziej ruchliwy punkt plaży było najbardziej oczywistą rzeczą na świecie.
— Przesunęłam nas obok kogoś bez stroju, żeby ci było raźniej — odpowiada i wskazuje głową rudą sąsiadkę. — Tam siedzieliśmy sami jak kołki, a tu przynajmniej jest wesoło i blisko do wody.
— Ona nie ma tylko góry, Lena, a tu wszyscy przechodzą prosto z wejścia! — odbijasz cicho, wciąż rozglądając się za spodenkami i coolerem. — Z resztą gdzie moje rzeczy Lena? Lena?!
lopatolog
Jak Ci się podobało?