Ilustracja: Pexels

Pokój gościnny

5 października 2026

20 min

Dziś mały test czytelniczych gustów — trochę więcej „tartaku” niż ostatnio ? Ciekawi mnie, jak odbierzecie ten klimat i czy rodzaj treści znajdzie odzwierciedlenie w ocenach. Żadnych naukowych ambicji, po prostu autorska ciekawość. Miłej lektury!

Osiemnastoletni Piotrek właśnie zaczął ostatni rok liceum, kiedy przyprowadził do domu Adama, nowego kolegę z klasy. Marta nie miała nic przeciwko wizytom Adama. Chłopak był uprzejmy i pomagał w kuchni, a z pokoju syna częściej niż dawniej dobiegały rozmowy i śmiech.

Marta miała trzydzieści pięć lat. Siedem lat wcześniej odszedł jej mąż, ojciec Piotrka, i od tamtej pory sama wychowywała syna. W ciążę zaszła jako szesnastolatka, więc przez całe dorosłe życie dzieliła czas między syna, pracę i dom. Pracowała jako instruktorka fitness; po zajęciach czekały zakupy, gotowanie i kolejne obowiązki. Dla siebie zostawiała zwykle to, co zostało z dnia.

Adam pochodził z innego miasta. Po przeprowadzce stracił rok nauki; w sierpniu skończył dziewiętnaście lat. Był wysoki i barczysty, wyglądał dojrzalej od szkolnych kolegów. Mieszkał u ciotki na sąsiednim osiedlu, w ciasnej kawalerce. U Marty mógł korzystać z pokoju gościnnego, dlatego chętnie zostawał na noc.

Z czasem nocował dwa, trzy razy w tygodniu. Piotrek cieszył się, że ma z kim grać i przygotowywać się do lekcji. Marta zauważała, że podczas rozmowy Adam czasem przyglądał się jej dłużej, niż wypadało, lecz nie przywiązywała do tego wagi.


Pierwszy raz zdarzyło się to w drugim tygodniu, zupełnie przypadkiem.

Grali w pokoju Piotrka przy uchylonych drzwiach, bo od nagrzanej konsoli robiło się w środku duszno. Piotrek siedział na łóżku ze słuchawkami na uszach, Adam na podłodze, plecami do ramy łóżka, z padem na kolanach. Ze swojego miejsca widział kawałek korytarza i drzwi łazienki.

Kwadrans po jedenastej w łazience ucichła woda. Drzwi się otworzyły i Marta przeszła korytarzem w krótkiej koszuli nocnej z cienkiej, białej bawełny, z ręcznikiem zawiniętym na głowie.

Światło łazienki miała za plecami. Bawełna prześwietliła się jak papier przyłożony do lampy, ukazując wcięcie w talii, łuk bioder i jasny prześwit między udami. Kiedy odwróciła się bokiem, żeby zgasić światło, zarysował się pełny kształt ciężkiej, niczym nieosłoniętej piersi, z ciemnym cieniem sutka napierającego na materiał. Koszula kończyła się kilka centymetrów pod pośladkami. Wszystko trwało tyle, ile trzy kroki.

– Dobranoc, chłopaki – rzuciła, nie zatrzymując się. – Nie siedźcie do rana.

Piotrek nie podniósł wzroku znad ekranu. Adam zginął w grze dwa razy z rzędu i potem nie umiał powiedzieć, kto go zabił.

Od tamtej pory sam zostawiał drzwi uchylone. Nie szeroko; tylko tyle, żeby z jego miejsca na podłodze widać było korytarz.

W czwartek Marta szła z łazienki z koszem prania pod pachą, w za dużym podkoszulku do spania. Przed ich drzwiami wypadła jej z kosza skarpetka. Schyliła się po nią na prostych nogach, plecami do szpary, i podkoszulek podjechał jej wysoko na plecy.

Miała pod spodem kremowe koronkowe szorto-stringi: szeroki pas koronki nisko na biodrach, falisty brzeg biegnący w poprzek pośladków i pośrodku wąski klin, który znikał między nimi. Adam patrzył z odległości dwóch metrów, niemal z poziomu podłogi. Koronka zakrywała tylko górną połowę pośladków, a przez wzór prześwitywała skóra. Niżej pozostawały nagie, okrągłe, jaśniejsze od ud, z miękką fałdą tam, gdzie przechodziły w uda; w pochyleniu wydawały się jeszcze pełniejsze. Kiedy podniosła skarpetkę, klin wsunął się głębiej i bielizna odsłoniła więcej, niż zakrywała. Wyprostowała się, poprawiła kosz na biodrze i poszła dalej, nucąc coś pod nosem.

Nie odwróciła się. Adam nie potrafił rozstrzygnąć, czy zauważyła uchylone drzwi …

W sobotę obudził się przed szóstą z suchym gardłem. W mieszkaniu było jeszcze szaro. Poszedł boso do kuchni po wodę i zatrzymał się w ciemnym korytarzu, zanim przekroczył próg.

Marta stała przy blacie tyłem do niego, w samej bieliźnie i cienkiej koszulce na ramiączkach. Była pewna, że obaj jeszcze śpią; w soboty żaden nie wstawał przed dziesiątą. Czekała, aż ekspres skończy, i wspięła się na palce, żeby sięgnąć po cukiernicę z górnej półki.

Majtki były czarne, koronkowe, z tyłu prawie całe przezroczyste. Przez gęsty wzór kwiatów widział pośladki napięte od stania na palcach i ciemną linię między nimi, którą koronka przykrywała tylko z nazwy. Koszulka podjechała przy wyciągniętej ręce, odsłaniając pas skóry nad bielizną i dwa dołki nad krzyżem. Przez szeroki otwór pod pachą dostrzegł z boku pierś: pełną, wolną, kołyszącą się lekko, kiedy opuszczała rękę z cukiernicą.

Stał w ciemności z pustą szklanką i nie oddychał. Kiedy odwróciła się bokiem do ekspresu, cofnął się o krok, potem o drugi, i wrócił do pokoju bez wody.

Na śniadanie przyszła w legginsach i bluzie z kapturem.

– Śpiochy – powiedziała, stawiając przed nimi talerze. – Kawa dawno wystygła.

Adam przytaknął i jadł, nie podnosząc wzroku znad jajecznicy.

Najdłużej pamiętał wtorek.

Szedł do kuchni, a drzwi łazienki nie były domknięte; zostawiła je uchylone na szerokość dłoni, żeby uciekała para. W kłębach ciepłego powietrza zobaczył Martę. Stała z jedną stopą opartą o brzeg wanny i wcierała balsam w łydkę.

Była naga. Ręcznik leżał na pralce. Przez jedno uderzenie serca widział ją z boku: długą linię wyprostowanej nogi, udo napięte na krawędzi wanny, okrągły, jeszcze mokry pośladek i pierś, która przy pochyleniu zwisała ciężko, z sutkiem stwardniałym od chłodniejszego powietrza z korytarza. Wilgotne włosy przykleiły się do łopatek. Lustro było zaparowane do białości. Gdyby nawet podniosła wzrok, nie zobaczyłaby w nim nikogo.

Nie podniosła. Przesunęła dłońmi w górę uda, powoli, aż do biodra.

Adam poszedł dalej, nie zwalniając, bo wtedy zdradziłby, co zatrzymało jego uwagę. Przy zlewie stanął tyłem do korytarza i sączył wodę tak długo, aż usłyszał zamykane drzwi łazienki.


Pewnego piątku Adam znów został na noc. Piotrek, po całym tygodniu nauki, zasiedział się przy konsoli. Miał słuchawki na uszach i zamknięte drzwi pokoju. Marta poszła się wykąpać. Nie przekręciła klucza w zamku; dom powoli cichł i sądziła, że jej gość już śpi.

Ale Adam nie spał.

Stała pod prysznicem z zamkniętymi oczami, pozwalając gorącej wodzie spływać po zmęczonych mięśniach. Szum zagłuszał ciche kroki na korytarzu.

W dolnej części drzwi była kratka wentylacyjna: biały plastikowy prostokąt z ukośnymi listewkami, które zasłaniały wnętrze łazienki. Jedna z nich była jednak wyłamana. Została szczelina na dwa palce, przez którą z wysokości kolan można było zajrzeć do środka, od podłogi w górę. Adam odkrył to kilka dni wcześniej, kiedy w ciemnym korytarzu wypadła mu z kieszeni ładowarka. Schylił się po nią i zobaczył jasne kafelki, matę i bose stopy. Wtedy od razu wstał. Dzisiaj został na kolanach.

Uklęknął na chłodnych panelach, oparł dłoń o framugę i przyłożył oko do szczeliny.

Kabina miała szklane drzwi, zaparowane tylko u góry. Przez czystą jeszcze szybę widział łydki, kolana i uda, po których spływała woda. Gdy pochylił głowę niżej, dostrzegł także płaski brzuch, pępek, a pod nim wąski, krótko przycięty paseczek ciemnych włosów na zupełnie gładkiej skórze. Woda ściekała z niego cienką strugą między uda. Kiedy uniosła ręce do włosów, zobaczył od dołu ciężkie, mokre piersi i krople spadające z ciemnych sutków. Odwróciła się po szampon, odsłaniając plecy, długie zagłębienie wzdłuż kręgosłupa i okrągłe, lśniące pośladki. Napięły się, kiedy stanęła na palcach, żeby dosięgnąć półki.

Woda ucichła.

Adam się nie cofnął. Powinien wrócić do pokoju, zanim Piotrek skończy rozgrywkę, lecz czuł, że to, na co czekał, dopiero się zaczyna.

Marta odsunęła drzwi kabiny i wyszła na matę, prosto przed kratkę, metr od jego twarzy. Sięgnęła po ręcznik. Wytarła włosy, ramiona, piersi, unosząc je dłonią, żeby wytrzeć skórę pod spodem. Potem postawiła jedną stopę na brzegu wanny, żeby wytrzeć nogę.

Z wysokości podłogi patrzył w górę, między uda. Widział wewnętrzną stronę jednego z nich, napiętą przy oparciu stopy o wannę, i kroplę spływającą powoli ku kolanu. Wyżej, w pełnym świetle łazienki, ukazał mu się widok, którego dotąd nie znał: gładka skóra, różowa od gorącej wody, lekko rozchylone wargi i cień między nimi. Przesunęła ręcznikiem po wewnętrznej stronie uda, w górę, aż tam, i przytrzymała go dłużej, z głową odchyloną do tyłu i zamkniętymi oczami, zmęczona po całym dniu.

Potem zmieniła nogę.

Kiedy sięgnęła po szlafrok, Adam był już na nogach. Cofnął się bezszelestnie korytarzem i zamknął za sobą drzwi pokoju gościnnego.

Serce biło jak oszalałe, a obraz nagiego ciała — wilgotnych piersi, jędrnych pośladków — nie znikał z pamięci. Rozpiął spodnie bez zapalania światła. Penis był już nabrzmiały, pulsujący, twardy do bólu. Objął go dłonią i zaczął się masować powoli, z zamkniętymi oczami, wciąż widząc ją pod prysznicem. Przyspieszył, zacisnął zęby, próbując nie jęczeć. Fala rozkoszy okazała się tak intensywna, że musiał przygryźć wargę, by nie krzyknąć. Wytrysnął na koszulkę, z trudem łapiąc oddech. Później leżał w ciemności z bijącym sercem; ekscytacja mieszała się z wyrzutami sumienia na myśl o przyjacielu siedzącym za ścianą.


Kilka dni później Piotrek i Adam pracowali nad projektem z informatyki.

Marta przygotowała kolację i otworzyła wino. Sobie nalała kieliszek, chłopcom podała piwo. Adam przyniósł butelkę whisky, jak powiedział, „na rozgrzewkę”. Rozgrzewał jednak głównie Piotrka: nalewał mu dużo, a sam pił niewiele. Przy każdej kolejce znajdował powód: za projekt, który i tak zaliczą; za informatyka, który nie odróżnia pętli od warunku; za Piotrka, bo przecież spotkali się u niego. Ledwie zwilżał usta i odstawiał szklankę prawie pełną. Piotrek nie był przyzwyczajony do mocniejszego alkoholu. Przy trzeciej szklance śmiał się z byle czego, przy czwartej przestał trafiać widelcem w talerz. Przeniósł się na kanapę w salonie, żeby „na chwilę przymknąć oczy”, i zasnął z jedną nogą na podłodze. Adam próbował go obudzić, lecz usłyszał tylko niewyraźne burknięcie.

– Nie ma sensu go budzić – powiedział Adam. – Mogę wezwać taksówkę.

– Zostań – odparła Marta. – Pokój gościnny jest wolny. Nie będziesz wracał po nocy.

Uśmiechnął się. W świetle lampy szare oczy wydawały się ciemniejsze.

Przykryła syna kocem. Kiedy wróciła do stołu, Adam nalał whisky do czystej szklanki i przesunął ją w jej stronę.

– Spróbuje pani? Wystarczy łyk. Jest dobra, nie taka jak ze sklepu pod blokiem.

– Mów mi po imieniu. Pani jestem w pracy.

Whisky paliła w gardle i rozgrzewała od środka. Marta skrzywiła się po pierwszym łyku, a Adam się roześmiał.

Zapytał o pracę. Kiedy wspomniała o porannych zajęciach, uniósł brwi.

– O ósmej?

– Tak. Mam wtedy grupę emerytek.

– Ja o tej porze ledwo się budzę.

– Ja też. Ale spróbuj im powiedzieć, żeby przyszły później.

Uśmiechnął się i zapytał, czy dla każdej grupy przygotowuje osobny plan. Opowiedziała trochę o zajęciach, a potem sama zagadnęła o jego rodzinę.

– Twój ojciec też mieszka w tym mieście?

– Nie, pracuje w Norwegii. Ja na razie jestem u ciotki.

Kiedy wspomniał o chrapaniu ciotki, roześmiała się.

– Aż tak źle?

– Czasami mam wrażenie, że szyby drżą.

Kiedy kieliszek pustoszał, dolewał jej wina. Sobie odmierzał whisky na palec.

Kiedy odchyliła się na krześle i przeciągnęła, poczuła jego wzrok na biuście pod cienką bluzką. Nie odwrócił oczu od razu. Ona też nic nie powiedziała.

Wstała, żeby zebrać talerze. Gdy pochyliła się nad stołem, bluzka odstała od ciała. Wiedziała, że z jego miejsca widać biały brzeg biustonosza i więcej, niż zwykle pokazywała kolegom syna. Wyprostowała się bez pośpiechu. Szumiało trochę w głowie, lecz nadal myślała jasno; po całym tygodniu po raz pierwszy niczego nie musiała pilnować ani planować.

– Dobranoc, Adam.

– Dobranoc, Marto.

Po raz pierwszy usłyszała własne imię wypowiedziane przez niego. Zabrzmiało to tak, jakby wcześniej ćwiczył.


Poszła do sypialni wcześniej niż zwykle. Włożyła krótką czarną koszulę nocną z koronką, bez stanika. Spała sama i przywykła do swobody, ale tej nocy długo nie mogła zasnąć. Słuchała cichego szumu lodówki. Nie wiedziała, czy niepokoi ją wypity alkohol, czy to, że nad stołem pozwoliła mu patrzeć.

Drzwi do sypialni otworzyły się bezszelestnie. Przez chwilę myślała, że to sen. Cień wszedł do pokoju i zamknął za sobą drzwi. Zapach – męski, z nutą whisky i potu. Adam.

– Marto… – szepnął tak cicho, że ledwo to usłyszała.

Nie odpowiedziała. Leżała nieruchomo na boku, twarzą do ściany, z zamkniętymi powiekami i oddychała równo i głęboko, jak podczas snu. Nie zdecydowała o tym; ciało zrobiło to bez jej udziału, zanim zdążyła pomyśleć, co odpowie. „To tylko sen” – powtarzała w duchu. „Za chwilę obudzę się sama.”

Stał przy łóżku długo. Słyszała oddech i skrzypnięcie parkietu, kiedy przeniósł ciężar z nogi na nogę. Potem materac ugiął się za plecami.

Usiadł na brzegu, ostrożnie jakby sprawdzał, czy śpi.. Odsunął kołdrę z ramienia jednym palcem. Chłód pokoju dotknął pleców, a zaraz po nim ciepło dłoni: lekko, ledwie wyczuwalnie.

Wiedziała, że to on. Wystarczyłoby jedno słowo, jego imię wypowiedziane zwykłym głosem; sądziła, że wtedy by wyszedł. Tego słowa nie powiedziała. Pozwalała mu wierzyć, że śpi.

Dłoń przesunęła się z ramienia do talii. Skóra natychmiast pokryła się gęsią skórką. Zatrzymał się, czekając, czy się poruszy. Pozostała nieruchoma. Dłoń zeszła niżej, na biodro, na brzeg koronki podciągniętej wcześniej przy przewracaniu się z boku na bok. Potem na nagie udo, od kolana w górę, powoli, pod koszulę, aż do cienkiego paska majtek. Tam znów się zatrzymała. W środku zaczęło się dziać coś, czego nie potrafiła nazwać: mrowienie w podbrzuszu, ciepło między udami, które przyszło szybciej, niż się spodziewała.

Dotyk powędrował wyżej. Powoli, ostrożnie wsunął dłoń pod ramiączko koszuli nocnej. Sutek natychmiast stwardniał pod palcem. Syknęła cicho przez zęby, wciąż się nie odwracając.

Palec znieruchomiał. Usłyszała, jak Adam powoli wypuszcza powietrze.

Drgnęła. Wiedziała, co powinna powiedzieć: że powinien wyjść, że Piotrek jest tuż obok… Nie chciała jednak kończyć. Wtedy druga dłoń znalazła się na brzuchu i powoli, bardzo powoli zaczęła schodzić w dół. Pod koronkę. Pod majtki.

Wargi drżały, ale nie wydobyło się z nich żadne słowo. Coraz trudniej było leżeć nieruchomo: oddech przyspieszał, a biodra unosiły się ku dłoni.

Palce dotarły do łechtaczki. Pociągnęła powietrze przez zęby. Ciało zdradziło ją bez pardonu — była wilgotna, gotowa, rozpaczliwie spragniona dotyku. Przez lata sama zajmowała się innymi: poprawiała łokieć przy pompce, przytrzymywała kolano podczas rozciągania. Te krótkie, zawodowe gesty nie miały nic wspólnego z bliskością, której jej brakowało.

Obrócił ją na plecy. W ciemności dostrzegła spojrzenie rozpalone pożądaniem, lecz bez agresji. Patrzył z takim skupieniem, że poczuła się podziwiana.

– Jesteś piękna – powiedział cicho, zdejmując jej koszulę nocną, a po chwili również majtki.

Leżała przed nim naga. Duże, jędrne piersi unosiły się i opadały w rytmie chaotycznego oddechu. Przyglądał się przez chwilę, jakby chciał zapamiętać każdy szczegół. Potem pochylił się i wziął do ust jeden sutek. Pociągnął delikatnie, a potem mocniej. Odruchowo wplotła dłoń we włosy Adama.

Jęknęła cicho; dźwięk wyrwał się z gardła, zanim zdążyła go powstrzymać. Biodra same uniosły się ku niemu, prosząc o więcej.

Przesuwał się w dół, całując płaski, wysportowany brzuch, wąskie biodra i wewnętrzną stronę ud. Poczuła gorący oddech między nogami. Nie musiała nic mówić — odnalazł miejsce, na które czekała. Dotknął językiem delikatnie, jednym mokrym ruchem od dołu ku górze, od którego wygięła plecy w łuk. Objęła jego głowę dłońmi, wplatając palce w krótkie włosy, ale nadal się nie odzywała. Tylko oddychała coraz głośniej i przyciągała go bliżej.

Pieścił ją z zachłannością podsycaną przez ostatnie dni, przez wszystkie zapamiętane widoki. Język krążył wokół łechtaczki, po czym zanurzał się głębiej, smakując ją bez pośpiechu. Biodra poruszały się w odpowiedzi na te pieszczoty, coraz gwałtowniej, poza kontrolą.

Kiedy w końcu się rozebrał, zamarła. Stał nad nią w całej okazałości, a jego penis wydał się ogromny: dłuższy i grubszy niż wszystko, co pamiętała, ciemny, nabrzmiały, z wyraźnie zaznaczoną żołędzią. W świetle księżyca widziała, jak pulsuje. Poczuła strach zmieszany z ekscytacją.

Uśmiechnął się, nachylił i pocałował ją w usta. Pocałunek był długi i głęboki; w tym czasie dłonią błądził między nogami, rozluźniając ją, przygotowując.

– Zaufaj mi – szepnął.

Poczuła nacisk. Wszedł powoli, obserwując jej twarz i dając czas na przywyknięcie. Dzięki wcześniejszym pieszczotom była przygotowana; ciało przyjęło go bez bólu, odpowiadając natychmiastowym przypływem przyjemności. Jęknęła głośno, nie przejmując się już, czy ktoś ją usłyszy.

– Dobrze ci? – zapytał, zatrzymując się w połowie.

Nie odpowiedziała. Chwyciła go za pośladki i przyciągnęła głębiej.

Zaczął się poruszać, z początku powoli, potem szybciej. Każde pchnięcie wypełniało ją całą; czuła go wszędzie. Ciepłym, twardym ciałem uderzał o uda, klatką piersiową ocierał się o piersi. W pewnym momencie oparł jej nogi na swoich ramionach i wszedł jeszcze głębiej. Krzyknęła, wbijając zęby w jego ramię.

– Jesteś niesamowita – wysapał w jej ucho. – Tak ciasna… tak gorąca…

Nie mogła mówić; z gardła wyrywały się jedynie jęki. Wodziła paznokciami po plecach kochanka. Opuścił nogi z ramion, położył się na niej i zwolnił. Wsunął dłoń między ich ciała, wracając palcami do łechtaczki. Poruszał się teraz długo i głęboko, w równym rytmie, z którym współgrały pieszczoty. Przyjemność narastała powoli, od środka; na moment słabła, po czym wracała jeszcze silniejsza. Nie przyspieszał. Mijały minuty, łóżko cicho skrzypiało, a ona szeptała mu w ramię „tak” i „nie przerywaj”. Nie przerywał, aż napięcie nie mogło już opaść. Orgazm przyszedł długi i głęboki, rozchodząc się od środka. Zacisnęła się na nim mocno, falami skurczów, które wstrząsnęły całym ciałem. Adam jęknął głośno i przyspieszył, wbijając się kilka ostatnich razy, zanim wypełnił ją ciepłem. Czuła pulsowanie w środku, każdą dawkę, każdy skurcz ciała przyciśniętego do niej.

Opadł na nią, ciężki, spocony. Ich oddechy splatały się w ciemności. Gładził włosy, całował twarz, szyję i ramiona.

– Chciałem tego od dawna – przyznał cicho. – Od pierwszego razu, jak cię zobaczyłem w tych legginsach po domu.

Zaśmiała się, wciąż zbyt zmęczona, by choćby zmienić pozycję.

Przez chwilę leżała nieruchomo, uspokajając oddech. Potem spojrzała na Adama. W świetle księżyca szare oczy wciąż błyszczały. Kiedy się rozebrał, przestraszył ją sam rozmiar. Teraz patrzyła spokojnie, z bliska, zauważając szczegóły, które wcześniej umknęły w półmroku. Poczuła skurcz w podbrzuszu na sam widok.

Chciała to zrobić dobrze, tak żeby zapamiętał tę noc.

Nie czuła się w tym szczególnie pewnie. Z mężem robiła to rzadko, zwykle w pośpiechu i bez większego entuzjazmu. W samotne wieczory, kiedy pieściła się w łóżku, włączała czasem filmy. Przyglądała się swobodzie innych kobiet — temu, że nie musiały się spieszyć i potrafiły odnaleźć przyjemność w czymś, co jej dotąd niewiele dawało. Zapamiętała więcej, niż przypuszczała. Teraz, patrząc na Adama, chciała spróbować tego, co wcześniej znała tylko z ekranu.

Usiadła powoli; mięśnie wciąż drżały po niedawnych pieszczotach. Pochyliła się, a włosy opadły na uda Adama. Najpierw pocałowała wewnętrzną stronę uda, tuż nad kolanem, czując pod skórą napięte mięśnie. Wciągnął powietrze przez zęby. Wędrowała dłońmi w górę, coraz bliżej pachwin.

Kiedy wreszcie go dotknęła, drgnął cały. Był twardy jak stal, a pod palcami czuła niezwykle gładką, rozgrzaną skórę. Objęła go dłonią i powoli przesunęła ją w dół, aż do nasady. Potem w górę, lekko skręcając nadgarstek, tak jak widziała w filmach. Adam jęknął cicho i opuścił głowę na poduszkę.

– Boże, Marto…

Nie odpowiedziała, skupiona na jego reakcji. Drugą dłoń zsunęła niżej, do jąder: dużych, napiętych, ciepłych pod palcami. Pieściła je delikatnie, jednocześnie masując penis powoli i rytmicznie. Słyszała coraz głośniejszy oddech i czuła, jak biodra zaczynają podążać za ruchem dłoni.

Pochyliła się niżej. Najpierw dotknęła żołędzi wierzchem języka — jednym mokrym ruchem. Smakował słono, po męsku. Jęknął, ledwie go dotknęła, i ten dźwięk podziałał mocniej niż smak. Wzięła go do ust tak głęboko, jak potrafiła, czując zaciskające się gardło, gdy główka dotknęła tylnej ściany. Potem powoli cofnęła głowę, nie przestając ssać, i znów zsunęła usta w dół, ustalając rytm.

Jedną dłonią wciąż pieściła jądra, delikatnie je tocząc, podciągając. Drugą zacisnęła u nasady, masując to, czego nie mogła objąć ustami. Adam szarpał prześcieradło, a nogi napięły się jak struny.

– Zaraz… – wysapał ostrzegawczo. – Zaraz dojdę…

Nie przestała. Przyspieszyła, ssąc mocniej, biorąc go głębiej. Chciała go poczuć do samego końca.

Poczuła, jak ciało sztywnieje, jak nogi prostują się w bezsilnym skurczu. Potem przyszła fala — gorąca, gęsta, uderzająca prosto w gardło. Było tego dużo, więcej, niż się spodziewała. Instynktownie chciała się wycofać, ale została. Pochłaniała go dalej, ssąc ostatnie krople i czując pulsowanie w ustach, aż minął ostatni skurcz. Adam opadł bezwładnie na poduszkę, z ręką na oczach, oddychając tak, jakby wbiegł na dziesiąte piętro.

Kiedy wreszcie się odsunęła, przełknęła, zanim zdążyła się nad tym zastanowić. Spojrzała z góry, z włosami opadającymi na twarz, i uśmiechnęła się. Po raz pierwszy tej nocy czuła się jak kobieta, która ma władzę.

– Następnym razem wytrzymam dłużej – szepnął, chwytając ją za ramię i przyciągając do siebie.

Opadła na niego, czując serce bijące jak młot. Zaczął wodzić dłońmi po plecach, pośladkach i udach, a ona wsłuchiwała się w oddech tuż przy uchu. Po chwili poczuła, że znów reaguje na tę bliskość.

– A teraz? – zapytała, choć znała odpowiedź.

– Teraz mamy czas do rana – odpowiedział, obracając ją na plecy.

Kiedy w końcu znów znalazł się nad nią, penis ocierał się o wilgotną skórę. Nie wszedł od razu. Poruszał nim wzdłuż szczeliny, pocierając główką i sprawdzając, jak bardzo go chce. Biodra podążały za nim, próbując go schwytać, ale się wymykał.

– Powiedz, czego chcesz – szepnął jej do ucha.

Zamknęła oczy i zacisnęła wargi. Nie umiała tego powiedzieć. Dawno nie musiała nazywać swoich potrzeb na głos; łatwiej było pozwolić mu patrzeć niż poprosić o to, czego chciała teraz. Czekał.

W końcu sięgnęła między ich ciała i sama poprowadziła go do środka. Jęknęli oboje, gdy główka zniknęła w niej, wywołując znajomy przypływ przyjemności. Adam ujął ją za uda, szeroko rozchylił nogi i wszedł głęboko, jednym płynnym ruchem. Nie mówiła. Krzyczała w poduszkę.

Po chwili wysunął się, chwycił za biodra i obrócił ją na brzuch. Podciągnęła kolana pod siebie, opierając się na łokciach. Klęknął z tyłu i wszedł znowu, powoli, centymetr po centymetrze. Z każdym pchnięciem trafiał w punkt, od którego obraz przed oczami rozmywał się w ciemności. Jęknęła, gdy nachylił się, przykrywając ją ciałem, i ujął piersi w dłonie, pociągając sutki. W tej pozycji był jeszcze głębiej. Wypełniał ją całą, do samego końca.

Intensywność doznań niemal odbierała oddech. Tyle rozkoszy, ciała i pożądania po latach głodu. Nie zwalniał. Uderzał coraz mocniej, w twardym rytmie, któremu odpowiadały coraz głośniejsze, coraz dziksze krzyki.

– Marto… – wydyszał do ucha, gdy kolejny orgazm wstrząsnął jej ciałem.

Opadła na brzuch, a on razem z nią, wciąż w środku, z piersią na plecach. Leżeli tak chwilę, aż przekręcił ich oboje na bok, nie rozłączając się. Uniósł jej górną nogę i poruszał się od tyłu, wolno i głęboko, z ustami przy karku. Później wysunął się, położył ją na plecach i oparł łydki na swoich ramionach. Każde ułożenie było inne i każde trwało długo. Orgazmy przychodziły co jakiś czas, a każdy kolejny narastał dłużej niż poprzedni. Adam doszedł w niej jeszcze dwa razy, zawsze po chwili przerwy, podczas której tylko łapali oddech.

Straciła poczucie czasu. W końcu opadli oboje, zlani potem, ciężko dysząc w ciemności. Ciało drżało jeszcze długo po ostatnim orgazmie. Gładziła włosy Adama, nie mogąc uwierzyć, że to się dzieje naprawdę.

Przez dłuższą chwilę żadne się nie odzywało. W mieszkaniu było cicho; od czasu do czasu włączała się lodówka. Marta znała ten odgłos tak dobrze, że zwykle go nie zauważała.

– A twoja ciotka? – zapytała. – Nie będzie cię szukać?

– Napisałem, że zostaję u Piotrka.

– Kiedy?

– Jeszcze przy kolacji.

Spojrzała na niego. Nie umiała ocenić, ile z tego wieczoru przewidział. Przy stole jego pewność siebie wydawała się zabawna. Teraz przypomniała sobie kolejne szklanki nalewane synowi i własne przekonanie, że po prostu dobrze się bawią.

Adam odwrócił wzrok.

– Co? – zapytał.

– Nic. Myślę.

Nie dopytywał. Poprawił poduszkę i położył się obok, tym razem zostawiając trochę miejsca.

Marta patrzyła w sufit. Nie chciała udawać przed sobą, że bliskość nic dla niej nie znaczyła. Nie chciała też układać całego wieczoru tak, żeby każde wcześniejsze zachowanie pasowało do tego, co czuła teraz.

– Następnym razem nie wchodź bez pytania – powiedziała.

Adam spojrzał na nią.

– Dobrze.

Nie próbował obracać tego w żart. Przez moment wyglądał młodziej niż przy kolacji, kiedy tak swobodnie prowadził rozmowę.

– Mam wrócić do gościnnego?

Przesunęła dłonią po wolnym miejscu obok siebie.

– Możesz zostać.

Ułożył się z powrotem. Po chwili zapytał:

– A Piotrek?

Z salonu dobiegło chrapnięcie. Oboje spojrzeli w stronę drzwi.

– Teraz śpi – odpowiedziała. – Rano już nie będzie.

Adam potarł twarz dłonią.

– Wiem.

Nie była pewna, czy rzeczywiście wiedział. Sama dopiero zaczynała wyobrażać sobie śniadanie: syna szukającego telefonu, kubki na stole, zwykłe pytanie o to, kto zjadł ostatni kawałek chleba. Jeszcze wczoraj nie musiałaby zastanawiać się, gdzie patrzeć podczas takiej rozmowy.

– Masz jutro na ósmą? – zapytała.

– Niestety.

– To śpij.

Po kilku minutach oddech Adama się uspokoił. Marta poprawiła kołdrę, ale sama nie zamknęła jeszcze oczu.

Nie żałowała, że pozwoliła mu zostać. Na razie tylko tego była pewna. Reszta mogła poczekać do rana.

18,717
9.14/10

Fabuła

9.16/10

Erotyka

9.13/10

Warsztat

9.14/10
Podziel się ze znajomymi

Jak Ci się podobało?

Konstrukcja, prowadzenie historii, zakończenie.
Atrakcyjność scen erotycznych, napięcie, zmysłowość, sposób przedstawienia intymności.
Język, styl, dialogi, interpunkcja, technika pisania.

Pobierz powyższy tekst w formie ebooka

Teksty o podobnej tematyce:

pokątne opowiadania erotyczne
Witamy na Pokatne.pl

Serwis zawiera treści o charakterze erotycznym, przeznaczone wyłącznie dla osób pełnoletnich.
Decydując się na wejście na strony serwisu Pokatne.pl potwierdzasz, że jesteś osobą pełnoletnią.

Pliki cookies i polityka prywatności

Zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r (RODO). Potrzebujemy Twojej zgody na przetwarzanie Twoich danych osobowych przechowywanych w plikach cookies.
Zgadzam się na przechowywanie na urządzeniu, z którego korzystam tzw. plików cookies oraz na przetwarzanie moich danych osobowych pozostawianych w czasie korzystania przeze mnie ze stron internetowej lub serwisów oraz innych parametrów zapisywanych w plikach cookies w celach marketingowych i w celach analitycznych.
Więcej informacji na ten temat znajdziesz w regulaminie serwisu.