#299

Wieczór na plaży był duszny, a powietrze przesycone zapachem słonej wody i palonego piasku. Marta, moja narzeczona, przyciągała spojrzenia nie tylko uśmiechem, ale i krągłościami, które w jej lekkiej, zwiewnej sukience zdawały się mówić więcej niż słowa. Jej obfity biust zmysłowo unosił się przy każdym ruchu, hipnotyzując tych, którzy mieli szczęście być blisko.

Zniknęła wśród znajomych, zostawiając mnie przy barze samemu. Wtedy pojawiła się Karolina — brunetka o błyszczących oczach i uśmiechu, który od razu powiedział, że wie, czego chce.

— Sam? — zapytała, a jej spojrzenie zawisło na mojej twarzy i potem przesunęło się na miejsce, gdzie niedawno była Marta.

— Wygląda na to, że tak — odpowiedziałem, nie mogąc oderwać wzroku od jej kształtów w delikatnej sukience.

Karolina ujęła mnie za rękę i zaprosiła na spacer po plaży. Każdy jej dotyk, każda krótka chwila bliskości rozbudzały we mnie coś, co wydawało się zakazane.

— Marta ma naprawdę oszałamiający biust, wiesz? — powiedziała nagle z figlarnym uśmiechem. — Czasem zazdroszczę, że jest taka pewna siebie.

Jej słowa zbiły mnie z tropu, ale nie odsunąłem się. Zamiast tego spojrzałem na Karolinę, która teraz była tuż obok.

— A ja? — zapytałem, chcąc znać odpowiedź, choć bałem się jej usłyszeć.

Wzięła głęboki oddech i powoli położyła dłoń na moim ramieniu, przesuwając ją niżej. — Może czas, żebyś zobaczył coś nowego?

Jej usta znalazły moje w pocałunku, który był mieszanką słodyczy i niedopowiedzenia. Jej dłonie badały moje ciało, a ja czułem, jak mury rozsypują się kawałek po kawałku.

— Powinniśmy wrócić… — wyszeptałem, ale głos zdradzał więcej pragnienia niż rozsądku.

— Jeszcze nie teraz — odpowiedziała, przyciągając mnie bliżej.

Noc na plaży była dla nas obojga przekroczeniem granic, o których wcześniej tylko myśleliśmy. A rano, gdy Marta wciąż spała, Karolina przechodziła obok, uśmiechając się tak, że wiedziałem — sekret między nami pozostanie niewypowiedziany.