#458

Starzeję się... z lekką zazdrością spoglądam w stronę młodych ludzi i pojąć nie mogę, jak to się dzieje, że w środku nadal jestem tą piękną, ponętną i pożądaną młodą dziewczyną, a rzeczywistość brutalnie w lustrze obnaża moje starzejące się ciało.

W swoim życiu miałam "tylko" dwóch seksualnych partnerów. Chłopaków miałam sporo, ba dużo ale nie pozwalałam na sex. Sexu chciałam wyłącznie z facetem, który w przyszłości miałby zostać moim mężem. Tego pierwszego rzuciłam ogromnie go kochając. Czułam, że jest bliski zdrady i nie myliłam się. Po wszystkim żałował, prosił bym wybaczyła ale ja uważałam i nadal uważam, że jak raz zdradzi to będzie zdradzał.

Drugim był mój mąż. Wspaniały ojciec naszych dzieci i najlepszy mąż na świecie. Obydwoje jesteśmy z trudnych domów, obydwoje bez wsparcia rodziców, wszystko zdobywaliśmy sami, od zera swoją pracą.
Nie będę pisać tu wszystkiego (mam ochotę na książkę i w końcu to zrobię mam nadzieję) Niestety pomimo starań, wzajemnego wspierania się, miłości na zabój (oświadczył mi się wariat po tygodniowej znajomości i od tej pory mieszkamy razem, a za 2 lata będzie 30lecie ślubu) niczego wielkiego się nie dorobiliśmy. Mamy dzieci z niepełnosprawnością, potem mąż zachorował poważnie i musiałam być silna dla niego i dla dzieci - kobieta wojowniczka, nigdy niestrapiona, wieczna optymistka, zawsze uśmiechnięta.

Nigdy nie żałowałam i nie żałuję, nadal jesteśmy zakochani w sobie na zabój, ale... z męża chorobą skończył się też sex. W naszym związku to ja byłam osobą dominującą. Mąż miał więcej partnerek przede mną, ale jakieś niechętne, bez chęci do zabawy, więc to ja byłam inicjatorką. Mąż był delikatny, wręcz romantyczny, kochany, jednak od lat nie jest już w stanie uprawiać sexu. Owszem stara się mnie zaspokoić oralnie, z pomocą pieszczot czy wibratora, ale to już nie to.

Starzejąc się (skończyłam 50 lat) czasem w głowie pojawiają się pytania: czy istnieją panowie, którzy czasem zainteresują się kobietą po 50tce? Czy potrafią spojrzeć takiej kobiecie w oczy i zobaczyć coś więcej niż zniszczone czasem, stresem, pracą, chorobami ciało? Którzy widzą piękno kobiety w jej opowieściach, rozmowach, geście, uśmiechu i cieple? Po co pytam, skoro nie szukam? Z kobiecej próżności? Bo jako córka alkoholika, wiecznie gnębiona, bita, poniżana, nie widziałam, że byłam w cholerę piękną dziewczyną. Nie zapomnę fotografa, który mnie spotkał na basenie i zaproponował karierę fotomodelki do pleyboya. Miałam 17 lat - zwymiotowałam z nerwów, uciekłam ze strachu i obrzydzenia do siebie, a po wyjściu za mąż operacyjnie zmniejszyłam biust, który i tak nadal jest olbrzymich rozmiarów, a który był moim przekleństwem - faceci widzieli moje ciało, nie mnie. Nie wierzyłam, że na coś zasługuję, a dostałam wspaniałego faceta.

Dziś... myślę, że byłam zbyt grzeczna? Nie spróbowałam czegoś, czego spróbować chciałam i nie spróbuję, bo kocham męża, jestem z nim szczęśliwa i nigdy go nie zdradzę. I znowu: po co więc piszę? Nie wiem, może potrzebowałam z siebie wyrzucić jakąś tęsknotę za tym, czego nie było, a mogło być? Czy coś bym zmieniła gdybym mogła? Nie... ale tęsknię za sexem, za odrobiną szaleństwa w życiu.