Akademia (V) - Smaki domu, nadzieje Wimbledonu i wieczór we dwoje

20 listopada 2026

Opowiadanie z serii:
Akademia

23 min

Poniższy tekst znajduje się w poczekalni!


9 czerwca 2026 roku

14:30


– Na dzisiaj wystarczy – powiedziałam cicho, spoglądając po raz ostatni na ekran laptopa.

Zamknęłam dokument, zapisałam wszystkie zmiany i wyłączyłam komputer. Przez chwilę siedziałam jeszcze przy biurku, porządkując myśli. Miałam za sobą intensywny poranek. Wysłałam wiadomość do Briana Vahaly’ego, rozmawiałam z Megan o stanie Cori, skontaktowałam się z Maciejem, a także znalazłam chwilę, żeby porozmawiać z samą zawodniczką.

Nie oznaczało to jednak, że wszystkie sprawy zostały załatwione.

Wręcz przeciwnie.

Wiedziałam, że przed nami jeszcze wiele pracy, szczególnie jeśli chodziło o przygotowanie Cori do kolejnych startów. Najpierw musiała jednak odpocząć. Nie zamierzałam pozwolić, żeby jej ambicja i sportowa determinacja doprowadziły do niepotrzebnego przeciążenia organizmu.

Wstałam z krzesła i podeszłam do okna.

Na zewnątrz panowała piękna, słoneczna pogoda. Niebo było niemal bezchmurne, a promienie popołudniowego słońca oświetlały korty treningowe. Kilku zawodników ćwiczyło już pod okiem trenerów. Z oddali dobiegał charakterystyczny odgłos odbijanych piłek, przeplatany krótkimi poleceniami szkoleniowców.

Uśmiechnęłam się.

Lubiłam ten dźwięk. Przypominał mi, dlaczego przed laty zdecydowałam się związać swoje życie z tenisem.

Nie chodziło wyłącznie o wyniki, rankingi czy prestiżowe turnieje. Najważniejsi byli ludzie. Ich ambicje, marzenia, codzienna praca i emocje towarzyszące każdemu zwycięstwu oraz porażce.

Właśnie dlatego tak bardzo zależało mi na akademii.

Odwróciłam się od okna, zabrałam torebkę i sprawdziłam, czy mam telefon oraz klucze.

Wszystko było na miejscu.

Otworzyłam drzwi gabinetu i wyszłam na korytarz.


14:34


Korytarz był przestronny, jasny i utrzymany w spokojnej kolorystyce. Duże okna zapewniały dostęp do naturalnego światła, a na ścianach wisiały fotografie przedstawiające najważniejsze wydarzenia z historii akademii.

Na jednej z nich widniała grupa zawodniczek po zakończeniu turnieju juniorskiego. Na kolejnej można było zobaczyć trenerów podczas wspólnego spotkania. Nie brakowało również zdjęć przedstawiających korty w różnych porach roku.

Przechodząc obok nich, pomyślałam o tym, jak wiele zmieniło się od czasu, kiedy zaczynałam prowadzić akademię.

Wtedy miałam znacznie mniej pracowników, mniej zawodniczek i zdecydowanie mniej obowiązków administracyjnych. Z biegiem lat placówka rozwijała się jednak coraz szybciej.

Zaczęli przyjeżdżać do nas ludzie z różnych krajów. Pojawiały się nowe zawodniczki, trenerzy, fizjoterapeuci i specjaliści zajmujący się przygotowaniem sportowym.

Akademia stawała się coraz bardziej międzynarodowa.

I nie chodziło wyłącznie o sport.

Uśmiechnęłam się, kiedy pomyślałam o restauracji.

– Ciekawe, co dzisiaj przygotowała Jessica – mruknęłam pod nosem.

Zastanawiałam się, czy na obiad będzie coś hiszpańskiego, amerykańskiego, polskiego, włoskiego, a może zupełnie innego.

Jessica Miller uwielbiała kulinarne niespodzianki. Potrafiła przygotować tradycyjne danie w taki sposób, że nawet osoby doskonale znające daną kuchnię odkrywały w nim coś nowego.

Czasami serwowała potrawy hiszpańskie, innym razem polskie albo amerykańskie. Zdarzały się również dania włoskie, francuskie, chińskie i wiele innych.

Nie było w tym przypadku.

To ja przed laty zdecydowałam, że kuchnia akademii powinna odzwierciedlać międzynarodowy charakter całej placówki.

Oczywiście najważniejsze miejsce zajmowały trzy kuchnie: hiszpańska, polska i amerykańska.

Hiszpańska była naturalnym wyborem ze względu na lokalizację akademii. Skoro znajdowaliśmy się w Hiszpanii, chciałam, żeby zawodniczki i pracownicy mieli możliwość poznawania lokalnych smaków.

Polska i amerykańska miały natomiast dla mnie znaczenie osobiste.

Byłam Amerykanką polskiego pochodzenia. Moja mama, Małgorzata Anna Wiśniewska, była Polką, natomiast mój tata, Richard Edward Morgan, był Amerykaninem.

Dorastałam, poznając obie kultury.

W moim rodzinnym domu w Kaliforni nie było niczym niezwykłym, że jednego dnia na stole pojawiały się tradycyjne polskie potrawy, a następnego amerykańskie dania przygotowywane według przepisów mojego taty.

Mama dbała o to, żebym znała polskie tradycje, smaki i zwyczaje. Tata z kolei pokazywał mi amerykańską stronę naszej rodziny.

Oboje przekazali mi coś ważnego.

Dlatego kiedy tworzyłam koncepcję restauracji akademii, nie chciałam ograniczać się do jednego rodzaju kuchni.

Chciałam, żeby każdy mógł znaleźć coś, co przypomina mu dom.

– Pani dyrektor!

Odwróciłam głowę.

W moją stronę szedł jeden z pracowników administracji.

– Dzień dobry – odpowiedziałam z uśmiechem.

– Dzień dobry. Kończy pani już na dzisiaj?

– Tak. Przynajmniej na jakiś czas.

– W takim razie życzę spokojnego popołudnia.

– Dziękuję. Wzajemnie.

Ruszyłam dalej.

Im bliżej byłam restauracji, tym wyraźniej czułam zapachy dobiegające z kuchni. Wyglądało na to, że Jessica przygotowała coś naprawdę interesującego.


14:42


Po wejściu do restauracji od razu zauważyłam Jessicę Miller.

Stała przy jednym z blatów i rozmawiała z Emily Grace Parker, główną kelnerką akademii.

Jessica miała na sobie biały kucharski uniform, a jej włosy były starannie upięte. Na blacie znajdowały się talerze, miski z dodatkami i kilka naczyń, z których unosiła się para.

Emily natomiast trzymała w dłoni niewielki notes. Była elegancko ubrana, a jej jasne włosy opadały swobodnie na ramiona.

Obie wyglądały na bardzo zajęte.

– Dzień dobry! – zawołałam.

Jessica odwróciła się w moją stronę.

– No proszę! Kogo my tu mamy?

– Właścicielkę tej pięknej akademii.

– A myślałam, że przyszłaś sprawdzić, czy dobrze wykonujemy swoje obowiązki.

– To również mogę zrobić.

Emily roześmiała się.

– Dzień dobry, pani Natalio.

– Cześć, Emily. Jak się masz?

– Bardzo dobrze, dziękuję. A pani?

– Też dobrze. Właśnie skończyłam pracę i pomyślałam, że zajrzę do restauracji.

Jessica oparła dłonie na blacie.

– Czyli przyszłaś sprawdzić, co dzisiaj przygotowałam?

– Przyznaję się.

– A nie mówiłam? – zwróciła się do Emily.

– Mówiłaś – odpowiedziała kelnerka.

– Natalia zawsze chce wiedzieć, co będzie na obiad.

– Nie zawsze – zaprotestowałam.

Jessica uniosła brwi.

– Naprawdę?

– No dobrze. Może trochę częściej, niż powinnam.

Wszystkie trzy roześmiałyśmy się.

– W takim razie mam dla ciebie niespodziankę – oznajmiła Jessica.

– Co przygotowałaś?

– Najpierw powiedz, na co masz ochotę.

– Na coś dobrego.

– To bardzo precyzyjna odpowiedź.

– Wiem.

– Kuchnia hiszpańska, polska, amerykańska, włoska?

– A co dzisiaj proponujesz?

Jessica uśmiechnęła się tajemniczo.

– Dzisiaj postawiłam na kuchnię hiszpańską.

– Czyli lokalne smaki?

– Dokładnie. Przygotowałam pollo al ajillo, do tego pieczone ziemniaki i sałatkę z pomidorami, ogórkiem, oliwkami oraz świeżymi ziołami.

– Brzmi świetnie.

– Wiedziałam, że ci się spodoba.

Emily spojrzała na mnie.

– Do tego mamy jeszcze świeże pieczywo i deser.

– Jaki deser?

Jessica odwróciła się w stronę kuchni.

– Tego jeszcze nie zdradzę.

– Jessico!

– Nie ma dyskusji. Niespodzianka to niespodzianka.

– Dobrze. W takim razie zdam się na ciebie.

– I bardzo słusznie.

Rozejrzałam się po restauracji.

Kilka stolików było zajętych. Przy jednym siedziały dwie zawodniczki rozmawiające po angielsku, przy kolejnym pracownik akademii rozmawiał przez telefon. W oddali jeden z trenerów przeglądał dokumenty.

– Jak wygląda dzisiejszy ruch? – zapytałam Emily.

– Całkiem dobrze. Większość zawodników zjadła już obiad, ale jeszcze kilka osób powinno przyjść.

– Wszystko przebiega zgodnie z planem?

– Tak. Jessica przygotowała odpowiednią liczbę posiłków, a personel restauracji jest na miejscu.

Jessica spojrzała na mnie z udawaną powagą.

– Widzisz? Wszystko pod kontrolą.

– Nie miałam wątpliwości.

– A teraz powiedz mi, jak się czujesz.

– Dobrze.

– Naprawdę?

– Naprawdę.

Jessica przyjrzała mi się uważnie.

– Wyglądasz lepiej niż rano.

– To chyba zasługa śniadania, które mi przygotowałaś.

– Czyli jednak warto było cię zmusić do jedzenia.

– Nie musiałaś mnie zmuszać.

– Natalia, gdybyś mogła, pewnie wypiłabyś kolejną kawę i wróciła do dokumentów.

Emily zachichotała.

– Coś w tym jest.

– Widzę, że obie jesteście przeciwko mnie.

– Nie przeciwko tobie – odpowiedziała Jessica. – Po prostu chcemy, żebyś o siebie dbała.

Spojrzałam na nią z wdzięcznością.

Jessica była nie tylko znakomitą szefową kuchni, ale również moją najlepszą przyjaciółką. Znałyśmy się od lat i potrafiła rozpoznać mój nastrój szybciej niż większość ludzi.

Wiedziała, kiedy jestem zmęczona, kiedy coś mnie martwi i kiedy próbuję udawać, że wszystko jest w porządku.

– Dziękuję – powiedziałam.

– Za co?

– Za to, że pilnujesz, żebym nie zapominała o sobie.

Jessica uśmiechnęła się łagodniej.

– Od tego są przyjaciółki.

Emily odłożyła notes na blat.

– W takim razie przygotuję pani miejsce przy stoliku.

– Dziękuję, Emily.

– Czy życzy sobie pani coś do picia?

– Wodę, poproszę.

– Oczywiście.

Kelnerka odeszła, a Jessica zaczęła przygotowywać mój talerz.

– A jak Cori? – zapytała po chwili.

– Megan rozmawiała ze mną rano. Jej nogi nadal są przeciążone.

– Czyli musi odpoczywać.

– Tak. Megan przygotowała plan kontroli fizjoterapeutycznej.

– Dobrze. Ta dziewczyna potrzebuje trochę spokoju.

– Wiem. Chociaż sama doskonale wiesz, jaka potrafi być uparta.

Jessica westchnęła.

– Gdyby mogła, pewnie już dzisiaj wyszłaby na kort.

– Właśnie dlatego Megan musi jej pilnować.

– A ty?

– Ja zajmuję się Wimbledoniem.

Jessica spojrzała na mnie z zainteresowaniem.

– Wysłałaś już wiadomość?

– Tak. Do Briana Vahaly’ego.

– I co?

– Na razie czekam na odpowiedź.

– Mam nadzieję, że się uda.

– Ja również.

Jessica postawiła przede mną talerz.

– Proszę bardzo.

Spojrzałam na przygotowany posiłek.

Kurczak wyglądał apetycznie. Był delikatnie przyrumieniony, a zapach czosnku, oliwy i ziół od razu przywołał wspomnienia z rodzinnych wakacji w Hiszpanii.

Obok znajdowały się pieczone ziemniaki i kolorowa sałatka.

– Wygląda przepięknie – powiedziałam.

– Smakuje jeszcze lepiej.

– Nie wątpię.

Emily przyniosła wodę i postawiła ją obok talerza.

– Życzę smacznego.

– Dziękuję.

Jessica oparła się o blat.

– I jak? Nadal jesteś ciekawa, co przygotowałam?

– Teraz jestem przede wszystkim głodna.

– W takim razie nie przeszkadzam.

Uśmiechnęłam się i sięgnęłam po widelec.

Pierwszy kęs potwierdził moje przypuszczenia.

– Jessica, to jest naprawdę doskonałe.

– Wiedziałam.

– Kurczak jest bardzo delikatny.

– Marynowałam go odpowiednio długo.

– A te zioła?

– Świeże. Dodałam również odrobinę cytryny.

– Świetny pomysł.

Jessica wyglądała na zadowoloną.

– Wiesz, Natalia, czasami zastanawiam się, czy nie powinnam otworzyć własnej restauracji.

– A co z akademią?

– Mogłabym zatrudnić kogoś na swoje miejsce.

– Nie pozwolę ci.

– Dlaczego?

– Bo nie znajdę drugiej takiej szefowej kuchni.

– Czyli jestem niezastąpiona?

– Zdecydowanie.

Jessica roześmiała się.

– Dobrze wiedzieć.

Przez chwilę jadłam w spokoju, a następnie ponownie spojrzałam na przyjaciółkę.

– Wiesz, dlaczego tak bardzo zależało mi na tym, żeby w akademii pojawiały się różne kuchnie?

– Oczywiście. Rozmawiałyśmy o tym wielokrotnie.

– Chodziło mi o to, żeby zawodnicy czuli się tutaj jak w domu.

– I chyba ci się udało.

– Mam taką nadzieję.

Jessica usiadła na chwilę naprzeciwko mnie.

– Wiesz, co jest w tym wszystkim najciekawsze?

– Co?

– Że czasami zawodniczki przyjeżdżają tutaj z zupełnie różnych stron świata, a przy jednym stole zaczynają rozmawiać o jedzeniu. Nagle okazuje się, że ktoś zna polskie pierogi, ktoś inny uwielbia hiszpańską paellę, a jeszcze ktoś opowiada o amerykańskim barbecue.

Uśmiechnęłam się.

– Właśnie o to mi chodziło.

– Jedzenie potrafi łączyć ludzi.

– Tak samo jak sport.

– Dokładnie.

Wróciłam do posiłku.

Po kilku minutach Jessica przyniosła deser.

Był to niewielki kawałek sernika z delikatną polewą owocową.

– A więc jednak sernik – powiedziałam.

– Dzisiaj mamy dzień międzynarodowy, ale sernik zawsze się sprawdza.

– Nie będę protestować.

– I bardzo dobrze.

Zjadłam deser, podziękowałam Jessice i Emily, a następnie wstałam od stolika.

– Wracam do gabinetu – oznajmiłam.

– Znowu praca? – zapytała Jessica.

– Muszę jeszcze sprawdzić kilka dokumentów.

– Natalia…

– Spokojnie. Nie zamierzam siedzieć do nocy.

– Mam nadzieję.

Emily uśmiechnęła się.

– Do zobaczenia, pani Natalio.

– Do zobaczenia, Emily. I dziękuję za obsługę.

– Cała przyjemność po naszej stronie.

Jessica przytuliła mnie na pożegnanie.

– Dbaj o siebie.

– Ty również.


15:12


Po powrocie do gabinetu odłożyłam torebkę na fotel i usiadłam przy biurku.

Posiłek zdecydowanie poprawił mi nastrój.

Włączyłam komputer i ponownie zalogowałam się do systemu akademii. Przejrzałam kilka dokumentów administracyjnych, sprawdziłam harmonogram zajęć na kolejny dzień i otworzyłam raport dotyczący organizacji pracy personelu.

Nie chciałam jednak poświęcać całego popołudnia obowiązkom.

Miałam już za sobą wystarczająco intensywny dzień.

Poza tym czekałam na ewentualną odpowiedź Briana Vahaly’ego.

Co jakiś czas zerkałam na skrzynkę pocztową, ale nie pojawiały się żadne nowe wiadomości.

Nie byłam zaskoczona.

Podobne sprawy wymagały czasu.

Wiedziałam, że Brian może potrzebować konsultacji z innymi osobami, a następnie ustalenia, jakie działania są w ogóle możliwe.

Nie chciałam wywierać na niego presji.

Zależało mi na tym, żeby przedstawić sytuację Cori w sposób profesjonalny i rzeczowy.

Otworzyłam jeszcze raz kopię wysłanej wiadomości.

Przeczytałam temat, początek i zakończenie.

Wszystko wyglądało poprawnie.

Westchnęłam i zamknęłam dokument.

– Teraz pozostaje czekać – powiedziałam do siebie.

Przez chwilę pomyślałam o Cori.

Dziewięć zwycięstw.

Finał Roland Garros.

Awans z 116. na 21. miejsce.

To były liczby, które robiły wrażenie, ale za każdą z nich kryła się ciężka praca.

Pamiętałam, ile wysiłku kosztowało ją przygotowanie do turnieju. Wiedziałam również, jak bardzo zależało jej na dobrym występie.

Nie chciałam, żeby po przegranym finale zaczęła wątpić we własne możliwości.

Dlatego planowałam jeszcze z nią porozmawiać.

Nie przez telefon.

Osobiście.

Chciałam wyjść z nią na spacer, dać jej trochę swobody i spokojnie opowiedzieć o tym, co zrobiłam w sprawie Wimbledonu.


16:30


Usłyszałam pukanie do drzwi.

– Proszę!

Do środka weszła Elena García.

W dłoniach trzymała niewielką tacę. Znajdowała się na niej filiżanka kawy i talerzyk z kawałkiem sernika.

– Dzień dobry, pani dyrektor.

– Eleno! Wejdź, proszę.

Kierowniczka recepcji zamknęła drzwi i podeszła do biurka.

– Pomyślałam, że przyda się pani mała przerwa.

Spojrzałam na tacę.

– Kawa i sernik?

– Tak.

– Czy wy wszyscy postanowiliście dzisiaj mnie dokarmiać?

Elena roześmiała się.

– Jessica powiedziała, że zjadła pani obiad, ale pomyślałam, że po kilku godzinach pracy przyda się coś jeszcze.

– Jesteście niesamowite.

– To tylko kawa i ciasto.

– Właśnie takie drobiazgi sprawiają, że człowiek czuje się doceniony.

Elena postawiła tacę na stoliku.

– Proszę bardzo.

– Dziękuję. Usiądź na chwilę.

– Jeżeli pani nie przeszkadzam…

– Oczywiście, że nie.

Elena usiadła na fotelu naprzeciwko biurka.

Wzięłam filiżankę i upiłam niewielki łyk.

Kawa była aromatyczna, niezbyt mocna, dokładnie taka, jaką lubiłam.

– Bardzo dobra – powiedziałam.

– Cieszę się.

– A jak wygląda sytuacja na recepcji?

– Wszystko w porządku. Dzisiaj mamy trochę więcej zapytań dotyczących akademii, ale niczego, z czym nie moglibyśmy sobie poradzić.

– Dobrze. Najważniejsze, żeby wszystko przebiegało sprawnie.

– Oczywiście. Dziewczyny świetnie sobie radzą.

– A jak wygląda zainteresowanie akademią? Pojawiają się nowe zgłoszenia?

– Tak, w ostatnich dniach otrzymaliśmy kilka zapytań od osób zainteresowanych naszym programem treningowym. Niektóre dotyczą również możliwości przyjazdu na dłuższy pobyt.

– To dobra wiadomość. Cieszę się, że akademia nadal przyciąga nowych zawodników.

Elena uśmiechnęła się.

– Myślę, że duże znaczenie mają również ostatnie sukcesy naszych zawodniczek.

– Z pewnością. Takie wyniki pokazują, ile pracy wkładają w przygotowania zarówno zawodnicy, jak i cały personel.

– Wszyscy są bardzo dumni z Cori.

Uśmiechnęłam się.

– Ja również. Zrobiła coś naprawdę wyjątkowego.

– Musi być pani z niej bardzo zadowolona.

– Jestem. Chociaż teraz najbardziej zależy mi na tym, żeby spokojnie wróciła do pełni sił.

– Po takim wysiłku odpoczynek jest chyba najlepszym rozwiązaniem.

– Dokładnie. Nie chcę, żeby zbyt szybko wróciła do intensywnych treningów.

Elena skinęła głową.

– Megan na pewno będzie nad tym czuwać.

– Wiem. Mam do niej pełne zaufanie.

Odłożyłam filiżankę.

– Wiesz, Elena, czasami mam wrażenie, że Cori jest dla siebie zbyt wymagająca.

– To chyba cecha wielu sportowców.

– Wiem. Sama kiedyś taka byłam.

– I dlatego tak dobrze ją pani rozumie.

Uśmiechnęłam się.

– Być może.

Elena spojrzała na talerzyk.

– Proszę spróbować sernika.

– Jestem po obiedzie, ale kawałek chyba mi nie zaszkodzi.

– Właśnie tak pomyślałam.

Wzięłam widelec i spróbowałam deseru.

– Bardzo dobry.

– Jessica przygotowała go rano.

– Oczywiście. Nie mogło być inaczej.

Elena roześmiała się.

Rozmawiałyśmy jeszcze przez kilka minut o codziennych sprawach akademii. Opowiedziała mi o jednym z nowych zgłoszeń, o organizacji recepcji i o planowanych dostawach.

W końcu wstała.

– Nie będę już pani przeszkadzać.

– Wcale nie przeszkadzałaś. Dziękuję za kawę i sernik.

– Nie ma za co.

– I przekaż proszę pozdrowienia dziewczynom z recepcji.

– Oczywiście.

Elena skierowała się do drzwi.

– Do zobaczenia, pani Natalio.

– Do zobaczenia.

Kiedy wyszła, spojrzałam na filiżankę.

Uśmiechnęłam się.

Miałam szczęście do ludzi.


17:05


Przez kolejną godzinę zajmowałam się sprawami organizacyjnymi.

Sprawdziłam dokumenty, odpowiedziałam na kilka wiadomości i przygotowałam krótką notatkę dotyczącą planu pracy akademii na następny dzień.

W pewnym momencie spojrzałam na telefon.

Pomyślałam o Cori.

Wiedziałam, że powinna odpoczywać, ale nie chciałam, żeby cały dzień spędzała zamknięta w pokoju.

Spacer mógłby dobrze jej zrobić, oczywiście pod warunkiem że Megan nie miałaby żadnych przeciwwskazań.

Postanowiłam najpierw napisać do zawodniczki.

Otworzyłam naszą rozmowę.


17:18 – wiadomość SMS


Ja: Cześć, Cori. Jak się czujesz?

Po chwili pojawiła się odpowiedź.

Cori: Cześć, Natalia. Całkiem dobrze. Odpoczywam, tak jak kazała Megan. ?

Ja: Mam nadzieję, że naprawdę odpoczywasz.

Cori: Naprawdę! Chociaż zaczynam się nudzić.

Ja: W takim razie mam pewną propozycję.

Cori: Jaką?

JA: Chciałabym zabrać cię na spokojny spacer. Bez treningu, bez kortów i bez rozmów o ćwiczeniach.

Cori: Brzmi dobrze. Kiedy?

Ja: Może około 18:00?

Cori: Chętnie.

Ja: Dobrze. Spotkajmy się przy głównym wejściu. Tylko pamiętaj, że spacer ma być spokojny.

Cori: Obiecuję. ❤️

Ja: Do zobaczenia.

Cori: Do zobaczenia!

Odłożyłam telefon.

Uśmiechnęłam się.

Chciałam, żeby Cori miała chwilę oddechu. Nie musiała przez cały czas myśleć o tenisie, wynikach i kolejnych turniejach.

Czasami najlepszym sposobem na odzyskanie równowagi było po prostu wyjście na świeże powietrze.


17:46


Zamknęłam ostatni dokument i wyłączyłam komputer.

Następnie wstałam, zabrałam telefon i torebkę.

Przed wyjściem z gabinetu sprawdziłam jeszcze, czy wszystko jest na swoim miejscu.

Zamknęłam drzwi na klucz.

Na korytarzu było już spokojniej niż kilka godzin wcześniej. Część pracowników kończyła swoje obowiązki, a zawodnicy powoli wracali do swoich pokoi.

Ruszyłam w kierunku głównego wejścia.

Po drodze minęłam Daniela Ruiza.

– Dobry wieczór, pani dyrektor.

– Dobry wieczór, Danielu.

– Wybiera się pani już do domu?

– Jeszcze nie. Mam umówiony spacer z Cori.

– Rozumiem. Wszystko w porządku z zawodniczką?

– Tak. Chcę tylko z nią porozmawiać.

– W takim razie życzę miłego spaceru.

– Dziękuję.

Pożegnałam się z nim i wyszłam na zewnątrz.


18:00


Cori już na mnie czekała.

Miała na sobie wygodny sportowy strój i lekką bluzę. Włosy związała w kucyk, a na ramieniu zawiesiła niewielką torbę.

Kiedy mnie zobaczyła, uśmiechnęła się.

– Cześć, Natalia!

– Cześć, Cori.

Podeszłam do niej i przywitałam się serdecznie.

– Jak się czujesz?

– Lepiej niż rano.

– To dobrze.

– Megan powiedziała, że mogę wyjść na krótki spacer, pod warunkiem że nie będę próbowała robić z tego treningu.

Roześmiałam się.

– Bardzo rozsądne zalecenie.

– Wiem. Chyba zaczyna mnie znać zbyt dobrze.

– Megan zna cię całkiem dobrze.

Cori spojrzała na mnie z uśmiechem.

– Dokąd idziemy?

– Pomyślałam, że przejdziemy się alejką wzdłuż ogrodu. Jest tam spokojnie.

– Świetnie.

Ruszyłyśmy powoli.


18:08


Słońce wciąż znajdowało się wysoko, ale jego światło stawało się już łagodniejsze. Wzdłuż alejki rosły drzewa i krzewy, a niewielkie rabaty kwiatowe dodawały temu miejscu przyjemnego uroku.

Z jednej strony można było dostrzec część kortów treningowych, z drugiej rozciągał się zadbany ogród.

Przez chwilę szłyśmy w milczeniu.

Nie chciałam od razu zaczynać rozmowy o Wimbledonie. Zależało mi, żeby Cori poczuła się swobodnie.

– Jak minął ci dzień? – zapytałam.

– Spokojnie. Megan była u mnie rano, później przyszła Isabel, a potem Laura.

– Wszystko w porządku?

– Tak. Isabel powiedziała, że musimy jeszcze obserwować mój stan, ale na razie najważniejszy jest odpoczynek.

– I bardzo dobrze.

– Wiem.

– A Michael?

Cori westchnęła.

– Rozmawiał ze mną przez chwilę. Powiedział, że mam nie myśleć o treningach.

– Posłuchałaś?

– Staram się.

Spojrzałam na nią z uśmiechem.

– To już coś.

Cori roześmiała się.

– Natalia, naprawdę nie jest łatwo. Cały czas mam wrażenie, że powinnam coś robić.

– Rozumiem.

– Kiedy kończy się turniej, człowiek nagle nie wie, co ze sobą zrobić.

– Wiem, Cori. Sama kiedyś przez to przechodziłam.

– Pamiętam, że opowiadałaś mi o swojej karierze.

– Tak. I uwierz mi, odpoczynek jest częścią sportu. Nie możesz cały czas wymagać od siebie maksymalnego wysiłku.

Cori skinęła głową.

– Postaram się.

Szłyśmy dalej.

Po chwili spojrzałam na nią.

– Chciałam z tobą porozmawiać o czymś jeszcze.

– O czym?

– O Wimbledonie.

Cori natychmiast odwróciła głowę w moją stronę.

– Naprawdę?

– Tak.

– Czy coś się wydarzyło?

– Wysłałam dzisiaj wiadomość do Briana Vahaly’ego.

– Do Briana Vahaly’ego?

– Tak. Znasz go z nazwiska?

– Oczywiście. Wiem, kim jest.

– Właśnie. Napisałam do niego z prośbą, żeby amerykański związek tenisowy rozważył złożenie oficjalnego wniosku do organizatorów Wimbledonu o przyznanie ci dzikiej karty.

Cori przez chwilę nic nie mówiła.

Zauważyłam, że jej twarz wyraźnie się zmieniła.

– Naprawdę to zrobiłaś? – zapytała w końcu.

– Tak.

– Natalia…

– Przedstawiłam wszystkie twoje wyniki z Roland Garros. Opisałam kwalifikacje, zwycięstwa w turnieju głównym, finał i awans w rankingu.

– Nie wiem, co powiedzieć.

– Nie musisz niczego mówić.

Cori zatrzymała się na chwilę.

– Ale przecież termin zgłoszeń już minął.

– Wiem.

– Czyli nie ma gwarancji, że cokolwiek się uda?

– Nie ma. Chcę, żebyś od początku to rozumiała. Nie mogę obiecać, że otrzymasz dziką kartę.

Cori spuściła wzrok.

– Rozumiem.

– Ale mogę zrobić wszystko, co w mojej mocy, żeby przedstawić twoje osiągnięcia odpowiednim osobom.

– Dziewięć zwycięstw…

– Dziewięć zwycięstw i finał Wielkiego Szlema – poprawiłam ją z uśmiechem. – Nie zapominaj o tym.

Cori zaśmiała się cicho.

– Nie zapominam.

– Przed Roland Garros byłaś 116. w rankingu. Teraz jesteś 21. To ogromna zmiana.

– Wciąż trudno mi w to uwierzyć.

– A jednak to prawda.

Cori przez chwilę patrzyła przed siebie.

– Wiesz, Natalia, kiedy zaczynałam kwalifikacje, chciałam po prostu dostać się do turnieju głównego.

– Pamiętam.

– Nie myślałam o finale. Nawet przez chwilę.

– A jednak do niego dotarłaś.

– Tak.

– I dlatego nie chcę, żebyś myślała wyłącznie o porażce z Mirrą.

Cori westchnęła.

– Wiem, że powinnam być zadowolona, ale kiedy przypominam sobie finał, wciąż czuję rozczarowanie.

– To naturalne. Każda zawodniczka chce wygrać.

– Szczególnie kiedy jest się tak blisko.

– Oczywiście. Ale musisz spojrzeć na całą drogę, a nie tylko na ostatni mecz.

Cori skinęła głową.

– Postaram się.

– I właśnie dlatego chciałam cię dzisiaj zobaczyć. Nie chcę, żebyś miała wrażenie, że po finale wszyscy nagle oczekują od ciebie kolejnego sukcesu.

– A oczekują?

– Niektórzy pewnie tak. Ale w naszej akademii najważniejsze jest teraz twoje zdrowie.

– Dziękuję.

– Megan będzie pilnowała regeneracji, Michael zajmie się planowaniem kolejnych etapów przygotowań, a ja będę prowadziła rozmowy dotyczące Wimbledonu.

Cori uśmiechnęła się.

– Czyli każdy ma swoje zadanie.

– Dokładnie.

– A moje?

– Odpoczywać.

Roześmiałyśmy się obie.

– Wiedziałam, że to powiesz – stwierdziła.

– Bo to prawda.

Ruszyłyśmy ponownie.


18:32


Doszłyśmy do niewielkiej ławki ustawionej w cieniu drzewa.

Zaproponowałam, żebyśmy na chwilę usiadły.

Cori usiadła obok mnie i oparła dłonie na kolanach.

– Natalia?

– Tak?

– Chciałabym ci za coś podziękować.

– Za co?

– Za to, że nie traktujesz mnie jak kolejnej zawodniczki z listy.

Spojrzałam na nią.

– Cori, jesteś członkinią naszej akademii. Zależy mi na tobie i na twojej karierze. To chyba naturalne.

– Nie dla wszystkich.

– Wiem.

Cori przez chwilę milczała.

– Kiedy przyjechałam tutaj, nie wiedziałam, czy kiedykolwiek będę w stanie rywalizować z najlepszymi.

– A teraz jesteś finalistką Roland Garros.

– Właśnie.

– I masz przed sobą jeszcze wiele możliwości.

– Myślisz, że mogę osiągnąć coś więcej?

Uśmiechnęłam się.

– Jestem o tym przekonana. Ale nie chcę, żebyś próbowała udowadniać to wszystko w ciągu jednego tygodnia.

– Rozumiem.

– Twoja kariera nie kończy się na Roland Garros. I nie zaczyna się od Wimbledonu.

Cori spojrzała na mnie z wdzięcznością.

– Dziękuję, Natalia.

– Nie ma za co.

Przez chwilę obserwowałyśmy ogród.

W oddali słychać było śmiech kilku zawodniczek wracających z zajęć. Ktoś rozmawiał z trenerem, a przy jednym z kortów pracownik zbierał piłki.

– Wiesz, co jest najdziwniejsze? – zapytała Cori.

– Co?

– Że jeszcze kilka tygodni temu byłam jedną z wielu zawodniczek walczących o awans do turnieju głównego. A teraz ludzie pytają mnie o finał Wielkiego Szlema.

– Przyzwyczaisz się.

– Mam nadzieję.

– Tylko pamiętaj, żeby pozostać sobą.

– Postaram się.

Wstałyśmy z ławki.

– Wracamy? – zapytałam.

– Tak. Myślę, że Megan będzie zadowolona, jeśli zobaczy, że nie przesadziłam ze spacerem.

– W takim razie nie każmy jej czekać.


18:51


Kiedy dotarłyśmy do głównego budynku, Cori zatrzymała się na chwilę.

– Natalia?

– Tak?

– Jeżeli Brian odpowie, dasz mi znać?

– Oczywiście.

– Nawet jeśli odpowiedź będzie negatywna?

– Oczywiście. Nie zamierzam niczego przed tobą ukrywać.

Cori uśmiechnęła się.

– Dobrze.

– A teraz odpoczywaj.

– Tak jest, pani dyrektor.

– I żadnych treningów bez zgody Megan.

– Obiecuję.

Przytuliła mnie krótko.

– Dziękuję za spacer.

– Cała przyjemność po mojej stronie.

Cori ruszyła w stronę budynku mieszkalnego, a ja jeszcze przez chwilę patrzyłam za nią.

Cieszyłam się, że mogłam z nią porozmawiać.

Nie wiedziałam, jak potoczą się sprawy Wimbledonu, ale miałam nadzieję, że moje działania przyniosą jakiś rezultat.


19:06


Wróciłam jeszcze na chwilę do gabinetu.

Nie planowałam już pracować, ale chciałam zabrać kilka rzeczy, które zostawiłam na biurku.

Sprawdziłam telefon.

Nie było nowych wiadomości od Briana.

Nie oczekiwałam ich tak szybko.

Zamknęłam gabinet, a następnie skierowałam się w stronę wyjścia z akademii.

Po drodze minęłam Elenę.

– Już pani wychodzi? – zapytała.

– Tak. Na dzisiaj wystarczy.

– W takim razie życzę spokojnego wieczoru.

– Dziękuję, Eleno. Tobie również.

– Do jutra!

– Do jutra.

Wyszłam na zewnątrz.

Wieczorne powietrze było przyjemne. Temperatura nieco spadła, a słońce powoli zbliżało się do horyzontu.

Wsiadłam do samochodu i po chwili ruszyłam w kierunku swojej rezydencji.


19:34 – rezydencja Natalii Morgan


Po powrocie do domu odłożyłam torebkę na komodę i zdjęłam buty.

Przez chwilę stałam w przedpokoju, delektując się ciszą.

Dom był przestronny, elegancki i urządzony w nowoczesnym stylu. Jasne ściany, drewniane elementy i duże okna sprawiały, że wnętrze było przytulne mimo swojej wielkości.

Przeszłam do salonu.

Na stoliku leżał magazyn, który kilka dni wcześniej zaczęłam czytać. Obok znajdowała się niewielka misa z owocami.

Podeszłam do okna.

Z zewnątrz dochodziły odgłosy wieczornego miasta.

Uśmiechnęłam się, myśląc o Macieju.

Poprzednia noc była bardzo udana. Dobrze było znów spędzić z nim czas bez pośpiechu i zawodowych obowiązków.

Wiedziałam jednak, że jego grafik w najbliższych tygodniach będzie wyjątkowo wymagający.

Nie chciałam, żeby nasze spotkania stały się dla niego kolejnym obowiązkiem.

Jednocześnie tęskniłam za nim.

Sięgnęłam po telefon i otworzyłam naszą rozmowę.

Przez chwilę zastanawiałam się, jak sformułować wiadomość.

W końcu zaczęłam pisać.


19:41


Natalia: Cześć, kochanie. Jak minęła ci reszta dnia? ❤️

Po chwili pojawiła się odpowiedź.

Maciej: Cześć, skarbie. Całkiem dobrze. Trochę pracy po transmisji, ale już jestem w domu. A u ciebie?

Ja: Wróciłam właśnie do rezydencji. Dzień był intensywny, ale udało mi się wszystko poukładać.

Maciej: A Cori?

Ja: Rozmawiałyśmy podczas spaceru. Powiedziałam jej o wiadomości do Briana Vahaly’ego.

Maciej: I jak zareagowała?

Ja: Była bardzo wzruszona. Chyba naprawdę nie spodziewała się, że tak szybko podejmę działania.

Maciej: Zasłużyła na to. A ty zrobiłaś coś bardzo dobrego.

Ja: Mam nadzieję, że przyniesie to jakiś rezultat.

Maciej: Trzymam kciuki. ❤️

Uśmiechnęłam się.

Przez chwilę patrzyłam na ekran, po czym napisałam kolejną wiadomość.

Ja: Maciej?

Maciej: Tak, kochanie?

Ja: Mam do ciebie pewne pytanie.

Maciej: Słucham.

Ja: Czy chciałbyś, żebym dzisiaj wpadła do ciebie na noc?

Przez moment nie było odpowiedzi.

Odłożyłam telefon na stolik i podeszłam do kuchni, żeby nalać sobie wody.

Kiedy wróciłam, ekran był już rozświetlony.

Ja: Czy ty naprawdę musisz mnie o to pytać? ❤️

Roześmiałam się.

Ja: Czyli rozumiem, że odpowiedź brzmi tak?

Maciej: Zdecydowanie tak. Bardzo chciałbym cię zobaczyć.

Ja: Nie będziesz zbyt zmęczony?

Maciej: Trochę jestem, nie będę udawał. Ale to nie znaczy, że nie mam ochoty spędzić z tobą wieczoru.

Ja: Nie chcę, żebyś czuł się zobowiązany.

Maciej: Natalia, skarbie. Wczoraj było mi z tobą naprawdę dobrze. Dzisiaj również chętnie spędzę z tobą czas. Nie musimy niczego planować. Możemy po prostu zjeść kolację, porozmawiać i odpocząć.

Ja: Brzmi idealnie.

Maciej: Przygotuję coś do jedzenia. Masz na coś ochotę?

Ja: Zdaję się na ciebie. Tylko proszę, nie spędzaj całego wieczoru w kuchni.

Maciej: Obiecuję. Mam jeszcze trochę makaronu, warzywa i kurczaka. Coś wymyślę.

Ja: W takim razie przyjadę.

Maciej: Czekam na ciebie, kochanie.

Ja: O której?

Maciej: Jak ci będzie wygodnie. Nie musisz się spieszyć.

Ja: Myślę, że około 21:00.

Maciej: Doskonale. Otworzę ci drzwi i przywitam najpiękniejszą kobietę na świecie.

Ja: Przesadzasz. ?

Maciej: Ani trochę.

Ja: Kocham cię.

Maciej: Ja ciebie też. Bardzo. ❤️

Odłożyłam telefon i uśmiechnęłam się szeroko.

Nie musiałam długo zastanawiać się nad odpowiedzią.

Chciałam go zobaczyć.

Mogę jedynie wierzyć, że rozdział 5 spodoba się wszystkim czytelniczkiom i wszystkim czytelnikom i dostanę wysokie oceny/

Zapraszam również wszystkie czytelniczki i czytelników do komentowania.

20
3.33/10

Fabuła

3/10

Erotyka

1/10

Warsztat

6/10
Podziel się ze znajomymi

Jak Ci się podobało?

Konstrukcja, prowadzenie historii, zakończenie.
Atrakcyjność scen erotycznych, napięcie, zmysłowość, sposób przedstawienia intymności.
Język, styl, dialogi, interpunkcja, technika pisania.

Z tej serii

Teksty o podobnej tematyce:

pokątne opowiadania erotyczne
Witamy na Pokatne.pl

Serwis zawiera treści o charakterze erotycznym, przeznaczone wyłącznie dla osób pełnoletnich.
Decydując się na wejście na strony serwisu Pokatne.pl potwierdzasz, że jesteś osobą pełnoletnią.

Pliki cookies i polityka prywatności

Zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r (RODO). Potrzebujemy Twojej zgody na przetwarzanie Twoich danych osobowych przechowywanych w plikach cookies.
Zgadzam się na przechowywanie na urządzeniu, z którego korzystam tzw. plików cookies oraz na przetwarzanie moich danych osobowych pozostawianych w czasie korzystania przeze mnie ze stron internetowej lub serwisów oraz innych parametrów zapisywanych w plikach cookies w celach marketingowych i w celach analitycznych.
Więcej informacji na ten temat znajdziesz w regulaminie serwisu.