Bal rektorski

18 listopada 2026

14 min

Poniższy tekst znajduje się w poczekalni!

Za każdym sukcesem męża stoi kobieta z AI

Po takim weekendzie trudno mi było odnaleźć się w pracy. Drżące nogi, zawroty głowy, brak skupienia. Na szczęście, w kancelariach prawnych łatwo wykręcić się od natarczywych kolegów i koleżanek pilnym zadaniem od szefa. Zasłoniłam się ekranem komputera i dochodziłam do siebie. Było mi o tyle łatwiej, że w wieku 45 lat uchroniłam się przed nadwagą, zmarszczkami, oklapniętym biustem i płaskim tyłkiem. Mówią, że światem rządzą mężczyźni. Niech sobie mówią.

Udawanie wytężonej pracy szło mi całkiem nieźle przez kolejne dni. We czwartek do mojego gabinetu wpadła jednak Agata, wymachując gazetą. Wobec niej pozostawałam bezbronna. Czytała mnie na wylot. Niestety, nie miałyśmy już przed sobą sekretów – jeśli interesuje Was, jak do tego doszło, sprawdźcie w moich wcześniejszych opowiadaniach. Agata od początku tygodnia próbowała rozgryźć mój nietypowy stan ducha.

– Elka, zobacz! Piszą o twoim Marku! Wreszcie obejmie tę swoją wymarzoną katedrę prawa niemieckiego!

– Agata, cieszę się, że odnotowałaś ten wiekopomny fakt i przekażę twoje gratulacje Markowi. Ciężko okupiłam jednak awans męża, więc zejdź ze mnie i daj pożyć.

– Właśnie dlatego przychodzę! Z całym szacunkiem dla Marka, ale ten awans pachnie na kilometry pikantną historią z tobą w roli głównej. Musisz mi wszystko opowiedzieć ze szczegółami!

– Kotku, daj mi spokój. Nie czuję nóg, ust, piersi, pośladków. Jakby mnie walec rozjechał. Masz dobrą intuicję, ale nie mam siły na te wszystkie cudzysłowy, unikanie powtórzeń, dbanie o realizm, interpunkcję i poprawny styl.

– Wiem, że czytelnicy w komentarzach dają ci w kość, ale nie odpuszczę. Jak tylko przeczytałam o Marku w dzisiejszym „Głosie”, poczułam, że robię się mokra. Z iloma się puściłaś, żeby to załatwić?

– Przeraża mnie, Agatko, jak ty mnie dobrze znasz.

– Ela, już wiem. Wrzuć prompta i wygeneruj tę historię w AI. Muszę ją poznać!

Poddałam się. Poza tym, po wcześniejszej kawie i ataku Agaty wracałam do formy. Obrazy sobotniego wieczoru stawały mi przed oczami. Powtarzające się spojrzenia kolegów przez szklaną szybę mojego gabinetu potęgowały świeże wspomnienia. Nieokiełznana seksualnie koleżanka nie przestawał nerwowo szeptać z kancelarii prawnej.

– Dosyć! Już niech ci będzie. Wracaj do sekretariatu, Agata. Napiszę ci wszystko w mejlu. Jeśli nie przestaniesz, za chwilę też popłynę między udami.

Skorzystałam z podpowiedzi i wrzuciłam prompta. Po nieznacznych korektach tekst był gotów do wysłania. Kliknęłam „Send”…

Po raz pierwszy od lat mój mąż, Marek, zabrał mnie na rocznicowe przyjęcie z okazji jubileuszu uniwersytetu, na którym od niepamiętnych lat prowadził ćwiczenia, gdzie jako studentka poznałam go i bez reszty pokochałam. Starszy ode mnie o kilkanaście lat małżonek nie widział świata poza kodeksami i precedensami. Ale miał w sobie to coś. Jako długowłosa brunetka z wydatnym biustem i jędrnym tyłkiem, która nie unikała krótkich spódniczek, głębokich dekoltów, żartów, tańców i szampana, nie mogłam narzekać na brak zainteresowania. I tylko dr Kaszewski mnie nie dostrzegał. Musiałam napracować się nie lada, by mojego wybranka zdobyć i ochronić przed tłumkiem kościstych okularnic.

Latami pracowałam nad rozbudzeniem w mężu ambicji zawodowych. I wreszcie się udało. Marek uwierzył, że zasługuje na objęcie katedry prawa niemieckiego. Byłam wniebowzięta. Połowa sukcesu w kieszeni. Niestety, kierownictwo uniwersytetu pozostawało nieświadome tego planu. Na szczęście, w tym gronie dominowali mężczyźni. Mając doświadczenie w zdobywaniu serc prawników, uknułam intrygę nie do podważenia. Mąż kupił mi wieczorową suknię, siebie wcisnął w smoking, odłożył opasłe tomy rozpraw i ku swojemu zdumieniu zabrał mnie taksówką na przyjęcie.

Zdumienie będzie w tej opowieści często się powtarzać. Np. koledzy Marka z uczelni odkryli nagle, że ma żonę. I to jaką żonę! Zdumienie nie znało granic. To zabawne, że w przypadku mężczyzn lata spędzone w archiwach i bibliotekach, na ćwiczeniach i wykładach, na sporach o nic nieznaczące zaimki i znaki interpunkcyjne ustaw, uzasadnień wyroków i wykładni, siwizna, pochylone plecy i grube szkła okularów nie mają znaczenia, gdy na sali pojawia się znacznie młodsza brunetka w mocnej szmince, z głębokim rozcięciem sukni, ukazującym koronkę pończochy i – nade wszystko – biustem rozpychającym do niemożliwości dekolt. Mężczyźni pozostają mężczyznami, dopóki przyrząd między ich nogami potrafi coś więcej niż sikać.

Uwielbiałam ten efekt. Z pewnością siebie, uśmiechem i życzliwym spojrzeniem odbierałam komplementy zbitej wokół nas i rosnącej liczebnie grupki podstarzałych profesorów, pozwalałam łaskawi dolewać sobie prosecco i ani na centymetr nie odrywałam się od Marka. Ten po raz pierwszy w życiu znalazł się w centrum zainteresowania. Nie rozumiał w ząb przyczyn tej sytuacji. Milczał jak zaklęty, kiedy sławy uczelni jedna po drugiej podchodziły się przedstawić i dopytywały o ustalenia jego najnowszych badań.

Dodawałam mu odwagi kuksańcami, ale w końcu sama zaczęłam udzielać pseudonaukowych odpowiedzi, by podtrzymać konwersację. Dopiero kiedy do Marka dotarło, jakie bzdury opowiadam, przemógł zawstydzenie i rozpoczął prawnicze wywody. Mniej i bardziej szpakowate, siwe i łyse głowy wokół nas uprzejmie potakiwały, ale cała uwaga pozostawała skupiona na moim kołyszącym się biuście, ustach układanych w dziubek do kieliszka i rzęsach falujących w uznaniu dla płynących zewsząd mądrości. Nie upłynęło wiele czasu, kiedy zgodnie z oczekiwaniami poczułam na pośladkach niby to przypadkowe muśnięcia dłoni uczonych interlokutorów. Wszystko szło zgodnie z moim planem, jeśli pominąć ścisk i nie zawsze świeży oddech naszych rozmówców.

Na szczęście pora aperitifów dobiegła końca i wszystkich zaproszono do stołów.

— Tylko nie zaczynaj rozmowy o konkursie na szefa katedry — błagalnie szepnął mi do ucha Marek, obserwując nieoczekiwane zamieszanie przy rozsadzeniu przy stołach.

Triumfowałam. Wbrew pierwotnemu układowi, wylądowaliśmy przy jednym stole z rektorem.

— Nie zamierzałam – odszepnęłam.

Marek spojrzał na mnie z ukosa.

— Znasz siebie?

— Znam ciebie. Sam będziesz mówił o konkursie, nawet gdyby zagrali hymn.

— Nie przesadzaj.

Uśmiechnął się, ale zaraz spoważniał.

— To ważny wieczór — podkreślił już przy stole Marek — Dla uczelni.

Poprawiłam mu klapę smokingu, poprawiłam się na krześle i po raz pierwszy rozejrzałam się wokół. Uniwersytet obchodził okrągłą rocznicę powstania. Rektorat zamienił restaurację w pałacową salę balową: kryształowe żyrandole, białe obrusy, rzędy świec i kompozycje z białych róż. Wszędzie smokingi, wieczorowe suknie. Gdzieś w głębi sali, dyskretny kwartet smyczkowy.

— Wiem. Dlatego będę miła.

Zgromadzonych powitał rektor, prof. Karwasiński – zwany za plecami przez lepiej zorientowanych Kurwasińskim. Był po sześćdziesiątce, wysoki i nadal atletyczny, gęste, siwe włosy zaczesane do tyłu. Miał w sobie łagodną pewność człowieka, który przywykł, że jego zdanie jest zawsze ostatnie w rozmowie.

— Profesorze Kaszewski! — zawołał, siadając po wygłoszeniu powitalnego toastu — Jak dobrze, że przyszedł pan z Małżonką!

Przedstawiłam się. Rektor zapewnił, że doskonale mnie pamięta jeszcze jako wybitnie (haha!) uzdolnioną studentkę.

— Wygląda pani, jak zawsze, olśniewająco.

— Panie rektorze, to wszystko zasługa gustu męża w doborze kreacji.

— To zasługa pani, nie stroju — odparł, a jego spojrzenie zatrzymało się na moim dekolcie odrobinę dłużej, niż wymagała uprzejmość.

Podziękowała skinieniem głowy. Marek był zachwycony. Rektor po raz pierwszy w życiu zwrócił na niego uwagę. Stoły zastawione były przystawkami: tatar z łososia z koperkowym olejem, pieczony burak z kozim serem i prażonymi orzechami oraz małe tartaletki z grzybami. Kelnerzy dbali o pełne kieliszki. Wkrótce, na srebrnych półmiskach, przybyły pierożki z gęsiną i sos żurawinowy.

Siedziała pomiędzy Markiem i dziekanem zaprzyjaźnionego wydziału humanistycznego. Rektor siedział naprzeciwko mnie.

— Pani Elu, czy bywa pani na naszych wykładach? — spytał dziekan.

— Chciałabym, ale wspieram męża w pracy.

— Czyli zna pani cały jego dorobek?

— Wersję skróconą. Bez przypisów.

Stół roześmiał się. Marek podniósł kieliszek.

— Za przypisy – fundament każdej habilitacji!

— I za litość wobec ich czytelników — dodałam, śmiejąc się.

Rektor szeroko się do mnie uśmiechnął ponad świecami.

W trakcie kolacji rozmowy mieszały się ze sobą: o studentach, którzy nie odróżniali konstytucji od konwencji, o planach nowego kampusu, o tym, czy sztuczna inteligencja zastąpi pracę administracji czy wykładowców. Na danie główne podano polędwicę wołową z purée z dyni, młodą marchewką i sosem na czerwonym winie. Dla osób, które wybrały menu bezmięsne, kelnerzy przynieśli pieczony seler z kaszą pęczak i sosem z leśnych grzybów.

Marek opowiadał o sporze wokół granic kompetencji samorządu. Mówił spokojnie, precyzyjnie, z pasją, którą potrafił ukrywać pod suchym tonem. Rektor słuchał go z uprzejmym zainteresowaniem.

— Kol. Kaszewski zawsze potrafi wyjaśnić najtrudniejszą sprawę — powiedział w końcu — Szkoda, że nie wszyscy na uczelni umieją docenić takie doświadczenie.

Marek się zaciął i lekko zarumienił.

— Uniwersytet potrzebuje talentów – dodał z naciskiem rektor. Nie patrzył już jednak na mojego męża. Patrzył na mnie.

Po kolejnych toastach kwartet smyczkowy zamienił klasykę na jazz. Grali standardy, a kilka par wyszło na parkiet. Marek wstał, schwyciłam go delikatnie za nadgarstek.

— Oszczędzaj siły na toasty.

— Nie tańczysz, Elu?

— Z tobą? Zawsze.

Na parkiecie Marek był zawsze ostrożny. Podobnie jak w łóżku. Starałam się dopasować do niego krok.

— Dziękuję, że zgodziłaś się przyjść — powiedział.

— Przecież to rocznica uniwersytetu.

— Nie tylko dlatego.

Przytuliłam policzek do jego ramienia.

— Wiem.

Wróciliśmy do stołu. Podano deser: bezę z kremem waniliowym, malinami i płatkami kwiatów. Rektor podniósł się, stukając łyżeczką w kieliszek.

— Szanowni państwo — zaczął. — Dziś świętujemy nie tylko długą historię naszej uczelni, ale też ludzi, którzy nadali jej sens. Tych, którzy uczą, badają, spierają się i wracają następnego dnia, nawet gdy poprzedni był trudny.

Mówił o odwadze, pamięci i odpowiedzialności. Na końcu podniósł kieliszek.

— Za uniwersytet! I za tych, którzy potrafią służyć mu całym swoim sercem i umysłem.

— Za uniwersytet — powtórzyli goście.

Kilka toastów później, dbając o hierarchię wystąpień, wstał Marek. Jego toast był odpowiednio krótszy.

— Za instytucję, która jest silna nie murami, lecz odwagą intelektualną. I za tych, którzy umieją słuchać, zanim wydadzą wyrok.

Rektor skinął głową. Obserwowałam uważnie jego twarz, by upewnić się, czy jest tylko grzeczny, czy pod wrażeniem.

Po deserze uczestnicy przysiadali się do znajomych, stawali w grupkach. Salę wypełnił gwar rozmów. Marka zatrzymał przy stole prorektor. Zmęczona ciągłym zainteresowaniem panów, schowałam się pod oknem osłoniętym ciężką kotarą. Nagle za moimi plecami pojawił się rektor Karwasiński.

— Pani Elżbieto, czy mogę zaproponować kieliszek wina?

— A taniec?

— Z rozkoszą!

Muzycy grali wolny standard, miękki i elegancki. Rektor położył dłoń na moich plecach, zachowując stosowny dystans. Mimo to czułam go bardzo blisko. Nie był to rutynowy taniec – z uprzejmości gospodarza. Czułam, że walczy ze sobą, by nie przyciągnąć mnie z całej siły.

— Pani mąż ma niezwykły potencjał — przerwał niezręczne milczenie. Miałam nieodparte wrażenie, że w istocie rzeczy ma na myśli parę unoszących się do rytmu przed jego nosem piersi.

— Mój mąż ma niezwykłą cierpliwość. Od lat na asystenturze…

— Wielu marzy o katedrze – filozoficznie zauważył Karwasiński, stopniowo, ale stanowczo przysuwając mnie do swojej klatki piersiowej.

— Byłaby zasłużonym uznaniem.

— Zgadzam się, ale uczelnia ma ściśle określone procedury…

Oderwałam spojrzenie od twarzy mojego partnera. Spojrzałam w dół, by z zadowoleniem odnotować, jak bezwstydnie rozlewa się na smokingu rektora mój biust. Uczona dłoń przesunęła się w dół moich pleców i docisnęła mnie na wysokości bioder.

— Panie rektorze, w tańcu z tak wytrawnym partnerem trudno mi skupić myśli na procedurach.

— Chętnie pani wszystko wyjaśnię. Tutaj obok jest ciszej.

Rektor podziękował wytwornie za taniec i gestem ręki wskazał drzwi do salki VIP. Stłumiony dźwięk muzyki dobiegał teraz zza zamkniętych drzwi. Z parkietu dobiegały śmiechy, z głównej sali – brzęk szkła i sztućców.

Pokoik, w którym znalazłam się z Karwasińskim, był niewielki, wyłożony ciemnym drewnem. Na ścianach wisiały fotografie uczonych i studentów z początku XX wieku, międzywojnia i późniejsze – aż do czasów współczesnych. Rektor wskazał zdjęcie grupy profesorów stojących przed starym budynkiem.

— Ten z laską to mój poprzednik — powiedział. — Twierdził, że uniwersytet przetrwa wszystko, poza własną administracją.

— Mądry człowiek.

— Tak. Choć mało skłonny do zmiany poglądów.

Stanęliśmy przy oknie. Przez szybę widać było oświetlony dziedziniec.

— Pani mąż bez dwóch zdań zasługuje na katedrę — powiedział rektor.

Nie odwracałam wzroku od okna, czekając na dalszy ciąg wywodu.

— Jednak nie wszystko zależy ode mnie.

— Ale dużo.

Zapadła cisza. Karwasiński zrobił krok ku mnie. Zatrzymał się, musnąwszy moje pośladki.

— Jest pani zniewalająca w walce o męża.

— To oszczędza czas.

— A jeśli powiedziałbym, że jestem zainteresowany pani… argumentami?

Powoli odwróciłam się od okna. Stanęliśmy do siebie przodem. Nasze spojrzenia się skrzyżowały. Powoli spuściłam lewe ramiączko sukni z ramienia. Zwilżyłam językiem usta i spuściłam prawe ramiączko.

Uprzejmy uśmiech zamarł na twarzy Karwasińskiego. Rektor opuścił wzrok. Rozmiar moich piersi spowodował, że sukienka utrzymywała się na miejscu się bez pomocy ramiączek. Sięgnęłam po jego dłoń. Podniosłam ją ku swoim piersiom. Zacisnął palce na krawędzi sukni i pociągnął ją w dół. Uniósł brwi, zaskoczony, że nie mam na sobie stanika. Głęboko wciągnął nosem powietrze, ciesząc się gorącym zapachem moich nagich piersi, dumnie celujących w niego twardymi sutkami.

Z sali dobiegł śmiech. Ktoś wołał rektora. Twarz Karwasińskiego przebiegł grymas zdenerwowania.

— Chętnie omówiłbym z panią statut uczelni i warunki niezbędne, by pani mąż…

Położyłam palec na jego ustach. Lekko popchnęłam do tyłu. Odwróciłam się. Pochyliłam ku parapetowi okna, wypinając ku Karwasińskiemu pośladki, ciasno opięte w suknię do kostek. Rektor najwyraźniej nie pierwszy raz był w tej sytuacji. Pewną ręką sięgnął ku rozporkowi mojej sukni, ciągnącemu się wzdłuż uda. Odgarnął materiał na bok, odsłaniając moje pośladki.

— Majtek również pani dziś nie założyła — z zadowoleniem szepnął.

Błądził przez dłuższą chwilę wzrokiem po moich rozstawionych nogach, przesunął dłońmi po koronce pończoch. Nagle za drzwiami ponownie podniósł się hałas. Karwasiński wymierzył mi potężnego klapsa w prawy pośladek.

— Uwielbiam takie konkursy na objęcie katedry!

Poczułam na swoich biodrach silne męski dłonie. Wypełnił mnie jednym pchnięciem. Całe szczęście, że od dłuższego czasu byłam mokra. Nie obetrze mnie. Gwałtownie wpychał swojego kutasa i wyciągał go. Rytmicznie, w takt muzyki dobiegającej z sąsiedniej sali.

— Podtrzymuję najwyższe uznanie dla pańskich zdolności tanecznych, panie rektorze – szepnęłam z trudem.

Karwasiński rozgniatał biodrami moje pośladki. Zaprzestał ruchów biodrami. Teraz nabijał mnie na swojego drąga. Trzymałam się kurczowo parapetu, żeby nie stracić równowagi. Moje nagie cycki podskakiwały przy każdym szarpnięciu bioder.

Salonik wypełniły nasze stękania i dźwięk bezlitosnego obijania moich pośladków. Z coraz większym trudem łapaliśmy oddech. Rektor schwycił mnie za włosy i podwoił tempo. Puściłam jedną ręką parapet, by opanować chaotyczne ruchy moich piersi.

Karwasiński ładował moją cipkę raz za razem z temperamentem godnym studenta I roku. Sięgnęłam między nogami, by pieścić jego jajka. Jeszcze głębiej się przy tym wypięłam. Nagrodził tę decyzję kolejnym klapsem.

– Pani Elżbieto, doskonale porusza się pani w procedurach konkursowych! Sądzę, że kol. Kaszewski powinien w przyszłym roku akademickim złożyć wniosek.

– Panie rektorze, skoro wysłuchał pan argumentów mojej cipki, proponuję argumenty mojej ciaśniejszej dziurki na rzecz przyspieszenia terminu otwarcia konkursu.

– Aaaa, nie ma pani litości! Nie wytrzymam dłużej tej… dyskusji.

Karwasiński zacisnął dłonie na moich pośladkach tak, że myślałam, że je rozerwie. Wyrwał ze mnie rozpalonego do czerwoności penisa i wytrysnął spermą na mój wypięty tyłek. Odzyskiwaliśmy oddech – każde na swój sposób. Rektor osunął się na krzesło, ja oparłam się łokciami i cyckami na zimny, kamienny parapet.

– Muszę wrócić do gości, Elżbieto. Ale doktor Jaśkowski, sekretarz komisji konkursowej, pilnie słuchał pani argumentów, a teraz z pewnością chętnie panią dopyta o brakujące szczegóły.

Gwałtownie się odwróciłam. Oparty drwiąco o ścianę stał dr Jaśkowski. Wysoki, wysportowany młody mężczyzna w ciemnym garniturze. Nie miałam pojęcia, że był przez cały czas obecny. Rektor wstał, otarł chusteczką pot z czoła, poprawił spodnie i wyszedł z pokoju. Równocześnie jego młodszy kolega leniwie oderwał się od ściany i powoli ruszył ku mnie, rozpinając rozporek.

Opadła na kolana. Bez słowa sprzeciwu wzięłam go do ust. Był cienki, i z początku miękki, ale szybko doprowadziłam go stanu erekcji. Okazał się całkiem długi. Jaśkowski sięgnął lewą dłonią po moją pierś.

– Cały wieczór miałem ochotę na te cycki. To ważny element procedury.

Zaciskał i luzował dłoń, bawił się sutkiem, rolując go między palcem wskazującym i kciukiem. Sięgał na przemian do jednej i drugiej piersi, a ja pompowałam go ustami. Byłam rozpalona jak suczka w rui. Rektor cudownie mnie zerżnął, ale nie zdążyłam dojść. Jaśkowiak po mistrzowsku mnie pieścił. Czułam nadchodzący orgazm.

Dławiłam się na tym cienkim chuju, ale nie zwalniałam tempa. Ślina pociekła mi brodą. Nagle Jaśkowiak złapał moją głowę w obie ręce. Wepchnął kutasa najgłębiej jak mógł w moje usta. Przyciągnęłam dłońmi jego chude pośladki. Zamarliśmy.

– Eeeehhhh!

Równo z głębokim jęknięciem rozkoszy mojego kochanka poczułam w głębi gardła strumień gorącej spermy. Nie zdążyłam przełknąć, ciekła kącikami ust i nosem.

Zza drzwi dobiegły dźwięki poloneza. Obecność na parkiecie była obowiązkowa. Pomogliśmy sobie nawzajem przywrócić pierwotny wygląd i szybko opuściliśmy pokój.

Na parkiecie czekał Marek.

— Wszystko w porządku? — spytał.

— Tak.

— Rozmawialiście o konkursie?

— O procedurach.

— Tego akurat w prawie jest za wiele.

Marek wyciągnął rękę. Ruszyliśmy wraz z pozostałymi w rytm poloneza. Marek prowadził mnie pewniej niż kiedykolwiek. On chyba też poczuł, że awans się zbliża. Pod światłem żyrandoli połyskiwały siwe włosy, rozbawione twarze, a ja z całych sił starałam się ustać na nogach.

Po północy kelnerzy podali kawę i małe praliny. Goście powoli rozchodzili się do domów. Rektor z dystansu spoglądał ku mnie i pomrugiwał zalotnie okiem. Jaśkowiak oparty biodrem o stół popijał whisky, nie odrywając oczu od mojego ciała. Zrozumiałam, że moje usta to nie koniec jego… procedury, ale sukces Marka jest już pewny. Wystarczy jedna, góra dwie dziurki.

 

122
9/10

Fabuła

9/10

Erotyka

9/10

Warsztat

9/10
Podziel się ze znajomymi

Jak Ci się podobało?

Konstrukcja, prowadzenie historii, zakończenie.
Atrakcyjność scen erotycznych, napięcie, zmysłowość, sposób przedstawienia intymności.
Język, styl, dialogi, interpunkcja, technika pisania.

Komentarze (0)

Teksty o podobnej tematyce:

pokątne opowiadania erotyczne
Witamy na Pokatne.pl

Serwis zawiera treści o charakterze erotycznym, przeznaczone wyłącznie dla osób pełnoletnich.
Decydując się na wejście na strony serwisu Pokatne.pl potwierdzasz, że jesteś osobą pełnoletnią.

Pliki cookies i polityka prywatności

Zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r (RODO). Potrzebujemy Twojej zgody na przetwarzanie Twoich danych osobowych przechowywanych w plikach cookies.
Zgadzam się na przechowywanie na urządzeniu, z którego korzystam tzw. plików cookies oraz na przetwarzanie moich danych osobowych pozostawianych w czasie korzystania przeze mnie ze stron internetowej lub serwisów oraz innych parametrów zapisywanych w plikach cookies w celach marketingowych i w celach analitycznych.
Więcej informacji na ten temat znajdziesz w regulaminie serwisu.