Kiedy Natalia objęła zespół, przez pierwsze dwa tygodnie przychodziła do biura przed wszystkimi. Potrzebowała tych czterdziestu minut spokoju: na przejrzenie poczty, przygotowanie do spotkań i przypomnienie sobie, że nie musi znać odpowiedzi na każde pytanie, żeby dobrze wykonywać swoją pracę.

Lubiła też mieć czas na przygotowania w domu. Najczęściej wybierała ołówkowe spódnice z niewielkim rozcięciem z tyłu, proste koszule i marynarkę. Nie traktowała tego jak obowiązkowego mundurka. Dobrze czuła się w takim stroju, choć przed spotkaniami zdarzało jej się poprawiać mankiety częściej, niż było to potrzebne.

Marka zauważyła podczas przeglądu kosztów projektu Delta. Przez większą część zebrania słuchał, obracając długopis między palcami. Odezwał się dopiero wtedy, gdy ktoś zaproponował, żeby sporną pozycję zostawić do następnego miesiąca.

— Możemy ją przesunąć — powiedział. — Tylko potem będziemy mieli dwa problemy zamiast jednego.

Poprosiła, żeby pokazał obliczenia. Przysunął laptop, wskazał rozbieżność między dwiema wersjami kosztorysu i bez zbędnego wstępu wyjaśnił, skąd się wzięła. Nie próbował przy tym ośmieszyć kolegi, który przygotował zestawienie. Po zebraniu został jeszcze kilka minut, żeby pomóc mu odnaleźć właściwe dane.

To właśnie zapamiętała. W tym biurze nie brakowało ludzi, którzy potrafili błyskotliwie wytknąć cudzy błąd. Znacznie mniej chętnych zostawało później, żeby go naprawić.

Przy Delcie zaczęli pracować częściej. On znał wcześniejsze ustalenia z klientem, ona porządkowała harmonogram i pilnowała, żeby obietnice składane na spotkaniach miały pokrycie w możliwościach zespołu. Nie zawsze się zgadzali. Potrafił zaproponować skrót, który wyglądał znakomicie, dopóki nie zapytała o szczegóły.

— Tutaj brakuje ci dwóch dni — zauważyła pewnego popołudnia.

— Zakładam, że klient odpowie od razu.

Spojrzała na niego znad ekranu.

— Ten klient?

Przez chwilę próbował zachować powagę.

— Dobra. Trzech dni.

Roześmiała się. Od tamtej pory, gdy ktoś przedstawiał wyjątkowo optymistyczny termin, wystarczało im krótkie spojrzenie ponad stołem.

Z czasem rozmowy przestały kończyć się wraz z zamknięciem arkusza. W kuchni wracali do filmu, który jedno z nich obejrzało w weekend, albo spierali się o miejsce, w którym można zjeść przyzwoity obiad bez godzinnego czekania. Kiedyś przyniósł jej kawę, choć o nią nie prosiła.

— Z cukrem? — zapytała.

— Jak zwykle.

— Dużo zapamiętujesz.

— Zależy co.

Nie rozwinął tej odpowiedzi. Postawił kubek obok klawiatury i wrócił do swojego biurka, zostawiając ją z uśmiechem, którego przez moment nie potrafiła ukryć.

Podobało jej się, że pamiętał drobiazgi. Gdy pytał o książkę, którą wspomniała kilka dni wcześniej, naprawdę czekał na odpowiedź. Przy nim rzadziej układała sobie w głowie następne zdanie, zanim rozmówca skończył poprzednie.

Pewnego ranka przystanął w drzwiach, kiedy zdejmowała płaszcz. Miała na sobie granatową spódnicę i jasną bluzkę z wiązaniem przy kołnierzyku.

— Ważne spotkanie? — zapytał.

— O jedenastej. A co?

— Wyglądasz, jakbyś zamierzała postawić na swoim.

— Zamierzam. Ale to nie zasługa ubrania.

— Zaczynam zauważać.

Odpowiedziała mu spojrzeniem, zanim sięgnęła po wiszącą na oparciu marynarkę. Jeszcze niedawno skwitowałaby podobną uwagę zdawkowym uśmiechem. Teraz miała ochotę zatrzymać go przy drzwiach na chwilę dłużej.

Nie mówiła sobie, że dzieje się coś nadzwyczajnego. Zauważyła jednak, że sprawdza, czy będzie na zebraniu, i że opowiada mu rzeczy, które równie dobrze mogłaby zachować dla siebie. Zaczęła też rozpoznawać odgłos jego kroków na korytarzu. Ta ostatnia obserwacja trochę ją zakłopotała.

W domu czekał Paweł. Wybierali termin ślubu, odkładali pieniądze na mieszkanie, próbowali ustalić, czy da się zaprosić obie rodziny na niedzielny obiad i nie skończyć przy rozmowie o liście gości. Lubiła ich wspólne wieczory i sposób, w jaki narzeczony potrafił rozpoznać jej zmęczenie, zanim zdążyła zdjąć buty. Dlatego coraz trudniej przychodziło jej zbywać własne zainteresowanie kolegą jako jeszcze jeden sympatyczny element pracy.

W poniedziałek klient przysłał uwagi do raportu tuż przed szesnastą. Część dotyczyła kosztów, reszta terminów, które zdążyli już dwukrotnie uzgodnić.

— Zostanę i sprawdzę liczby — zaproponował Marek. — Nie ma sensu, żebyś przekopywała się przez moje zestawienia.

— Ja poprawię harmonogram. Porównamy wszystko przed wysłaniem.

Po siedemnastej biuro stopniowo pustoszało. Najpierw ucichły rozmowy przy drukarce, potem ktoś pożegnał się z progu i odjechała winda. Natalia odsunęła pusty kubek, otworzyła kolejną wersję raportu i spróbowała wrócić do uwag klienta. Na korytarzu znów odezwały się kroki.

Drzwi otworzyły się bez pukania. Marek wszedł z dwoma kubkami kawy i domknął za sobą drzwi, nie przekręcając klucza w zamku.

— Zamknąłem — powiedział. — Nie chcemy, żeby nam przeszkadzano, prawda?

— Zostaw drzwi otwarte — poprosiła.

— Dlaczego? — Podszedł bliżej. — Boisz się mnie?

— Nie — odpowiedziała zbyt szybko. — To nieprzyzwoite. Jesteśmy sami, to…

— To co? — Stanął po drugiej stronie biurka i postawił przed nią kubek. — Jesteśmy dorośli. Pracujemy. Co w tym nieprzyzwoitego?

Nie odpowiedziała. Wzięła kubek, żeby zająć czymś ręce. Kawa była gorąca i słodka.

— Zacznijmy — powiedziała, odwracając laptop w jego stronę.

Marek nie siadał. Obchodził biurko powoli, jakby oglądał jej pokój, a właściwie ją. Zatrzymał się tuż za jej krzesłem. Zbyt blisko. Poczuła jego zapach — męski, z nutą perfum, których nie powinien nosić do biura.

— Masz piękny kark — powiedział cicho. — Zawsze chciałem ci to powiedzieć. Gdy się pochylasz nad dokumentami, włosy się rozsuwają…

— Marek, proszę. — Jej głos zadrżał.

— Proszę o co? — spytał, a jego dłoń znalazła się na oparciu jej krzesła. — O to, żebym przestał? Czy o to, żebym kontynuował?

Natalia wreszcie wstała. Postawiła kubek zbyt głośno, a kawa rozlała się na dokumenty, zaciemniając druk.

— Dosyć tego — powiedziała, ale jej głos brzmiał słabo, niewiarygodnie. — Jestem twoją przełożoną. To nie jest…

— Nie jest co? — Marek nie odsunął się. Stał tak blisko, że czuła ciepło jego ciała. — Nie jest odpowiednie? Nie jest moralne?

— Tak — wyszeptała. — Nie jest.

— A jednak tu jesteś — szepnął, a jego dłoń uniosła się, palce musnęły jej szyję, odsuwając kosmyk włosów. — A twoje serce bije tak szybko.

Natalia cofnęła się, ale trafiła na biurko. Nie miała dokąd pójść. Jego dłoń spoczęła na jej ramieniu, ciepła, ciężka.

— Nie rób tego — powiedziała, ale nie odepchnęła go.

— Patrzysz na mnie tak, jakbyś chciała, żebym to robił — mruknął, a jego kciuk przesunął się po jej obojczyku, ku szyi. — Twoje usta się rozchylają. Nie zauważyłaś?

Natalia zamknęła usta, ale wiedziała, że ma rację. Czuła suchość w gardle, przyspieszony oddech, dziwny ciężar w podbrzuszu, którego nie chciała rozpoznać.

— Jestem zaręczona — wyszeptała, jakby to była tarcza.

— Wiem — odpowiedział, a jego twarz była teraz tak blisko, że czuła jego oddech na ustach. — Widziałem pierścionek. Ale pierścionek nie sprawia, że przestajesz być kobietą. Że przestajesz czuć.

Jego usta musnęły jej policzek, ledwie dotyk, ale Natalia zamknęła oczy, a jej dłoń zacisnęła się na jego klapie marynarki. Nie wiedziała, czy go pcha, czy przyciąga.

— Nie — wyszeptała, ale jej głowa odchyliła się do tyłu, odsłaniając szyję.

Marek przyjął zaproszenie. Jego usta zsunęły się wzdłuż żuchwy, ku szyi, zatrzymując się w okolicy tętnicy. Pocałował tam, delikatnie, a potem mocniej, ssąc, zostawiając ślad. Natalia jęknęła cicho, niekontrolowanie, i natychmiast zacisnęła usta.

— Słyszałem — mruknął, a jego dłonie znalazły się na jej talii, przyciągając bliżej. — Chcesz więcej. Oboje wiemy.

— Nie wiem — zaprzeczyła, ale jej ciało przycisnęło się do niego, jakby szukało ciepła.

Marek pocałował ją w usta. Nie był to brutalny pocałunek, ale cierpliwy, drażniący — jego język muskał jej wargi, prosząc o wejście. Natalia zacisnęła usta, trzymając się kurczowo resztek oporu, ale gdy jego dłoń zsunęła się z talii ku biodru, a potem wyżej, ku boku piersi, jej wargi same się rozchyliły.

Pocałunek pogłębił się. Język Marka wślizgnął się do jej ust, znalazł jej język, zaczął rytmiczną, hipnotyzującą grę. Natalia oddała pocałunek, choć nie chciała — jej dłonie wplątały się w jego włosy, przyciągając go bliżej.

Było tak dobrze. Tak inaczej niż z Pawłem. Paweł był czuły, delikatny, przewidywalny. Marek był… niebezpieczny. Jego ręce wędrowały po jej ciele z pewnością mężczyzny, który wie, czego chce, i wie, że dostanie.

— Rozpinaj mnie — szepnął, odrywając się na chwilę od jej ust.

Natalia otworzyła oczy. Zobaczyła jego rozchylone usta i pożądanie w spojrzeniu. Potem spojrzała na własne dłonie, które same znalazły suwak jego spodni.

— Nie — wyszeptała, ale nie cofnęła rąk.

— Tak — poprawił ją, a jego dłoń znalazła się na jej dłoni, prowadząc ją. — Poczuj, co mi robisz. Co mi zrobiłaś od pierwszego dnia.

Natalia zamknęła oczy. Jej palce otworzyły suwak, wsunęły się pod bieliznę, odnalazły go. Był twardy, gorący, pulsujący. Duży. Większy niż Paweł. Poczuła dreszcz na samą myśl, jak by to było, gdyby…

— Nie — powtórzyła, ale jej dłoń zacisnęła się wokół niego i zaczęła się poruszać.

Marek jęknął, opierając czoło o jej czoło. Jego oddech był szybki, gorący.

— Tak — wyszeptał. — Tak właśnie. Nie przestawaj.

Natalia nie przestawała. Obserwowała jego twarz, to, jak zaciska szczękę, jak zamyka oczy, jak poddaje się jej dotykowi. Czuła władzę, którą nad nim miała, i była to władza uzależniająca. Jej druga dłoń sama znalazła się na piersi, ściskając ją przez materiał sukienki, a ona jej nie powstrzymała.

— Chcę cię — szepnął Marek, otwierając oczy. — Chcę cię teraz. Tutaj.

— Nie możemy — odpowiedziała, ale jej głos brzmiał jak błaganie.

— Możemy — zapewnił ją, a jego dłonie znalazły się pod jej sukienką, na udach. — Chcesz tego tak samo jak ja. Czuję to.

Jego palce przesunęły się wyżej, pod stringi, tam, gdzie była już wilgotna, gotowa, choć umysł krzyczał, że to błąd. Pocierał ją delikatnie, okrężnymi ruchami, nie wchodząc wewnątrz, tylko drażniąc, prowadząc ku szaleństwu.

— Proszę — wyszeptała, nie wiedząc, o co prosi.

— Powiedz, czego chcesz — nalegał, zwalniając tempo, gdy była blisko.

— Ciebie — wyszeptała, a słowo samo się wydobyło, nie do powstrzymania. — Chcę cię, Marek.

Uśmiechnął się triumfalnie i podniósł ją z podłogi, siadając na biurku i sadzając ją sobie na kolanach. Natalia jęknęła, czując jego twardość pod sobą, a potem, gdy wszedł w nią jednym płynnym ruchem, krzyknęła cicho, przygryzając jego szyję.

Był duży, grubszy niż Paweł, wypełniał ją całą. Jej paznokcie wbiły się w jego ramiona, a on zaczął poruszać się rytmicznie, głęboko, stanowczo.

Biurko stukało o ścianę, dokumenty spadały na podłogę. Natalia nie przejmowała się tym. Jej świat zawężał się do punktu, w którym się łączyli, do fali rozkoszy narastającej w niej z każdym pchnięciem.

— Tak — jęknęła, nie kontrolując już słów. — Tak, Marek, tak…

Marek szczytował z jękiem, który brzmiał jak zwycięstwo, wbijając się w nią po same jądra. Poczuła jego ciepło wypełniające ją, pulsowanie, wilgoć. Przez chwilę oboje tkwili w bezruchu, łapczywie łapiąc powietrze, spoceni, rozczochrani, połączeni w najbardziej intymny sposób.

Potem zapadła cisza. Jeszcze godzinę wcześniej byłaby zwyczajną ciszą pustego biura. Teraz brzmiała jak wyrok.

Natalia otworzyła oczy. Spojrzała na rozrzucone dokumenty, na plamę kawy na raporcie, na swoje odbicie w ciemnym oknie — włosy rozczochrane, usta spuchnięte, szyję zaczerwienioną od jego pocałunków. Nie poznała samej siebie.

— Wyjdź — wyszeptała, zsuwając się z niego na drżących nogach.

— Natalia…

— Powiedziałam: wyjdź! — Jej głos zabrzmiał ostro, histerycznie. — Teraz!

Marek spojrzał na nią długo, z tym swoim wyzywającym uśmiechem, który teraz wydawał się drwiący. Wzruszył ramionami, dopinając spodnie z nonszalancją, która ją oburzała.

— Do jutra, szefowo — rzucił, a słowo zabrzmiało jak kpina.

Kiedy drzwi się zamknęły, Natalia runęła na krzesło. Jej ciało wciąż drżało, wciąż czuła go w sobie, jego zapach na skórze, jego smak na ustach. Poczuła nagły przypływ mdłości, nie z fizycznego wyczerpania, ale ze świadomości, że zdradziła Pawła, zdradziła siebie, że przestała być osobą, za którą się uważała.

Telefon zabrzęczał. Paweł. Kocham cię. Wracasz już?

Wpatrywała się w ekran, aż litery rozmazały się od łez. Była zrozpaczona i wściekła na siebie; nie potrafiła zdecydować, co odpisać.

W końcu wystukała drżącymi palcami: „Zaraz. Muszę jeszcze dokończyć”.

Kłamała. Po raz pierwszy, ale w głębi duszy wiedziała, że nie po raz ostatni.

Nazajutrz przyszła do biura o ósmej. Wybrała najbardziej zachowawczy kostium, jaki miała w szafie: czarną marynarkę i spódnicę za kolano, do tego bluzkę zapiętą pod szyję. Włosy zebrała w ciasny kok, makijaż ograniczyła do minimum. Liczyła, że uda jej się nie zwracać na siebie uwagi.

Marek siedział przy swoim biurku. Kiedy przechodziła obok, uniósł wzrok i skinął głową z uśmiechem, który odebrała jako drwinę.

— Dzień dobry, szefowo — powiedział głośno.

Dla pozostałych było to zwykłe powitanie. Ona usłyszała w nim aluzję do poprzedniego wieczoru.

Skinęła głową, nie zwalniając kroku. Dopiero w swoim pokoju zatrzymała się i oparła plecami o zamknięte drzwi. Próbowała uspokoić oddech.

To był błąd, powtarzała sobie. Nie może się powtórzyć.

Usiadła za biurkiem, włączyła komputer, próbując skupić się na mailach. Ale wzrok ciągle jej uciekał do drzwi, do miejsca, gdzie wczoraj stał, gdzie ją dotykał, gdzie…

Drgnęła, słysząc pukanie.

— Proszę — odezwała się z wysiłkiem.

Tym razem nie był to Marek, lecz Piotr z marketingu. Znała go z widzenia; pracował piętro wyżej. Wysoki, trzydziestoośmioletni, zawsze starannie ubrany, potrafił przyciągać uwagę, choć rzadko podnosił głos.

— Natalia? — upewnił się. — Piotr z marketingu. Pracujemy razem przy Delcie.

— Tak, wiem — odpowiedziała, starając się zabrzmieć swobodnie. — Wejdź, proszę.

Wszedł i domknął drzwi. Nie przekręcił klucza w zamku, tylko oparł się o framugę.

— Słyszałem, że wczoraj zostałaś do późna. Byłaś sama?

Natalia poczuła, że blednie.

— Pracowałam nad raportem — odparła ostrzej, niż zamierzała.

— Oczywiście. — Uśmiechnął się. — Słyszałem też, że pomagał ci Marek. Dobry z niego kolega.

Ktoś mu powiedział? A może sam coś zobaczył?

— Tak — odpowiedziała, nie podnosząc wzroku. — Bardzo pomocny.

— Marek ma… pewną reputację. — Oderwał się od framugi i podszedł bliżej. — Lubi testować granice. Szczególnie z nowymi przełożonymi.

Natalia wreszcie na niego spojrzała. Jego oczy były niebieskie, spokojne, ale w ich głębi dostrzegła coś, co ją przestraszyło — wiedzę, ciekawość, pożądanie.

— Co pan sugeruje? — zapytała ostro, świadomie przechodząc na formalny ton.

— Nic. — Wzruszył ramionami, wciąż się uśmiechając. — Tylko ostrzegam. Jesteś młodą, atrakcyjną menedżerką, niedawno awansowałaś. W tym biurze jest wielu mężczyzn, którzy… doceniają takie kwalifikacje.

Jego wzrok przesunął się po jej sylwetce, powoli, bezwstydnie, ale z taką elegancją, że trudno było to nazwać nachalnym. To było… ocenianie. Docenianie.

— Dziękuję za troskę — odparła chłodno. — Ale radzę sobie.

— Jestem pewien. — Podał jej folder. — To materiały do Delty. Przeczytaj, proszę. Spotkajmy się w przyszły piątek i omówmy szczegóły. Możemy porozmawiać we dwoje, jeśli wolisz. Nikt nie będzie nam przeszkadzał.

Jego palce dotknęły jej dłoni, gdy brała folder. Dłużej, niż było to konieczne. Ciepłe, suche, pewne.

— W przyszły piątek — powtórzyła bez entuzjazmu.

— W przyszły piątek — potwierdził. W drzwiach odwrócił się jeszcze. — I, Natalio, nie ufaj każdemu, kto podaje się za przyjaciela. Niektórzy czekają tylko na chwilę słabości.

Gdy wyszedł, wstała z folderem w dłoniach i podeszła do drzwi. Nie wiedziała, czy usłyszała ostrzeżenie, czy zapowiedź.

Przez szybę w drzwiach dostrzegła Krzysztofa, dyrektora działu. Pięćdziesięcioletni mężczyzna o siwych skroniach rozmawiał z kimś na korytarzu. W pewnej chwili odwrócił głowę w jej stronę.

Uśmiechnął się ledwie zauważalnie. Czy on także wiedział o poprzednim wieczorze?

A może po prostu zauważył, że mu się przygląda?

Natalia opadła na krzesło. Wczoraj był jeden mężczyzna i jedna chwila słabości. Dziś w spojrzeniach trzech — Marka, Piotra i Krzysztofa — czytała to samo: że wiedzą i że czekają. I poczuła dreszcz, którego nie chciała nazwać, bo nie był strachem.

W piątek o osiemnastej trzydzieści stanęła przed salą projektową z folderem Piotra w dłoniach. Ostatni pracownicy wyszli pół godziny wcześniej, na korytarzach paliła się tylko część lamp. Sama zaproponowała późne spotkanie, licząc, że uniknie ciekawskich spojrzeń i plotek. Teraz żałowała tej decyzji.

Drzwi się otworzyły, zanim zdążyła zapukać.

— Wejdź, Natalio. Czekamy. — Piotr uśmiechnął się i odsunął od framugi.

Czekamy? Miała rozmawiać tylko z nim. Zerknęła w stronę schodów; przez moment zastanawiała się, czy nie zawrócić i nie pojechać do domu.

Ale Piotr chwycił jej nadgarstek. Delikatnie, niemal uprzejmie, ale z siłą, która nie znosiła sprzeciwu.

— Wejdź — powtórzył, tym razem tonem polecenia.

Weszła.

W sali palił się tylko jeden rząd świetlówek. Na stole konferencyjnym stał rzutnik, a przy przeciwległej ścianie wisiał rozwinięty ekran. Pod oknem czekał Krzysztof — przełożony jej bezpośredniego szefa. Rzadko miała z nim do czynienia poza większymi zebraniami. Nie rozumiała, dlaczego uczestniczył w spotkaniu roboczym dotyczącym Delty.

— Dzień dobry, Natalio — przywitał się. — Zamknij drzwi.

Spojrzała na Piotra, czekając na wyjaśnienie. Uśmiechnął się tak samo jak podczas ich poprzedniej rozmowy i wskazał głową drzwi.

— Zamknij — powtórzył dyrektor.

Sięgnęła za siebie i pociągnęła za klamkę. Nie przekręciła klucza w zamku. Uczepiła się myśli, że w każdej chwili może wyjść.

— Usiądź, proszę. — Piotr wskazał krzesło przy stole konferencyjnym. — Będzie ci wygodniej, naprawdę.

— Wolę stać.

— Siadaj — powiedział Krzysztof, nie podnosząc głosu.

Usiadła na twardym krześle i splotła dłonie na kolanach. Czekała, aż któryś wyjaśni, po co ją zaprosili.

Piotr podszedł do rzutnika. Wziął pilot i spojrzał na dyrektora. Dopiero po jego krótkim skinieniu głową uruchomił urządzenie.

— W ubiegłym tygodniu testowaliśmy nowy system monitoringu. W ramach projektu bezpieczeństwa. Nikt cię nie poinformował?

Wybrał nagranie. Na ekranie pojawił się rozmyty, zielonkawy obraz jej gabinetu: krzesło, biurko, okno.

Natalia poczuła, jak żołądek jej się zaciska. Nie. Nikt jej nie poinformował. I teraz, patrząc na ekran, wiedziała, co zobaczy, zanim się pojawiło.

Drzwi na nagraniu się otworzyły. Ona sama. A potem Marek. Zobaczyła siebie wstającą zza biurka, jego powolne podejście, jego dłoń na swoim ramieniu. Patrzyła, jak się cofa, jak trafia na biurko, jak zostaje uwięziona.

— Wyłącz to — wyszeptała, a jej głos brzmiał jak u kogoś innego, kogoś słabego, przerażonego.

— Jeszcze nie — odezwał się Krzysztof niskim, spokojnym, niemal znudzonym głosem. — To dopiero początek.

Na ekranie Marek ją całował. Patrzyła, jak odpowiada na pocałunek, jak jej dłonie wplątują się w jego włosy, jak jej ciało przyciska się do niego. Rozpoznała moment, w którym przestała walczyć, w którym się poddała, w którym stała się aktywną uczestniczką własnej zdrady.

Poczuła łzy napływające do oczu. Nie ze wstydu, choć wstyd był ogromny. Z bezsilności. Z wściekłości na siebie, że pozwoliła do tego dojść, że nie uciekła, że…

— Masz piękny profil na nagraniu. — Piotr pojawił się obok niej, tak blisko, że czuła jego zapach: drogie perfumy, coś cytrusowego. — Ale to nie jest film dla wszystkich. Prawda, Krzysztof?

— Nie. — Dyrektor wyłączył rzutnik. Cisza, która potem nadeszła, była głośniejsza niż obraz, głośniejsza niż jej bijące serce. — To film dla nas. Dla ciebie. I dla twojej decyzji.

— A Marek? — spytała. — Jemu też to pokazaliście?

Piotr i Krzysztof wymienili spojrzenia. Pauza, która zapadła, powiedziała jej więcej niż odpowiedź.

— Marek nie wie nawet, że kamera działała — odparł dyrektor. — Na razie.

„Na razie”. Zrozumiała, że nie ma go w tej sali nie dlatego, że jest po jej stronie, i nie dlatego, że jest po ich. Jest drugą połową tego samego pliku. Też czeka, tylko jeszcze o tym nie wie.

— Jakiej decyzji? — spytała, choć wiedziała. Wiedziała od chwili, gdy zapalił się ekran, tylko nie chciała się do tego przyznać.

Krzysztof podszedł do niej. Powoli, krok za krokiem, jakby dając jej czas na ucieczkę. Ale nie było dokąd. Piotr stał po prawej, blisko, zbyt blisko. Krzysztof zatrzymał się przed nią, tak blisko, że jego kolana dotykały jej kolan. Nachylił się, jego dłoń uniosła się, palce musnęły jej podbródek, zmuszając do podniesienia głowy.

— Możemy to usunąć — powiedział, a jego oczy były ciemne, nieprzeniknione. — Wszystko. Całe nagranie. Nikt nigdy się nie dowie. Twój narzeczony, twoja rodzina, twoi przyjaciele. Nikt.

— Ale… — zaczęła, a jej głos zadrżał.

— Ale wszystko ma swoją cenę, Natalio — dokończył za nią, a jego kciuk przesunął się po jej wargach, powoli, badawczo. — Wszystko.

Natalia zamknęła oczy. Pomyślała o Pawle, o jego czułych dłoniach, o jego przewidywalnych pocałunkach, o życiu, które budowała — małe mieszkanie, plany ślubu, dzieci kiedyś. Pomyślała o tym, co straci, jeśli odmówi. O wstydzie, o hańbie, o końcu wszystkiego.

Ale pomyślała też o tym, co robiła z Markiem. O rozkoszy, którą czuła, gdy straciła kontrolę. O tym dreszczu, który teraz, przy tych dwóch mężczyznach, wracał, nieproszony, niepożądany, nie do powstrzymania.

— Nie mam wyboru — wyszeptała, a słowa smakowały jak porażka.

— Zawsze masz wybór. — Krzysztof pocałował ją w czoło. Gest byłby niemal ojcowski, gdyby nie miejsce i pora. Jego druga dłoń spoczęła tymczasem na jej karku, a palce wplotły się w jej włosy. — Możesz powiedzieć nie. Wstać. Wyjść. Ale wtedy wszyscy zobaczą, jaka jesteś. Twój narzeczony zobaczy, jak ssiesz innego mężczyznę. Twoi rodzice zobaczą, jak rozkładasz nogi na biurku. Twoi koledzy zobaczą, jak jęczysz z rozkoszy.

Każde słowo było jak cios, precyzyjny, obliczony. Natalia poczuła, jak łzy spływają po policzkach. Nie płakała z żalu, płakała z rozpaczy, z wściekłości na siebie, że dała się złapać, że była słaba, że…

— Albo — szepnął Piotr, który stanął za jej krzesłem i położył dłonie na jej ramionach, masując je, uspokajając i podniecając zarazem — możesz powiedzieć tak. I odkryć, jakie to przyjemne, kiedy się poddasz. Kiedy przestaniesz walczyć z tym, czego naprawdę chcesz.

Jego dłonie zsunęły się z ramion, znalazły suwak jej sukienki. Zatrzymały się tam, czekając, pytając bez słów.

Natalia siedziała nieruchomo, rozdzierana. Jej umysł krzyczał, że to pułapka, że to ją zniszczy, że nigdy nie będzie mogła spojrzeć w lustro. Ale jej ciało… jej ciało pamiętało Marka. Pamiętało rozkosz utraty kontroli. I teraz, z dwoma mężczyznami, silniejszymi, starszymi, pewniejszymi, czuła ten sam dreszcz, tę samą wilgoć, ten sam głód, którego nie potrafiła nazwać.

Spojrzała na Krzysztofa, na jego spokojne, pewne oczy. Potem na Piotra, na jego uśmiech, na jego dłonie czekające na jej suwaku.

— Tak — wyszeptała, a słowo samo się wydobyło, nie do powstrzymania, jakby padło z ust kogoś innego, z jakiejś głębszej, ciemniejszej części niej samej.

Piotr jęknął cicho, a jego usta znalazły jej szyję. Krzysztof ujął jej dłonie i podniósł ją z krzesła, po czym pocałował — zdecydowanie, bez pytania, jakby przyjmował to, co należało do niego od chwili, gdy weszła przez te drzwi.

Natalia zamknęła oczy i poddała się.

Jego język wślizgnął się do jej ust i podporządkował sobie każdy ich odruch. Krzysztof był starszy, doświadczony; jego wargi smakowały miodem. Jej ciało samo przycisnęło się do niego, szukając oparcia, czegokolwiek, co utrzyma ją w pionie.

Z tyłu Piotr nie próżnował. Jego dłonie znalazły suwak jej sukienki, otworzyły go z wprawą, która świadczyła o doświadczeniu, o wielu kobietach przed nią. Materiał zsunął się z jej ramion powoli, centymetr po centymetrze, jakby rozbieranie było częścią rytuału, ceremonii poddania się. Natalia poczuła chłód powietrza na odsłoniętej skórze, dreszcz, który nie był z zimna.

— Nie ruszaj się — szepnął Piotr, gdy instynktownie chciała się okryć.

Powstrzymał ten ruch, a potem zsunął sukienkę niżej, na biodra, na uda. Materiał opadał jak łuska, odsłaniając ją coraz bardziej. Czarny koronkowy biustonosz, ten, który założyła tego ranka, nie wiedząc dlaczego. Stringi, które teraz wydawały się absurdalnie małe, niemal obsceniczne. Pończochy, które Piotr zostawił, jakby chciał, żeby w nich została.

— Spójrz na siebie — polecił Krzysztof, odrywając się od jej ust.

Natalia spojrzała. W ciemnym oknie sali widziała swoje odbicie — rozczochrane włosy, rozchylone usta, oczy błyszczące czymś, czego nie potrafiła nazwać. I za nią Piotr, wciąż ubrany, patrzący na nią z góry z uśmiechem, który mówił wszystko. I przed nią Krzysztof, który zaczął się rozbierać z taką samą powolnością, z jaką ona była rozbierana.

— Piękna — szepnął Piotr, a jego palce przesunęły się po jej plecach, odsuwając włosy na bok, odsłaniając kark. — Ale za dużo jeszcze.

Jego palce znalazły zapięcie biustonosza. Otworzył je jednym ruchem, a materiał obluzował się i opadł na podłogę, odsłaniając jej piersi. Natalia instynktownie zasłoniła się dłońmi, ale Krzysztof chwycił jej nadgarstki, przyciągnął je w dół, przytrzymał.

— Nie — powiedział spokojnie, jakby uczył dziecko. — Nie chowaj się. Nie przed nami. Nie teraz.

Natalia poczuła, jak jej twarz płonie. Stała przed dwoma mężczyznami w samych stringach i pończochach, w biurze, w sali projektowej, gdzie jeszcze wczoraj omawiali budżety i harmonogramy. To było surrealistyczne, obsceniczne, niemożliwe. A jednak działo się. A jednak jej sutki stwardniały pod ich spojrzeniami, reagując na chłód i na coś głębszego — na świadomość, że jest oglądana, że jest pożądana.

Krzysztof puścił jej nadgarstki, ale ona nie podniosła rąk. Stała nieruchomo, z rękami wzdłuż ciała, pozwalając im patrzeć. Piotr obchodził ją powoli, jakby oglądał dzieło sztuki, jakby oceniał, jakby planował. Jego dłoń musnęła jej plecy, kręgosłup, dolną część pleców, a potem zatrzymała się na pośladkach, ściskając, ważąc.

— Odwrócisz się dla mnie? — spytał, choć nie było to pytanie. — Chcę cię obejrzeć całą.

Natalia spojrzała na Krzysztofa, jakby szukała pozwolenia, jakby wciąż potrzebowała potwierdzenia, że to się dzieje. Uśmiechnął się, ten sam spokojny, niemal nudny uśmiech, i skinął głową.

Odwróciła się. Zobaczyła Piotra z bliska, jego twarz, jego oczy, które błyszczały pożądaniem. Dostrzegła też Krzysztofa za sobą w odbiciu okna, rozbierającego się dalej, odsłaniającego klatkę piersiową siwą od włosów, brzuch, który nie był już młodzieńczy, ale nadal silny, pewny.

Krzysztof przysunął sobie krzesło i usiadł.

— Na kolana — polecił, a jego głos nie znosił sprzeciwu.

Natalia spojrzała na niego przez ramię. Powinna odmówić. Powinna…

Odwróciła się i zsunęła na kolana, czując zimną podłogę pod sobą. Krzysztof siedział przed nią, już nagi, jego członek twardy, duży, ciemny, z żyłami wystającymi wzdłuż trzonu. Piotr stał z boku, rozbierając się z nonszalancją, jakby to było zwykłe biuro, a nie scena jej upokorzenia.

I właśnie to, ta bezradność, ten brak kontroli, sprawiło, że poczuła kolejną falę wilgoci między udami. Była dla nich obiektem, zabawką, narzędziem przyjemności. I im bardziej to sobie uświadamiała, tym bardziej ją to podniecało.

— Spójrz na mnie. — Krzysztof chwycił jej podbródek, zmuszając do podniesienia głowy. — Nie na podłogę. Na mnie.

Natalia spojrzała. W jego oczach widziała triumf, władzę, pewność. Ale było w nich też coś innego — podziw, pożądanie, uwielbienie. Była dla niego więcej niż narzędziem. Była zdobyczą. I to, że ją podziwiał, że jej pragnął, sprawiło, że poczuła się… piękna. Pożądana. Potężna w swojej bezradności.

— Otwórz usta — polecił.

Natalia spojrzała na jego członek, na kroplę wilgoci na główce, na pulsowanie. Powinna odmówić. Powinna…

Otworzyła usta. Piotr, teraz również nagi, stanął z boku, jego dłoń znalazła się na jej głowie, prowadząc ją, pokazując tempo. Krzysztof wszedł powoli, centymetr po centymetrze, pozwalając jej przyzwyczaić się do smaku, do rozmiaru, do myśli, że to się dzieje.

— Tak — jęknął Krzysztof, odchylając głowę na oparcie krzesła. — Tak właśnie. Poczuj to.

Natalia ssała, jej język krążył wokół główki, a usta zaciskały się na trzonie. Była w tym dobra, wiedziała o tym, ale z Pawłem nigdy nie robiła tego tak ochoczo. Z Pawłem to był obowiązek, gest miłości. Tutaj była dzika, głodna, pozbawiona hamulców. I im dłużej to robiła, tym mocniej czuła, że traci siebie, że staje się kimś innym, kimś, kogo nie znała.

Piotr wciąż stał z boku, ale jego dłoń zsunęła się z jej głowy na piersi. Ściskał je, drażnił sutki, a potem sięgnął niżej, na brzuch, na biodra, na stringi. Przesunął materiał na bok, odsłaniając ją, a jego palce znalazły wilgoć, której nie potrafiła ukryć.

— Tak bardzo tego chce — mruknął do Krzysztofa, jakby jej nie było w pokoju, jakby była przedmiotem rozmowy. — Patrz, jak bardzo tego chce.

Krzysztof otworzył oczy, spojrzał na nią z góry, na jej usta zaciśnięte na jego członku, na jej oczy wilgotne, błagalne, rozpaczliwe. Uśmiechnął się, ten sam spokojny uśmiech, ale teraz z nutą czegoś dzikszego, mniej kontrolowanego.

— Wiem — powiedział spokojnie. — Widzę. I zaraz dostanie więcej.

Piotr nie czekał na zgodę. Ujął ją pod ramiona, podniósł z klęczek i poprowadził do stołu konferencyjnego, jakby znał ten pokój, te meble i wszystkie ich możliwości. Krzysztof mruknął z niezadowoleniem, ale nie zaprotestował.

— Nie tak szybko — powiedział Piotr, ściągając z niej stringi i odrzucając je na podłogę, a potem sadzając ją na blacie i układając na plecach. — Chcę cię poczuć.

— Nie — wyszeptała, ale nie wiedziała już, czy prosi, czy błaga.

Piotr stanął między jej rozchylonymi udami, a Krzysztof podszedł z boku, jego członek wciąż twardy, wciąż gotowy. Była otoczona, uwięziona między nimi, na stole konferencyjnym, przy którym jeszcze wczoraj omawiali projekty.

— Popatrz na mnie — szepnął Piotr, wchodząc w nią jednym płynnym ruchem.

Natalia krzyknęła cicho, zagryzając wargę. Był inny niż Marek, inny niż Paweł, wypełniał ją inaczej, głębiej, bardziej stanowczo. Jej paznokcie wbiły się w blat stołu, a on zaczął poruszać się rytmicznie, głęboko, bez litości.

— Tak dobrze — jęknął, chwytając ją za biodra. — Tak ciasno. Tak gorąco.

Krzysztof nie czekał. Stanął przy jej głowie, uniósł ją delikatnie, a jego członek znalazł się przy jej ustach. Nie musiał prosić. Ona sama otworzyła usta, przyjęła go, zaczęła ssać w rytm pchnięć Piotra.

Blat drżał, dokumenty zsuwały się na podłogę. Natalia była rozdarta między dwoma mężczyznami, wypełniona z obu stron, pozbawiona woli, pozbawiona myśli. Była tylko ciałem, tylko rozkoszą, tylko narzędziem ich zadowolenia.

A jednak, w tej całkowitej utracie siebie, znalazła coś nieoczekiwanego — wolność. Wolność od decyzji, od odpowiedzialności, od bycia dobrą dziewczyną, wierną narzeczoną, poważną menedżerką. Tutaj była tylko kobietą, tylko ciałem, tylko rozkoszą.

Piotr przyspieszył, jego palce zaciskały się na jej biodrach, zostawiając ślady. Krzysztof poruszał się w jej ustach głębiej, szybciej, jego oddech przyspieszał. Natalia czuła, że zbliża się do krawędzi, że coś w niej pęka, że zaraz…

Piotr doszedł pierwszy. Nie jęknął — wciągnął powietrze przez zęby i znieruchomiał w niej, przyciskając jej biodra do blatu tak mocno, że przez moment nie mogła nabrać tchu. To wystarczyło, żeby ją przesunąć przez krawędź — jej orgazm był gwałtowny, niekontrolowany, jakby wydobywał się z samego jej centrum, rozrywając ją na kawałki.

Krzysztof, widząc to, wysunął się z jej ust, a jego dłoń zacisnęła się wokół własnego członka, poruszając się szybko, stanowczo. Doszedł na jej piersi, na brzuch, zostawiając białe ślady na jej skórze, znak własności, znak poddania.

Potem została już tylko cisza i monotonny szum wentylacji, którego wcześniej nie słyszała.

Natalia leżała na stole, rozpostarta, użyta, pokryta ich ciepłem. Patrzyła w sufit, w fluorescencyjne światło, które teraz wydawało się zbyt jasne, zbyt ostre. Poczuła łzy napływające do oczu — nie ze wstydu, choć wstyd był ogromny, ale z czegoś głębszego, z wrażenia, że coś w niej się zmieniło, że przekroczyła punkt, z którego nie ma powrotu.

Piotr pocałował ją w czoło — niemal czule — i zaczął się ubierać. Krzysztof, już w spodniach, podał jej chusteczkę, jakby to było normalne, jakby to była codzienna uprzejmość.

— Nagranie zostanie usunięte — powiedział, zapinając mankiet. — Zgodnie z ustaleniami.

Natalia nie odpowiedziała. Wciąż leżała, wciąż patrzyła w sufit, wciąż próbowała zebrać myśli, które rozsypały się jak dokumenty na podłodze. Nikt nie odwrócił do niej ekranu. Nikt nie pokazał jej, jak kasuje plik.

— Do zobaczenia w poniedziałek, Natalio — dodał Piotr, wychodząc. — I może… nie zakładaj już takich stringów. Trudno się w nich pracuje.

Drzwi się zamknęły. Natalia została sama, w samych pończochach, na stole konferencyjnym, w sali projektowej, w biurze, w miejscu, które było jej pracą, jej karierą, jej życiem.

Powoli usiadła. Powoli zeszła ze stołu. Powoli zaczęła zbierać ubrania, ciało, myśli.

Telefon zabrzęczał. Paweł. Kocham cię. Wracasz już?

Spojrzała na ekran przez łzy, które teraz płynęły swobodnie. Nie płakała z żalu. Płakała z wyzwolenia, z rozpaczy, z czegoś, czego nie potrafiła nazwać.

Odpisała: „Zaraz. Muszę jeszcze dokończyć”.

Kłamała. Po raz kolejny, ale w głębi duszy wiedziała, że to nie ostatni raz. Że teraz, gdy przekroczyła tę granicę, gdy odkryła tę część siebie, nie będzie mogła przestać.

Że w poniedziałek, gdy zobaczy Marka, Piotra, Krzysztofa, nie będzie mogła udawać, że nic się nie stało.

Że nigdy się nie dowie, czy nagranie naprawdę zniknęło — i że oni doskonale o tym wiedzą.

Że już nie jest tą samą Natalią, która weszła do tego biura w poniedziałek rano.

Że ta Natalia, ta nowa, ta dzika, ta poddana, ta wolna — ona już tu zostanie.