Serce waliło mi jak oszalałe, dudniąc w uszach niczym dzwon alarmowy w pustej katedrze. Czułam jakby falę gorąca, która rozlewała się po całym ciele, aż po same koniuszki palców.  

Skręciłam w tę wąską, cuchnącą alejkę, choć instynkt krzyczał, żebym tego nie robiła. Powinnam była zostać na głównej ulicy, nawet jeśli oznaczałoby to spóźnienie na ostatni autobus. Ale po wizycie u ciotki w szpitalu byłam wykończona – emocje, zmęczenie, te wszystkie rurki, zapachy środków odkażających… Chciałam jak najszybciej znaleźć się w domu.  

„To tylko skrót. Dwie minuty. Nic się nie stanie” – powtarzałam sobie, zaciskając palce na uchwycie torebki. Moje szpilki stukały niepewnie po brudnych, popękanych płytach chodnika. Było już prawie całkiem ciemno. Tylko jedna latarnia na końcu alejki mrugała słabym, żółtym światłem, rzucając długie, rozmazane cienie na ceglane ściany pokryte graffiti. Pod stopami szeleściły relikty nędzy: zgniecione puszki, nasiąknięte wilgocią gazety i coś jeszcze… coś żywego, co czmychnęło z piskiem w stertę odpadków… Boże!

Powietrze pachniało wilgocią, moczem i czymś słodkawym, obrzydliwym. Przyspieszyłam kroku. Czułam, jak jedwabne pończochy ślizgają się po moich udach, a koronkowe manszety drażnią skórę przy każdym gwałtownym ruchu. Czułam, jak koronka majteczek lepi się do skóry – nie tylko od potu. Strach… ten znajomy, gęsty, elektryzujący strach zaczynał już robić swoje. Nagle usłyszałam za sobą kroki. Nie jeden. Kilka. Zamarłam na wpół kroku, ale nie odwróciłam się. Tylko mocniej ścisnęłam torebkę i szłam dalej.

– Ej, laleczko… zgubiłaś się? – głos był niski, chrapliwy, jak tarcie papieru ściernego o suchą deskę.  

Kolejne kroki. Coraz bliżej. Mój oddech przyspieszył. Piersi unosiły się i opadały gwałtownie pod ciasnym gorsetem sukienki, dekolt falował. Czułam, jak sutki twardnieją pod koronkowym stanikiem.

– Proszę… idę tylko na autobus – powiedziałam cicho, spokojnie, nie podnosząc głosu. Tak jak zawsze w klasie. Nawet teraz, gdy nogi mi drżały.  

Śmiech. Głęboki, męski, kilku gardeł naraz. Ktoś zagwizdał przeciągle.  

– Ładna sukieneczka… ale chyba trochę za elegancka na tę dzielnicę, co nie?  
Czułam ich za sobą. Trzech, może czterech. Cienie rosły na ścianie przede mną. Jeden z nich był wysoki, szeroki w barach. Inny – niższy. Zrobiło mi się słabo. Strach ścisnął mi gardło, ale niżej, głęboko w podbrzuszu, rozlewało się coś zupełnie innego. Gorące, mokre, pulsujące.  

„Nie patrz na nich” – powtarzałam sobie. „Idź dalej. Tylko idź.” Ale moje biodra same zwolniły rytm. Ledwie zauważalnie. Jakby chciały dać im szansę dogonić. Jakby jakaś ciemna, zakazana część mnie właśnie na to czekała.

Serce tłukło mi się w piersi tak mocno, że prawie zagłuszało stukot moich szpilek. Kroki za mną stawały się coraz wyraźniejsze – ciężkie, leniwe, pewne siebie. Nie spieszyli się. Wiedzieli, że nie mam dokąd uciec.  

– Hej, damulko… nie bój się. My tylko chcemy pogawędzić – ten sam chrapliwy głos, teraz bliżej. Tak blisko, że poczułam zapach papierosów i taniej wody kolońskiej. Zacisnęłam palce na torebce. Sukienka falowała wokół moich ud, a koronka halki ocierała się o pończochy z każdym krokiem.  

Czułam, jak wilgoć powoli, zdradziecko wytycza sobie ścieżkę po wewnętrznej stronie uda. 

„Uspokój się, Marto. Jesteś dojrzałą kobietą. Nauczycielką. Idź dalej.” – karciłam się w myślach, ale mój autorytet rozsypywał się w pył z każdym stuknięciem obcasa. Nogi miałam jak z waty. Kolana uginały się lekko, a biodra… biodra poruszały się jakby same z siebie, rytmicznie, prowokująco, jakby zapraszały do tańca. Perły na szyi podskakiwały przy każdym oddechu, muskając dekolt, który nagle w świetle dogorywającej latarni wydał się wręcz obscenicznie głęboki.  

– Ładnie pachniesz — szept uderzył w moje ucho, niosąc ze sobą odór tytoniu i czegoś zwierzęcego.  

Drgnęłam, a krzyk uwiązł mi w gardle, zamieniając się w zduszony jęk. Jeden z nich wyrósł po mojej lewej stronie jak cień materializujący się z dymu. Był wysoki, barczysty, z czaszką gładką jak polerowany kamień i tatuażami, które pełzły po jego szyi niczym czarne pnącza. Mógł być w wieku mojego ojca, ale w jego oczach nie było nic ojcowskiego. Jego spojrzenie, ciężkie i lepkie, ześlizgnęło się po mojej różowej sukience, zatrzymując się na biuście, który unosił się gwałtownie, próbując rozsadzić więzienie gorsetu.

Z prawej strony poczułam obecność drugiego – młodszy, o chłopięcej twarzy wykrzywionej nerwowym, drapieżnym uśmiechem. Patrzył na mnie z takim nienasyceniem, jakby nigdy wcześniej nie widział żywej kobiety z krwi, kości i koronki.

— Proszę… ja tylko chcę zdążyć na autobus — wychrypiałam. Mój głos był nienaturalnie spokojny, niemal uprzejmy, jakbym prosiła o podanie kredy, a nie o litość. — Nie szukam kłopotów.

Wysoki zaśmiał się nisko, a ten dźwięk wibrował w moich kościach.

— My też nie szukamy, panienko. Ale jak się sama pchasz w takie miejsce… w takiej kiecuszce… — znów zlustrował moje nogi, szpilki i rąbek halki, która bezwstydnie wystawała spod materiału.

Trzeci mężczyzna, największy z nich wszystkich, wciąż deptał mi po piętach. Nie widziałam go, ale czułam bicie jego serca na swoich plecach. Nagle stało się to, czego bałam się najbardziej. Dotyk.

Najpierw ledwie muśnięcie, piórkowa pieszczota na ramieniu, która sprawiła, że krew w moich żyłach zagotowała się. Potem palce zacisnęły się, brutalnie badając miękkość mojego ciała, i zjechały w dół, wzdłuż kręgosłupa, aż pod samą talię. Stanęłam w miejscu. Moje stawy odmówiły posłuszeństwa.

— Nie… — szepnęłam. To nie był protest. To było poddanie się.

Piersi falowały, a sutki twardniały boleśnie pod koronkowym stanikiem, ocierając się o szorstki materiał przy każdym rwanym hauście powietrza. Między udami pulsowało gorąco – mokre, natrętne. Strach dławił mnie w gardle, ale to drugie uczucie – ta ciemna, zakazana ciekawość, rozlewała się w moim podbrzuszu jak gorąca lawa.

Wysoki stanął bezpośrednio przede mną, odcinając drogę ucieczki. Widziałam każdą bruzdę w jego bliźnie na szczęce, czułam drapieżność bijącą z jego ciemnych źrenic.

— Spokojnie, suczko. Nikt cię nie skrzywdzi…

Jego dłoń wystrzeliła do przodu i spoczęła na moim biodrze. Mocno. Palce wbiły się w tkaninę, gniotąc ją bez litości. Młodszy oblizał wargi, a ja czułam się jak egzotyczny owoc rzucony głodnym zwierzom na pożarcie. Stałam tam – drżąca z przerażenia i… z najbardziej obezwładniającego podniecenia, jakiego kiedykolwiek zaznałam.

Wiedziałam jedno. Zaraz stanie się coś, czego nie da się cofnąć.

Stałam nieruchomo, jakby ktoś wbił mi w podeszwy szpilek długie, żelazne gwoździe, przykuwając mnie do brudnego chodnika tej przeklętej alejki. Nie mogłam zrobić nawet kroku. 

Dłoń wysokiego mężczyzny spoczywała na moim biodrze – ciężka, gorąca, władcza. Jeszcze nie ściskał. Po prostu leżała tam, jakby to miejsce należało do niego od zawsze.  

Przez cienki materiał sukienki czułam każdy milimetr jego skóry: szorstkość palców, bijący od nich żar, powolne, pewne pulsowanie krwi. Ten dotyk palił jak piętno.

– Proszę… – wyszeptałam znowu, ledwo słyszalnie, głosem tak cichym, że prawie utonął w szumie mojej własnej krwi w uszach. – Ja naprawdę muszę zdążyć na autobus…

Mój głos brzmiał absurdalnie spokojnie, niemal uprzejmie – dokładnie tak, jak tłumaczyłam uczniom skomplikowane daty bitew czy gramatykę. Tylko serce waliło mi tak głośno, że byłam pewna, iż oni też je słyszą – dudniące, dzikie, zdradzieckie.
Wysoki uśmiechnął się powoli. Blizna na jego szczęce drgnęła jak żywa istota. W żółtym, mrugającym świetle latarni jego twarz wyglądała jeszcze groźniej – twarda, doświadczona, bezlitosna.

– Autobus już dawno odjechał, złotko – powiedział niskim, chropowatym głosem, w którym pobrzmiewała satysfakcja. – Ostatni był dwadzieścia minut temu. Teraz jesteś tu tylko z nami.

Jego kciuk poruszył się leniwie, zataczając małe, powolne kółko na moim biodrze. Tylko tyle. Jedno leniwe kółeczko. Ale to wystarczyło, żeby po moim kręgosłupie przebiegł elektryzujący dreszcz. Kolana ugięły się pode mną.

Młodszy mężczyzna po mojej prawej stronie nerwowo przestąpił z nogi na nogę. Widziałam, jak jego spojrzenie sunie po mnie jak gorący olejek – po głębokim dekolcie, po falujących, nabrzmiałych piersiach, które unosiły się i opadały w rytmie mojego chaotycznego oddechu. Rumienił się lekko, policzki miał zaczerwienione jak chłopiec przyłapany na gorącym uczynku, ale oczy… oczy płonęły mu czystym, nienasyconym głodem. Ten kontrast – ta nieśmiałość walcząca z pierwotną żądzą – sprawił, że coś we mnie ścisnęło się boleśnie, słodko, niebezpiecznie.

Czułam się jak motyl przyszpilony do tablicy: piękny, bezradny i całkowicie wystawiony na widok. Strach ściskał mi gardło lodowatą obręczą, ale niżej, w najciemniejszych zakamarkach ciała, rozkwitało coś zupełnie innego.

Stałam między nimi jak schwytana w pułapkę, drżąca figurka z porcelany, która za chwilę mogła rozpaść się na tysiąc kawałków. Trzeci – ten największy – wciąż tkwił za moimi plecami. Nie dotykał mnie jeszcze, ale czułam mocno jego obecność. Czułam bijące od niego ciepło, ciężki oddech muskający moje włosy i kark, niosący zapach piwa i tytoniu.

– Piękniutka dziunia… – mruknął basem tak głębokim, że poczułam wibracje w piersi. – Nie pasuje do tego miejsca. Zbyt delikatna. Zbyt… pachnąca.

Jego palce, grube i szorstkie, powoli zahaczyły o rąbek mojej sukienki. Tylko koronkową falbankę halki. Musnął ją leniwie, jakby sprawdzał jej jakość, jakby bawił się tym, że może to zrobić.  

Ten ledwo wyczuwalny dotyk sprawił, że całe moje ciało napięło się jak struna.
Zacisnęłam uda z całej siły.

– Nie… proszę nie – szepnęłam. Głos mi się załamał. Brzmiało to żałośnie.

Wysoki pochylił się jeszcze bliżej. Jego twarz była teraz zaledwie kilka centymetrów od mojej. Czułam zapach potu i czegoś pierwotnego, co sprawiało, że kręciło mi się w głowie.

– Nie zrobimy ci nic złego – powiedział cicho, niemal pieszczotliwie. – Chyba że sama będziesz tego chciała…

Jego dłoń na moim biodrze zsunęła się niżej, leniwie, bez pośpiechu, aż spoczęła na krągłości pośladka. Palce zacisnęły się delikatnie, ale stanowczo – testując, ważąc, posiadając. Ten uścisk był tak intymny, tak władczy, że kolana ugięły się pode mną.

Mój oddech stał się rwany, płytki. Piersi unosiły się gwałtownie, dekolt falował w mdłym świetle latarni, a perły na szyi podskakiwały jak szalone. Sutki były boleśnie twarde, ocierające się o koronkę stanika przy każdym wdechu – każdy taki ruch sprawiał mi słodki, palący ból rozkoszy.

Chłopaczyna oblizał wargi, nie mogąc oderwać wzroku od mojego biustu.

– Może… może pani pozwoli nam się odprowadzić? – zapytał niepewnie, ale jego oczy płonęły. Były czarne z pożądania, pełne chłopięcego pożądania i męskiej pewności, że właśnie zdobywa coś zakazanego.

Za mną wielki mężczyzna przysunął się jeszcze bliżej. Teraz jego potężna klatka piersiowa dotykała moich pleców – gorąca, twarda, nieustępliwa. Czułam bicie jego serca przez materiał sukienki. Nie obejmował mnie jeszcze, ale otaczał. Brał w posiadanie samym ciepłem swojego ciała.

Stałam tam – elegancka nauczycielka w zbyt ponętnej różowej sukience i sercem walącym jak oszalałe – całkowicie otoczona przez trzech mężczyzn. Strach ściskał mi gardło lodowatymi szponami, ale między udami buzował ogień. Najgorsze było to, że w głębi duszy nie chciałam, żeby to się skończyło. Jeszcze nie. Jeszcze przez chwilę pragnęłam czuć ich bliskość, ich zapach, ich władzę nad moim drżącym ciałem. Stałam tam, jakby ktoś zatrzymał czas w tej brudnej, cuchnącej alejce – jakby całe moje życie skurczyło się do tych kilku centymetrów między mną a trzema mężczyznami.  Serce waliło mi tak mocno, że czułam każdy jego uderzenie nie tylko w piersi, ale w gardle, w skroniach, a nawet głęboko, nisko w podbrzuszu, gdzie pulsowało w rytmie dzikiego, pierwotnego bębna.

Dłoń wysokiego wciąż spoczywała na moim pośladku – ciężka, gorąca, pewna siebie. Nie agresywnie. Po prostu leżała tam, jakby to było jej naturalne miejsce. Palce lekko zaciśnięte, zaznaczające teren. Jego kciuk poruszył się znowu – powoli, niemal leniwie – zatoczył małe, drażniące kółko na cienkim materiale sukienki, a potem zjechał niżej, muskając koronkową falbankę halki. Ten jeden ruch sprawił, że całe moje ciało przeszył dreszcz tak intensywny, że aż zadrżały mi kolana.

– Proszę pana… naprawdę muszę już iść… – wyszeptałam.  

Głos mi drżał jak liść na wietrze, ale wciąż brzmiał absurdalnie grzecznie, szkolnie. Jakbym upominała ucznia za nieodrobioną pracę domową. Wysoki zaśmiał się cicho, głęboko. Ten śmiech wibrował mi w mostku, spływał niżej, aż poczułam go między udami.

– Nikt cię nie trzyma, ciziu – powiedział, a jego dłoń ani drgnęła. – Możesz iść, jeśli chcesz.

Wiedziałam, że to kłamstwo. On też wiedział, że ja wiem. Moje ciało już dawno przestało słuchać rozumu.

Chłoptaś zrobił pół kroku bliżej. Jego policzki płonęły rumieńcem, ale oczy… oczy miał czarne, błyszczące, głodne jak u wilka, który po raz pierwszy widzi bezbronne jagnię. Patrzył na mój dekolt, na piersi, które unosiły się i opadały w szybkim, płytkim rytmie. Oblizał dolną wargę.

– Pani jest… nauczycielką, z ogólniaka… prawda? – zapytał niepewnie, prawie z szacunkiem. – Wygląda pani jak z obrazka.  

Skinęłam głową, ledwo zauważalnie. Nie ufałam już swojemu głosowi.

Za moimi plecami ten wielkolud w końcu się poruszył. Poczułam, jak jego ogromna, szorstka dłoń bardzo delikatnie, niemal ostrożnie kładzie się na mojej talii. Palce grube jak moje nadgarstki, ciepłe i pewne. Oparł je tam, tuż nad biodrem, jakby chciał mnie przytrzymać w miejscu, ale jednocześnie nie chciał mnie spłoszyć. Czułam żar jego ciała przez cienką tkaninę – był jak rozgrzany piec.  

– Pachniesz jak kwiaty. Widocznie używasz drogich perfum. Takich że tylko cię zjeść! – mruknął basem prosto w moje włosy. – I drżysz jak liść na jesiennym wietrze.

Jego oddech musnął mój kark. Drobne włoski stanęły mi dęba, a po kręgosłupie spłynęła fala gorąca. Zamknęłam oczy na sekundę. Między udami pulsowało już tak mocno, że musiałam mocno zacisnąć kolana. Czułam, jak wilgoć powoli, leniwie spływa po wewnętrznej stronie uda, tuż nad koronkowymi manszetami pończoch.  

Wysoki pochylił się jeszcze bardziej. Jego twarz była teraz tak blisko, że czułam ciepło jego oddechu na swoich ustach.  

– Jak masz na imię? – zapytał cicho, niemal czule.

– Marta… – wyszeptałam, ledwo słyszalnie.

– Ładnie – mruknął, a jego kciuk znów zatoczył to leniwe, torturujące kółko, tym razem niżej, zahaczając o krągłość mojego pośladka. – Marta… nie bój się. Nie zrobimy ci nic, czego sama głęboko, skrycie nie chcesz. Tylko to, na co taka damula tu zasługuje…

Jego słowa uderzyły mnie jak prąd. Otworzyłam usta, żeby zaprotestować, ale zamiast słów wydobyło się z nich tylko ciche, drżące westchnienie – pełne rezygnacji.
Młodzian podniósł rękę – powoli, jakby prosił o pozwolenie – i bardzo delikatnie musnął palcami moje ramię. Dotyk był zaskakująco lekki, prawie nieśmiały. Potem jego spojrzenie zsunęło się niżej, na mój biust.

– Ma pani… bardzo piękne… – zaczął i zaczerwienił się jeszcze mocniej. Nie dokończył.  

Widziałam, jak przełyka ślinę.

Stałam między nimi trzema – elegancka, przerażona blondynka z sercem walącym jak oszalałe.

Zamiast krzyczeć. Zamiast uciekać. Zamiast walczyć. Stałam. Czekałam.

Powoli, bardzo powoli, dłoń wysokiego mężczyzny zaczęła sunąć w górę po mojej sukience, kierując się ku delikatnemu zamkowi na plecach. Każdy milimetr tego ruchu czułam jak pieszczotę i groźbę jednocześnie.

Dłoń sunęła w górę po moich plecach – centymetr po centymetrze, jak leniwy, rozgrzany wąż. Czułam każdy palec przez cienki materiał sukienki. Zatrzymał się dokładnie na wysokości łopatki, tuż przy zamku błyskawicznym. Serce podskoczyło mi do gardła i tam utknęło, dudniąc tak mocno, że prawie nie mogłam oddychać.

– Nie… proszę… – wyszeptałam drżącym głosem, ledwo słyszalnym w ciemności alejki. Ale nie odepchnęłam jego ręki. Nie zrobiłam nawet najmniejszego kroku w tył.  

Uśmiechnął się leniwie, jakby dokładnie tego się spodziewał od samego początku.

– Ciii… tylko sprawdzam, czy wszystko w porządku, Marta – mruknął mi prosto do ucha.  

W tej samej chwili drugi mężczyzna za moimi plecami przysunął się bliżej. Jego potężna klatka piersiowa w końcu dotknęła moich pleców – wydawało mi się, że całym ciężarem. Był jak rozgrzana ściana mięśni i siły, która otuliła mnie od tyłu. Jedna z jego ogromnych dłoni spoczęła na moim brzuchu, tuż pod piersiami. Palce rozpostarły się szeroko, obejmując mnie z zaborczą czułością. Czułam żar jego skóry przez materiał, bicie jego serca, powolny, głęboki rytm.

Zadrżałam gwałtownie, całym ciałem.

Młodszy, wciąż rumieniąc się po same uszy, zebrał resztki odwagi. Jego palce zsunęły się z mojego ramienia niżej – po łokciu, po przedramieniu – aż w końcu delikatnie, niemal czule, zamknęły się wokół mojego nadgarstka. Trzymał mnie lekko, ale stanowczo.  

– Jest taka… miękka – szepnął, bardziej do siebie niż do kogokolwiek. Jego kciuk kreślił nerwowe, gorączkowe kółka na wewnętrznej stronie mojego nadgarstka, jakby dotykał czegoś świętego.

Stałam tam, całkowicie otoczona. Moje ciało napięte było jak struna na skrzypcach, gotowa pęknąć przy najmniejszym szarpnięciu. Piersi unosiły się ciężko, dekolt falował w mdłym świetle latarni, a perły na szyi chłodziły rozpaloną, wilgotną skórę. Sutki były tak twarde, że każdy oddech sprawiał mi słodki, palący ból – ocierały się o koronkę stanika, jakby błagały o więcej.

Dłoń wysokiego w końcu dotarła do zamka. Usłyszałam ciche, intymne „klik”. Potem drugie. Bardzo powoli. Powietrze alejki musnęło moje odsłonięte plecy – chłodne, drażniące, niebezpieczne.

– Proszę… nie tutaj… ktoś może zobaczyć… – szepnęłam słabo, prawie błagalnie.  

Jego druga dłoń, wciąż spoczywająca na moim pośladku, zaczęła się poruszać. Palce ugniatały krągłość miękkiego ciała, powoli podciągając materiał sukienki w górę. Koronka halki wysunęła się jeszcze bardziej, odsłaniając górną, delikatną partię pończoch i bladą skórę ud.

Musnął nosem moją szyję, tuż za uchem, wdychając mnie głęboko.  

– Pachniesz strachem… i czymś jeszcze – wyszeptał basowo, a jego niski głos wibrował mi w kręgosłupie. – Czymś bardzo mokrym.  

Jego dłoń na brzuchu przesunęła się odrobinę wyżej. Krawędź palca musnęła spód mojej piersi – ledwie, ledwie. To jedno muśnięcie wystarczyło, żeby z moich ust wyrwało się ciche, zdławione westchnienie, które zabrzmiało bardziej jak jęk niż protest.

Młodziak patrzył na wszystko z szeroko otwartymi oczami, z fascynacją graniczącą z czcią. Jego oddech przyspieszył. Powoli podniósł moją dłoń i przycisnął ją do swojej piersi, tuż nad sercem. Czułam, jak bije.

– Pani Marta… – powiedział drżącym, pełnym podziwu głosem – jest pani najpiękniejszą kobietą, jaką kiedykolwiek widziałem…
Sukienka rozchyliła się na plecach jeszcze bardziej, odsłaniając koronkę stanika i fragment bladej skóry.

Czułam, jak moje ciało zdradza mnie coraz mocniej. Kolana miękkie jak wosk. A jednak wciąż stałam między nimi – drżąca i przerażona. Nie uciekałam. Nie krzyczałam.  

Obie duże, szorstkie dłonie wielkoluda spoczęły na moich biodrach, a potem zaczęły sunąć w górę, powoli, jakby miały cały czas świata.

– Marta… – mruknął mi prosto do ucha, niskim, aksamitnym głosem, który wibrował mi w podbrzuszu. – Masz takie piękne piersi…

Zacisnęłam oczy. Chciałam zaprotestować, krzyknąć, odepchnąć go – ale z moich ust wydobyło się tylko ciche, drżące westchnienie, pełne bezsilnej rozkoszy.

Jego dłonie objęły moje piersi od spodu, przez cienki materiał sukienki. Ważył je, ugniatał powoli, delektując się ich ciężarem, pełnią i miękkością. Kciuki zataczały leniwe, drażniące kręgi wokół sutków, które natychmiast stwardniały do bólu, napierając na koronkę stanika. Każdy ruch sprawiał, że fala gorąca rozchodziła się po moim ciele.

– O Boże… – szepnęłam bezwiednie, głosem, którego prawie nie rozpoznałam.
Czułam, jak moja pierś faluje w jego dłoniach, jak brodawki ocierają się boleśnie o materiał przy każdym przyspieszonym oddechu. Perły na szyi podskakiwały dziko, chłodząc rozpaloną skórę dekoltu. Ścisnął mocniej, ugniatając, masując, drażniąc sutki przez ubranie – dokładnie tak, jak moje zdradzieckie ciało tego pragnęło, choć umysł jeszcze walczył.

Wyrostek patrzył na to wszystko jak zahipnotyzowany, z ustami lekko rozchylonymi. W końcu zebrał odwagę i jego nieśmiała, drżąca dłoń dołączyła do zabawy. Dotknął mojej prawej piersi najpierw opuszkami palców – delikatnie, niemal z czcią, jakby bał się skalać mnie. Potem odważył się zamknąć na niej całą dłoń. Ugniatał ostrożnie, z nabożnym podziwem, ale z każdą sekundą coraz śmielej.

– Są… takie duże… i takie miękkie… – wyszeptał z zachwytem, rumieniąc się jeszcze mocniej.

Za moimi plecami wielkolud objął mnie w pasie obiema rękami i przyciągnął mocniej do siebie. Czułam jego twardość, gorącą i pulsującą, przyciskającą się do moich pośladków przez warstwy materiału. Jego dłoń powędrowała niżej, sunąc po brzuchu, aż zatrzymała się na moim podbrzuszu, tuż nad wzgórkiem.

– A teraz… – mruknął basowo, a jego głos był jak odległy grzmot.

Jego palce zaczęły powoli, bardzo powoli podciągać sukienkę. Najpierw ukazała się koronka halki, potem góra pończoch z delikatnymi manszetami. W końcu jego ciepła, szorstka dłoń wsunęła się pod kieckę. Musnął wewnętrzną stronę mojego uda, tuż nad koronką – delikatnie, ale pewnie. Zadrżałam gwałtownie, całym ciałem.

A potem powędrował wyżej. Kiedy jego grube palce dotknęły mojej cipki przez koronkę majteczek, cichy, zdławiony jęk wyrwał mi się z gardła. Nie mogłam go powstrzymać.

– Jest wilgotna… – obwieścił z zadowoleniem. – Taka gorąca… i taka mokra dla nas…

Zaczął mnie masować przez cienki materiał – leniwie, okrężnymi ruchami, dociskając palcami do nabrzmiałych, pulsujących warg. Każdy ruch sprawiał, że nowa strużka wilgoci spływała po moim udzie. Pozostali dwaj wciąż ugniatali moje piersi, szczypiąc sutki, ważyli je, drażnili, ciągnęli delikatnie przez materiał.

Byłam całkowicie otoczona. Ich dłonie były wszędzie – na piersiach, na brzuchu, między udami. Zapach męskiego potu, tytoniu i pożądania mieszał się z moim własnym, słodkim zapachem podniecenia. Stałam na drżących nogach w tej sukience, z perłami wciąż elegancko okalającymi szyję i z halką zadartą wysoko na uda – nie rozebrana, ale całkowicie zbezczeszczona ich dotykiem.

Strach i oszałamiające podniecenie wirowały we mnie tak mocno, że ledwo mogłam oddychać. Kolana uginały się pode mną, a świat zawęził się do tych trzech par rąk i trzech par oczu pożerających mnie w ciemnej alejce.

I nie chciałam, żeby przestawali.

Wreszcie ten goryl obrócił mnie gwałtownie, ale płynnie – jakby ważyła mniej niż piórko. Moje plecy uderzyły o szeroką, twardą jak skała klatkę piersiową wielkiego mężczyzny. Byłam teraz uwięziona między nimi dwoma, jak w gorącym, męskim imadle. Piersi falowały mi ciężko, dekolt był wilgotny od potu, a perły na szyi chłodziły rozpaloną skórę jak lód na ogniu.

– Już dość tych gierek… – warknął wysoki chrapliwie, a jego głos spłynął po mojej szyi.

Jego dłonie złapały mnie za biodra z nową, bezwzględną siłą. Podciągnął mi sukienkę wysoko. Chłodne nocne powietrze musnęło moje mokre uda, sprawiając, że zadrżałam.

Młodziak nie czekał na pozwolenie. Klęknął przede mną jak przed ołtarzem, z oczami wielkimi z zachwytu i głodu. Drżącymi rękami odsunął na bok koronkę moich majteczek. Kiedy poczułam jego gorący, nierówny oddech na mojej nabrzmiałej, śliskiej cipce, z gardła wyrwał mi się cichy, bezradny jęk.

– Nie… proszę… tutaj nie… – szepnęłam cicho.

Osiłek objął mnie w pasie jedną potężną ręką, przytrzymując mocno, żebym nie upadła. Drugą dłonią znów złapał biust – brutalniej niż wcześniej, ważył, ugniatał, szczypał sutki przez materiał, aż każdy dotyk przeszywał mnie ostrym, słodkim bólem rozkoszy.

Drągal natomiast rozpiął pasek. Metaliczny dźwięk rozsuwanego zamka zabrzmiał w alejce jak wyrok. Chwilę później poczułam to – gorący, gruby, pulsujący czubek jego kutasa ocierający się o moje mokre, rozchylone wargi. Był ogromny. Gorący. Nieubłagany.

– Jesteś taka gotowa… – wysapał mi prosto w usta, patrząc mi głęboko w oczy.

A potem wszedł we mnie.

Jednym, powolnym, ale bezlitosnym pchnięciem. Z moich ust wydobył się długi, zdławiony jęk – głęboki, gardłowy, pełen zaskoczenia i czystej, zwierzęcej rozkoszy. Czułam, jak mnie rozciąga, jak wypełnia mnie centymetr po centymetrze. Moje ścianki zaciskały się wokół niego spazmatycznie, próbując go objąć, przyjąć, zatrzymać. Kolana ugięły się pode mną jak z gumy, ale wielkolud trzymał mnie mocno, nie pozwalając upaść.

Dryblas zaczął się poruszać – najpierw powoli, głęboko, wycofując się prawie całkowicie, by zaraz wbić się z powrotem, aż poczułam jego biodra uderzające o moje pośladki. Każdy ruch wyciskał ze mnie ciche, bezradne jęki i westchnienia. Moje piersi podskakiwały rytmicznie w ich dłoniach.  

Młokos wciąż klęczał. Jego gorący, nieśmiały język zaatakował – najpierw delikatnie musnął mnie, potem zaczął lizać szybciej, zachłannie, zataczając mokre kręgi, ssąc delikatnie. Dwa różne rytmy – twarde, głębokie pchnięcia wysokiego i miękkie, szybkie liźnięcia chłopaka – doprowadzały mnie na skraj szaleństwa.

Byłam całkowicie w ich władaniu. W nadal zadartej sukience – pieprzona przez trzech obcych mężczyzn. Pomyślałam sobie: “jak ostatnia dziwka”.

Moje ciało drżało, cipka zaciskała się rytmicznie wokół grubego kutasa. Głowa opadła mi do tyłu, na ramię wielkoluda. Jęczałam cicho, bezsilnie, pozwalając im brać wszystko, co tylko chcieli.

Wysoki przyspieszył, wbijając się we mnie coraz mocniej, głębiej, brutalniej. Słyszałam plaśnięcia przy każdym pchnięciu.

– Zaraz ci się zleję… w pizdę – warknął, gryząc moją dolną wargę.

A ja… zacisnęłam mocniej uda wokół niego, wbijając szpilki w ziemię, i wyszeptałam drżącym, błagalnym głosem:

– Nie… proszę… nie kończ we mnie…  

A jednak w głębi duszy pragnęłam tego. Kompletnie nieracjonalnie. Przecież to jakiś absurd! A jednak…

Dryblas mruknął gardłowo, głęboko, zwierzęco, i pchnął ostatni raz – mocno, do samego końca. Poczułam, jak pulsuje we mnie, jak zalewa moje wnętrze gorącymi, gęstymi strumieniami. Cipka zacisnęła się wokół niego spazmatycznie, drżąc w długim, rozdzierającym orgazmie. Fala rozkoszy przetoczyła się tak mocno, że krzyknęłam cicho, gardłowo, bezsilnie. Kolana ugięły się pode mną zupełnie, świat zawirował, ale mięśniaki trzymał mnie żelaznym uściskiem w pasie, nie pozwalając upaść.

– Kurwa… jaka ciasna… – wysapał tkwiący głęboko we mnie i pompujący resztki swojego gorącego nasienia.

Ledwo zdążyłam złapać oddech, drżąca i oszołomiona, gdy poczułam, jak się ze mnie wyślizguje. Gorąca, lepka strużka spłynęła po udzie.

Nie dali mi jednak ani sekundy wytchnienia.

Olbrzym obrócił mnie jak bezwładną lalkę i przycisnął plecami do zimnej, chropowatej ściany. Beton był lodowaty. Sukienka już zupełnie zadarta do pasa, koronkowe majteczki przesunięte na bok… – taki żałosny widok mógł napotkać przypadkowy przechodzień.

– Teraz moja kolej, pani nauczycielko… – mruknął basowo, tak głęboko, że poczułam wibracje w brzuchu.

Rozpiął spodnie jedną ręką. Jego kutas był monstrualny – gruby, ciężki, pokryty nabrzmiałymi żyłami, pulsujący. Kiedy przycisnął ogromną główkę do mojej mokrej, obolałej, wciąż drżącej norki, jęknęłam głośno, przerażona.

– Za duży… proszę, powoli… – wyszeptałam drżącym, błagalnym głosem.

Ale on nie słuchał. Wbił się we mnie jednym, potężnym pchnięciem, rozciągając mnie do granic możliwości. Krzyknęłam – głośno, ostro. Czułam, jak mnie wypełnia całkowicie, jak napiera na ścianki, wciska się aż do brzucha. Moje paznokcie wbiły się w jego szerokie ramiona przez koszulę, szukając jakiegokolwiek punktu oparcia.

Zaczął rżnąć mnie mocno, ciężko, bezlitośnie. Każde pchnięcie wciskało mnie w zimną ścianę, wyciskało powietrze z płuc i zdławione jęki z gardła. Moje piersi podskakiwały w dzikim galopie. Jedną wielką dłonią trzymał mnie za udo, zadzierając nogę wysoko na swoje biodro, drugą brutalnie ugniatał biust – ściskał tak mocno, że granica między bólem a rozkoszą całkowicie się zatarła.

W tym czasie wyrostek podszedł z boku, drżącą ręką wyciągnął swojego twardego kutasa i zaczął się masturbować, patrząc na mnie z mieszanką chłopięcego podziwu i czystej żądzy. Potem odważył się przysunąć bliżej. Chwycił mnie delikatnie za włosy i wepchnął mi go do ust.

– Ssij… pani profesor… – wyszeptał nieśmiało, prawie błagalnie.

Nie czekał na moją decyzję. Sam mi go wepchnął głęboko w usta.

Byłam całkowicie ich własnością. Przyciśnięta do brudnej ściany w ciemnej alejce, w potarganej, pomiętej już sukience, z dwoma kutasami w sobie i trzecim głęboko w gardle.

Drżałam cała, zaciskając się konwulsyjnie wokół grubego kutasa, jęcząc, z oczami pełnymi łez.

Osiłek warknął jak ranne zwierzę i po chwili też zalał mnie głęboko – jeszcze obficiej, jeszcze goręcej. Nasienie wypełniło mnie po brzegi. Kiedy w końcu ze mnie wyszedł, ledwo stałam na nogach, drżąca, obolała, zalana. Młodzian wyciągnął penisa z moich ust, szybko obrócił mnie twarzą do ściany i wszedł we mnie od tyłu – nerwowo, gorączkowo, ale z zaskakującą siłą.

– Jesteś… taka gorąca… pani profesor… tak bardzo ci chciałem to zrobić, od kiedy… widziałem cię w drodze ze szkoły… – jęczał mi do ucha, posuwając krótkimi, szybkimi, desperackimi pchnięciami.

Trzymałam się tej ściany, drżąca, obolała, ociekająca spermą trzech mężczyzn… i… jakby spełniona.  

Mroczna część mnie właśnie tego pragnęła.