Nieruchoma. Flesh Property | epilog
22 listopada 2026
Nieruchoma. Flesh Property
10 min
Poniższy tekst znajduje się w poczekalni!
Kilka tygodni zajęło mi, zanim poczułam się w firmie Jakuba trochę bardziej swojo. Nowoczesne biuro agencji na dwudziestym szóstym piętrze stało się moim azylem, a ja – perfekcyjnie sformatowaną własnością Jakuba. Pod warstwą eleganckich ubrań codziennie nosiłam dowody jego władzy, posłusznie wykonując każdy rozkaz. Czasami zmuszał mnie, bym przez cały dzień nosiła w sobie analne kulki, innym razem wsuwał mi głęboko w odbyt sznur prawdziwych pereł. Najczęściej jednak chodziłam bez bielizny, z kutasem ciasno przyklejonym taśmą do krocza i w nieprzyzwoicie krótkiej spódniczce. Niemal fizycznie czułam na ciele lepki wzrok jego klientów. Dokładnie takie było moje zadanie – miałam być żywym wabikiem, uderzać w ich najniższe instynkty i oddziaływać na zmysły. Bycie żywą reklamą tej firmy sprawiało, że mój przyklejony kutas, pomimo zwiększonej dawki hormonów, często robił się twardy, kiedy rozmawiałam z klientami należącymi do pierwszej dziesiątki najbogatszych ludzi w tym kraju.
Z każdym kolejnym dniem czułam się jak ryba wypuszczona z ciasnego akwarium do jeziora, które bardzo dobrze znałam i w którym absolutnie wszystko było na sprzedaż.
Tego popołudnia zostałam na piętrze zupełnie sama. Jakub wyszedł wcześniej, zostawiając w systemie jedynie lakoniczny wpis: „termin prywatny”. Gęsta, biurowa cisza dzwoniła mi w uszach, przerywana tylko stukotem palców o klawiaturę.
Około osiemnastej usłyszałam cichy szum szybu windowego. Drzwi windy otworzyły się na końcu korytarza.
Nie podniosłam od razu wzroku, spodziewając się spóźnionego kuriera albo kogoś z administracji budynku. Dopiero, gdy powolne, pewne siebie kroki na grubym dywanie zamilkły tuż przed moim biurkiem, spojrzałam w górę.
W jednej sekundzie cały świat odjechał mi sprzed oczu, a żołądek skręcił się w ciasny supeł.
Stał tam. Mężczyzna, który zaledwie kilka miesięcy wcześniej zniszczył moje życie, wyrzucił z pracy i zgłosił fałszywe oskarżenie o napaść. Były wiceminister jednego z najbardziej prawicowych rządów w tym kraju.
Patrzył na mnie z góry, a na jego twarzy wykwitł ten sam oślizgły uśmiech, który prześladował mnie w nocnych koszmarach, kiedy bez rezultatów wysyłałam CV do kolejnych firm.
– Szybko sobie poradziłaś – rzucił, przeciągając każdą sylabę, wpatrując się we mnie jak w schwytaną zwierzynę. Oparł dłonie o blat, pochylając się do przodu. – Najwyraźniej nie doceniłem cię… Kamilku.
To imię znów uderzyło we mnie jak smagnięcie biczem. Zaparło mi dech, ale resztkami woli, instynktownie przyklejając do twarzy wyuczoną, asystencką maskę, próbowałam zachować spokój.
– W czym mogę panu pomóc? – zapytałam. Mój głos drżał.
– Przyszedłem dokończyć to, co zaczęliśmy wtedy w biurze – odpowiedział z przerażającym spokojem.
Moja dłoń odruchowo powędrowała w stronę telefonu, by wcisnąć przycisk dzielący mnie od ochrony budynku. Zanim palce dotknęły słuchawki, on gwałtownym szarpnięciem wyrwał kabel z aparatu. Plastikowy zatrzask pękł z suchym trzaskiem, a wywołana tym głucha cisza była jak późne czerwone światło.
– Spokojnie – powiedział ciszej, a jego ton ociekał fałszywą czułością. – Jesteśmy tu sami.
Zanim zdążyłam zareagować, szybkim krokiem wszedł za biurko od jedynej strony, z której było przejście, odcinając mi drogę ucieczki. Przyparł mnie plecami do krawędzi blatu. Zbliżył dłoń do twarzy. Jego palce, wilgotne i nieprzyjemnie miękkie, powoli przejechały po moim policzku.
– Żałuję, że nie zrobiłem tego wtedy, w moim gabinecie – wychrypiał, a jego oddech owiał moją twarz. – Z drugiej strony… wtedy nie mogłem. Ale dojebię cię teraz, tak bardzo, jak bardzo lubię rżnąć takie kurewki jak ty – mówił to ze stoickim spokojem, odbierając mi resztki tlenu.
Przysunął wargi do moich ust, tak blisko, że czułam zapach nieświeżej kawy zmieszany z dymem papierosowym i resztkami balsamu do golenia.
– Wiem, że to lubisz – wyszeptał. – Widać to po tobie. Aż to z ciebie paruje, zwyrolku… – jeśli dźwięki upokorzenia i komplementu mogły mieć wspólną barwę, to była to właśnie barwa głosu Prezesika.
Jego lewa dłoń opadła na moje udo. Zacisnęłam palce na jego przedramieniu w geście sprzeciwu, ale nie miałam szans. Napierał całym ciężarem. Miał prawie dwa metry wzrostu i potężną sylwetkę. Ręka wsunęła się wyżej, muskając moje udo i wędrując prosto na pośladek.
I wtedy jego palce natrafiły na spełniony rozkaz Jakuba, który wydał tamtego popołudnia podczas naszej „rozmowy rekrutacyjnej”.
Pod grubym materiałem sukienki nie miałam niczego. Zgodnie z nakazem tego dnia nie miałam na sobie majtek, a piersi osłaniały jedynie dwie cienkie naklejki na sutkach. Wiedziałam, że nie mam szans z jego pożądaniem. Mogłam tylko zdecydować, jak bardzo będzie mnie boleć to, co za chwilę zrobi.
Wyczuł to. Jego oczy rozszerzyły się w chorej fascynacji. Przylgnął mocniej i złożył na moich ustach delikatny pocałunek, od którego zebrało mi się na wymioty. Ten fałszywy akt czułości był gorszy niż cios w twarz.
– Chcesz to zrobić tutaj, czy pojedziemy do hotelu? – zapytał, dysząc mi w twarz.
Czułam, jak jego ciało napiera, powoli przygniatając mnie coraz bardziej do drewna. Moje wyuczone, profesjonalne granice włączyły się po raz ostatni.
– Proszę przestać – wykrztusiłam przez zęby.
Uśmiechnął się szerzej, odsłaniając zęby w upiornym grymasie.
– Czyli jednak będzie tutaj – zdecydował, a ja wiedziałam, że każdy kolejny sprzeciw będzie go tylko nakręcał.
Złapał mnie mocno za ramiona i jednym zdecydowanym ruchem obrócił o sto osiemdziesiąt stopni. Zderzyłam się klatką piersiową z chłodnym blatem biurka. Gdy tylko otworzyłam usta do krzyku, poczułam jego ciężką dłoń, którą szczelnie zakrył mi usta, by mnie zakneblować.
Zaczęłam się szamotać, udając, że mi się to nie podoba. Próbowałam się wyrywać, ale on realizował swój plan bez najmniejszej przeszkody. Wykręcił moje nadgarstki, przyciskając je do blatu, po czym wolną ręką sięgnął po leżącą obok rolkę szarej taśmy monterskiej. Oderwał kawałek i zakleił mi twarz. Klej przylgnął do skóry z piekącym chłodem, zamieniając mój ledwo dźwięczący protest w zduszone skomlenie. Mogłam się tylko poddać. Z każdym jego kolejnym ruchem zaczynałam tego coraz bardziej pragnąć.
Prezesik sięgnął do kieszeni marynarki i wyciągnął telefon. Ekran rozświetlił jego spoconą twarz.
– Zawsze chciałem ruchać takiego zwierzaka jak ty przy tej piosence – powiedział z mroczną satysfakcją, rzucając urządzenie tuż obok mojej głowy, którą przygniatał do biurka.
Gęstą ciszę rozerwał pulsujący bas i ironicznie skoczny wokal: „Jestem na dworze sam, deszcz pada mi na głowę / Gibona w łapie mam, a zgasić go nie mogę...”
Ten kontrast był obłędnie podniecający. Wsłuchując się w ten tekst, czułam się jak zwykła, cicha kurwa, z którą można zrobić wszystko, którą można po prostu użyć. Widziałam kątem oka, jak wulgarne słowa uderzają mu do głowy, nakręcając jego pożądanie.
I wtedy usłyszałam ten dźwięk. Suchy, metaliczny brzęk odpinanej klamry od paska.
Byłam w tak głębokim szoku, że ciało odmówiło mi posłuszeństwa. Nie potrafiłam się już dłużej wyrywać. Naparł na mnie całym ciężarem, miażdżąc mnie. Ugiął moje kolana, wymuszając wypięcie bioder, splunął w swoją dłoń, po czym roztarł ślinę na swoim kutasie i wszedł we mnie.
Tępa, brudna chuć wyznaczała tempo, w jakim rozrywał mój tyłek. Czułam go jako suche, rozpierające uczucie, które z każdym centymetrem niszczyło mnie od środka. Uderzał miękkim tułowiem w moje pośladki raz za razem, z każdym ruchem dociskając obnażone ciało do twardego drewna biurka. Z telefonu dobiegł refren: „Ona by tak chciała być tu ze mną / Kręcić blanty, po czym liczyć bankroll”
Ten trywialny tekst w zderzeniu z fizycznym gwałtem na moim ciele upokarzał mnie do reszty, obdzierając z godności. Pchał. Raz. Drugi. Trzeci. A ja chciałam tego jeszcze bardziej. Jeszcze więcej. Ból z każdym kolejnym pchnięciem ustępował. Robiłam się mokra w odruchu obronnym przed suchym tarciem.
– Jebana pedalska kurwo – syczał prosto do ucha, dysząc ciężko z wysiłku, a jego słowa uderzały we mnie równie mocno co biodra. – Zwyrolu jebany. Dobrze ci tak… Słyszysz mnie? – dopytywał, kiedy nie reagowałam, potulnie przyjmując go w sobie. – Dobrze ci tak, jebany zwyrolu – dodał, kiedy, z policzkiem wciśniętym w blat biurka, niemal niedostrzegalnie skinęłam głową, dając mu do zrozumienia, że tak.
Nie mogłam się bronić. I nie chciałam już tego robić. Moje stłumione przez taśmę łzy mieszały się z podnieceniem. Z jednej strony marzyłam, by poczuć większy luz, z drugiej – chciałam, żeby ten powoli ustępujący ból trwał jak najdłużej.
Odbyt rozwierało ostre pieczenie. Skóra płonęła od tarcia jego fiuta – wysuszona i podrażniona po całym tygodniu noszenia w sobie tych wszystkich rzeczy, do których zmuszał mnie Jakub. Z głośnika popłynęło radosne: „Ona by tak chciała tańczyć ze mną / Późną nocą, kiedy gwiazdy wzejdą”
Gdyby chociaż trochę go zwilżył – pomyślałam przez łzy – ale on brał mnie na żywca. Jego twardy kutas rżnął z rosnącą siłą. Z każdym pchnięciem dociskał mnie mocniej, a twarda krawędź biurka wbijała się w moje uda.
W tle piosenka leciała dalej, a on nagle zawtórował wokaliście, śpiewając chrapliwym, urywanym od wysiłku głosem: „Widzi tam coś we mnie, może ten napis z boku / Że napierdalamy we dnie, choć wolimy po zmroku” – czułam swoim ciałem, jak bardzo lubi tę piosenkę. A ja tak bardzo chciałam się ruchać przy tym wulgarnym, tanim hicie…
Zwolnił na sekundę, dociskając mnie całym ciężarem do biurka, po czym wysyczał mi prosto do ucha: – Ja też wolę cię po zmroku. Wtedy przynajmniej nie widzę, jakim jebanym zwyrolem jesteś. W nocy jesteś dla mnie po prostu zwykłym kawałkiem mięsa do wyruchania. Ekskluzywną wołowiną kobe, z której zrobię sobie zaraz kolację – powiedział, patrząc mi prosto w oczy wzrokiem podnieconego samca, pełnego pogardy i wyższości nad swoją zdobyczą. – Kawałkiem mięska do nadziania kurwo jebana! – dodał.
Zaraz potem jego ruchy stały się ostre i szarpane. Zesztywniał, wbijając we mnie biodra, a z głośnika padło wykrzyczane, agresywne wyliczenie, które zadziałało na niego jak zapalnik: „Napierdalamy w Białym! Napierdalamy w Włocku! Napierdalamy w Stanach! Napierdalamy w Płocku! Napierdalamy w Gdańsku! Napierdalamy w Wawce!” – Ronnie Ferrari śpiewał o swoich kolejnych podbojach globu, które nakręcały w nim jeszcze większy głód mojego upokorzenia.
Wypuścił moje nadgarstki. Opadłam bezwładnie na biurko. Wyciągnął go ze mnie, a dolną część mojego brzucha wypełniło intensywnie rozlewające się ciepło. Gorąca, lepka sperma wypłynęła ze mnie, spływając powoli, strużkami po nagich udach i łydkach.
Leżałam tam, upokorzona i zniszczona, podczas gdy przestrzeń wokół znów wypełniła biurowa cisza, zakłócana jedynie końcówką piosenki. Przerywał ją mój świszczący oddech i metaliczny zgrzyt zamka błyskawicznego, kiedy Prezesik jak gdyby nigdy nic zapinał spodnie.
Zaraz po tym jego dłoń zaplotła się w moje włosy. Szarpnął mocno, zmuszając, bym się odwróciła i na niego spojrzała. Lewą ręką chwycił za dekolt sukienki i obnażającym ruchem ściągnął materiał w dół, uwalniając nagie piersi.
– Czyli jednak coś zakładasz pod tę sukienkę – zadrwił, wbijając wzrok w dwie cieliste naklejki osłaniające sutki.
Zanim zdążyłam zareagować, jego palce zacisnęły się na pierwszej z nich. Zerwał ją szarpnięciem, odrywając klej od najwrażliwszej skóry i boleśnie zaciskając palce na moim sutku. Ułamek sekundy później to samo zrobił z drugą. Ból zapiekł mnie żywym ogniem, ale przez taśmę na ustach wyrwało się ze mnie jedynie stłumione, żałosne jęknięcie.
Pochylił się, zbliżając twarz do mojej.
– Następnym razem zabiorę cię do hotelu – wycedził, a w jego głosie pobrzmiewała mroczna obietnica. – I uwierz mi, już nie będzie tak przyjemnie, jak teraz.
Zawiesił głos na ułamek sekundy, po czym zadał precyzyjny cios.
– Bądź gotowa… Kamilko.
Zamaszystym ruchem puścił moje włosy, jednocześnie popychając mnie do tyłu z taką siłą, że straciłam równowagę. Z głuchym łoskotem przewróciłam się prosto na podłogę.
Spojrzał na mnie z góry. Leżałam u jego stóp jak złowiona zwierzyna u stóp wytrawnego myśliwego, który dostał dokładnie to, po co wyszedł na polowanie – obnażona, oklejona taśmą, z brudną od jego spermy skórą. Na jego twarz powrócił ten sam oślizgły uśmiech, w którym jednocześnie mieszało się pożądanie, a z drugiej podlany był pogardą i poczuciem wyższości. Nuta serca i nuta brudnego fiuta, którym mnie zerżnął wyznaczały rytm, którego z jednej strony się bałam, a z drugiej chciałam podążać za tempem, który nadawał.
Odwrócił się i wyszedł z biura, zostawiając mnie na podłodze. Jego sperma wylewała się ze mnie na wykładzinę, a ja, dławiąc się pod taśmą, czułam jedynie, jak nabrzmiewa we mnie zepsute pragnienie, by spełnił obietnicę, którą przed chwilą złożył.
Jak Ci się podobało?