#400

Częste zaglądanie na tą stronę spowodowało chęć podzielenia się z Wami pewną żenującą sprawą. Nie wiem, co wtedy miałam w głowie. Rozpoczynając studia, zamieszkałam z kolegą, którego znałam od podstawówki i koleżanką z liceum. Mieszkało nam się fajnie, zaprzyjaźniliśmy się, ja bardziej trzymałam z Kacprem (imiona zmienione), ponieważ Monia często wyjeżdżała do rodziny na weekendy i tylko bywała 4 dni w tyg, a my zostawaliśmy często. Wtedy miałam fazę, tak mi się wydaje, że przez oglądanie dużo porno chciałam mieć idealne wydepilowane okolice swojej brzoskwini. W tym czasie odkrywałam tajniki seksu i spotykałam się z różnymi facetami, żeby poszerzyć swoje seksualne horyzonty. Miałam obsesję na temat wydepilowania, ale naprawdę do zera bez żadnego włoska, niczym aktorka porno. Misternie parę razy w tygodniu depilowałam się i popadłam we frustrację, że zawsze widzę jakieś niedoskonałości. Po prostu w tej obsesji postanowiłam poprosić mojego przyjaciela Kacpra, aby pomógł mi w depilacji moich kobiecych zakamarków, wpadłam na pomysł wyrywania tych pozostałych włosów pęsetą, gdy Kacper mi to robił, w ustach trzymałam ręcznik, był to taki niemiłosierny ból, ale uparta kobieta przetrwa wszystko. Kacper z cierpliwością zrobił to, co chciałam, studiował fizjoterapie, więc praca z ciałem go w ogóle nie obrzydzała. W ogóle nie czułam wstydu, żeby o coś takiego poprosić a teraz jak sobie o tym pomyśle... Każdy z nas już poszedł w swoją stronę i spotykamy się raz w roku albo nawet rzadziej, ale jak pomyślę sobie tą chorą akcję, to aż mnie mdli. To nie było raz, to był długofalowy proceder skrupulatnego wyrywania włosów łonowych pęseta. Po paru latach mi przeszło z uwagi na to, że prawie wszyscy mężczyźni, którzy mnie pociągali sami, nie byli idealnie wydepilowani, a co do mnie zawsze mówili, że woleli by trochę włosków. Jakoś dałam to sobie przegadać. Młodość ma swoje prawa ale czasem nie ma mózgu.