#409

‎Piszę erotyki i powoli zaczynam rozumieć, czego naprawdę nie potrafię.
‎
‎Nie umiem pisać seksu na zimno. 
‎Takiego surowego, wulgarnego, bez żadnego uczucia. Próbowałam – wychodzi mi sztucznie i martwo, jakby ktoś mechanicznie opisywał ruchy dwóch ciał. Nie czuję tego.
‎
‎Rozumiem femme fatale. Rozumiem kobiety, które traktują ciało i duszę mężczyzny jak instrument, na którym grają, dopóki nie wydobędą z niego ostatniej nuty. Podziwiam ten pragmatyzm, tę zimną, piękną logikę wymiany. Czasem nawet mnie to kręci… w teorii.
‎
‎Ale kiedy siadam do pisania, i tak zawsze wracam do tego samego. 
‎Chcę, żeby było gorąco, ale żeby jednocześnie coś drżało. Żeby było pożądanie, ale i ciekawość. Żeby nawet przy jednonocnej przygodzie dało się poczuć, że dwoje ludzi przynajmniej przez chwilę naprawdę się widzi.
‎
‎Może to naiwne. Może to sentymentalne. 
‎A może po prostu taka już jestem – że dla mnie seks bez choćby odrobiny uczucia smakuje jak jedzenie bez soli.
‎
‎I nawet w fikcji… wolę mieć sól.