#433

Razem z mężem jesteśmy typowym polskim młodym małżeństwem obecnych czasów. Nie mamy dzieci (ale też nie mamy psiecka). Mieszkamy w zakredytowanym mieszkaniu. Pracujemy. I tak leci dzień za dniem. Jednak mój kochany od czasu ślubu ma dziwną ciągotkę. Kiedy wraca z zakupów i kładzie na stole woreczek z fasolą, której mu nie napisałam na liście rzeczy do kupienia wiem co się będzie działo. I następnie wypowiada słowa, których nie wypowiadał nigdy gdy byliśmy narzeczeństwem (a których konsekwencje poznacie za chwilę) „Dziś ugotujesz fasolkę po bretońsku (lub zamiennie Zupę fasolową)”. I ja to robię. Danie to jemy pod wieczór, w ciszy i skupieniu tylko, że on jedną powiedzmy piątą a ja resztę. Przychodzi wieczór, noc i zawsze się wtedy kochamy. Tylko zawsze zaczyna się od tego, że mam mu siedzieć na twarzy i pierdzieć (po to ta fasolka). Wiem, że to jest „chore” ale on mówi, że „kocha jak go poniżam poprzez pierdzenie”. I po każdym bąku zauważam, że jego ptaszek jest tak twardy jak nigdy. Na początku czułam obrzydzenie, ale kocham go i robiłam to. Ale powiem Wam, że od jakiegoś czasu zaczęło mi się to podobać i bardzo podniecać – taka forma poniżania go i robię się przez to szybko mokra (sama przed sobą wstydzę się do tego przyznać). Dziewczyny czy Wy też macie takie „sytuacje” ze swoimi facetami? Napiszcie czy to jest normalne?