Forum

Temat muzyczny - kto czego słucha, kto co poleca i komu goła baba nadepnęła na ucho (strona 5 z 5)
W grunge wbrew pozorom solówek było całkiem sporo (choćby Cantrell, Thayil czy McCready to świetni gitarzyści solowi), ale generalnie zgadzam się, muzyka z partiami solowymi (na elektryku, akustyku, basie, klawiszach, czymkolwiek) jest zazwyczaj ciekawsza, urozmaicona i łatwiej wciągająca, niż bez (dlatego nie przepadam za nu-metalem, ale za to w ramach wyjątku bardzo lubię sludge'owy Crowbar, który gniecie ciężarem i klimatem jak walec).
Cryptę sprawdzę, choć nie trafiłem jeszcze chyba na 100% kobiecy zespół, który wszedł mi bez popity. Zerknę jednak na pewno, bo śmierć metalu nie odmawiam nigdy 😉

Blind Guardian zacząłem od "Imaginations" i... trochę czegoś innego się spodziewałem (zbyt dużo chóralnych zaśpiewów, za mało mięsa). Może jednak się przekonam, na pewno posłucham jeszcze kilka/kilkanaście razy.
Co do Mety i wiadomej płyty (😉), to gdyby skrócić ją o pół godziny, odbiór byłby inny (nawet przy pozostawieniu kartonowego werbla), no ale jest jak jest.

A rock klasyczny wiem, że dobrze się trzyma! I fajnie, bo to muzyka, którą bez większych narzekań można włączyć przy "niemetalowej" rodzinie czy znajomych, bez narzekania na "transmisję z tartaku", "wymioty na wokalu", tudzież ścianę hałasu.
Jeśli lubisz takie klimaty, to sprawdź stareńkie Divlje Jagode (kultowa bałkańska kapela z Bośni/Chorwacji). Polecam płytę "Carobnjaci", świetny kawał hard rocka z heavy metalem w klimacie lat 80-tych (wydawnictwo ma 42 lata 😉).
I z polskich trochę cięższe, nowsze (2022 rok) Arthemore - Człowiek. Świetna muzyka w klimacie heavy/groove metalu (są solówki!) i zajebisty, damski wokal, ale nie gotyckie piszczałki, tylko gardło z chrypką i mocny alt + polskie, dobre teksty. Naprawdę polecam.
Melodeath nigdy nie był - i nie będzie - moim ulubionym gatunkiem, ale jeśli ktoś poszukuje klimatu z pierwszych płyt CoB, dodatkowo pomieszanym z ArchEnemy (chociaż wokal bardziej skręca momentami w stronę blacku jak np. u Crypty) i smyczkami, jakie mogłyby się spokojnie znaleźć u Rhapsody of Fire, to właśnie wpadło mi w ucho francuskie Aephanemer. Na przykład:

https://youtu.be/OaeT1RU5ViQ

A to już w ogóle jest Rhapsody of Bodom 😛

https://youtu.be/8EkqCdw1PoA
Słuchałem Crypty (nawet video widziałem), panie całkiem ładne (niektóre), ale muzyka to raczej przeciętny, wpadający jednym i wypadający drugim uchem death metal.

Rhapsody of Bodom brzmi groteskowo, to jest potworek w stylu Dragonforce ze skrzeczącymi wokalami?
Dragonforce to się skończyło tak dawno, że nawet starzy górale zaczynają zapominać, a obecną odsłonę w ogóle pomińmy litościwym milczeniem.

Aephanemer brzmi, jakby z Rhapsody wyciąć brzmienia klawiszowo-średniowieczne (chociaż z tych drugich oni sami rezygnowali coraz wyraźniej na późniejszych płytach) i w zamian za nie dać death-blackowy wokal*. Nie powiem, że jest to mój ulubiony miks i wystarczy mi jakieś pół godziny nieprzerwanego słuchania, żeby mieć dosyć, ale na pewno doceniam.

*w niektórych, tych bardziej neoklasycznych utworach, na przykład: https://youtu.be/wE5Po7rYjkw bo gdzie indziej wali CoB z daleka, chociaż też bez syntezatorów i aż takich wygibasów w solówkach. No ale Laiho to był Laiho, więc wiadomo, do kogo porównujemy.
Paradoksalnie dopiero teraz zacząłem słuchać więcej CoB, po śmierci Alexiego. Wcześniej traktowałem ich trochę jak zespół dla zbuntowanych nastolatków (choć czytając teksty, do tej pory mam wrażenie, że nie do końca poważnie traktowali muzykę), więc coś podobnego do Finów z chęcią przytulę.
Dragonforce toleruję jeden utwór ("Through the Fire and Flames"), reszta do piachu.

Choć w bieżącym roku raczej odkopuję starocie (brakuje muzyki, która by mnie przyciągnęła), do których z różnych powodów nigdy nie podszedłem, odrzuciłem lub zapomniałem o nich, a lata temu słuchałem i to dużo: Carcass - Necroticism; Deicide - Legion; Sigh - Scorn Defeat (bardzo polecam, jeśli nie słyszałaś, najbardziej metalowa płyta Japończyków, w zasadzie to taki dziwaczny black/doom z dużą ilością klawiszy), Vorkreist - Sublimation XXIXA i Sigil Whore Christ oraz

Bezapelacyjny zwycięzca Anno Satanae 2026:

Dolorian - Voidwards.

Tej ostatniej płyty na bank nikt z Was nie zna (a jeśli zna, to duży szacun). Żeby nie zniechęcić, to nie jest ekstremalny wyziew, bo muzyka jest wolna, dość mroczna i naprawdę unikalna (to doom metal z dużą ilością ambientu, ale nie w stylu MDB, Anathemy czy z drugiej strony Agalloch albo Disembowelment). Jeśli ktoś zaryzykuje i posłucha (album trwa ponad godzinę, więc nie jest krótki) sugeruję porę nocną lub wieczorną, słuchawki lub głośne odsłuchiwanie w samotności, najlepiej w ciemnościach. Muza jest klimatyczna, mroczna, z dreszczykiem, ale nie ekstremalna. Praktycznie nie ma growli, wokal zazwyczaj szepcze albo cicho melodeklamuje, tempa są najwyżej średnie, a zazwyczaj wolne, a reszta, no cóż, proponuję spróbować i przesłuchać chociaż pierwszy utwór.
The Rolling Stones - wszystko.
Chcesz wziąć udział w dyskusji? Zaloguj się
pokątne opowiadania erotyczne
Witamy na Pokatne.pl

Serwis zawiera treści o charakterze erotycznym, przeznaczone wyłącznie dla osób pełnoletnich.
Decydując się na wejście na strony serwisu Pokatne.pl potwierdzasz, że jesteś osobą pełnoletnią.

Pliki cookies i polityka prywatności

Zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r (RODO). Potrzebujemy Twojej zgody na przetwarzanie Twoich danych osobowych przechowywanych w plikach cookies.
Zgadzam się na przechowywanie na urządzeniu, z którego korzystam tzw. plików cookies oraz na przetwarzanie moich danych osobowych pozostawianych w czasie korzystania przeze mnie ze stron internetowej lub serwisów oraz innych parametrów zapisywanych w plikach cookies w celach marketingowych i w celach analitycznych.
Więcej informacji na ten temat znajdziesz w regulaminie serwisu.