Kiedy Natalia objęła zespół, przez pierwsze dwa tygodnie przychodziła do biura przed wszystkimi. Potrzebowała tych czterdziestu minut spokoju: na przejrzenie poczty, przygotowanie do spotkań i przypomnienie sobie, że nie musi znać odpowiedzi na każde pytanie, żeby dobrze wykonywać swoją pracę.

Lubiła też mieć czas na przygotowania w domu. Najczęściej wybierała ołówkowe spódnice z niewielkim rozcięciem z tyłu, proste koszule i marynarkę. Nie traktowała tego jak obowiązkowego mundurka. Dobrze czuła się w takim stroju, choć przed spotkaniami zdarzało jej się poprawiać mankiety częściej, niż było to potrzebne.

Marka zauważyła podczas przeglądu kosztów projektu Delta. Przez większą część zebrania słuchał, obracając długopis między palcami. Odezwał się dopiero wtedy, gdy ktoś zaproponował, żeby sporną pozycję zostawić do następnego miesiąca.

— Możemy ją przesunąć — powiedział. — Tylko potem będziemy mieli dwa problemy zamiast jednego.

Poprosiła, żeby pokazał obliczenia. Przysunął laptop, wskazał rozbieżność między dwiema wersjami kosztorysu i bez zbędnego wstępu wyjaśnił, skąd się wzięła. Nie próbował przy tym ośmieszyć kolegi, który przygotował zestawienie. Po zebraniu został jeszcze kilka minut, żeby pomóc mu odnaleźć właściwe dane.

To właśnie zapamiętała. W tym biurze nie brakowało ludzi, którzy potrafili błyskotliwie wytknąć cudzy błąd. Znacznie mniej chętnych zostawało później, żeby go naprawić.

Przy Delcie zaczęli pracować częściej. On znał wcześniejsze ustalenia z klientem, ona porządkowała harmonogram i pilnowała, żeby obietnice składane na spotkaniach miały pokrycie w możliwościach zespołu. Nie zawsze się zgadzali. Potrafił zaproponować skrót, który wyglądał znakomicie, dopóki nie zapytała o szczegóły.

— Tutaj brakuje ci dwóch dni — zauważyła pewnego popołudnia.

— Zakładam, że klient odpowie od razu.

Spojrzała na niego znad ekranu.

— Ten klient?

Przez chwilę próbował zachować powagę.

— Dobra. Trzech dni.

Roześmiała się. Od tamtej pory, gdy ktoś przedstawiał wyjątkowo optymistyczny termin, wystarczało im krótkie spojrzenie ponad stołem.

Z czasem rozmowy przestały kończyć się wraz z zamknięciem arkusza. W kuchni wracali do filmu, który jedno z nich obejrzało w weekend, albo spierali się o miejsce, w którym można zjeść przyzwoity obiad bez godzinnego czekania. Kiedyś przyniósł jej kawę, choć o nią nie prosiła.

— Z cukrem? — zapytała.

— Jak zwykle.

— Dużo zapamiętujesz.

— Zależy co.

Nie rozwinął tej odpowiedzi. Postawił kubek obok klawiatury i wrócił do swojego biurka, zostawiając ją z uśmiechem, którego przez moment nie potrafiła ukryć.

Podobało jej się, że pamiętał drobiazgi. Gdy pytał o książkę, o której wspomniała kilka dni wcześniej, naprawdę czekał na odpowiedź. Przy nim rzadziej układała sobie w głowie następne zdanie, zanim rozmówca skończył poprzednie.

Pewnego ranka przystanął w drzwiach, kiedy zdejmowała płaszcz. Miała na sobie granatową spódnicę i jasną bluzkę z wiązaniem przy kołnierzyku.

— Ważne spotkanie? — zapytał.

— O jedenastej. A co?

— Wyglądasz, jakbyś zamierzała postawić na swoim.

— Zamierzam. Ale to nie zasługa ubrania.

— Zaczynam zauważać.

Odpowiedziała mu spojrzeniem, zanim sięgnęła po wiszącą na oparciu marynarkę. Jeszcze niedawno skwitowałaby podobną uwagę zdawkowym uśmiechem. Teraz miała ochotę zatrzymać go przy drzwiach na chwilę dłużej.

Nie mówiła sobie, że dzieje się coś nadzwyczajnego. Zauważyła jednak, że sprawdza, czy będzie na zebraniu, i że opowiada mu rzeczy, które równie dobrze mogłaby zachować dla siebie. Zaczęła też rozpoznawać odgłos jego kroków na korytarzu. Ta ostatnia obserwacja trochę ją zakłopotała.

W domu czekał Paweł. Wybierali termin ślubu, odkładali pieniądze na mieszkanie, próbowali ustalić, czy da się zaprosić obie rodziny na niedzielny obiad i nie skończyć przy rozmowie o liście gości. Lubiła ich wspólne wieczory i sposób, w jaki narzeczony potrafił rozpoznać jej zmęczenie, zanim zdążyła zdjąć buty. Dlatego coraz trudniej przychodziło jej zbywać własne zainteresowanie kolegą jako jeszcze jeden sympatyczny element pracy.

W poniedziałek przyszła do pracy w sukience zamiast zwykłej spódnicy i koszuli. Klient przysłał uwagi do raportu tuż przed szesnastą. Część dotyczyła kosztów, reszta terminów, które zdążyli już dwukrotnie uzgodnić.

— Zostanę i sprawdzę liczby — zaproponował Marek. — Nie ma sensu, żebyś przekopywała się przez moje zestawienia.

— Ja poprawię harmonogram. Porównamy wszystko przed wysłaniem.

Po siedemnastej biuro stopniowo pustoszało. Najpierw ucichły rozmowy przy drukarce, potem ktoś pożegnał się z progu i odjechała winda. Natalia odsunęła pusty kubek, otworzyła kolejną wersję raportu i spróbowała wrócić do uwag klienta. Na korytarzu znów odezwały się kroki.

Drzwi otworzyły się bez pukania. Marek wszedł z dwoma kubkami kawy i zamknął za sobą, nie przekręcając klucza w zamku.

— Zamknąłem — powiedział. — Nie chcemy, żeby nam przeszkadzano, prawda?

— Zostaw drzwi otwarte — poprosiła.

— Dlaczego? — Podszedł bliżej. — Boisz się mnie?

— Nie — odpowiedziała zbyt szybko. — To nieprzyzwoite. Jesteśmy sami, to…

— To co? — Stanął po drugiej stronie biurka i postawił przed nią kubek. — Jesteśmy dorośli. Pracujemy. Co w tym nieprzyzwoitego?

Nie odpowiedziała. Wzięła kubek, żeby zająć czymś ręce. Kawa była gorąca i słodka.

— Zacznijmy — powiedziała, odwracając laptop w jego stronę.

Nie usiadł. Powoli obszedł biurko, pozornie rozglądając się po gabinecie, choć wzrok wciąż kierował na nią. Zatrzymał się tuż za krzesłem. Zbyt blisko. Poczuła zapach perfum, których nie powinien nosić do biura.

— Masz piękny kark — powiedział cicho. — Zawsze chciałem ci to powiedzieć. Gdy się pochylasz nad dokumentami, włosy się rozsuwają…

— Marek, proszę. — Jej głos zadrżał.

— Proszę o co? — Położył dłoń na oparciu krzesła. — O to, żebym przestał? Czy o to, żebym kontynuował?

Wreszcie wstała. Zbyt gwałtownie odstawiła kubek; kawa rozlała się na dokumenty, zaciemniając druk.

— Dosyć tego — powiedziała słabym głosem. — Jestem twoją przełożoną. To nie jest…

— Nie jest co? — Nie odsunął się ani o krok; wciąż czuła bijące od niego ciepło. — Nie jest odpowiednie? Nie jest moralne?

— Tak — wyszeptała. — Nie jest.

— A jednak tu jesteś. — Musnął palcami szyję, odsuwając kosmyk włosów. — A twoje serce bije tak szybko.

Cofnęła się, ale za plecami miała biurko. Poczuła na ramieniu ciepłą, ciężką dłoń.

— Nie rób tego — powiedziała, ale nie odepchnęła go.

— Patrzysz na mnie tak, jakbyś chciała, żebym to robił — mruknął, przesuwając kciukiem po obojczyku, ku szyi. — Twoje usta się rozchylają. Nie zauważyłaś?

Zacisnęła wargi. Istotnie, przed chwilą miała je rozchylone. Zaschło jej w gardle, oddychała coraz szybciej, a w podbrzuszu czuła dziwny ciężar, którego nie chciała rozpoznać.

— Jestem zaręczona. — Uchwyciła się tych słów jak ostatniej osłony.

— Wiem. — Mówił tuż przy jej ustach, owiewając je oddechem. — Widziałem pierścionek. Ale on nie sprawia, że przestajesz być kobietą. Że przestajesz czuć.

Musnął ustami jej policzek. To był ledwie dotyk, a jednak zamknęła oczy i zacisnęła dłoń na klapie marynarki. Nie wiedziała, czy go odpycha, czy przyciąga.

— Nie — wymówiła ledwo słyszalnie, odchylając głowę i odsłaniając szyję.

Marek uznał ten gest za zaproszenie. Przesunął ustami wzdłuż żuchwy, ku szyi, zatrzymując się w okolicy tętnicy. Pocałował to miejsce delikatnie, a potem mocniej, ssąc i zostawiając ślad. Wyrwał jej się cichy jęk; natychmiast zacisnęła usta.

— Słyszałem — mruknął, obejmując ją w talii i przyciągając bliżej. — Chcesz więcej. Oboje wiemy.

— Nie wiem — zaprzeczyła, przyciskając się do niego, jakby szukała ciepła.

Pocałował ją w usta. Cierpliwie, drażniąco muskał językiem zaciśnięte wargi. Próbowała wytrwać w oporze, lecz gdy przesunął dłoń z talii na biodro, a potem wyżej, ku piersi, rozchyliła usta.

Pocałunek się pogłębił. Ich języki zetknęły się w rytmicznej, hipnotyzującej grze. Oddała pocałunek, choć nie chciała; wplotła dłonie we włosy Marka i przyciągnęła go bliżej.

Było tak dobrze. Tak inaczej niż z czułym, delikatnym, przewidywalnym Pawłem. Marek wydawał się… niebezpieczny. Dotykał z pewnością mężczyzny, który wie, czego chce, i nie wątpi, że to dostanie.

— Rozpinaj mnie — szepnął, odrywając się na chwilę od jej ust.

Otworzyła oczy. Zobaczyła rozchylone usta i pożądanie w spojrzeniu. Potem popatrzyła na własne dłonie, które znalazły już suwak spodni.

— Nie. — Nie cofnęła jednak rąk.

— Tak — poprawił, nakrywając i prowadząc jej dłoń. — Poczuj, co mi robisz. Co ze mną robisz od pierwszego dnia.

Zamknęła oczy. Rozsunęła suwak, wsunęła palce pod bieliznę i odnalazła go. Był twardy, gorący, pulsujący. Duży. Większy niż Paweł. Poczuła dreszcz na samą myśl, jak by to było, gdyby…

— Nie — powtórzyła, lecz zacisnęła wokół niego dłoń i zaczęła nią poruszać.

Marek jęknął i oparł czoło o jej czoło. Oddychał szybko, gorączkowo.

— Tak — wyszeptał. — Tak właśnie. Nie przestawaj.

Nie przestawała. Obserwowała napiętą szczękę, przymknięte oczy, twarz zmieniającą się pod wpływem dotyku. Upajała się władzą, którą nad nim miała. Drugą dłonią ścisnęła własną pierś przez materiał sukienki; nawet nie próbowała powstrzymać tego odruchu.

— Chcę cię. — Otworzył oczy. — Teraz. Tutaj.

— Nie możemy — odpowiedziała, ale jej głos brzmiał jak błaganie.

— Możemy — zapewnił, wsuwając dłonie pod sukienkę, na uda. — Chcesz tego tak samo jak ja. Czuję to.

Przesunął palce wyżej, pod stringi, tam, gdzie była już wilgotna, gotowa, choć umysł krzyczał, że to błąd. Pocierał delikatnie, okrężnymi ruchami, nie wsuwając palców do środka, tylko drażniąc, prowadząc ku szaleństwu.

— Proszę… — Nie wiedziała nawet, o co.

— Powiedz, czego chcesz — nalegał, zwalniając tempo, gdy była blisko.

— Ciebie. — Słowo wyrwało się, zanim zdążyła je powstrzymać. — Chcę cię, Marek.

Uśmiechnął się triumfalnie, usiadł na biurku, po czym uniósł ją i posadził sobie na kolanach. Jęknęła, czując pod sobą twardość, a potem, gdy wszedł w nią jednym płynnym ruchem, wydała zduszony okrzyk i przygryzła go w szyję.

Wypełniał ją całą. Wbiła paznokcie w jego ramiona, a on zaczął poruszać się rytmicznie, głęboko, stanowczo.

Biurko stukało o ścianę, dokumenty spadały na podłogę. Nie przejmowała się tym. Świat zawęził się do punktu, w którym się łączyli, do rozkoszy narastającej z każdym pchnięciem.

— Tak — jęknęła, nie kontrolując już słów. — Tak, Marek, tak…

Szczytował z jękiem, który brzmiał jak zwycięstwo, wbijając się w nią po same jądra. Poczuła wypełniające ją ciepło, pulsowanie, wilgoć. Przez chwilę oboje tkwili w bezruchu, łapczywie chwytając powietrze, spoceni, rozczochrani, wciąż połączeni.

Potem zapadła cisza. Jeszcze godzinę wcześniej byłaby zwyczajną ciszą pustego biura. Teraz brzmiała jak wyrok.

Otworzyła oczy. Spojrzała na rozrzucone dokumenty, na plamę kawy na raporcie, na swoje odbicie w ciemnym oknie — potargane włosy, opuchnięte usta, szyję zaczerwienioną od pocałunków. Nie poznała samej siebie.

— Wyjdź — powiedziała cicho, zsuwając się z niego na drżących nogach.

— Natalia…

— Powiedziałam: wyjdź! — Jej głos zabrzmiał ostro, histerycznie. — Teraz!

Marek przyglądał jej się długo, z tym swoim wyzywającym uśmiechem, który teraz wydawał się drwiący. Wzruszył ramionami, dopinając spodnie z oburzającą nonszalancją.

— Do jutra, szefowo — rzucił, a słowo zabrzmiało jak kpina.

Kiedy drzwi się zamknęły, opadła na krzesło. Wciąż drżała, czuła go w sobie, pamiętała smak pocałunków, a na skórze pozostał zapach perfum. Zebrało jej się na mdłości. Nie z wyczerpania, lecz ze świadomości, że zdradziła Pawła i samą siebie; przestała być osobą, za którą się uważała.

Telefon zabrzęczał. Paweł. Kocham cię. Wracasz już?

Wpatrywała się w ekran, aż litery rozmazały się od łez. Była zrozpaczona i wściekła na siebie; nie potrafiła zdecydować, co odpisać.

W końcu wystukała drżącymi palcami: „Zaraz. Muszę jeszcze dokończyć”.

Kłamała. Po raz pierwszy, ale w głębi duszy wiedziała, że nie po raz ostatni.

Nazajutrz przyszła do biura o ósmej. Wybrała najbardziej zachowawczy kostium, jaki miała w szafie: czarną marynarkę i spódnicę za kolano, do tego bluzkę zapiętą pod szyję, żeby zakryć ślad po pocałunku. Włosy zebrała w ciasny kok, makijaż ograniczyła do minimum. Liczyła, że uda się nie zwracać na siebie uwagi.

Marek siedział przy swoim biurku. Kiedy przechodziła obok, uniósł wzrok i skinął głową z uśmiechem, który odebrała jako drwinę.

— Dzień dobry, szefowo — powiedział głośno.

Dla pozostałych było to zwykłe powitanie. Ona usłyszała w nim aluzję do poprzedniego wieczoru.

Skinęła głową, nie zwalniając kroku. Dopiero w swoim pokoju zatrzymała się i oparła plecami o zamknięte drzwi. Próbowała uspokoić oddech.

To był błąd, powtarzała sobie. Nie może się powtórzyć.

Usiadła za biurkiem i włączyła komputer. Próbowała skupić się na mailach, lecz wzrok wciąż uciekał ku drzwiom, a potem do miejsca, gdzie wczoraj stał, gdzie ją dotykał, gdzie…

Drgnęła, słysząc pukanie.

— Proszę. — Z trudem wydobyła głos.

Tym razem nie był to Marek, lecz Piotr z marketingu. Znała go z widzenia; pracował piętro wyżej. Wysoki, trzydziestoośmioletni, zawsze starannie ubrany, potrafił przyciągać uwagę, choć rzadko podnosił głos.

— Natalia? — upewnił się. — Piotr z marketingu. Pracujemy razem przy Delcie.

— Tak, wiem — odpowiedziała, starając się zabrzmieć swobodnie. — Wejdź, proszę.

Wszedł i domknął drzwi. Nie przekręcił klucza w zamku, tylko oparł się o framugę.

— Słyszałem, że wczoraj zostałaś do późna. Byłaś sama?

Poczuła, że blednie.

— Pracowałam nad raportem — odparła ostrzej, niż zamierzała.

— Oczywiście. — Uśmiechnął się. — Słyszałem też, że pomagał ci Marek. Dobry z niego kolega.

Ktoś mu powiedział? A może sam coś zobaczył?

— Tak — odpowiedziała, nie podnosząc wzroku. — Bardzo pomocny.

— Marek ma… pewną reputację. — Oderwał się od framugi i podszedł bliżej. — Lubi testować granice. Szczególnie z nowymi przełożonymi.

Wreszcie na niego spojrzała. W spokojnych, niebieskich oczach dostrzegła coś, co ją przestraszyło — wiedzę, ciekawość, pożądanie.

— Co pan sugeruje? — zapytała ostro, świadomie przechodząc na formalny ton.

— Nic. — Wzruszył ramionami, wciąż się uśmiechając. — Tylko ostrzegam. Jesteś młodą, atrakcyjną menedżerką, niedawno awansowałaś. W tym biurze jest wielu mężczyzn, którzy… doceniają takie kwalifikacje.

Oglądał ją powoli, bez skrępowania, zachowując przy tym pozory uprzejmości. Czuła się oceniana. A może doceniana?

— Dziękuję za troskę — odparła chłodno. — Ale radzę sobie.

— Jestem pewien. — Podał jej folder. — To materiały do Delty. Przeczytaj, proszę. Spotkajmy się w przyszły piątek i omówmy szczegóły. Możemy porozmawiać we dwoje, jeśli wolisz. Nikt nie będzie nam przeszkadzał.

Gdy odbierała folder, poczuła na dłoni ciepłe, suche palce. Nie odsunął ich od razu.

— W przyszły piątek — powtórzyła bez entuzjazmu.

— Tak. — W drzwiach odwrócił się jeszcze. — I nie ufaj, Natalio, każdemu, kto podaje się za przyjaciela. Niektórzy czekają tylko na chwilę słabości.

Gdy wyszedł, wstała z folderem w dłoniach i podeszła do drzwi. Nie wiedziała, czy usłyszała ostrzeżenie, czy zapowiedź.

Przez szybę dostrzegła Krzysztofa, dyrektora działu. Pięćdziesięcioletni mężczyzna o siwych skroniach rozmawiał z kimś na korytarzu. W pewnej chwili odwrócił głowę w stronę gabinetu.

Uśmiechnął się ledwie zauważalnie. Czy on także wiedział o poprzednim wieczorze?

A może po prostu zauważył, że mu się przygląda?

Opadła na krzesło. Wczoraj był jeden mężczyzna i jedna chwila słabości. Dziś w spojrzeniach trzech — Marka, Piotra i Krzysztofa — czytała to samo: że wiedzą i że czekają. Poczuła dreszcz, którego nie chciała nazwać, bo nie był strachem.

W piątek następnego tygodnia, o osiemnastej trzydzieści, Natalia stanęła przed salą projektową z folderem w dłoniach. Tego dnia znów wybrała sukienkę. Ostatni pracownicy wyszli pół godziny wcześniej, na korytarzach paliła się tylko część lamp. Sama zaproponowała późne spotkanie, licząc, że uniknie ciekawskich spojrzeń i plotek. Teraz żałowała tej decyzji.

Drzwi się otworzyły, zanim zdążyła zapukać.

— Wejdź, Natalio. Czekamy. — Piotr uśmiechnął się i odsunął od framugi.

Czekamy? Miała rozmawiać tylko z nim. Zerknęła w stronę schodów; przez moment zastanawiała się, czy nie zawrócić i nie pojechać do domu.

Piotr chwycił ją za nadgarstek. Gest wyglądał niemal uprzejmie, lecz uścisk był stanowczy.

— Wejdź — powtórzył, tym razem tonem polecenia.

Weszła.

W sali palił się tylko jeden rząd świetlówek. Na stole konferencyjnym stał rzutnik, a przy przeciwległej ścianie wisiał rozwinięty ekran. Pod oknem czekał Krzysztof — przełożony jej bezpośredniego szefa. Rzadko miała z nim do czynienia poza większymi zebraniami. Nie rozumiała, dlaczego uczestniczył w spotkaniu roboczym dotyczącym Delty.

— Dzień dobry, Natalio — przywitał się. — Zamknij drzwi.

Spojrzała na Piotra, czekając na wyjaśnienie. Uśmiechnął się tak samo jak podczas ich poprzedniej rozmowy i wskazał głową drzwi.

— Zamknij — powtórzył dyrektor.

Sięgnęła za siebie i pociągnęła za klamkę. Nie przekręciła klucza w zamku. Uczepiła się myśli, że w każdej chwili może wyjść.

— Usiądź, proszę. — Piotr wskazał krzesło przy stole konferencyjnym. — Będzie ci wygodniej, naprawdę.

— Wolę stać.

— Siadaj — powiedział Krzysztof, nie podnosząc głosu.

Usiadła na twardym krześle i splotła dłonie na kolanach. Czekała, aż któryś wyjaśni, po co ją zaprosili.

Piotr podszedł do rzutnika. Wziął pilot i spojrzał na dyrektora. Dopiero po jego krótkim skinieniu głową uruchomił urządzenie.

— W ubiegłym tygodniu testowaliśmy nowy system monitoringu. W ramach projektu bezpieczeństwa. Nikt cię nie poinformował?

Wybrał nagranie. Na ekranie pojawił się rozmyty, zielonkawy obraz jej gabinetu: krzesło, biurko, okno.

Poczuła skurcz żołądka. Nie. Nikt nie uprzedził o kamerach. Teraz, patrząc na ekran, wiedziała już, co zobaczy.

Na nagraniu siedziała za biurkiem. Drzwi otworzyły się i wszedł Marek. Rozpoznała moment, gdy obszedł blat, a ona wstała. Potem zobaczyła siebie cofającą się do biurka i jego dłoń spoczywającą na swoim ramieniu. Patrzyła, jak zostaje uwięziona.

— Wyłącz to — poprosiła. Nie poznawała własnego głosu, tak słabego i przestraszonego.

— Jeszcze nie — odezwał się Krzysztof niskim, spokojnym, niemal znudzonym głosem. — To dopiero początek.

Na ekranie Marek ją całował. Widziała, jak odpowiada na pocałunek, wplata dłonie w jego włosy i przyciska się do niego. Rozpoznała chwilę, w której przestała walczyć i stała się aktywną uczestniczką własnej zdrady.

Łzy napłynęły do oczu. Wstyd mieszał się z bezsilnością i wściekłością na siebie. Dlaczego do tego dopuściła? Dlaczego nie wyszła?

— Masz piękny profil na nagraniu. — Piotr podszedł bliżej; poczuła cytrusową nutę drogich perfum. — Ale to nie jest film dla wszystkich. Prawda, Krzysztof?

— Nie. — Dyrektor dał znak Piotrowi, żeby wyłączył rzutnik. — Na razie widzimy go tylko my. Od twojej decyzji zależy, co będzie dalej.

Zapadła cisza. Słyszała bicie własnego serca.

— A Marek? — spytała. — Jemu też to pokazaliście?

Mężczyźni wymienili spojrzenia. Ta chwila wahania powiedziała więcej niż odpowiedź.

— Marek nie wie nawet, że kamera działała — odparł dyrektor. — Na razie.

„Na razie”. Nieobecność Marka nie znaczyła, że stoi po którejkolwiek stronie. Był drugą połową tego samego pliku. Też czekał, tylko jeszcze o tym nie wiedział.

— Jakiej decyzji? — spytała, choć od chwili uruchomienia nagrania domyślała się odpowiedzi. Nie chciała tylko przyjąć jej do wiadomości.

Krzysztof podszedł powoli, jakby dawał czas na ucieczkę. Natalia nie widziała jednak drogi wyjścia. Tuż po prawej stał Piotr; dyrektor zatrzymał się z przodu, dotykając kolanami jej kolan. Nachylił się i musnął palcami podbródek, zmuszając do podniesienia głowy.

— Możemy to usunąć. — Patrzył spokojnie, nieprzeniknionym wzrokiem. — Całe nagranie. Nikt nigdy się nie dowie. Ani narzeczony, ani rodzina, ani przyjaciele.

— Ale… — zaczęła, a jej głos zadrżał.

— Ale wszystko ma swoją cenę, Natalio — dokończył za nią, przesuwając kciukiem po wargach, powoli, badawczo. — Wszystko.

Zamknęła oczy. Pomyślała o Pawle: czułych dłoniach, przewidywalnych pocałunkach, życiu, które wspólnie budowali — małym mieszkaniu, planach ślubu, dzieciach w przyszłości. Mogła to wszystko stracić. Zostałby wstyd, upokorzenie, koniec wszystkiego.

Ale pomyślała też o tym, co robiła z Markiem. O rozkoszy, którą czuła, gdy straciła kontrolę. O tym dreszczu, który teraz, przy tych dwóch mężczyznach, wracał, nieproszony, niepożądany, nie do powstrzymania.

— Nie mam wyboru — powiedziała niemal bezgłośnie. Te słowa brzmiały jak przyznanie się do porażki.

— Zawsze masz wybór. — Krzysztof pocałował ją w czoło. Gest wyglądał niemal ojcowsko, choć okoliczności odbierały mu wszelką czułość. Drugą dłoń położył na karku i wplótł palce we włosy. — Możesz powiedzieć nie. Wstać. Wyjść. Ale wtedy wszyscy zobaczą, jaka jesteś. Narzeczony zobaczy cię z innym mężczyzną. Rodzice zobaczą, co robiłaś na biurku. Koledzy usłyszą, jak jęczysz z rozkoszy.

Każde słowo trafiało precyzyjnie. Łzy spływały po policzkach. Nie płakała z żalu, lecz z rozpaczy i wściekłości na siebie, że dała się złapać, że okazała się tak słaba.

— Albo możesz powiedzieć tak — szepnął Piotr.

Stanął za krzesłem i zaczął masować jej ramiona. Dotyk uspokajał ją i podniecał zarazem.

— I odkryć, jakie to przyjemne, kiedy się poddasz. Kiedy przestaniesz walczyć z tym, czego naprawdę chcesz.

Przesunął dłonie do suwaka sukienki i zatrzymał je tam, czekając.

Siedziała nieruchomo, rozdarta. Wiedziała, że to pułapka, że po wszystkim może nie zdołać spojrzeć w lustro. Ciało jednak pamiętało Marka i rozkosz utraty kontroli. Teraz, przy dwóch starszych, silniejszych i pewniejszych siebie mężczyznach, wracał ten sam dreszcz, wilgoć, głód, którego nie potrafiła nazwać.

Spojrzała w spokojne, pewne oczy Krzysztofa, potem odwróciła głowę ku uśmiechniętemu Piotrowi.

— Tak — wyszeptała, jakby słyszała kogoś innego, jakby przemówiła jakaś głębsza, ciemniejsza część niej samej.

Piotr jęknął cicho i przywarł ustami do jej szyi. Krzysztof ujął Natalię za dłonie, podniósł z krzesła i pocałował — zdecydowanie, bez pytania, jakby przyjmował to, co należało do niego od chwili, gdy weszła przez te drzwi.

Zamknęła oczy i poddała się.

Krzysztof wsunął język w rozchylone usta, narzucając rytm pocałunku. Był starszy, doświadczony; wargi smakowały miodem. Przycisnęła się do niego, szukając oparcia, czegokolwiek, co utrzyma ją w pionie.

Stojący z tyłu Piotr rozsunął suwak z wprawą świadczącą o doświadczeniu, o wielu kobietach przed nią. Materiał zsuwał się z ramion centymetr po centymetrze, jakby rozbieranie było częścią rytuału poddania. Na odsłoniętej skórze poczuła chłód powietrza, lecz dreszcz nie wynikał z zimna.

— Nie ruszaj się — szepnął, gdy instynktownie chciała się okryć.

Powstrzymał ten ruch, a potem zsunął sukienkę przez biodra i uda. Opadający materiał odsłonił czarny koronkowy biustonosz, który wybrała rano, nie zastanawiając się dlaczego. Stringi wydawały się teraz absurdalnie małe, niemal obsceniczne. Pończoch nie ruszył.

— Spójrz na siebie — polecił Krzysztof, odrywając się od jej ust.

W ciemnym oknie zobaczyła swoje odbicie: rozczochrane włosy, rozchylone usta, oczy błyszczące czymś, czego nie potrafiła nazwać. Za plecami stał wciąż ubrany Piotr i uśmiechał się znacząco. Przed nią Krzysztof zaczął się rozbierać równie powoli, jak przed chwilą rozbierano ją.

— Piękna. — Piotr przesunął palcami po plecach i odgarnął włosy, odsłaniając kark. — Ale jeszcze za dużo na sobie masz.

Rozpiął biustonosz jednym ruchem. Materiał obluzował się i opadł na podłogę, odsłaniając piersi. Instynktownie zasłoniła się dłońmi, lecz Krzysztof chwycił ją za nadgarstki, opuścił jej ręce i przytrzymał.

— Nie — powiedział spokojnie, jakby uczył dziecko. — Nie chowaj się. Nie przed nami. Nie teraz.

Twarz płonęła ze wstydu. Stała przed dwoma mężczyznami w samych stringach i pończochach, w sali projektowej, gdzie jeszcze wczoraj omawiali budżety i harmonogramy. To było surrealistyczne, obsceniczne, niemożliwe. A jednak działo się naprawdę. Sutki stwardniały pod ich spojrzeniami, reagując na chłód i na coś głębszego — świadomość, że jest oglądana i pożądana.

Krzysztof zwolnił uścisk. Nie podniosła rąk; pozwalała im patrzeć. Piotr obchodził ją powoli, jakby oceniał dzieło sztuki. Przesunął dłoń wzdłuż kręgosłupa, ku dołowi pleców, a następnie zatrzymał na pośladkach, ściskając, ważąc.

— Odwrócisz się dla mnie? — Zabrzmiało to jak polecenie. — Chcę cię obejrzeć całą.

Spojrzała na Krzysztofa, szukając pozwolenia, potwierdzenia, że to dzieje się naprawdę. Uśmiechnął się z niezmiennym spokojem i skinął głową.

Odwróciła się. Z bliska widziała twarz Piotra i oczy błyszczące pożądaniem. W odbiciu okna dostrzegła też dyrektora, który nadal się rozbierał, odsłaniając klatkę piersiową pokrytą siwymi włosami i brzuch. Nie miał już młodzieńczej sylwetki, lecz wciąż wyglądał na silnego.

Krzysztof przysunął sobie krzesło i usiadł.

— Na kolana — polecił, a jego głos nie znosił sprzeciwu.

Spojrzała na niego przez ramię. Powinna odmówić. Powinna…

Odwróciła się i uklękła na zimnej podłodze. Krzysztof siedział przed nią, już nagi. Jego członek był twardy, duży, ciemny, z żyłami wystającymi wzdłuż trzonu. Piotr stał z boku i rozbierał się z nonszalancją, zupełnie obojętny na upokorzenie, które przeżywała.

Właśnie bezradność, brak kontroli sprawiały, że czuła kolejną falę wilgoci między udami. Była dla nich obiektem, zabawką, narzędziem przyjemności. Im wyraźniej to sobie uświadamiała, tym mocniej ją to podniecało.

— Spójrz na mnie. — Krzysztof ujął ją za podbródek, zmuszając do podniesienia głowy. — Nie na podłogę. Na mnie.

Podniosła wzrok. Dostrzegła triumf i pewność, ale także podziw, pożądanie, uwielbienie. Była czymś więcej niż narzędziem — zdobyczą. Ta myśl sprawiła, że poczuła się… piękna. Pożądana. Potężna w swojej bezradności.

— Otwórz usta — polecił.

Opuściła wzrok na członek, na kroplę wilgoci na główce, na pulsowanie.

Otworzyła usta. Piotr, teraz również nagi, stał z boku i położył dłoń na jej głowie, prowadząc ruchy, wyznaczając tempo. Krzysztof wszedł powoli, centymetr po centymetrze, pozwalając przyzwyczaić się do smaku, rozmiaru, do myśli, że to się dzieje.

— Tak — jęknął, odchylając głowę. — Tak właśnie. Poczuj to.

Ssała, krążąc językiem wokół główki i zaciskając usta na trzonie. Wiedziała, że jest w tym dobra, lecz z Pawłem nigdy nie robiła tego tak ochoczo. Przy narzeczonym był to obowiązek, gest miłości. Tutaj czuła się dzika, głodna, pozbawiona hamulców. Z każdą chwilą coraz bardziej obca samej sobie.

Piotr przesunął dłoń z jej głowy na piersi. Ściskał je, drażnił sutki, a potem sięgnął niżej, na brzuch, biodra, stringi. Odsunął materiał na bok i dotknął wilgoci, której nie potrafiła ukryć.

— Tak bardzo tego chce — mruknął do Krzysztofa, jakby jej nie było w pokoju. — Sam zobacz.

Dyrektor otworzył oczy. Spojrzał z góry na usta zaciśnięte na członku i wilgotne, błagalne oczy Natalii. Uśmiechnął się, tym razem zdradzając coś dzikszego, mniej kontrolowanego.

— Widzę. I zaraz dostanie więcej.

Piotr nie czekał na zgodę. Ujął Natalię pod ramiona, podniósł z klęczek i poprowadził do stołu konferencyjnego z pewnością kogoś, kto dobrze znał tę salę. Krzysztof mruknął z niezadowoleniem, ale nie zaprotestował.

— Nie tak szybko — powiedział Piotr.

Ściągnął z niej stringi, odrzucił je na podłogę, a potem posadził ją na blacie i ułożył na plecach.

— Chcę cię poczuć.

— Nie — wyszeptała błagalnie.

Piotr stanął między rozchylonymi udami, a Krzysztof podszedł z boku, nadal z twardym, gotowym członkiem. Została uwięziona między nimi na konferencyjnym blacie.

— Popatrz na mnie — szepnął Piotr, wchodząc w nią jednym płynnym ruchem.

Stłumiła krzyk, zagryzając wargę. Był inny niż Marek, inny niż Paweł; wypełniał ją głębiej, bardziej stanowczo. Zacisnęła palce na krawędzi stołu, a on zaczął poruszać się rytmicznie, bez litości.

— Tak dobrze — jęknął, chwytając ją za biodra. — Tak ciasno. Tak gorąco.

Krzysztof stanął przy drugim końcu stołu. Delikatnie uniósł głowę Natalii i zbliżył członek do ust. Nie musiał prosić. Przyjęła go i zaczęła ssać w rytm pchnięć Piotra.

Blat drżał, dokumenty zsuwały się na podłogę. Wypełniona z obu stron, rozdarta między dwoma mężczyznami, Natalia nie potrafiła zebrać myśli. Czuła się tylko ciałem, narzędziem ich przyjemności.

A jednak w tej całkowitej utracie siebie odnalazła coś nieoczekiwanego — wolność od decyzji, od odpowiedzialności, od bycia dobrą dziewczyną, wierną narzeczoną, poważną menedżerką. Została sama rozkosz.

Piotr przyspieszył i zacisnął palce na jej biodrach, zostawiając ślady. Krzysztof poruszał się w ustach coraz głębiej, coraz szybciej, oddychając urywanie. Czuła, że zbliża się do krawędzi, że coś w niej pęka, że zaraz…

Piotr doszedł pierwszy. Nie jęknął — wciągnął powietrze przez zęby i znieruchomiał w niej, przyciskając jej biodra do blatu tak mocno, że przez moment nie mogła nabrać tchu. To wystarczyło. Orgazm był gwałtowny, niekontrolowany, jakby rozrywał ją od środka.

Widząc to, Krzysztof wysunął się z ust i zacisnął dłoń wokół własnego członka, poruszając nią szybko, stanowczo. Doszedł na piersi i brzuch Natalii, zostawiając białe ślady na skórze — znak własności, znak poddania.

Potem została już tylko cisza i monotonny szum wentylacji, którego wcześniej nie słyszała.

Leżała na stole, rozpostarta, użyta, pokryta ich ciepłem. Patrzyła w sufit, w światło świetlówek, teraz zbyt jasne, zbyt ostre. Łzy znów napłynęły do oczu. Miała wrażenie, że coś w niej się zmieniło, że przekroczyła punkt, z którego nie ma powrotu.

Piotr pocałował ją w czoło — niemal czule — i zaczął się ubierać. Krzysztof, już w spodniach, podał chusteczkę z miną kogoś, kto wyświadcza drobną, codzienną uprzejmość.

— Nagranie zostanie usunięte — powiedział, zapinając mankiet. — Zgodnie z ustaleniami.

Nie odpowiedziała. Wpatrzona w sufit, próbowała zebrać myśli rozsypane jak dokumenty na podłodze. Nikt nie odwrócił do niej ekranu. Nikt nie pokazał, jak kasuje plik.

— Do zobaczenia w poniedziałek, Natalio — dodał Piotr, wychodząc. — I może… nie zakładaj już takich stringów. Trudno się w nich pracuje.

Drzwi zamknęły się za nimi. Została na stole w samych pończochach, samotna w miejscu, z którym wiązała pracę, karierę, życie.

Powoli usiadła, zeszła ze stołu i zaczęła zbierać ubrania. Myśli wciąż nie potrafiła uporządkować.

Telefon zabrzęczał. Paweł. Kocham cię. Wracasz już?

Przez łzy spojrzała na ekran. Nie płakała z żalu. Rozpacz mieszała się z poczuciem wyzwolenia i czymś jeszcze, czego nie umiała nazwać.

Odpisała: „Zaraz. Muszę jeszcze dokończyć”.

Kłamała. Po raz kolejny, ale w głębi duszy wiedziała, że to nie ostatni raz. Że teraz, gdy przekroczyła tę granicę, gdy odkryła tę część siebie, nie będzie mogła przestać.

Że w poniedziałek, gdy zobaczy Marka, Piotra, Krzysztofa, nie będzie mogła udawać, że nic się nie stało.

Że nigdy się nie dowie, czy nagranie naprawdę zniknęło — i że oni doskonale o tym wiedzą.

Że już nie jest tą samą Natalią, która weszła do tego biura w tamten poniedziałek rano.

Że ta Natalia, ta nowa, ta dzika, ta poddana, ta wolna — ona już tu zostanie.