Rozdział (VI) - Kolejny wieczór w mieszkaniu Macieja Piotra Przybyszewskiego
21 listopada 2026
Akademia
16 min
Poniższy tekst znajduje się w poczekalni!
9 czerwca 2026 roku
19:50
Przez kilka sekund wpatrywałam się w ekran telefonu, na którym wciąż widniała ostatnia wiadomość od Macieja.
Nie spiesz się, kochanie. Około dwudziestej pierwszej będzie idealnie. Czekam na Ciebie. Kocham Cię.
Uśmiechnęłam się, po czym odłożyłam telefon na stolik.
Jeszcze poprzedniego wieczoru siedziałam w jego mieszkaniu, jadłam przygotowaną przez niego kolację i zastanawiałam się, jak wiele może zmienić kilka godzin spędzonych z ukochaną osobą. Rano obudziłam się w jego łóżku, a później wróciłam do swoich obowiązków. Dzień minął mi na rozmowach, podejmowaniu decyzji i pilnowaniu spraw akademii. Teraz znowu miałam przed sobą perspektywę spotkania z Maciejem.
Tym razem jednak coś było inaczej.
Nie chodziło o to, że nie cieszyłam się na jego widok. Przeciwnie. Cieszyłam się tak samo mocno, może nawet bardziej, bo poprzedni wieczór przypomniał mi, jak bardzo brakowało mi jego codziennej obecności. A jednak, kiedy pomyślałam o drodze do jego mieszkania, o znajomym budynku i o chwili, w której otworzy mi drzwi, poczułam dziwne wrażenie.
Jakbym już to wszystko przeżywała.
Nie było to zwykłe wspomnienie. Pamiętałam przecież doskonale wczorajszy wieczór. Pamiętałam jego głos, uśmiech, sposób, w jaki obejmował mnie w przedpokoju. Mimo to wyobrażenie dzisiejszego spotkania miało w sobie coś osobliwie znajomego. Jakby moje myśli wyprzedzały wydarzenia i pokazywały mi obrazy, które dopiero miały się urzeczywistnić.
— Natalia, spokojnie — powiedziałam sama do siebie.
Wstałam z kanapy i ruszyłam w stronę sypialni.
Nie zamierzałam pozwolić, żeby dziwne uczucie odebrało mi radość z wieczoru.
20:02
W łazience wzięłam szybki prysznic. Ciepła woda spłukała ze mnie zmęczenie po całym dniu, a ja przez chwilę stałam pod jej strumieniem z zamkniętymi oczami. Nie musiałam już niczego planować ani rozwiązywać. Przynajmniej przez kilka najbliższych godzin.
Kiedy wyszłam, owinęłam się ręcznikiem i wróciłam do sypialni. Otworzyłam szafę, przesuwając wieszaki w poszukiwaniu odpowiedniego ubrania.
Wczoraj wybrałam czarną sukienkę, wysokie obcasy i elegancką biżuterię. Dzisiaj nie chciałam wyglądać tak samo. Nie dlatego, że Maciej mógłby zwrócić uwagę na powtórzenie stroju, ale dlatego, że sama miałam ochotę na coś innego.
Wybrałam ciemnogranatową sukienkę o prostym kroju, sięgającą nieco powyżej kolan. Miała delikatnie zaznaczoną talię i długie rękawy, które można było lekko podwinąć. Do niej dobrałam czarne czółenka na średnim obcasie oraz niewielką torebkę.
Bielizna była elegancka, ale wygodna. Nie potrzebowałam dzisiaj całego zestawu dodatków, który przygotowałam poprzedniego wieczoru. Chciałam czuć się swobodnie.
Włosy wysuszyłam i ułożyłam w luźne fale. Makijaż zrobiłam nieco delikatniejszy niż wczoraj. Podkreśliłam oczy, nałożyłam odrobinę różu na policzki i wybrałam szminkę w odcieniu zgaszonej czerwieni.
Na koniec sięgnęłam po perfumy.
Kiedy rozpylona mgiełka osiadła na skórze, przez moment poczułam znajomy zapach jaśminu, wanilii i białego piżma. Wczoraj również użyłam perfum przed wyjściem do Macieja.
Zatrzymałam się przed lustrem.
Znowu to samo wrażenie.
Przez ułamek sekundy miałam poczucie, że stoję dokładnie w tym samym miejscu, w podobnym świetle, z telefonem leżącym na komodzie i torebką przygotowaną do wyjścia. Tyle że przecież to nie był wczorajszy wieczór. Sukienka była inna, makijaż również, a za oknem panował kolejny czerwcowy wieczór.
Pokręciłam głową z lekkim uśmiechem.
— Chyba naprawdę potrzebuję odpoczynku.
Wzięłam torebkę, sprawdziłam, czy mam telefon, klucze i portfel, a następnie zgasiłam światło.
20:24
Przed wyjściem jeszcze raz spojrzałam na telefon. Nie było żadnej nowej wiadomości od Macieja. Nie oczekiwałam jej. Wiedział, że zamierzam przyjechać, a ja wiedziałam, że przygotowuje kolację.
Zamówiłam taksówkę.
Tym razem nie czułam potrzeby zastanawiania się, czy powinnam pojechać własnym samochodem. Chciałam móc wypić z Maciejem kieliszek wina, jeśli oboje będziemy mieli na to ochotę. Poza tym perspektywa pozostania u niego na noc nie była już żadną niespodzianką.
Kiedy czekałam na samochód, spojrzałam w stronę ogrodu. Powietrze było ciepłe, a na niebie wciąż utrzymywała się resztka wieczornego światła. W oddali słyszałam rozmowy i odgłosy przejeżdżających samochodów.
Wczoraj o tej porze również czekałam na taksówkę.
Ta myśl wywołała u mnie cichy śmiech.
— Déjà vu — mruknęłam.
Tym razem powiedziałam to na głos.
Nie wiedziałam, dlaczego tak mocno zwracam uwagę na podobieństwa między oboma wieczorami. Być może dlatego, że poprzedniego dnia wydarzyło się coś, czego naprawdę potrzebowałam. Bliskość Macieja, jego troska i zwyczajna obecność sprawiły, że poczułam się bezpiecznie. Dzisiejszy wieczór miał być kontynuacją tego dobrego nastroju, ale nie jego kopią.
20:38
Taksówka podjechała pod wejście.
Za kierownicą siedział mężczyzna w średnim wieku, o krótko przystrzyżonych, ciemnych włosach. Otworzył mi drzwi i przywitał się po hiszpańsku.
— Buenas noches.
— Buenas noches — odpowiedziałam, zajmując miejsce.
— Dokąd jedziemy?
Podałam adres mieszkania Macieja.
— Oczywiście — odparł, wprowadzając dane do nawigacji.
Ruszyliśmy.
Przez chwilę obserwowałam mijane ulice. Niebo robiło się coraz ciemniejsze, a witryny sklepów i restauracji rozświetlały chodniki. Przy jednym z lokali kilka osób siedziało na zewnątrz, rozmawiając przy stoliku. Ktoś prowadził psa, inna kobieta rozmawiała przez telefon, a młoda para szła powoli, trzymając się za ręce.
— Spokojny wieczór? — zapytał kierowca, spoglądając na mnie w lusterku.
— Mam taką nadzieję — odparłam.
— Po pracy?
— Tak. Prowadzę akademię tenisową, więc ostatnio mam sporo obowiązków.
— To pewnie niełatwe zajęcie.
— Bywa wymagające. Szczególnie kiedy zawodnicy startują w ważnych turniejach.
— Sama gra pani w tenisa?
Uśmiechnęłam się.
— Kiedyś grałam zawodowo.
— Naprawdę? To ciekawe. A teraz już tylko prowadzi pani akademię?
— Teraz przede wszystkim nią zarządzam. Ale tenis wciąż jest częścią mojego życia.
— W takim razie życzę pani spokojnego wieczoru. Po takiej pracy należy się odpoczynek.
— Dziękuję. Właśnie na to liczę.
Oparłam głowę o zagłówek.
Właściwie rozmowa z kierowcą przypominała tę z poprzedniego wieczoru. Znowu ktoś pytał mnie o pracę, znowu opowiadałam o akademii, znowu jechałam pod ten sam adres. Nawet światła na skrzyżowaniu, przy którym zatrzymaliśmy się na czerwonym, wydawały mi się znajome.
Poczułam delikatny dreszcz.
To było dziwne, ale nie nieprzyjemne. Bardziej przypominało oglądanie filmu, którego zakończenie znałam, choć nie pamiętałam wszystkich scen.
Wyjęłam telefon i sprawdziłam godzinę.
20:54.
Do Macieja powinnam dotrzeć za kilka minut.
21:01
— Jesteśmy na miejscu — oznajmił kierowca.
Zapłaciłam za kurs, podziękowałam i wysiadłam.
Budynek wyglądał dokładnie tak samo jak poprzedniego wieczoru. Te same oświetlone okna, ta sama brama wejściowa i ta sama niewielka roślina stojąca przy drzwiach. Zatrzymałam się na chodniku, trzymając torebkę w dłoni.
Wczoraj również stałam tutaj.
Wczoraj również wyjęłam telefon.
Wczoraj również napisałam do Macieja, że jestem już na miejscu.
Przez chwilę miałam wrażenie, że zaraz zobaczę na ekranie dokładnie tę samą wiadomość, którą otrzymałam poprzedniego dnia.
Otworzyłam rozmowę.
Nie musiałam niczego pisać. Maciej sam wysłał mi wiadomość kilka minut wcześniej.
Kolacja prawie gotowa. Mam nadzieję, że jesteś głodna. Czekam na Ciebie.
Uśmiechnęłam się.
Ja:Jestem już pod budynkiem. Zaraz będę.
Odpowiedź pojawiła się szybko.
Drzwi będą otwarte. Do zobaczenia za chwilę, kochanie.
Schowałam telefon.
Tym razem nie zastanawiałam się już nad tym, czy to déjà vu, czy zwykły zbieg okoliczności. Ruszyłam w stronę wejścia.
21:08
Weszłam do budynku i skierowałam się do windy. W lustrze na jej ścianie zobaczyłam swoje odbicie. Poprawiłam włosy, wygładziłam materiał sukienki i spojrzałam na własną twarz.
Wyglądałam na spokojniejszą niż poprzedniego wieczoru.
Może dlatego, że nie musiałam już zastanawiać się, jak będzie wyglądało nasze spotkanie. Wiedziałam, że Maciej będzie na mnie czekał. Wiedziałam, że przywita mnie uśmiechem, że obejmie mnie i pocałuje. Wiedziałam, że w mieszkaniu będzie ciepło, a z kuchni będzie dochodził zapach przygotowanej kolacji.
Wiedziałam też, że nie muszę udawać przed nim, że jestem mniej zmęczona, niż naprawdę byłam.
Winda zatrzymała się na właściwym piętrze.
Wysiadłam i ruszyłam korytarzem.
Drzwi do mieszkania były uchylone.
Zatrzymałam się na moment.
To właśnie ten widok sprawił, że wrażenie powtórzenia wróciło ze zdwojoną siłą. Wczoraj stałam dokładnie w tym samym miejscu. Wczoraj również położyłam dłoń na klamce, zanim weszłam do środka.
Tyle że dzisiaj wiedziałam, co znajduje się za drzwiami.
— Maciej? — zawołałam cicho.
— Wchodź, kochanie!
Otworzyłam drzwi.
21:10
Maciej stał w salonie, niedaleko wejścia do jadalni. Miał na sobie jasnoszarą koszulkę polo i ciemne spodnie. Rękawy miał lekko podwinięte, a włosy wyglądały tak, jakby kilka razy przeczesywał je dłonią.
Na mój widok uśmiechnął się szeroko.
— Cześć, piękna.
— Cześć, kochanie.
Podszedł do mnie i objął mnie w talii. Przyciągnął mnie do siebie, a ja położyłam dłonie na jego ramionach. Pocałował mnie najpierw delikatnie, a potem jeszcze raz, nieco dłużej.
— Dobrze, że jesteś — powiedział.
— Przecież obiecałam, że przyjadę.
— Wiem. Ale i tak dobrze cię widzieć.
Przytuliłam się do niego.
Jego zapach, ciepło ciała i znajomy sposób, w jaki obejmował mnie ramieniem, natychmiast przywołały wspomnienie poprzedniego wieczoru. Przez chwilę poczułam się tak, jakbym wróciła do tej samej sceny. Jednak tym razem nie było w tym niepewności ani długiej przerwy w naszej bliskości. Była za to zwyczajna, przyjemna swoboda.
— Ładnie wyglądasz — powiedział, odsuwając się odrobinę.
— Dziękuję. Ty też całkiem nieźle.
— Całkiem nieźle? Tylko tyle?
— Nie chciałam, żebyś za bardzo się przyzwyczaił do komplementów.
Roześmiał się.
— Za późno. Już się przyzwyczaiłem.
Pocałowałam go w policzek.
— Jak minął ci dzień?
— Intensywnie. Trochę pracy, kilka rozmów, przygotowanie materiałów na kolejne dni. Ale teraz już nie chcę o tym myśleć.
— Doskonale cię rozumiem.
Maciej spojrzał na mnie uważniej.
— Ty też miałaś ciężki dzień?
— Tak, Napisałam dość długi. Dużo spraw związanych z akademią. I wciąż czekam na odpowiedź w sprawie Cori.
— Do Briana?
Skinęłam głową.
— Tak. W sprawie dzikiej karty dla Cori na Wimbledon. Na razie cisza.
— Może potrzebuje trochę czasu.
— Wiem. Nie chcę go ponaglać, ale zależy mi, żeby sprawa ruszyła do przodu.
Maciej przesunął dłonią po moim ramieniu.
— Zrobiłaś już to, co mogłaś. Teraz musisz dać temu chwilę.
— Wiem, tylko nie jest to moja najmocniejsza strona.
— Zauważyłem.
Spojrzałam na niego z udawanym oburzeniem.
— Naprawdę?
— Kochanie, potrafisz sprawdzić telefon piętnaście razy w ciągu dziesięciu minut, kiedy czekasz na ważną wiadomość.
— To przesada.
— Dwanaście razy?
Zaśmiałam się i lekko uderzyłam go dłonią w ramię.
— Jesteś niemożliwy.
— Ale mnie lubisz.
— Niestety bardzo.
— To najważniejsze.
Pocałował mnie w czoło, po czym odebrał ode mnie torebkę i położył ją na komodzie.
— Chodź. Kolacja czeka.
21:17
Weszliśmy do salonu połączonego z jadalnią.
Zatrzymałam się przy wejściu.
Na stole stały dwa talerze, kieliszki i niewielki wazon z kilkoma jasnymi kwiatami. Obok znajdowała się butelka wody i karafka z napojem. Światło lamp było ciepłe, a w pomieszczeniu unosił się zapach jedzenia.
Wszystko wyglądało przyjemnie, ale inaczej niż wczoraj.
Wczoraj stół był przygotowany bardziej elegancko, a kolacja z krewetkami miała niemal odświętny charakter. Dzisiaj atmosfera była swobodniejsza. Nie było w niej niczego, co sugerowałoby, że Maciej chciał za wszelką cenę powtórzyć poprzedni wieczór.
I właśnie to mi się podobało.
— Przygotowałeś to wszystko sam? — zapytałam.
— Tak. Zgodnie z obietnicą.
— Pamiętam, że mówiłeś o makaronie, warzywach i kurczaku.
— Dokładnie. Makaron z kurczakiem, cukinią, papryką i pomidorami. Do tego trochę ziół. Nie chciałem robić niczego zbyt ciężkiego.
— Pachnie wspaniale.
— Mam nadzieję, że będzie równie dobrze smakowało.
Podszedł do mnie i odsunął krzesło.
— Proszę, pani Morgan.
— Dziękuję, panie Przybyszewski.
— Cała przyjemność po mojej stronie.
Usiadłam, a on zajął miejsce naprzeciwko mnie.
Przez chwilę patrzyłam na stół. Potem na niego.
— Co? — zapytał, zauważając moje spojrzenie.
— Nic.
— Natalia.
— Naprawdę nic. Po prostu przypomniał mi się wczorajszy wieczór.
Uśmiechnął się.
— Mnie też.
— Dzisiaj wszystko wydaje mi się znajome. Droga tutaj, wejście do budynku, korytarz, nawet to, jak otworzyłam drzwi.
— To chyba dobrze. Możesz już czuć się tutaj jak u siebie.
— Może właśnie dlatego mam takie dziwne wrażenie.
— Jakie?
Zawahałam się.
— Jakbym przeżywała ten sam wieczór drugi raz. Takie déjà vu.
Maciej uśmiechnął się lekko.
— Może po prostu dobrze zapamiętałaś wczoraj.
— To możliwe. Ale przez kilka chwil miałam wrażenie, że wiem, co wydarzy się za moment.
— W takim razie spróbuj przewidzieć, co zrobię teraz.
Uniósł widelec, po czym spojrzał na mnie z powagą.
— Zamierzam podać ci kolację.
Roześmiałam się.
— Niestety, nie jestem jasnowidzem.
— Szkoda. Mógłbym wtedy zapytać, czy moje danie ci zasmakuje.
— To akurat mogę przewidzieć bez żadnych nadzwyczajnych zdolności.
— Czyli?
— Będzie mi smakowało, bo przygotowałeś je sam.
Na jego twarzy pojawił się zadowolony uśmiech.
— W takim razie mogę uznać, że wieczór już jest udany.
21:25
Maciej przyniósł jedzenie i postawił przede mną talerz. Porcja wyglądała apetycznie. Makaron był wymieszany z kawałkami kurczaka i warzywami, a całość posypana świeżymi ziołami.
Spróbowałam pierwszego kęsa.
— I jak? — zapytał natychmiast.
Przełknęłam i spojrzałam na niego.
— Bardzo dobre.
— Naprawdę?
— Tak. Kurczak jest soczysty, warzywa nie są rozgotowane, a przyprawy dobrze się komponują.
— Czyli zdałem egzamin?
— Zdecydowanie.
— Dobrze. Obawiałem się, że będę musiał zamówić coś na wynos.
— Nie miałabym nic przeciwko, ale przyznaję, że wolę twoją wersję.
Zaczęliśmy jeść, rozmawiając o mniej istotnych sprawach. Maciej opowiedział mi o zabawnej sytuacji z pracy, kiedy jeden z rozmówców pomylił nazwiska dwóch zawodników. Ja opowiedziałam mu o drobnym zamieszaniu organizacyjnym w akademii i o tym, jak Elena musiała pomóc rozwiązać problem z harmonogramem.
— Czyli nawet dzisiaj nie udało ci się całkowicie uciec od akademii — zauważył.
— Nie mogę przecież wyłączyć myślenia o niej jednym przyciskiem.
— A szkoda. Przydałby ci się taki przycisk.
— Tobie również. Szczególnie kiedy wracasz po całym dniu pracy.
— Może powinniśmy kupić sobie po jednym.
— Dwa przyciski do wyłączania obowiązków?
— Dokładnie. Wieczorem naciskamy i przez kilka godzin nie istnieje ani akademia, ani redakcja, ani transmisje.
— Brzmi kusząco.
— A potem rano możemy wrócić do rzeczywistości.
— Tylko nie za wcześnie.
— Postaram się.
Spojrzałam na niego z uśmiechem.
Wczoraj rozmawialiśmy o mojej pracy, o Cori i o turnieju. Dzisiaj również pojawiły się te tematy, ale nie zajmowały całego wieczoru. Nie musieliśmy opowiadać sobie wszystkiego od początku. Część spraw znaliśmy już z wiadomości i wcześniejszych rozmów. Dzięki temu mogliśmy skupić się na tym, co działo się między nami.
Maciej sięgnął po kieliszek.
— Za spokojny wieczór — powiedział.
Uniósł swój kieliszek, a ja zrobiłam to samo.
— Za spokojny wieczór.
Delikatnie stuknęliśmy się szkłem.
— I za to, że znowu jesteś tutaj — dodał.
— Za to, że znowu jestem tutaj.
Wypiłam niewielki łyk.
Przez moment patrzyliśmy na siebie w ciszy.
Nie potrzebowałam wtedy żadnych wielkich słów. Wystarczała mi świadomość, że mogę siedzieć naprzeciwko niego, słuchać jego głosu i obserwować, jak uśmiecha się przy kolejnej opowiadanej historii.
22:06
Po kolacji Maciej zebrał talerze.
— Zostaw, pomogę ci — zaproponowałam.
— Nie musisz.
— Wiem, że nie muszę. Ale mogę.
— W takim razie możesz zabrać kieliszki.
Wstałam i zebrałam naczynia ze stołu. Poszliśmy razem do kuchni. Maciej włożył talerze do zmywarki, a ja odstawiłam kieliszki na blat.
— Wczoraj też sprzątałeś po kolacji — zauważyłam.
— A ty wczoraj też próbowałaś mi pomagać.
— Czyli znowu powtarzamy scenariusz?
— Niezupełnie. Dzisiaj pozwoliłem ci zabrać kieliszki.
— Ogromny postęp.
— Staram się urozmaicać nasze życie.
Zaśmiałam się.
Stanęłam obok niego, opierając biodro o blat.
— Wiesz, co jest najdziwniejsze?
— Co takiego?
— Że wczoraj, kiedy przyjechałam, miałam wrażenie, jakbym wracała do czegoś, na co bardzo długo czekałam. A dzisiaj, kiedy weszłam do środka, poczułam się tak, jakbym wróciła do miejsca, które już dobrze znam.
Maciej odłożył ostatni talerz i spojrzał na mnie.
— Może dlatego, że nie musisz już się zastanawiać, czy jesteś tu mile widziana.
— Nigdy się nad tym nie zastanawiałam.
— Wiem. Ale chciałem to powiedzieć.
Podeszłam bliżej.
— Czuję się tutaj dobrze.
— To najważniejsze.
Objął mnie ramieniem, a ja oparłam głowę na jego klatce piersiowej.
Przez chwilę słuchaliśmy cichego szumu zmywarki. Potem Maciej pocałował mnie w czubek głowy.
— Zmęczona?
— Trochę.
— Możemy usiąść. Włączymy coś albo po prostu porozmawiamy.
— Wolałabym na razie po prostu pobyć z tobą.
— To akurat potrafię zorganizować.
22:18
Przeszliśmy do salonu. Maciej usiadł na kanapie, a ja zajęłam miejsce obok niego. Przyciągnął mnie do siebie i objął ramieniem.
Na stoliku stała szklanka wody, pilot i telefon. Za oknem było już ciemno, a światła pobliskich budynków odbijały się w szybie.
— Włączymy coś? — zapytał.
— Możemy, ale nie musi to być nic konkretnego.
— Czyli mam wybrać?
— Tak.
Sięgnął po pilot i uruchomił telewizor. Przez chwilę przeglądał dostępne propozycje, aż w końcu wybrał spokojny film.
Nie skupiałam się jednak na ekranie.
Myślałam o tym, jak bardzo zmieniło się moje samopoczucie w ciągu ostatnich dwóch wieczorów. Wczoraj przyjechałam do niego z ogromną tęsknotą, niepewnością i pragnieniem, żeby choć na chwilę odsunąć od siebie wszystkie obowiązki. Dzisiaj przyjechałam z podobną tęsknotą, ale już bez tej samej niepewności.
Miałam poczucie, że wczorajszy wieczór nie był odosobnioną chwilą, lecz początkiem czegoś, co możemy kontynuować. Nie musieliśmy za każdym razem od nowa odnajdywać się w swojej obecności.
— O czym myślisz? — zapytał Maciej.
Odwróciłam głowę w jego stronę.
— O nas.
— To brzmi poważnie.
— Nie martw się. To nic złego.
— W takim razie chętnie posłucham.
Przesunęłam dłonią po jego przedramieniu.
— Pomyślałam, że wczoraj bardzo brakowało mi takiego zwykłego wieczoru. A dzisiaj, kiedy siedzę tutaj z tobą, mam wrażenie, że wreszcie odzyskuję coś, czego ostatnio nie miałam.
— Czas?
— Czas i spokój. Możliwość bycia z tobą bez patrzenia na zegarek.
Maciej pocałował mnie w skroń.
— Możemy częściej tak robić.
— Chciałabym.
— Nie zawsze będziemy mieli tyle wolnego czasu, ale możemy próbować.
— Wiem.
— I nie musisz czekać, aż będę miał idealnie wolny wieczór. Możesz po prostu przyjechać.
Uśmiechnęłam się.
— Właśnie to zrobiłam.
— I bardzo dobrze.
Przytuliłam się mocniej.
Wtedy ponownie wróciło do mnie wspomnienie poprzedniego wieczoru. Wczoraj siedzieliśmy w podobny sposób, w podobnym miejscu, przy przygaszonym świetle. Pamiętałam, jak Maciej obejmował mnie ramieniem i jak stopniowo przestawałam myśleć o wszystkim, co czekało na mnie następnego dnia.
Dzisiaj było podobnie, ale jednak inaczej.
Wczoraj odzyskiwałam bliskość po długiej rozłące. Dzisiaj zaczynałam rozumieć, że nie muszę za każdym razem traktować tych chwil jak czegoś wyjątkowego i niepowtarzalnego. Mogą stać się częścią naszego życia.
Może właśnie dlatego tak silnie odczuwałam déjà vu.
Nie dlatego, że wieczór powtarzał się dokładnie. Raczej dlatego, że niektóre gesty, spojrzenia i emocje układały się w znajomy wzór, który dawał mi poczucie bezpieczeństwa.
23:02
Film dobiegł końca, choć żadne z nas nie potrafiło powiedzieć, o czym dokładnie opowiadał.
Maciej wyłączył telewizor i odłożył pilot.
— Chyba nie był zbyt interesujący — stwierdził.
— Nie zauważyłam.
— Ja też nie.
Spojrzałam na niego z rozbawieniem.
— To po co go włączyliśmy?
— Żeby mieć coś w tle.
— Bardzo rozsądne.
Przesunął dłonią po moich włosach.
— Chcesz jeszcze coś do picia?
— Nie, dziękuję.
— Jesteś pewna?
— Tak.
Przez chwilę siedzieliśmy w ciszy. Potem Maciej spojrzał na mnie z czułością.
— Cieszę się, że przyjechałaś.
— Ja też się cieszę.
— Zostajesz dzisiaj?
Uśmiechnęłam się.
— Jeśli nadal mogę.
— Natalia, przecież wiesz, że możesz.
— W takim razie zostaję.
— Dobrze.
Pocałował mnie delikatnie. Odpowiedziałam na pocałunek, obejmując go za szyję. Kiedy się odsunęliśmy, przez moment patrzyliśmy sobie w oczy.
Nie było pośpiechu. Nie musieliśmy niczego udowadniać ani planować. Mogliśmy po prostu cieszyć się tym, że jesteśmy razem.
Wstałam z kanapy i poprawiłam sukienkę. Maciej również się podniósł.
— Chodź — powiedział cicho.
— Dokąd?
Uśmiechnął się.
— Myślę, że dobrze wiesz.
Spojrzałam na niego z uśmiechem.
I wtedy znowu poczułam znajomość tej chwili. Wczoraj również staliśmy razem w salonie, również patrzyliśmy na siebie w ten sposób. Ale dzisiaj nie miałam wrażenia, że wracam do początku. Miałam wrażenie, że idę dalej.
Podeszłam do niego, wsunęłam dłoń w jego dłoń i spojrzałam mu w oczy.
Wzięłam Macieja za rękę i poszliśmy w stronę sypialni.
Kocur2527
Jak Ci się podobało?