#466

Między pogardą, zazdrością a miejscem, którego nikt nie rozumie

Przez lata żyłem w przekonaniu, że doskonale wiem, czego pragnę… Kogo pragnę. Czułem, że jestem po prostu gejem. Pedałem. Lubiłem to określenie - pedał. Miałem swój bardzo specyficzny, ukryty świat, w którym czułem się bezpiecznie, bo znałem jego zasady. Moją heroiną w bezpiecznych dawkach byli starsi, żonaci faceci. Z pełnym przekonaniem deklarowali się jako heteroseksualni, na co dzień ojcowie rodzin i kochający mężowie swoich żon. Kiedy się spotykaliśmy, ja wchodziłem w rolę całkowicie uległą. Uwielbiałem się z nimi spotykać i uprawiać seks, będąc w pełni przebranym za kobietę. Kręciło mnie, kiedy ta dominacja przybierała fizyczny wymiar – uwielbiałem, gdy facet mnie wiązał, całkowicie odbierając mi możliwość ruchu. A kiedy towarzyszyła temu przemoc psychiczna, byłem bliski obłędu.

Ten sam obłędny mechanizm dopada mnie w pracy. Kiedy jestem na porannym spotkaniu z kolegami, widzę ich idealnie skrojone garnitury, a mój wzrok ląduje na połyskujących na ich dłoniach obrączkach. Czasami sprowadzam dyskusję na temat, w którym mają nade mną przewagę, mogą się przechwalać i udowadniać, że są ode mnie lepsi. Nikt nie wie, jak potwornie wyczerpujące jest codzienne nakładanie na siebie maski normalnego faceta, kiedy w środku wszystko domaga się uległości. Moja seksualność z bycia wprost określonym pedałem zrobiła się przerażająco płynna. Kiedyś chciałem się z tego leczyć, ale kilku psychiatrów, u których byłem, powiedzieli, że to normalne.

Ta potrzeba bycia zdominowanym przez prawdziwą, nieznoszącą sprzeciwu męskość doprowadziła mnie do największego paradoksu w moim życiu. Z jednej strony całe życie byłem w środowisku gejowskim, z drugiej – mam rosnącą, niemal obsesyjną fascynację prawą stroną sceny politycznej. Prawicowi, skrajnie konserwatywni mężczyźni stali się dla mnie absolutnym autorytetem. Kręci mnie to, gdy taki facet patrzy na mnie z wyższością i obrzydzeniem. Przy nich mój wewnętrzny chaos na chwilę cichnie…

Tak, przyznaję, że jestem tym pedałem, któremu staje kutas podczas oglądania przemówień Pana Prezydenta Karola Nawrockiego.
Teraz jednak moje życie zaczęło przypominać szybę, po której ktoś niemal bez przerwy pocierał styropianem.

Od kilku tygodni mój umysł dryfuje w zupełnie innym kierunku. Od jakiegoś czasu masturbuję się wyłącznie na widok kobiet, które oglądam w filmach porno. Codziennie rano przed pracą włączam Pornhuba i walę konia, patrząc na kobiece ciało. Jestem przy tym potwornie twardy. Podniecają mnie kobiety, które mają duże, jędrne piersi. W ogóle kobiece piersi i łechtaczka stały się ostatnio dla mnie obiektami niebywałej wręcz fascynacji. Podobają mi się te aspekty kobiecości, które jeszcze do niedawna uważałem za płytkie, a wszystkich facetów, którzy zwracali uwagę na kobiece piersi, uważałem za prostych pustaków. Dzisiaj na widok dużych kobiecych piersi staje mi kutas i robi się mokry z podniecenia.

Początkowo myślałem, że budzi się we mnie jakaś spóźniona biseksualność. Ale jest w tym coś jeszcze. Kiedy na nie patrzę, to nie jest tylko pożądanie. Ja im, kurwa, potwornie zazdroszczę. Patrzę na ich ciała i czuję głód. Chcę mieć to, co one. Chcę tak wyglądać. Zamykam oczy i wyobrażam sobie, że to ja idę ulicą i jestem pożądany przez tych wszystkich tatusiów z wózkami, których mijam w parku.

I tu pojawia się ten potworny konflikt, który rozrywa mi głowę. Bo chociaż ta zazdrość o kobiece ciało niemal mnie dusi, to te same kobiety z filmów porno jednocześnie fizycznie mnie podniecają. Coraz częściej łapię się na myśli, żeby przełamać barierę i w końcu umówić się z prawdziwą kobietą. Zobaczyć, jak to jest być z nią. Ale na samą myśl o tym paraliżuje mnie obezwładniający strach. Boję się, że ją zawiodę. Przeraża mnie to, że w zbliżeniu nie będę wystarczająco dobry; że nie stanę na wysokości zadania. Że w zderzeniu z biologiczną kobietą mój wewnętrzny bałagan sprawi, że nie podołam żadnej męskiej roli.

Stoję przed lustrem i widzę te wszystkie niedopasowane do siebie elementy. Patrzę na swoje męskie rysy, a pod spodem czuję pragnienie oddania się dominującym mężczyznom. Jednocześnie narasta we mnie pożądanie wobec kobiet. Przestałem wreszcie z tym walczyć. Zrozumiałem, że moja płeć to coś znacznie więcej niż norma społeczna, z góry narzucona rola czy stała cecha biologiczna. Nie jest błędem systemu, który trzeba naprawić, wpychając się na siłę do jednego czy drugiego pudełka. Chociaż kurewsko mnie podnieca, kiedy tak o sobie myślę, że jestem błędem, który można wykorzystać i który trzeba próbować naprawiać.

Po latach szarpania się ze skrajnościami i ukrywania tego, co we mnie krzyczy, znalazłem trochę otuchy w tym, co definiowane jest jako niebinarność.
Miejsce, którego nikt, kogo znam, nie rozumie i które sam dopiero odkrywam.

Tak zacząłem pisać Midnight Candy Stories