Telefon zawibrował jeszcze raz, gdy Jarek wciąż patrzył na sufit.

Podniósł go powoli, jakby sam dotyk ekranu mógł go poparzyć. Ten sam nieznany numer. Tym razem wiadomość była dłuższa.

Kuba. Jutro, 16:00, park za twoją szkołą. Ławka przy stawie. Przyjdź sam, bo inaczej wyślę tacie filmik z sypialni twojej mamy. Twój wybór.

Jarek przeczytał to trzy razy. Za każdym razem słowo „filmik” uderzało w niego z inną siłą. Najpierw jako groźba. Potem jako dowód. W końcu jako lustro.

Nagrał to. Kurwa, on to nagrał.

Przewinął wątek wyżej — dwa krótkie SMS-y, które dostał po południu. Te same, które wtedy odłożył na biurko. Nagle stały się tylko preludium. Ostrzeżeniem przed tym, co ma nadejść.

Nie odpisał. Zgasił telefon i włożył go pod poduszkę.

Sen nie przyszedł. Leżał w ciemności, słuchając, jak dom powoli ucicha — kroki mamy w kuchni, szum zmywarki, wreszcie cisza. Gdzieś nad ranem usłyszał jej kroki na schodach, potem ciche skrzypienie drzwi do jej sypialni. Nie zatrzymała się przy jego pokoju.

Rano zszedł na śniadanie z kamienną twarzą. Agnieszka stała przy kuchence, w luźnym swetrze, bez makijażu, z kubkiem kawy w dłoni. Wyglądała normalnie. Zbyt normalnie.

– Późno dziś wrócisz? – spytała, nie odwracając się od patelni.

– Nie wiem jeszcze.

– Gdyby coś, jestem na komendzie do wieczora.

Kiwnął głową i wyszedł, nawet nie tknąwszy kanapki. Przez cały dzień w szkole nie usłyszał ani jednego słowa z lekcji. Patrzył na zegar. Minuty pełzły. O 15:40 wstał z ostatniej lekcji i wyszedł bez pożegnania.

Park za szkołą był prawie pusty. Ponure popołudnie, niskie chmury, wiatr targał gałęziami nad stawem. Kuba siedział na ławce przy brzegu — kurtka rozpięta, ręce w kieszeniach, głowa przechylona, jakby czekał tu od godziny i doskonale się bawił.

Podniósł wzrok, gdy Jarek się zbliżył.

– Siadaj.

– Nie przyszedłem tu, żeby siadać.

– To stój. Twoja sprawa.

Kuba wyciągnął telefon. Nie odblokował go. Trzymał go tylko w dłoni, jak kartę przetargową, którą i tak pokaże.

– Wiesz, że mam to wszystko? – spytał swobodnie. – Twoją mamę na plecach. Twoją mamę okrakiem. Ciebie w drzwiach. Wszystko, ładnie, w jednym pliku.

Jarek poczuł, jak krew odpływa mu z twarzy. On ma też mnie.

– Czego chcesz?

– Prostej rzeczy. – Kuba wstał powoli, równając się z nim wzrostem. – Żebyś przestał się wtrącać. Ja przychodzę, kiedy chcę. Ona mnie wpuszcza, kiedy chce. Ty się nie pojawiasz. Nie stoisz w drzwiach. Nie odbierasz jej telefonów. Nie piszesz, nie dzwonisz, nie udajesz, że to twój interes.

– To mój dom.

– I co z tego? – Kuba uśmiechnął się tym samym bezczelnym uśmiechem, który Jarek pamiętał z sypialni. – Myślisz, że twoja mama mnie wybrałaby, gdyby cię tu nie było? Wybrała mnie, mimo że tu jesteś. To znaczy coś.

Jarek zacisnął pięść. Kuba to zauważył i roześmiał się cicho.

– No dawaj. Uderz. Tylko pamiętaj — jeśli mnie tkniesz, wysyłam plik. Twojemu tacie. Twojej mamie też. A potem całej komendzie, na której pracuje.

Zamilkł na chwilę, dając słowom osiąść. Potem zrobił krok bliżej, tak blisko, że Jarek poczuł zapach jego żelu pod prysznicem — ten sam, który unosił się w łazience jego matki.

– Ale jest inna opcja – powiedział ciszej. – Taka, w której ty też na tym korzystasz.

– Co?

– Twoja mama opowiadała mi, jak na nią patrzysz. – Głos Kuby zrobił się niemal poufny. – Mówiła, że nie potrafisz oderwać wzroku, od kiedy byłeś dzieciakiem. Że się jej przyglądasz, kiedy myśli, że tego nie widzisz. A potem, gdy cię przyłapała w drzwiach, nie było w tobie ani odrobiny obrzydzenia. Tylko głód.

– Pieprzysz.

– Wcale nie. – Kuba wzruszył ramionami. – Twoja matka to lubi. Lubi być patrzona. Zwłaszcza przez ciebie. Powiedziała mi to sama, jeszcze przed tamtym wieczorem. Dlatego cię nie wygoniła. Dlatego pozwoliła ci patrzeć. Dlatego, kiedy zszedłeś po nią do łazienki pod prysznic, nie kazała ci wyjść.

Jarek milczał. Każde słowo Kuby wchodziło w niego jak igła, bo każde było prawdą.

– Więc proponuję układ – powiedział Kuba, chowając telefon do kieszeni. – Ty się nie wtrącasz, kiedy jestem z twoją mamą. Nie przeszkadzasz, nie stoisz w drzwiach, nie robisz scen. A ja cię wpuszczam. Dosłownie. Mówię jej, że masz być w pokoju. Ona się zgodzi. Zawsze się zgadza.

– I co? Mam siedzieć i patrzeć, jak ją pieprzysz?

– Nie tylko patrzeć.

Kuba zrobił jeszcze pół kroku. Byli teraz tak blisko, że Jarek widział każdą kropkę zarostu na jego brodzie, każde drgnienie w kąciku ust.

– Ona lubi być między nami. Mówiła mi to. Chce, żebyś był w pokoju, kiedy ona jest ze mną. Chce, żebyś widział, jak ją biorę, i żebyś nie mógł nic zrobić. To ją podnieca bardziej niż cokolwiek innego. – Zawiesił głos. – A mnie też.

– Ty to robisz dla niej?

– Robię to dla siebie – przyznał Kuba bez cienia wstydu. – Uwielbiam patrzeć, jak ona patrzy na ciebie, kiedy jestem w niej do końca. Jakby szukała twojej twarzy, nie mojej. To mnie wkurwia i podnieca jednocześnie. Więc wolę być w tym razem z tobą niż przeciwko tobie.

Wiatr przeszedł po stawie, marszcząc wodę. Jarek patrzył na niego — na chłopaka w swoim wieku, który mówił o jego matce z taką swobodą, jakby to była wspólna własność.

– A jeśli cię nagrałem? – spytał nagle Jarek. – Tutaj. Jak proponujesz mi układ z moją własną matką.

Kuba zaśmiał się, tym razem szczerze.

– Nie nagrałeś. Wiem, bo cię obserwowałem od tygodnia. Jesteś za miękki. – Podniósł rękę i położył mu dłoń na ramieniu, mocno, jak starszy brat. – Jesteś jak ona. Chcesz tego bardziej niż potrafisz to powiedzieć.

– Czego konkretnie?

– Żebyś był tam, kiedy ona to robi. Żebyś patrzył. – Kuba przytrzymał jego wzrok. – I żebyś przestał udawać, że to nie jest dokładnie to, po co przyszedłeś dzisiaj.

Jarek nie odpowiedział. Oddech miał nierówny, dłonie wilgotne. W uszach szumiała krew, głośniej niż wiatr nad stawem.

Kuba puścił jego ramię i cofnął się o krok, wracając do nonszalancji.

– Więc jak? – spytał, wkładając ręce do kieszeni. – Za pięć dni, o osiemnastej. Ona ma wtedy wolne. Będę ja, będzie ona. Ty decydujesz, czy jesteś w pokoju, czy na korytarzu. – Uśmiechnął się. – Albo w ogóle cię nie będzie, a ja wyślę plik. Twój wybór, kolego.

Odwrócił się i ruszył ścieżką w stronę wyjścia z parku. Przeszedł może dziesięć kroków, gdy zatrzymał się i obejrzał przez ramię.

– I nie mów jej o tej rozmowie – dodał, tym samym tonem, co wcześniej. – Chciałbym, żeby to była niespodzianka. Dla was obojga.

Potem zniknął za zakrętem alejki. Jarek stał jeszcze długo przy ławce, patrząc na wodę. W kieszeni czuł telefon, a w telefonie — trzy SMS-y od tego samego numeru. Jeden z nich, ostatni, przyszedł, gdy Kuba odchodził. Jarek wyjął komórkę drżącą ręką.

Za pięć dni, 18:00. Drzwi będą uchylone. Jak ostatnio.

Za plecami usłyszał szum przejeżdżającego samochodu i nagle uświadomił sobie, że w parku jest już zupełnie sam. Słońce zachodziło nad stawem, rzucając długie cienie na alejkę. Wziął głęboki oddech i ruszył w stronę domu.

W drodze powrotnej odebrał tylko jedną wiadomość. Od mamy.

Wrócę trochę później. Zostawiam ci obiad w lodówce.

Zatrzymał się na środku chodnika i patrzył na ekran, dopóki nie zgasł. Potem schował telefon do kieszeni i szedł dalej — nie w stronę domu, tylko w stronę miasta, żeby jeszcze przez chwilę nie musieć odpowiadać na żadne pytanie


Następnego dnia w szkole

Siedział w trzeciej ławce od okna, kiedy drzwi się otworzyły i wszedł wychowawca z nowym uczniem.

Chłopak był wysoki. Wyższy niż większość w klasie, szerszy w barach, skóra ciemna jak mokry asfalt, oczy wąskie, skupione. Koszulka opinająca się na klatce piersiowej, rękawy podwinięte wysoko, przedramiona rzeźbione jak u kogoś, kto dźwiga żelazo od lat, nie od wakacji. Stanął przy tablicy, ręce skrzyżowane, i przesunął wzrokiem po sali — powoli, spokojnie, jakby czytał, kto tu rządzi.

– John — przedstawił go wychowawca. — Przyjechał z Anglii. Proszę o wyrozumiałość, dopiero się aklimatyzuje.

Kilka dziewczyn odwróciło głowy. Jedna z nich, Marta, szepnęła coś sąsiadce i zachichotała. John nawet nie drgnął. Usiadł w wolnej ławce dwa rzędy przed Jarkiem, plecami do niego, i wyciągnął zeszyt, jakby to była najnudniejsza lekcja świata.

Przez resztę dnia Jarek obserwował go kątem oka. Nie dlatego, że chciał. Dlatego, że coś w tym chłopaku nie pozwalało mu odpuścić. Sposób, w jaki się poruszał. Jak odpowiadał, kiedy nauczyciel go zagadnął — krótko, rzeczowo, bez cienia tremy. Jak raz, na jednej przerwie, spojrzał wprost na Jarka i przytrzymał jego wzrok o sekundę za długo.

Po lekcjach, na boisku, Jarek znalazł się na skraju grupy, która obległa nowego. Ktoś rzucił coś o Anglii, ktoś o piłce, a John odpowiadał beznamiętnie, dopóki nie padło pytanie Kuby — tego Kuby z drugiej klasy, kumpla, z którym Jarek czasem grał w kosza.

– A ty jak, koleś? Grasz?

– Grałem — powiedział John. — Ale wolę dyscypliny kontaktowe. Boks. Zapasy. — Przesunął wzrokiem po twarzach. — Coś, gdzie można poczuć, że się wygrywa.

Roześmiali się. Kuba klepnął go po plecach.

I wtedy John spojrzał na Jarka. Nie w tłumie. Konkretnie na niego.

– A ten? — spytał. — Też się bije?

– Jarek? — Kuba parsknął. — Jarek to spokojny chłopak. Nie rusza się zbyt szybko, jeśli nie musi.

Coś w tym stwierdzeniu, wypowiedzianym tak swobodnie, przesądziło sprawę. Jarek poczuł, jak palce same mu się zaciskają na rączce torby.

– Zależy, jak kto pyta — powiedział.

John uniósł jedną brew.

– Ja pytam.

I tym razem nie było żadnego powodu. Żadnej urazy, żadnej historii. Było tylko dwóch osiemnastolatków patrzących na siebie w kręgu chłopaków, którzy czekali, jak w filmie, na pierwszy ruch.

Jarek nie pamiętał, kto go zaczął. Pamiętał za to szarpnięcie – ramię wystrzeliło szybciej, niż się spodziewał – a potem uderzenie w bok twarzy, twarde, oszałamiające, jakby ktoś przyłożył mu kawałkiem metalu. Zatoczył się, złapał równowagę, ruszył z pięścią — a John po prostu się przesunął, jakby przepuścił go obok siebie. Drugie uderzenie spadło mu na nos. W oczach zrobiło się ciężko, wilgotno, gorąco.

Obudził się na deskach parkietu. Nad nim krążył sufit sali gimnastycznej, a wokół — twarze. Kuba mówił coś, że trzeba iść do pielęgniarki, Marta dzwoniła po nauczyciela, a John stał z boku, z rozluźnionymi ramionami, z ręcznikiem przewieszonym przez kark, jakby skończył rozgrzewkę.

– Dobra walka — powiedział spokojnie. — Byłeś szybszy, niż wyglądasz.

Nie pomógł mu wstać. Nie przeprosił. Po prostu odwrócił się i poszedł do szatni.

Jarek dojechał do domu autobusem, trzymając przy twarzy butelkę zimnej wody. Krew zakrzepła mu w kąciku nosa, koszulka była w plamach, oko puchło już na dobre. Wszedł do przedpokoju, licząc, że Agnieszki nie ma.

Była. Stała przy blacie kuchennym, w koszulowej bluzce i dżinsach, z telefonem w ręce — i patrzyła na niego tak, jak patrzyła na zeznania, które się nie kleją.

– Co się stało.

– Nic. Poślizgnąłem się.

Podeszła bliżej, chwyciła go za podbródek i obróciła jego twarz w stronę światła. Oko było już prawie zamknięte, skóra wokół rozciągnięta i sino-fioletowa. Pewnie nacisnęła kciukiem obok kości policzkowej.

– Nie kłam mi w twarz, którą widzę codziennie. — Puściła go. — Kto.

Milczał.

– Jarek.

– Nowy. John. Z Anglii. — Westchnął. — Zaczepił mnie. Skądś wiedział, jak się nazywam i kim jestem. Drażnił się. No to mu przyłożyłem. Nie trafiłem.

– A on?

– Trafił. Dwa razy. Potem jeszcze raz.

Agnieszka odeszła od niego bez słowa. Oparła się biodrem o kuchenny blat, splotła ramiona na piersi, przez chwilę patrzyła w okno. Jarek znał ten profil — napięty mięsień na żuchwie, oddech przez nos. W wydziale dochodzeniowym nazywali to „tryb Agnieszki”. Osoba, która wchodziła jej w drogę w tym stanie, żałowała, że w ogóle się urodziła.

– Jak on wygląda. Ten John.

– Wysoki. Silny. Osiemnaście lat. Taki jak… — Jarek ugryzł się w język. — Znaczy, duży.

– Adres?

– Mamo…

– Adres, Jarek.

Wyciągnął telefon, znalazł w klasowym czacie wiadomość z listą nowych uczniów. Wychowawca wysłał ją tydzień wcześniej. Podał jej imię i nazwisko, ona wpisała je w swoją służbową aplikację, przez chwilę przesuwała palcem po ekranie. Skinęła głową.

– Mokotowska. Stary blok. Mieszka z ciotką. — Schowała telefon. — Ubieraj się.

– Po co?

– Idziemy złożyć wizytę.

– Mamo, ja nie potrzebuję, żebyś…

– Nie idziemy cię bronić — powiedziała spokojnie, podnosząc z oparcia krzesła kurtkę. — Idziemy mu wyjaśnić, że nie wolno podnosić ręki na mojego syna. A jeśli tego nie zrozumie za pierwszym razem, to znajdę powód, żeby zrozumiał za drugim.

– Jesteś policjantką. Możesz mieć z tego kłopoty.

– Jestem policjantką — zgodziła się. — Dlatego będę mówić tak, żeby nie mieć kłopotów. — Uśmiechnęła się krótko, bez radości. — Ale ty się nie odzywaj. Patrz i słuchaj. Naucz się czegoś.

Wyszedł za nią z domu, wciąż z butelką zimnej wody przy twarzy. Audi ruszyło z podjazdu, wjechało w miasto, przeciskało się przez popołudniowy korek. Agnieszka prowadziła jedną ręką, drugą trzymała na kolanie, milcząca, wyprostowana. Jarek patrzył na jej profil, na mięsień napięty przy żuchwie, na dłoń zaciskającą się na kierownicy przy każdym skręcie. Nie pytał już o nic.

Zaparkowała pod blokiem z lat siedemdziesiątych, między dwoma innymi samochodami, i wyłączyła silnik. Przez chwilę siedzieli w ciszy, słuchając, jak stygnie motor.

– Które piętro? — spytała.

– Nie wiem.

– To się dowiemy.

Wysiedli. Agnieszka zatrzasnęła drzwi, poprawiła kurtkę, wsunęła ręce w kieszenie — tym gestem, który Jarek znał z jej służbowych wyjść. Ruszyła do klatki pierwsza. Drzwi były otwarte, w środku pachniało mokrym betonem i papierosami. Na tablicy ogłoszeń widniała lista lokatorów, przy numerze dwadzieścia jeden — nazwisko, którego szukała.

Spojrzała na Jarka.

– Idziesz za mną. Jeśli coś powiem, ty nie komentujesz. Jeśli on coś powie do ciebie, ty nie odpowiadasz. Zrozumiałeś?

– Tak.

Winda była zepsuta. Weszli po schodach na drugie piętro, w ciszy, ich kroki odbijały się od klatki schodowej. Agnieszka zatrzymała się przed drzwiami z numerem dwadzieścia jeden i podniosła dłoń.

Zamknęła oczy na sekundę. Jeden oddech.

Potem zapukała.