Drzwi otworzyły się po kilku sekundach. John stał w nich w samych spodniach od dresu, boso, bez koszulki. Skóra ciemna jak mokry asfalt, ramiona szerokie, mięśnie rzeźbione wzdłuż żeber i barków. Woda kapała mu z włosów na kark — musiał wyjść spod prysznica, bo w mieszkaniu unosił się zapach żelu i pary.

Spojrzał na Agnieszkę. Przesunął wzrokiem po jej twarzy, po kurtce, po dłoniach w kieszeniach. Potem przeniósł wzrok na Jarka i coś w jego twarzy drgnęło — kącik ust uniósł się o milimetr.

– Pani od Jacka — powiedział spokojnie. — Wchodźcie.

Odsunął się od drzwi. Nie spytał, po co przyszli. Nie zdziwił się. Jakby czekał.

Mieszkanie było małe — salon z kuchnią w jednym, stary parkiet, meble z lat dziewięćdziesiątych. Na stole leżała otwarta puszka piwa i talerz z resztkami jedzenia. Pod ścianą stał worek treningowy, obitym skórą, z jednym pęknięciem przy szwie. John przeszedł przez pokój, zgarnął puszkę i odstawił ją na blat, jakby sprzątał przed gośćmi.

– Siadajcie. — Wskazał kanapę. — Ciotki nie ma do jutra.

Agnieszka nie usiadła. Stanęła na środku pokoju, wyprostowana, dłonie nadal w kieszeniach.

– Wiesz, po co przyszłam — powiedziała.

– Wiem. — John przeciągnął ręką po karku, strząsnął wodę z włosów. — Pani syn nie umie się bić. To nie moja wina.

– To nie powód, żeby go uderzać.

– Spytałem, czy się bije. Powiedział, że tak. Sprawdziłem. — Wzruszył ramionami. — Nie kłamię w twarz facetom, którzy twierdzą, że są twardzi.

Jarek stał przy drzwiach, plecami do ściany, ręce w kieszeniach kurtki. Oko miał wciąż napuchnięte, skóra wokół sino-fioletowa. Czuł, jak gardło mu się zaciska. John nawet na niego nie patrzył. Mówił do Agnieszki — ale cały czas mówił o nim.

– On ma osiemnaście lat — powiedziała Agnieszka. — Ty też. To nie jest powód, żeby…

– Też mam osiemnaście. — John odwrócił się do blatu, nalał sobie wody do szklanki, wypił połowę jednym haustem. — Więc jesteśmy równi, prawda? — Odstawił szklankę i spojrzał na nią. — Tylko że ja nie muszę wzywać mamy, żeby za mnie załatwiała sprawy.

Zapadła cisza.

Agnieszka nie drgnęła. Ale Jarek to zobaczył — ten znajomy ruch mięśnia na żuchwie, ten jeden wolniejszy oddech przez nos. Wiedział, co to znaczyło. Wiedział, że matka właśnie postanowiła coś, czego nie zamierzała powiedzieć na głos.

John podszedł bliżej. Stanął naprzeciwko niej, pół metra, może mniej. Był wyższy o pół głowy. Patrzył na nią z góry, spokojnie, tym wąskim, skupionym wzrokiem, od którego Jarek poczuł zimno w karku.

– Pani przyszła tu, żeby mi coś powiedzieć — rzekł. — To proszę mówić.

– Przyszłam, żebyś zrozumiał, że nie wolno podnosić ręki na mojego syna.

– Zrozumiałem. — John skinął głową, powoli. — A pani rozumie, że on przyszedł na moje boisko i pierwszy wystawił pięść?

– To nie znaczy, że…

– Znaczy — przerwał jej cicho. — Znaczy, że pani syn nie umie przegrywać. I że pani przyjechała tu osobiście, żeby to naprawić. — Spojrzał jej w oczy. — Lubi pani naprawiać rzeczy, których nie da się naprawić?

Agnieszka milczała sekundę za długo.

John to wyczuł. Jarek też. Coś się w pokoju przesunęło — nie powietrze, nie światło. Po prostu władza. Przeszła z niej na niego, jakby ktoś przekręcił gałkę.

– Pani Agnieszka — powiedział John. — Wiem, kim pani jest. Wiem, gdzie pani pracuje. I wiem, że pani syn stoi tu teraz i się pani boi bardziej niż mnie.

Jarek poczuł, jak żołądek podchodzi mu do gardła. Skąd on to wie.

– Skąd — zaczęła Agnieszka.

– Nieistotne. — John odszedł dwa kroki, sięgnął po piwo ze stołu, upił łyk. Potem odwrócił się i spojrzał na Jarka po raz pierwszy, prosto, bez osłonek. — Siadaj na kanapie.

– Nie.

– Siadaj — powtórzył John, tym samym tonem, co wtedy w sali gimnastycznej. — Bo jeśli nie siądziesz, będziemy mieli problem, a pani mama będzie musiała znowu za ciebie zrobić coś, czego nie chce zrobić.

Jarek spojrzał na matkę. Agnieszka stała nieruchomo, z twarzą wypraną z emocji, i skinęła głową — ledwo widocznie, jakby tylko powieka jej drgnęła.

Usiadł.

John odstawił piwo i podszedł do niej. Nie dotknął jej jeszcze — tylko stanął tak blisko, że między nimi nie było już nic. Pochylił głowę, mówił cicho, do niej samej, ale Jarek i tak wszystko słyszał, bo w tym pokoju cisza była jak w studni.

– Pani wie, po co tu pani przyszła — powiedział. — Nie po to, żeby mi coś wyjaśnić.

– Myślisz, że jesteś mądry — odpowiedziała Agnieszka.

– Myślę, że pani nie przyjechała tu z powodu syna. — John podniósł rękę i położył dłoń na jej kurtce, przy kołnierzu. — Pani przyjechała tu z powodu tego, co pani czuje, kiedy ktoś silniejszy staje naprzeciwko. — Palce przesunęły się po materiale, w dół, do pierwszego guzika. — Sprawdziłem to.

Agnieszka nie cofnęła się. Jarek widział, jak jej oddech przyspiesza — krócej, płycej, jakby każdy wdech był trudniejszy. John rozpiął pierwszy guzik. Potem drugi. Kurtka rozchyliła się na jej koszulowej bluzce, ta była napięta na piersiach.

– Twój syn patrzy — powiedział John spokojnie. — Nie przeszkadza pani.

– Nie.

To jedno słowo Jarek usłyszał wyraźnie, jak uderzenie. Nie. Matka powiedziała to cicho, pewnie, bez wahania.

John położył dłoń na jej piersi, przez bluzkę. Duża dłoń, palce rozpostarte, obejmowała ją niemal całą. Agnieszka zamknęła oczy na sekundę i wypuściła powietrze przez usta.

– Rozbierz się — powiedział.

Agnieszka otworzyła oczy. Spojrzała na niego, potem na Jarka. Przez dwa, trzy uderzenia serca patrzyli na siebie — ona z tym samym wyrazem, co wtedy nad ramieniem Kuby. Bez wstydu, bez litości. Potem Agnieszka zsunęła kurtkę z ramion. Bluzkę podciągnęła przez głowę. Stanik odpięła jednym ruchem, takim, jaki Jarek znał z setek wieczorów, kiedy wracał do domu i słyszał trzask zamka w jej sypialni. Piersi opadły ciężko, sutki sterczące, skóra zaróżowiona od krwi.

John nawet nie drgnął. Stał i patrzył — tak, jak patrzy się na coś, co się zdobyło.

– Dalej — powiedział.

Zdjęła dżinsy. Zsunęła je po nogach, wolno, potem majtki. Wyprostowała się, naga, w obcym salonie, na środku parkietu z lat dziewięćdziesiątych, pod lampą, która świeciła zbyt żółto. Włosy miała rozpuszczone, wilgotne od deszczu przy skroniach. Jarek chciał zamknąć oczy i nie mógł.

John rozpiął spodnie. Zsunął je wraz z bokserkami i Jarek zobaczył to, co sprawiło, że w jego gardle coś się zaciągnęło.

Był ogromny. Długi, gruby, ciemny, sterczący ciężko w stronę brzucha, z główką w kolorze dojrzałej skóry, nabrzmiałą i napiętą. Większy niż cokolwiek, co Jarek widział na własne oczy — większy niż on sam. Znacznie. On jej nie zmieści. Ta myśl przeszła mu przez głowę jak prąd i zatrzymała się między nogami, gdzie zrobiło się nagle ciasno i gorąco.

John złapał Agnieszkę za ramię i popchnął w stronę kanapy — nie mocno, ale stanowczo, jak ktoś, kto nie znosi sprzeciwu. Agnieszka opadła na podłokietnik i John ustawił ją, obracając jak lalkę. Plecami do Jarka. Kolana na siedzeniu kanapy, dłonie na oparciu, pośladki wypchnięte w górę. Twarzą do ściany, tyłem do pokoju.

Jarek widział wszystko. Każdy szczegół. Wygięcie jej kręgosłupa, napięcie mięśni wzdłuż pleców, biały, okrągły kształt pośladków uniesionych w stronę Johna. I tę szczelinę między nimi — wilgotną, gotową, obcą.

John stanął za nią. Objął jedną dłonią jej biodro, drugą poprowadził po trzonie, ustawiając się. Jarek widział, jak główka dotyka jej ciała, jak się wsuwa — powoli, cal po calu, a skóra Agnieszki rozciąga się wokół niego jakby ponad miarę.

– Jezu — wyszeptała Agnieszka. Nie krzyk. Wyszeptane, przez zęby, prawie niedosłyszalne.

John parł dalej. Wchodził w nią całą długością, wolno, nieustępliwie, i Jarek widział, jak jej ciało się otwiera, jak brzuch jej się napina, jak palce wpijają się w oparcie kanapy. Agnieszka odchyliła głowę, usta miała otwarte, oczy zamknięte. Na szyi pojawiły się dwie żyły, pulsujące szybko.

– Głębiej — powiedział John, i pchnął do końca.

Agnieszka krzyknęła. Nie głośno — zduszonym, wysokim dźwiękiem, jakby ktoś wyrwał jej powietrze z płuc. Jej ciało drgnęło, pośladki napięły się, a John przytrzymał ją za biodra i nie pozwolił się wycofać.

– O kurwa — powiedziała. — O kurwa, kurwa, kurwa.

John się roześmiał — cicho, gardłowo, z zadowoleniem.

– Wchodzi — powiedział, bardziej do Jarka niż do niej. — Widzisz?

Widział. Widział, jak John wycofuje się do połowy i wraca, znów do końca, i znów, miarowo, jakby odmierzał. Każde pchnięcie przesuwało ciało Agnieszki do przodu o kilka centymetrów i John przyciągał ją z powrotem za biodra. Skóra uderzała o skórę — głośny, wilgotny, rytmiczny dźwięk, od którego Jarkowi zrobiło się gorąco w twarzy.

Agnieszka pochyliła się niżej, czoło na oparciu, oddech urywany. John przyspieszył. Teraz brał ją mocno, całym ciałem, z tym swoim spokojem boksera, który nie marnuje ruchu. Jego mięśnie na plecach pracowały jak pod skórą przeciągnięte sznury. Pośladki Agnieszki czerwieniały od uderzeń jego podbrzusza.

– Powiedz mu — rzucił John.

– Co? — wysapała.

– Powiedz mu, jak jest.

Agnieszka odwróciła głowę na bok, tak że Jarek widział jej profil. Policzek miała czerwony, oko błyszczące, wargę przygryzioną do krwi.

– Jest większy — wydusiła. — Większy niż… — Urwała, bo John pchnął szczególnie mocno i słowo zamieniło się w jęk. — Większy niż twój.

Jarek poczuł, jakby ktoś uderzył go w mostek. Skąd ona wie, jaki jest mój. A potem, sekundę później: Ona wie. Oczywiście, że wie. Wiedziała od zawsze.

John chwycił ją za włosy — nie za kołtun, tylko garścią przy karku — i odciągnął jej głowę do tyłu. Agnieszka wygięła się w łuk, piersi wypchnięte do przodu, usta otwarte, i John wchodził w nią tak, mocno, szybko, bez opamiętania.

Jarek nie mógł już wytrzymać. Cztery, pięć pchnięć, dźwięk jej oddechu, jej głos, ten „kurwa” powtarzany w rytm, i wtedy ciepło rozlało się w jego spodniach — szybko, gwałtownie, bez ostrzeżenia. Zacisnął zęby, wbił palce w udo i stłumił stęknięcie. Spuścił się w bieliznę jak gimnazjalista, w kilka sekund, przedwcześnie, siedząc na kanapie obcego chłopaka i patrząc na własną matkę.

John tego nie zauważył. Zbyt zajęty tym, co trzymał w dłoniach. Ale Agnieszka — Agnieszka odwróciła głowę na tyle, na ile pozwoliła jej garść włosów w dłoni Johna, i spojrzała na Jarka.

Uśmiechnęła się.

Krótko, kącikiem ust, tym samym uśmiechem z tamtego pierwszego wieczoru. I Jarek zrozumiał, całą piersią, że nie miało znaczenia, ile wytrzyma. Że ona widziała wszystko. Że to zawsze było dla niej.

John puścił jej włosy, chwycił za biodra i przyspieszył do końca. Pościel na oparciu kanapy przesunęła się, lampa zakołysała się na sznurze od sufitu. Agnieszka przestała mówić. Tylko oddychała — szybko, urywanie, przez zęby — i przyjmowała każde pchnięcie z tym samym wygięciem pleców.

– Zaraz — powiedział John. — Nie ruszaj się.

Wyszedł z niej powoli. Jarek usłyszał mokry, przeciągły dźwięk, jakby coś się rozdzielało. Agnieszka opadła twarzą na oparcie, dysząc. Między jej nogami błyszczało.

John obszedł kanapę i stanął przed nią. Był mokry, błyszczący, nabrzmiały. Spojrzał na Jarka. Potem na nią.

– Na kolana — powiedział.

Agnieszka zsunęła się z kanapy. Uklękła na parkiecie, naga, z rozrzuconymi włosami, i podniosła głowę. John położył jej dłoń na karku, nie zmuszając, tylko przytrzymując. Drugą ręką objął trzon.

– Otwórz.

Otworzyła usta. John wsunął się między jej wargi — tylko główka, na początek — i Agnieszka zamknęła oczy. Jarek widział, jak jej gardło pracuje, jak się cofa i wraca, jak John trzyma ją za kark i patrzy na Jarka, nie na nią.

– Jesteś taka sama jak on — powiedział cicho, do niej. — Chcecie to samo.

Agnieszka odpowiedziała tylko dźwiękiem — niskim, wibrującym, gdzieś w gardle.

I wtedy, z dołu, z klatki schodowej, rozległ się dzwonek. Ostry, przeciągły, jakby ktoś trzymał palec na przycisku.

Agnieszka zamarła. Jej usta wciąż były otwarte, dłoń Johna wciąż na jej karku, ale całe ciało stężało jakby ktoś ją sparaliżował. Jarek poderwał się na kanapie — odruch, instynkt, jakby chciał uciec, schować się, zniknąć. Jego serce łomotało gdzieś w gardle, ręce trzęsły się, kiedy wbijał wzrok w drzwi wejściowe, jakby spodziewał się, że za chwilę staną w nich jego ojciec. Albo policja. Albo ktokolwiek, kto zobaczy tę scenę i powie na głos to, czego Jarek nie potrafił nawet pomyśleć do końca: to, co tu się dzieje, nie ma prawa się dziać.

John nie drgnął.

Nie cofnął się, nie zabrał ręki z karku Agnieszki, nie próbował jej zasłonić ani udawać, że cokolwiek jest nie tak. Stał dokładnie tam, gdzie stał — nagi, mokry, z główką wciąż wspartą o jej wargi — i tylko przeniósł wzrok z Jarka na drzwi, powoli, jakby sprawdzał coś, co już wiedział.

Potem uśmiechnął się.

– Spokojnie — powiedział cicho, do Agnieszki, ale tak, żeby Jarek też usłyszał. – To nie ciotka.

Dzwonek powtórzył się — trzy krótkie, energiczne dźgnięcia, jakby ktoś na klatce naciskał niecierpliwie. John wyciągnął rękę i zdjął dłoń z karku Agnieszki, ale nie schował się, nie sięgnął po spodnie, nie zrobił nic, co sugerowałoby, że w ogóle zamierza przerwać to, co robił.

– Znam ten dzwonek – rzucił przez ramię do Jarka, tonem swobodnym, niemal koleżeńskim. – To Marlon. Mój chłopak z klubu.

Jarek nie zrozumiał od razu. Potem zrozumiał — i to uderzyło go gdzieś w przeponę, głębiej niż wszystko, co zobaczył wcześniej.

John sięgnął po spodnie, ale nie po to, żeby je włożyć. Wyszarpnął je z podłogi, wyciągnął z kieszeni telefon, rzucił spodnie na kanapę — obok Jarka, tak blisko, że chłopak poczuł zapach potu i żelu pod prysznicem. Odblokował ekran, przesunął kciukiem, napisał coś krótkiego i wysłał. Potem uniósł wzrok.

– Marlon to ten, z którym trenuję w czwartki – powiedział, jakby to cokolwiek wyjaśniało. – Czarny, wysoki, prawie dwa metry. Ludzie się go boją, jak idzie ulicą, ale to najbardziej spokojny skurwysyn, jakiego znam. – Zrobił pauzę. – I lubi to samo, co ja.

Agnieszka klęczała na parkiecie, wciąż naga, dłonie oparte na udach, włosy zasłaniały jej pół twarzy. Nie wstała. Nie sięgnęła po ubranie. Patrzyła na Johna — i Jarek widział w jej oczach coś, czego nie widział nigdy wcześniej: nie strach, nie panikę, tylko to samo oczekiwanie z tamtego wieczoru, kiedy John stał naprzeciwko niej w sypialni. Jakby czekała, żeby zobaczyć, co będzie dalej.

– John – powiedziała. Tylko tyle.

– Wiem – odpowiedział. – Zaufaj mi.

Drzwi się otworzyły.

Nie zapukał. Po prostu przekręcił klamkę i wszedł, jakby znał to mieszkanie lepiej niż John — może zresztą znał, bo Jarek nagle zobaczył, jak swobodnie Marlon rozgląda się po salonie, jak od razu omiata wzrokiem kanapę, potem Agnieszkę na podłodze, potem Johna, potem jego samego. I jak jego twarz nie wyraża nawet zdziwienia.

Bo Marlon — wysoki, barczysty, czarny, w rozpiętej kurtce narzuconej na biały podkoszulek — uśmiechnął się dokładnie tak, jak uśmiechnąłby się ktoś, kto właśnie doszedł na imprezę, na którą i tak zamierzał przyjść.

– No proszę – powiedział niskim, spokojnym głosem. – Mówiłeś, że masz coś dla mnie. – Spojrzał na Agnieszkę. Przesunął wzrokiem po jej piersiach, po brzuchu, po udach. Nie spieszył się. – To jest dla mnie?

– To jest Jarek – John wskazał ruchem głowy kanapę. – Syn.

Marlon przeniósł wzrok na chłopaka. Przez chwilę patrzył bez słowa. Jarek poczuł, jak mokra plama na jego spodniach nagle robi się zimna i oczywista. Chciał coś powiedzieć, ale gardło miał jak zaciśnięte.

– Syn – powtórzył Marlon, jakby ważył to słowo. – I siedzi tu, i patrzy.

– Patrzy – potwierdził John. – Cały wieczór patrzy.

Marlon zdjął kurtkę i rzucił ją na krzesło. Potem podszedł do Agnieszki, przykucnął obok niej, tak że ich twarze znalazły się na jednym poziomie. Ona wciąż klęczała, wyprostowana, nie cofnęła się.

– Pani Agnieszka – powiedział. – John mi mówił, że jest pani policjantką.

Agnieszka nie odpowiedziała od razu. Patrzyła na niego — długo, uważnie, tym samym wzrokiem, jakim patrzyła na Johna, kiedy rzucił jej wyzwanie. Potem skinęła głową.

– Wiem, co pani robi – ciągnął Marlon spokojnie. – Wiem, że pani przyszła tu dziś z powodu syna. Ale pani tu nie zostanie z tego powodu. – Uśmiechnął się, szerzej niż John, cieplej — i to było najgorsze, bo ten uśmiech wyglądał szczerze. – John ma rację. Pani przyszła, bo chce wiedzieć, ile wytrzyma.

Jarek patrzył na to wszystko i czuł, jak jego świat przesuwa się o kilka centymetrów w bok, a potem jeszcze raz, i jeszcze raz, i nie ma już żadnego punktu, do którego mógłby wrócić. Matka klęczała naga na podłodze obcego mieszkania między dwoma osiemnastolatkami — jednym, który ją właśnie pieprzył, i drugim, który dopiero zaczął na nią patrzeć — a on siedział na kanapie ze spermą we własnych spodniach i nie umiał znaleźć w sobie ani jednego ruchu, żeby to zatrzymać.

John podszedł do Marlona i położył mu dłoń na ramieniu.

– Zabawimy się z nią – powiedział John, przesuwając dłonią po ramieniu Marlona. – A on będzie patrzeć.

Marlon odwrócił głowę, spojrzał na Johna. Potem na Jarka. I wolno, bez pośpiechu, skinął głową, jakby zgadzał się na coś, co już dawno zostało ustalone.

Marlon nie czekał na zaproszenie. Zdjął buty przy drzwiach — powoli, metodycznie, stawiając je równo pod ścianą — a potem przeciągnął się tak, że wszystkie ścięgna na jego ramionach napięły się pod skórą. Trening zostawił na nim ślad: zapach potu zmieszany z mydłem, napięcie mięśni, którego nie da się podrobić, ten rodzaj zmęczenia, które zamiast osłabiać, robi człowieka cięższym, bardziej świadomym własnego ciała.

Podkoszulek zsunął przez głowę jednym ruchem. Jarek zobaczył tors, którego nie da się zapomnieć — szeroki, ciemny, z mięśniami wyciętymi jakby ktoś wyrzeźbił je dłutem wzdłuż żeber, barków, brzucha. Skóra błyszczała w żółtym świetle lampy. Marlon nie był tak szybki jak John, nie miał w sobie tej sprężystej, drapieżnej nonszalancji. Był masywniejszy. Wolniejszy. I przez to groźniejszy.

Spodnie od dresu zsunął razem z bokserkami.

Jarek usłyszał własny oddech — głośny, niekontrolowany. Agnieszka wciąż klęczała na parkiecie, dłonie na udach, głowa uniesiona. Patrzyła. Nie odwróciła wzroku ani na sekundę.

Marlon był ogromny. Inaczej niż John — nie tak długi, ale grubszy, cięższy, z trzonem, który wyglądał jak coś wyciosanego z jednego kawałka ciała. Ciemna skóra, nabrzmiałe żyły biegnące wzdłuż całej długości, główka szeroka, napięta, lśniąca. A pod spodem — zapach tego dnia. Treningu. Potu. Ciała, które pracowało od rana i teraz domagało się zapłaty. Czuć było, że ten kutas nie należy do świeżych. Że musiał dziś sprostać temu, co Marlon mu zafundował — siłowni, workowi, może jeszcze czemuś innemu.

Agnieszka wypuściła powietrze przez usta. Cicho, przeciągle.

– Podejdź – powiedział Marlon.

Klęczała. Nie wstała. Przesunęła się na kolanach w jego stronę — dwa kroki, może trzy — a Jarek patrzył na jej pośladki napinające się przy każdym ruchu, na plecy wygięte w łuk, na włosy, które przesunęły się na bok i odsłoniły kark. Zatrzymała się między nogami Marlona. Twarzą na wysokości jego bioder.

John stanął z boku. Oparł się o ścianę, ręce skrzyżowane, i patrzył. Nie ruszał się. Czekał.

– Otwórz – powiedział Marlon.

Otworzyła. Usta szeroko, język płasko, jakby robiła to od lat. Marlon objął się dłonią u nasady, przyłożył główkę do jej warg — i wepchnął.

Nie powoli. Nie ostrożnie. Wszedł od razu głęboko, do połowy, i Agnieszka jęknęła — niskim, zdławionym dźwiękiem, który uwiązł jej w gardle. Jej dłonie poderwały się instynktownie, zacisnęły na jego udach, paznokcie wbiły się w skórę.

– Dalej – powiedział Marlon.

Pchnął jeszcze raz. Głębiej. Głowa Agnieszki cofnęła się odruchem, ale Marlon położył jej dłoń na karku — nie mocno, tylko wystarczająco. Przytrzymał. Pchnął trzeci raz i wtedy Jarek zobaczył coś, czego nie zapomni: jego matka wzięła Marlona do gardła. Całego. Nosem dotknęła jego skóry, wargami nasady, a jej gardło naprężyło się, pracowało, przełykało odruchy.

– Dobra jest – powiedział Marlon cicho. Nie do niej. Do Johna.

– Wiem – odpowiedział John.

Marlon wycofał się do połowy, pozwolił jej złapać powietrze — jeden szybki, spazmatyczny wdech — i wepchnął się znowu. Jarek widział łzy napływające jej do oczu. Nie z bólu. Z odruchu, z ciśnienia, z tego miejsca na tyle gardła, gdzie kończy się kontrola. Spłynęły jej po policzkach, mieszały się ze śliną na brodzie, kapały na jej piersi.

Marlon trzymał ją teraz obiema dłońmi za głowę. Biodra pracowały w równym, ciężkim rytmie — nie szybko, ale bezlitośnie. Każde pchnięcie odbijało się echem w jej gardle, wydobywało z niej dźwięk, którego Jarek nie potrafił nazwać. Coś między jękiem a duszeniem. Coś, co jego matka wydawała z siebie dobrowolnie.

Bo nie walczyła. Palce na udach Marlona nie odpychały go. Przytrzymywały.

John odkleił się od ściany. Podszedł od tyłu, przykucnął za nią. Jarek nie widział, co robi — tylko jej reakcję. Plecy Agnieszki wygięły się nagle, jakby ktoś przyłożył jej do kręgosłupa coś zimnego. John wsunął dwa palce między jej uda. Nie przygotowywał jej. Sprawdzał. Dłoń zniknęła w niej do kostek, a Agnieszka jęknęła wokół kutasa Marlona tak głośno, że cała wibracja przeszła na jego ciało.

– Mokra – powiedział John. – Cała mokra.

Marlon zaśmiał się gardłowo. Wycofał się z jej ust — powoli, pozwalając jej poczuć każdy centymetr — i odsunął ją od siebie ruchem dłoni. Agnieszka opadła do przodu, dłonie na parkiecie, dysząc. Ślina ciągnęła się między jej wargami a jego trzonem, srebrzysta, gęsta.

– Na czworaka – powiedział John.

Podniosła się. Wolnym, ciężkim ruchem przeszła na czworaka, kolana szeroko, łokcie na podłodze. Głowa nisko. Pośladki wysoko. Jarek patrzył na jej plecy wygięte w długi łuk i na miejsce między nimi — różowe, błyszczące, obce. John uklęknął za nią i wsunął się jednym ruchem.

– O kurwa – wyrwało się Agnieszce.

John nie dał jej czasu. Chwycił ją za biodra i zaczął brać — mocno, szybko, w rytmie, który przesuwał ją po parkiecie o kilka centymetrów przy każdym pchnięciu. Marlon obszedł ją i stanął z przodu. Uklęknął przed jej głową. Podniósł jej twarz za brodę.

– Otwórz – powtórzył.

Otworzyła. Wziął ją znowu, tym razem od przodu, w tym samym rytmie, w jakim John pracował za nią. Spit-roast. Dwa rytmy na jednym ciele. Jarek siedział nieruchomo na kanapie, z rękoma na kolanach, i patrzył, jak jego matka przyjmuje obu naraz — przód i tył, usta i cipka, gardło i biodra. Łzy spływały jej po policzkach, ślina po piersiach, pot po plecach. Dźwięki nie miały już kształtu. Był tylko jeden, przeciągły, wilgotny oddech, który wypełniał cały pokój.

– Dobrze ci? – spytał John.

Nie mogła odpowiedzieć. Gardło miała zajęte. Skinęła głową — ruchem tak małym, że Jarek prawie go przegapił.

– Głośniej – powiedział Marlon. – Nie słyszę.

John pchnął mocniej. Agnieszka oderwała usta od Marlona na sekundę, tylko na sekundę, i wydusiła:

– Dobrze… dobrze…

Marlon wepchnął się z powrotem. Trzymał ją za włosy teraz — garścią przy karku — i prowadził jej głowę w rytmie swoich bioder. John za nią przyspieszył. Skóra uderzała o skórę, głośno, rytmicznie, jak odgłos kroków na schodach.

Jarek poczuł, że znowu twardnieje. Po tym, co zrobił wcześniej w spodniach — sucho, mokro, obco — myślał, że to niemożliwe. A jednak. Patrzył na własną matkę rozciągniętą między dwoma chłopakami i jego ciało odpowiadało szybciej niż rozum. Zacisnął pięści. Nie drgnął. Jeszcze nie.

John doszedł pierwszy. Wbił się w nią do końca, przytrzymał, a potem wypuścił powietrze długim, drżącym stęknięciem. Agnieszka przyjęła to bez ruchu — plecami, biodrami, ciałem, które nagle zrobiło się ciężkie. John wycofał się powoli. Jarek widział, jak po jej udach spływa strużka, biała, gęsta.

Marlon puścił jej włosy.

– Wstań – powiedział.

Podniosła się na kolana. Dyszała. Twarz miała rozmazaną, włosy mokre od śliny i potu, oczy błyszczące. Marlon stanął naprzeciw niej i spojrzał w dół.

– Otwórz usta.

Otworzyła. Marlon objął trzon dłonią, przysunął główkę do jej warg — i wtedy Jarek zobaczył, że to nie jest to samo. Nie chodziło o seks. Marlon stał nad nią tak, jak stoi się nad kimś, kto ma pić z rynsztoka.

– Wiesz, co teraz będzie – powiedział.

Agnieszka skinęła głową.

– Powiedz to.

– Tak – wyszeptała. – Zrób to.

Marlon rozluźnił dłoń. Jarek zobaczył strumień — cienki, żółty, gorący — tryskający z główki wprost na twarz jego matki. Trafił ją w czoło, spłynął po nosie, po wardze, po brodzie. Agnieszka nie zamknęła oczu. Nie odwróciła głowy. Otworzyła usta szerzej i przyjęła to — na język, na podniebienie, na dno gardła. Przełknęła. Cicho, bez odruchu.

John podszedł z boku. Spojrzał na Marlona. Marlon skinął głową, odsunął się o pół kroku.

– Teraz ja – powiedział John.

Stanął nad nią. Nie zajęło mu to długo. Jarek patrzył, jak drugi strumień dołącza do pierwszego — na jej policzki, na szyję, na piersi, na dekolt, na uda. Dwóch chłopaków stało nad nią i lało na nią, a Agnieszka klęczała w kałuży z głową odrzuconą do tyłu, z ustami otwartymi, z rękoma luźno opartymi na udach. Nie zasłaniała się. Nie prosiła, żeby przestali.

Kiedy skończyli, Marlon złapał ją za włosy i szarpnął w górę.

– Wstawaj – powiedział. – Nie skończyliśmy.

Jarek myślał, że to koniec. Że po tym, co zobaczył, nic go już nie zaskoczy. Mylił się.

Marlon popchnął ją na kanapę — obok Jarka, tak blisko, że chłopak poczuł zapach jej skóry, mokrej, cudzej, obcej. Agnieszka opadła plecami na siedzisko, kolana rozsunięte, ręce nad głową, jakby ktoś je tam przybił. John uklęknął między jej nogami. Marlon stanął z boku, przy jej twarzy.

– Powiedz synowi, co jesteś – powiedział Marlon. Cicho. Spokojnie. Bez złości.

Agnieszka odwróciła głowę w stronę Jarka. Twarz miała mokrą, rozmazaną, czerwoną. Oczy — błyszczące, otwarte, przytomne. Patrzyła na niego długo, jakby sprawdzała, czy wytrzyma.

– Jestem szmatą – powiedziała.

Jarek poczuł, jak coś ściska go za gardło. Nie odraza. Nie wstyd. Coś innego. Coś, czego nie chciał nazywać.

– Głośniej – powiedział Marlon.

– Jestem szmatą – powtórzyła Agnieszka, głośniej. – Jestem dziwką, którą pieprzą dwaj chłopcy w wieku jej syna.

Marlon uśmiechnął się. Wsunął jej kutasa do ust — nie głęboko, tylko na wierzch, na wargi, na język — i trzymał go tam, nie pozwalając jej zamknąć.

John w tym czasie wsunął się w nią znowu. Tym razem wolniej. Głębiej. Agnieszka jęknęła wokół trzonu Marlona, a dźwięk przeszedł przez całe jej ciało — Jarek widział, jak drgnęły jej uda, jak napięły się mięśnie brzucha.

– Powiedz mu, jak się czujesz – powiedział John.

Agnieszka wypuściła Marlona z ust na tyle, by mówić.

– Dobrze – wysapała. – Czuję się dobrze. Czuję się jak… jak dziwka. Wasza dziwka.

– I co jeszcze?

– I chcę więcej.

John pchnął mocniej. Agnieszka krzyknęła — nie zdławionym, tylko pełnym głosem, odbitym od ścian pustego mieszkania. Marlon wepchnął się jej z powrotem do ust i trzymał, aż jej gardło znowu się naprężyło, aż łzy popłynęły na nowo.

Zaczęli na zmianę. John brał ją od dołu — mocno, rytmicznie, trzymając za biodra. Marlon stał nad nią i korzystał z jej ust jak z otworu, jak z rzeczy, nie jak z osoby. Jarek widział, jak jego matka przyjmuje to wszystko bez jednego słowa sprzeciwu. Jak jej dłonie same unoszą się do trzonu Marlona, jak obejmują go u nasady, jak pomagają.

John doszedł drugi raz. Tym razem Jarek zobaczył to wyraźniej — napięcie na jego plecach, drgnięcie pośladków, sposób, w jaki wbił się w nią i został, i został, i został, aż Agnieszka jęknęła długo i przeciągle. Wycofał się i tym razem też nie schował. Od razu wrócił na swoje miejsce z boku.

Marlon zajął jego pozycję. Wszedł w nią bez ostrzeżenia, całą długością, i Agnieszka wygięła się jak ktoś, kto dostał prądem. Jej ręce wystrzeliły w górę, chwyciły oparcie kanapy, paznokcie wbiły się w materiał. Marlon złapał ją za uda i przyciągnął do siebie — mocno, tak że jej pośladki uniosły się nad siedziskiem — i zaczął brać ją w tempie, które nie miało nic wspólnego z przyjemnością. To było używanie. Czyste, ciężkie, bezlitosne.

– Powiedz to jeszcze raz – powiedział Marlon.

– Jestem szmatą – wysapała Agnieszka.

– I co?

– I lubię to. Lubię, kiedy mnie tak… kiedy mnie tak pieprzycie.

John uklęknął przy jej głowie. Nie kazał jej nic robić. Po prostu przyłożył kutasa do jej ust i czekał.

– Possij – powiedział.

Zrobiła to. Jarek patrzył, jak jego matka ssie kutasa chłopaka, który jeszcze przed chwilą w niej był, podczas gdy drugi chłopak pieprzy ją od dołu w tempie, które przesuwało kanapę o centymetry po parkiecie. Lampa nad nimi kołysała się na kablu, rzucając ruchome cienie na ściany. Jarek słyszał własne serce. Czuł, jak pot spływa mu po plecach. Nie ruszył ręką. Nie mógł — nie teraz, nie przy nich, nie po tym, co już zrobił.

Marlon zwolnił. Potem przyspieszył. Potem zwolnił znowu — jakby testował, ile jeszcze wytrzyma. Agnieszka nie protestowała. Przyjmowała każdy rytm, jaki jej dawał. Jej ciało było już tylko reakcją — drgnięciami, napięciami, oddechem, który nie miał już nic wspólnego z mówieniem.

– Teraz – powiedział Marlon.

Wyszedł z niej. Chwycił ją za włosy i obrócił — jak lalkę, bez oporu z jej strony. Postawił ją na kolana na podłodze przed kanapą. John stanął z jednej strony, Marlon z drugiej. Obaj patrzyli na Jarka.

– Powiedz mu, co robisz – powiedział Marlon.

Agnieszka podniosła głowę. Policzki miała mokre, włosy przyklejone do skroni, wargi spuchnięte. Patrzyła na syna i nie odwracała wzroku.

– Zadowalam dwóch chłopaków – powiedziała. – Na kolanach. W obcym mieszkaniu. Bo tego chcę.

– I co jeszcze? – spytał John.

– I chcę, żeby mój syn to widział.

Marlon objął się dłonią u nasady. John zrobił to samo. Stanęli nad nią tak blisko, że ich trzonu stykały się przy jej twarzy. Agnieszka otworzyła usta i wzięła jednego, potem drugiego, potem obu naraz — ile się zmieściło, jak głęboko się dało, bez oddechu, bez przerwy. Jarek widział, jak jej gardło pracuje, jak ślina spływa po brodzie, jak łzy kapią na jej piersi.

– Zaraz – wysapał John.

– Ja też – powiedział Marlon.

Trysnęli niemal równocześnie. Jarek patrzył, jak dwie strużki spływają po jej twarzy — jedna po policzku, druga po czole, obie mieszają się na wardze, na brodzie, na szyi. Agnieszka nie zamknęła ust. Nie odsunęła się. Przyjęła wszystko, a potem przełknęła i podniosła głowę, patrząc na syna.

– Widzisz? – wyszeptała.

Jarek otworzył usta. Nie wydobył z nich żadnego dźwięku.

Marlon odsunął się pierwszy. Sięgnął po swoją koszulkę i przetarł brzuch, spokojnie, jakby właśnie skończył serię na worku. John podszedł do okna, otworzył je szeroko i wpuścił do mieszkania zimne powietrze. Zapach potu, seksu i czegoś jeszcze uniósł się i rozrzedził.

Agnieszka wciąż klęczała na parkiecie. Naga. Mokra. Z rozmazanym makijażem, którego nigdy nie miała. Z włosami w strąkach. Patrzyła na Jarka i nie wstawała.

– Możesz już iść – powiedziała w końcu. Głos miała zdarty, niski. – Ale zapamiętaj to sobie.

John odwrócił się od okna.

– Nie skończyliśmy – powiedział. – Ona zostaje. Ty możesz patrzeć dalej.

Jarek poczuł, jak coś w nim pęka — cienka błona między tym, co widział, a tym, kim był. Wstał z kanapy. Nogi miał jak z waty.

– Nie – powiedział. Głośniej, niż zamierzał.

Wszyscy troje spojrzeli na niego.

Marlon uniósł brew. John przechylił głowę. Agnieszka — Agnieszka uśmiechnęła się. Kącikiem ust. Tym samym uśmiechem z tamtego pierwszego wieczoru.

– To zostań – powiedziała. – I patrz, jak twoja matka kończy to, co zaczęła.

Jarek stał nieruchomo. Nogi miał jak z waty, ale nie ruszył się z miejsca. Nie usiadł z powrotem. Nie wyszedł. Został — bo coś w tym pokoju trzymało go mocniej niż rozsądek, mocniej niż wstyd, mocniej niż wszystko, w co wierzył o sobie przez osiemnaście lat. Patrzył na matkę klęczącą na parkiecie, nagą, mokrą, z twarzą rozmazaną i oczami, które nie prosiły o litość. Nie odwracała wzroku. To było najgorsze. Albo najlepsze. Nie umiał już odróżnić.

Marlon podszedł do Agnieszki powoli, przeciągając każdy krok, jakby chciał, żeby Jarek zapamiętał ten rytm — sposób, w jaki dłoń spoczywa na karku kobiety, sposób, w jaki się ją podnosi. Podniósł ją z kolan, ale nie delikatnie. Postawił ją na nogi, obrócił twarzą do kanapy. Agnieszka położyła dłonie na oparciu, plecy wygięła w łuk, pośladki wypchnęła do tyłu — sama, bez polecenia. John stanął z boku i przyglądał się, ręce skrzyżowane, jakby oceniał. Jarek widział jej odbicie w ciemnym ekranie telewizora — zniekształcone, rozciągnięte, ale wciąż rozpoznawalne. Wciąż jego matka. Wciąż ta sama twarz, która rano pytała, czy zjadł śniadanie.

– Pokaż mu – powiedział Marlon. – Pokaż synowi, po co tu jesteś.

Agnieszka odwróciła głowę przez ramię. Nie na Marlona — na Jarka. I wtedy zrobiła coś, czego się nie spodziewał. Nie powiedziała nic. Nie uśmiechnęła się. Po prostu patrzyła na niego, kiedy Marlon wsunął się w nią od tyłu — jednym ruchem, do końca, bez przygotowania. Jej usta otworzyły się, ale nie wydobył się z nich dźwięk. Tylko oddech. Długi, drżący, wciągnięty przez zęby. Patrzyła na syna, kiedy inny chłopak ją brał. I to było gorsze niż krzyk. Gorsze niż słowa. Bo w tym spojrzeniu nie było wstydu. Była tylko obecność — pełna, świadoma, wybrana.

Marlon zaczął się ruszać. Powoli. Ciężko. Każde pchnięcie przesuwało Agnieszkę o kilka centymetrów do przodu, a ona przyjmowała to bez oporu, bez napięcia, jakby jej ciało było zrobione dokładnie do tego. John obszedł kanapę i przykucnął przed nią. Nie dotknął jej. Tylko patrzył jej w twarz — z bliska, centymetry od niej — i mówił cicho, tak cicho, że Jarek nie słyszał słów, tylko rytm. Agnieszka odpowiadała mu skinieniami, drgnięciami powiek, czymś, co nie było już językiem. Marlon przyspieszył. Skóra uderzała o skórę, głośno, rytmicznie, a Jarek patrzył na własną matkę rozpiętą między dwoma chłopakami i czuł, jak coś w nim pęka — nie na pół, nie gwałtownie, tylko powoli, warstwa po warstwie, jakby ktoś zdejmował z niego skórę.

– Dobrze – powiedział Marlon. – Teraz ty.

Wycofał się. Agnieszka opadła na kanapę, plecami na siedzisko, nogi rozsunięte, ręce bezwładnie wzdłuż ciała. John zajął miejsce Marlona — bez słowa, bez ostrzeżenia. Wszedł w nią i zaczął od razu, mocno, rytmicznie, jakby nadrabiał stracony czas. Marlon uklęknął przy jej głowie. Spojrzał na Jarka. Naprawdę spojrzał. Bez złości, bez triumfu — z czymś, co wyglądało prawie jak zaproszenie.

– Chcesz wiedzieć, jak smakuje? – zapytał.

Jarek nie odpowiedział. Nie musiał. Marlon uśmiechnął się, wsunął jej kutasa do ust i trzymał go tam, nie pozwalając zamknąć. Agnieszka przyjęła go bez oporu, gardło pracowało, łzy spływały po policzkach, a John brał ją od dołu w tempie, które kołysało całą kanapą. Jarek stał trzy kroki od tego wszystkiego — od własnej matki, od dwóch chłopaków, od zapachu potu i seksu, który wypełniał pokój jak dym. Czuł, jak jego ciało odpowiada szybciej niż myśl. Czuł, jak coś w nim chce zrobić krok do przodu.Jarek zrobił krok do przodu. Jeden. Tylko jeden, ale wystarczyło, by Marlon spojrzał na niego znać głowy Agnieszki. Uśmiechnął się — wolno, jakby coś potwierdzał.

— Dobrze — powiedział. — Patrz dalej.

John zwolnił, wyszedł z niej do połowy i zatrzymał się. Marlon puścił włosy Agnieszki, wycofał się z jej ust i odsunął się o krok. Agnieszka dyszała, twarz mokra, oczy błyszczące. Nie wiedziała, co się wydarzy. A potem Marlon odwrócił się do niej plecami i uklęknął na kanapie — szeroko, ciężko, dłonie oparte o oparcie. Jego plecy były szerokie, ciemne, pokryte potem, mięśnie grały pod skórą. Spojrzał na Agnieszkę przez ramię.

— Pokaż synowi, co potrafisz — powiedział. — Od tyłu.

Agnieszka nie zawahała się ani sekundy. Podeszła na kolanach, położyła dłonie na jego pośladkach — i wsunęła twarz między nie. Jarek zobaczył, jak jego matka wtapia się w szczelinę między ciemnymi mięśniami Marlona, jak jej język znajduje cel, jak zaczyna pracować — powoli, dokładnie, z wprawą, która nie przyszła z przypadku. Marlon opuścił głowę i jęknął nisko, gardłowo, z głębi klatki piersiowej. Jego ręce zacisnęły się na oparciu kanapy.

— Kurwa — wyszeptał. — Kurwa, tak.

John w tym czasie obszedł Agnieszkę i uklęknął za nią. Jarek zobaczył, jak John rozchyla jej pośladki kciukami, jak spluwa na dłoń i przeciąga palcami po miejscu, którego jeszcze nie używał. Agnieszka jęknęła wokół ciała Marlona, kiedy John wsunął w nią dwa palce — gwałtownie, bez ostrzeżenia. Nie protestowała. Jej biodra same wypchnęły się do tyłu, prosząc o więcej.

— Dobra dziwka — powiedział John.

Wycofał palce i przyłożył główkę do jej odbytu. Jarek patrzył, jak jego matka przyjmuje go — całą długość, jednym ruchem, bez przerwy. Krzyk, który wydobył się z jej ust, był krótki i zduszony, bo usta miała zajęte tyłkiem Marlona. John złapał ją za biodra i zaczął się ruszać — powoli, głęboko, każdym pchnięciem wbijając ją twarzą głębiej w Marlona.

Trzy ciała pracowały teraz w jednym rytmie. Agnieszka między nimi — usta w dupie jednego, dupa na kutasie drugiego. Jarek patrzył na to wszystko z odległości trzech kroków i czuł, jak jego ręka sama wędruje w dół.

 

Marlon znudził się pierwszy.

Nie powiedział tego, nie oznajmił — po prostu wycofał się z jej ust, otarł wierzchem dłoni brodę Agnieszki i usiadł na kanapie obok Jarka. Ziewnął. Szczerze, szeroko, jak ktoś, kto skończył trening i sprawdza, czy zostało coś jeszcze do zrobienia.

John zwolnił. Wciąż w niej tkwił — w jej odbycie, do połowy — i patrzył na Marlona ponad jej plecami.

– Zmęczony? – spytał.

– Zabawiłem się. – Marlon wzruszył ramionami. Spojrzał na Agnieszkę, potem na Johna. – Teraz wy.

John wysunął się z niej powoli. Agnieszka syknęła, palce zacisnęła na oparciu. Ciało miała mokre — od potu, od śliny, od wszystkiego, co spłynęło po niej przez ostatnie pół godziny. Oddychała przez nos, krótko, urywanie.

– Na plecy – powiedział John.

Nie spytała, na czyje. Obróciła się na kanapie, plecy na siedzisku, kolana rozsunięte. Jarek widział jej twarz z boku — rozmazaną, czerwoną, usta spuchnięte, jedno oko przymknięte od potu, który spływał jej z czoła. Wyglądała jak ktoś, kto właśnie przegrał zakład z własnym ciałem. I wciąż nie odwracała wzroku od syna.

John uklęknął między jej nogami. Nie wsunął się od razu. Objął trzon dłonią, przyłożył główkę do jej cipki i trzymał tak — nieruchomo, pozwalając jej poczuć ciężar. Agnieszka wypchnęła biodra w górę, sama, odruchowo. John przesunął główkę o centymetr w dół.

– Nie tam – powiedział.

Agnieszka zamrugała. Przez sekundę nie rozumiała. Potem zrozumiała — i Jarek zobaczył, jak coś w jej twarzy zmienia się, jakby ktoś przekręcił gałkę jeszcze raz. Nie strach. Oczekiwanie.

– Ty – rzucił John przez ramię. Do Marlona. – Od tyłu.

Marlon podniósł się z kanapy bez pośpiechu. Przeciągnął się jeszcze raz, tak że wszystkie mięśnie na jego plecach napięły się pod skórą, i obszedł Agnieszkę szerokim łukiem. Jarek patrzył, jak ten wielki, ciemny chłop staje za kanapą, jak podnosi Agnieszkę za biodra — jednym ruchem, jak się podnosi krzesło — i ustawia ją tak, żeby jej pośladki wystawały poza krawędź siedziska. Głowa Agnieszki opadła na podłokietnik. Włosy rozsypały się wokół niej jak woda.

John pchnął pierwszy.

Wszedł w nią od dołu — w cipkę, całą długością, bez ostrzeżenia. Agnieszka krzyknęła, krótko i głośno, a jej ręce wystrzeliły w górę i zacisnęły się na nadgarstkach Marlona, który przytrzymywał jej biodra. John nie czekał. Zaczął się ruszać od razu, mocno, w rytmie, który przesuwał całą kanapę po parkiecie o centymetr przy każdym pchnięciu.

A potem Marlon przyłożył główkę do jej odbytu.

Jarek zobaczył, jak jego matka szeroko otwiera oczy. Nie z bólu — przynajmniej nie tylko. Marlon nie przygotowywał jej. Nie splunął na dłoń. Po prostu przycisnął główkę do miejsca, które jeszcze przed chwilą miał wypełnione John, i naparł.

– Czekaj – wysapała Agnieszka. – Czekaj, jeszcze…

– Nie – powiedział Marlon. Spokojnie. Bez złości. – Dasz radę.

I wepchnął się.

Agnieszka wydała dźwięk, jakiego Jarek nie słyszał nigdy — coś między krzykiem a westchnieniem, wciągnięte przez zaciśnięte zęby, przeciągnięte na całą długość jego trzonu. Jej plecy wygięły się w łuk tak głęboki, że prawie oderwały się od siedziska. Dłonie wpijała w nadgarstki Marlona, paznokcie zostawiały białe ślady na jego skórze.

Marlon nie ruszał się. Czekał. Dał jej dwie, trzy sekundy na oddech.

– Dobrze – powiedział w końcu. – Teraz.

I pchnął.

Jarek patrzył na coś, czego nie umiał nazwać. Dwa ciała nad jednym ciałem. John od dołu — w cipce, rytmicznie, ciężko. Marlon od góry — w tyłku, całą długością, wolniej, ale głębiej, tak głęboko, że Jarek widział, jak brzuch jego matki napina się przy każdym wbiciu. I Agnieszka między nimi. Rozciągnięta na dwoje. Wypełniona po obu stronach jednocześnie.

Usta miała otwarte. Nie krzyczała. Nie mogła — powietrze nie miało gdzie iść. Każde pchnięcie Johna wypychało je z niej, każde pchnięcie Marlona wciskało z powrotem. Wydawała tylko jeden długi, drżący dźwięk, który nie zaczynał się ani nie kończył. Jakby jej gardło zapomniało, jak się oddycha.

– Powiedz coś – rzucił John, nie zwalniając.

– Nie… nie mogę – wydusiła.

– Możesz.

– Obaj… – Zatrzymała się. Przełknęła. – Obaj naraz. Czuję was obu.

– I?

– I chcę więcej.

Marlon zaśmiał się cicho, gardłowo, i przyspieszył. John dostosował się do jego rytmu — Jarek zobaczył to, jak schemat: dwa pchnięcia od dołu, jedno od góry, dwa od dołu, jedno od góry, i tak w kółko, aż ciało Agnieszki zaczęło pracować jak maszyna nastawiona na jedno zadanie. Jej biodra podnosiły się i opadały w tym samym tempie. Głowa rzucała się z boku na bok. Włosy przyklejały się do policzków, do ust, do potu na szyi.

Marlon trzymał ją za biodra tak mocno, że pod palcami bielała skóra. Jarek widział, jak miejsce między jej pośladkami rozciąga się wokół jego trzonu — obco, czerwono, nienaturalnie. I widział, że Agnieszka tego nie odrzuca. Że przyjmuje go tak samo, jak przyjmowała Johna. Że to jej ciało, jej wybór, jej zgoda.

John spojrzał w stronę Jarka. Nie na jego twarz — niżej. Na dłoń, która wciąż wisiała przy jego udzie, zaciśnięta, nieruchoma.

– No dalej – powiedział. – Zabaw się z nami.

Jarek wciągnął powietrze przez nos. Dłonie miał wilgotne, spodnie ciasne od tego, co zrobił wcześniej, a potem od tego, co narosło przez ostatnie pół godziny. Gardło suche. Serce w skroniach. Nie odpowiedział słowem — po prostu rozpiął zamek.

Metalowy ząbek puścił z cichym szczęknięciem.

Agnieszka usłyszała. Odwróciła głowę w jego stronę, ile tylko mogła, unieruchomiona między dwoma ciałami, i przez rozmazane włosy, przez pot, przez łzy — spojrzała na Jarka i uśmiechnęła się.

– Wiedziałam – wyszeptała.

John pchnął ją szczególnie mocno i słowo zamieniło się w jęk. Marlon parł za nim, wbijając się głębiej, aż Agnieszka zaczęła drżeć — całe ciało, od ud po barki, w jednym nieprzerwanym skurczu. Doszła. Bez ręki, bez niczego przy cipce — doszła od środka, od tego bycia wypełnioną po obu stronach, od tego patrzenia na syna, od tego, że była widziana dokładnie tak, jak chciała.

Jej palce zwolniły uścisk na nadgarstkach Marlona. Głowa opadła na podłokietnik.

– Zaraz – powiedział John. – Obaj. W oba.

Marlon skinął głową. Przytrzymał ją za biodra i wbił się do końca. John zrobił to samo. Przez trzy, cztery uderzenia serca trwali tak — nieruchomo, wepchnięci maksymalnie, każdy z osobnej strony — i wtedy Jarek zobaczył, jak ich ciała napinają się jednocześnie.

Zalał ją pierwszy Marlon. Jarek usłyszał to — mokry, tępy dźwięk, jakby coś wypełniało się do granicy — i zobaczył, jak strużka wypływa z jej odbytu, spływa po pośladku, kąpie na kanapę. Potem John. Drugi strumień, z przodu, wepchnięty do końca, zamknięty w niej, przytrzymany. Agnieszka przyjęła oba bez ruchu, bez dźwięku, z rękoma luźno opartymi na podłodze.

Wypełniona z obu stron.

Marlon wyszedł pierwszy. Powoli, centymetr po centymetrze, i kiedy główka wyskoczyła, z jej ciała wypłynęło więcej — gęste, białe, spływające po kości ogonowej na siedzisko. John wysunął się chwilę później. Nie od razu. Zatrzymał się w połowie, spojrzał Jarkowi prosto w oczy i wycofał się do końca.

– Twoja kolej – powiedział.

Agnieszka leżała między nimi, otwarta z obu stron, mokra, cudza, spokojna. Patrzyła na syna i nie zamykała nóg.