@Staruch_ Fajnie, że nowy rozdział nie zawiódł oczekiwań 🙂
Ale z tą „romantycznością” Izy w tej części bym polemizował. Dla mnie tu jest raczej sporo brudu, kalkulacji i jej wyrachowania – to nie jest niewinna scena, tylko moment, w którym ona bardzo świadomie gra.
Co do drugiego wątku - Czy jesteś pewny, że przez lata budowała napięcie w stosunku do dyrektora? A może ten pomysł pojawił się w niej w ostatniej chwili, pod wpływem impulsu? Może właśnie w tym tkwi sens tej sceny – że Iza działa właśnie spontanicznie, pod wpływem emocji, a nie według wcześniej ułożonego planu? Cieszę się, że dzięki temu jej postać nie jest „czysta” ani wygodna w interpretacji i to akurat jest na plus dla historii. A Ty teraz kombinuj.😉 Pozdrawiam.
To nie jest finał. W opowieści o Adamie wciąż kryje się mroczniejsza historia — i dopiero gdy wyjdzie na światło dzienne, całość naprawdę zatoczy koło, domykając wątek. Warto czekać.
@Staruch_ Właśnie dlatego nie ma już starej wersji, bo nie ma sensu porównywać. Ta nowa jest o wiele lepsza i po prostu bardziej świeża. Ciekawsze sformułowania, intensywniejsze dialogi, napięcie i więcej detali. Poza tym nic nie zmieniłem z fabuły. Jeśli podobała się wam ta pierwsza odsłona, choć pewnie mało kto ją pamięta, to ta na pewno nikogo nie zawiedzie. Pozdrawiam.
@Eryk Dziękuję za miłe słowa dobry człowieku. Jak już pojawiało się w dyskusji, są opowiadania, w których małżonkowie rozmawiają ze sobą więcej, ale czasami celowo tego unikam. Chcę, aby czytelnik do samego końca nie miał pewności, w jakim kierunku potoczy się akcja.
Potwierdzam więc, że jest to zabieg w pełni zamierzony. Wydaje mi się, że dzięki temu opowiadania nie nużą i wciąż potrafią zaskoczyć — przynajmniej taką mam nadzieję.
Pozdrawiam i obiecuję, że niedługo coś się znowu pojawi.
Dzięki za wszystkie budujące komentarze. Przyznam, że aż trochę boję się pisać dalej, bo widzę, że trafiłem na wymagających, wnikliwych czytelników i prawdziwych koneserów gatunku 😉
A mówiąc już serio: staram się zadowolić wszystkich i nie powtarzać wątków — choć jedne są prostsze, inne bardziej złożone. Miałem sporo szczęścia, tworząc w pierwszej części taką, a nie inną osobowość Izy, i zrobiłem to całkiem świadomie: luzaczka, przekorna zgrywuska. Dzięki temu naturalnie odnajduje się w tych wszystkich niecodziennych sytuacjach. A tyle jeszcze przed nimi ...
@Staruch_ Stawiasz mi wysoko poprzeczkę i muszę się tłumaczyć, odpowiedź na Twoje pytanie nie jest taka prosta. 😉
Jeśli chodzi o Izę i Tomka, to na początku pisałem zupełnie bez większego planu. Chciałem przede wszystkim pokazać, co kręci niektórych facetów i jak stopniowo zmienia się zachowanie partnerki. I w zasadzie tyle — bo wtedy nie miałem jeszcze pojęcia, że to opowiadanie rozrośnie się na tyle odcinków.
Dopiero kiedy podjąłem decyzję, że jednak nie kończę serii, zacząłem bardziej świadomie prowadzić bohaterów. Od tego momentu ich działania nie są już przypadkowe, tylko wynikają z tego, dokąd chcę ich zaprowadzić.
Jeśli chodzi o stronę techniczną, to nie robię żadnych notatek. Wszystko powstaje i zostaje w głowie. Zbiera się tam przez jakiś czas, miesza, układa… aż w końcu przychodzi moment, że to wszystko eksploduje i siadam do pisania.
Wtedy zaczyna się prawdziwa zabawa — bo gdy przelewam te myśli na „papier”, widzę je fizycznie, czytam je na nowo i nadchodzi druga fala pomysłów. Opowiadanie zaczyna żyć własnym życiem i rozrasta się o kolejne wątki. Z bólem serca nie mogę jednak rozwijać ich w nieskończoność, choć bardzo bym chciał, bo całość zrobiłaby się po prostu za długa. Zresztą, jak widać szczególnie w ostatnich częściach, sporo miejsca zajmuje u mnie gra wstępna — bo zdecydowanie bardziej interesuje mnie gonienie króliczka niż samo złapanie go.
@Hakdak Kiedy patrzę na wszystkie opowiadania z serii, faktycznie uzbierało się już materiału na powieść. Ale mówiąc serio — nie planuję. Żeby napisać powieść, która byłaby przyswajalna dla czytelników, potrzeba solidnego warsztatu i dużej konsekwencji, a ja nie czuję się na siłach, żeby dźwignąć aż tak poważną formę. Krótsze formy "wybaczają" braki i niedoskonałości warsztatowe, które w powieści od początku byłyby rażące. 😉
Dlatego zostaję przy opowiadaniach. Ale jeśli ktoś ma ochotę zobaczyć całość od początku do końca — zapraszam, choć absolutnie bez obowiązku 😉 do przeczytania wszystkich opowiadań - same się jakoś poukładały w jedną całość.
@Staruch_@Hakdak Muszę przyznać, że całkiem dobrze mnie rozgryzacie – wasze spostrzeżenia bardzo pokrywają się z tym, co miałem w głowie, pisząc kolejne rozdziały. Rzeczywiście kiedyś napisałem, że Tomek czasami nie nadąża za Izą, jest przez nią zdominowany i sprawia wrażenie słabszego. Nie chciałem go tak przedstawiać, ale skupiając się na inicjatywie Izy, tak to naturalnie wychodziło.
W ostatnich częściach już świadomie chciałem go wzmocnić i pchnąć na właściwe tory, dlatego to on zaczyna ciągnąć za sznurki – chociaż Iza nie daje się tak łatwo prowadzić ani ustawić w tej roli. Myślę, że tak już zostanie: raz jedno, raz drugie będzie przejmowało inicjatywę. Właśnie w tym sensie oni się uzupełniają.
@Hakdak Witam i pozdrawiam. Alternatywne zakończenia ewidentnie kończyły ten watek. To, które ostatecznie wybrałem, pozostawia jeszcze otwarta furtkę na rozwój sytuacji, ale nie jestem jeszcze przekonany, czy go kontynuować.
@Wombat_ Iza nie chce zostawić Jakuba, bo przede wszystkim Tomek tego nie chce. Ich miłość jest skomplikowana, a wyrazem jej, jest właśnie to co robią tam we trójkę.
@Agnessa_Novvak Dzięki Agnessa! Dziękuje też moim nowym "fanom", którzy tak się tu fajnie udzielają. Odbieram Twoje słowa jako komplement , bo chyba miały być komplementem, prawda? 😉 Dorzucę również do dyskusji swoje trzy grosze.
Piszę serie, bo chyba za mocno zżywam się z moimi bohaterami. Żyję ich życiem i po prostu chcę się tym z Wami dzielić. Pisanie krótkich tekstów „o samym seksie” przestało mieć dla mnie sens – zresztą, szczerze mówiąc, chyba nawet nie potrafię już tak pisać. Za każdym razem, gdy zabieram się za coś nowego, wychodzi mi z tego „kobyła”. Teraz więcej energii wkładam w to, żeby utrzymać tekst w ryzach, niż w samo pisanie.
Wydaje mi się, że przez te lata dojrzałem literacko. Uważam, że scena seksu musi mieć sens i fabularne uzasadnienie. Kręci mnie powolne budowanie napięcia i niedopowiedzenia – wolę zmusić czytelnika, żeby sam sobie wyobraził to, co wyczyta za kilka stron. Sam seks to tylko technika, zawsze mniej więcej chodzi o jedno, ale to właśnie umieszczenie go w nowej, specyficznej sytuacji sprawia, że chce się czytać dalej.
Dlatego nie zamierzam kończyć tej serii. Mam w głowie jeszcze mnóstwo rzeczy, które mogą Was zaskoczyć i, mam nadzieję, spodobają się tak samo jak poprzednie. Historia Izy i Tomka to właściwie powieść w odcinkach – każda odsłona jest jak nowy sezon serialu na Netflixie. Jeśli ktoś wpada tu przypadkiem i czyta losowy tekst, pewnie nie poczuje tego sedna, ale ci, którzy są z nimi od początku, wiedzą, co jest ich prawdziwą wartością. Polecam wszystkim nie tylko moje opowiadania, lecz wszystkich autorów i przede wszystkim zachęcam do dyskusji czytelników - oni powinni tworzyć razem z nami. Może za dużo sobie obiecuję, ale tak właśnie wyobrażam sobie ten "nasz" portal
Witam. Przyznam szczerze, że śledzenie waszej dyskusji daje mi nie tylko sporo rozrywki, ale też całkiem dużą satysfakcję. Porównanie z króliczkiem trafione idealnie — dokładnie tak to sobie wyobrażałem.
Pisząc o zdradzie kontrolowanej, wcale nie jest łatwo sensownie i wiarygodnie wytłumaczyć różne wyskoki bohaterów, ale właśnie o to mi chodziło w przypadku Izy. Chciałem pokazać, że przesuwanie granic bywa niebezpieczne, ale ktoś z odpowiednim doświadczeniem wie, jak daleko może się posunąć i kiedy lepiej się wycofać, zanim zrobi się naprawdę drogo.
Najwięcej emocji jest zawsze przy tym pierwszym razie — w momencie, gdy zapada decyzja o zdradzie kontrolowanej. Cała droga do przekroczenia tej granicy jest dla mnie najciekawsza, najbardziej napięta i daje największe pole do interpretacji. Często to właśnie tam dzieje się najwięcej, mimo że teoretycznie „jeszcze nic się nie wydarzyło”.
Ten etap mamy już jednak za sobą — to dobre kilkanaście rozdziałów wstecz. Teraz ich dylematy są chyba o wiele prostsze,. A może się mylę.
W każdym razie mam nadzieję, ze kolejne części zapewnią wam jeszcze dużo emocji i pobudzą wyobraźnię. Pozdrawiam.
@Hakdak Przede wszystkim dziękuję Ci za trafne określenie tego, co dzieje się pod tym opowiadaniem, bo kiedy w pośpiechu odpisywałem, nie umiałem nazwać dokładnie, o co mi chodziło. A chodzi właśnie o to, że dzięki Waszej interakcji to miejsce naprawdę żyje i tętni emocjami. Taka wymiana myśli to ogromna dawka świeżości, która realnie wpływa na teksty autorów.
Pytasz, co u mnie oznacza „niedługo”. Powinienem wyrobić się w ciągu tygodnia. Wykorzystuję każdą wolną chwilę, żeby dopieścić szczegóły, dodać nowe elementy. Wyłapuję błędy i szlifuję całość . Wiem, że czekacie na ciąg dalszy, ale im dłużej nad tym pracuję, tym lepsza staje się ta historia, żebyście dostali coś naprawdę dopracowanego.
Dzięki za cierpliwość – obiecuję, że warto poczekać jeszcze kilka dni!
Dzięki serdeczne za wszystkie spostrzeżenia i komentarze. Bardzo się cieszę, że moje opowiadania prowokują do pytań, interpretacji i prób przewidywania, co wydarzy się dalej. Dla mnie - autora, właśnie takie reakcje są największym komplementem i podziękowaniem za trud. Naprawdę czuję się doceniony i nie kryję, że dokładnie w taki sposób wyobrażałem sobie zasady funkcjonowania tego portalu: aby czytelnicy mieli swój wpływ na losy bohaterów, utożsamiali się z nimi, przeżywali ich upadki i wzloty. Górnolotnie? Może, ale podoba mi się, że rośnie między nami ta specyficzna więź. Dziękuję Wam.
Muszę przyznać, że czytam wasze rozważania z dużym zainteresowaniem i momentami naprawdę otwierają mi się oczy ze zdumienia. Nie zdawałem sobie sprawy, że motywacje moich bohaterów można analizować aż z taką dociekliwością. Jednocześnie muszę przyznać, że wiele z tych interpretacji ma sens i w każdej z nich jest ziarno prawdy. Myślę, że kolejna odsłona opowiadania przyniesie odpowiedzi na większość poruszonych kwestii. Już niedługo.
@Eryk Dziękuję za miłe słowa. A odnośnie oczekiwań, to wiesz ... staram się opisywać różne konfiguracje i inicjatywę z obydwu stron, żeby się Wam nie "przejadło". Ale obiecuję, że zobaczysz jeszcze Izę w takim wydaniu, w jakim lubisz ją najbardziej.
@anna Miło, ze tak wsiąkłaś w te historię. Watek, o którym piszesz już się pojawił, ale rzeczywiście warto go jeszcze rozwinąć. Mam go już w scenariuszu, ale czeka na odpowiedni moment. Na razie czeka nas finał z Jakubem.
Serwis zawiera treści o charakterze erotycznym, przeznaczone wyłącznie dla osób pełnoletnich. Decydując
się na wejście na strony serwisu Pokatne.pl potwierdzasz, że jesteś osobą pełnoletnią.
Pliki cookies i polityka prywatności
Zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r (RODO).
Potrzebujemy Twojej zgody na przetwarzanie Twoich danych osobowych przechowywanych w plikach cookies.
Zgadzam się na przechowywanie na urządzeniu, z którego korzystam tzw. plików cookies oraz na przetwarzanie moich
danych osobowych pozostawianych w czasie korzystania przeze mnie ze stron internetowej lub serwisów oraz innych
parametrów zapisywanych w plikach cookies w celach marketingowych i w celach analitycznych.
Więcej informacji na ten temat znajdziesz w regulaminie serwisu.
koko · 21 godzin temu · "Iza i Tomek (XVII). Historia zatacza koło"
@Sheldon_ A wiesz, że mam już prawie gotowe opowiadanie w tym klimacie? Co prawda Magda się nie załapała, ale i tak może być ciekawie 😄
koko · 1 dzień temu · "Iza i Tomek (XVII). Historia zatacza koło"
@Staruch_ Fajnie, że nowy rozdział nie zawiódł oczekiwań 🙂
Ale z tą „romantycznością” Izy w tej części bym polemizował. Dla mnie tu jest raczej sporo brudu, kalkulacji i jej wyrachowania – to nie jest niewinna scena, tylko moment, w którym ona bardzo świadomie gra.
Co do drugiego wątku - Czy jesteś pewny, że przez lata budowała napięcie w stosunku do dyrektora? A może ten pomysł pojawił się w niej w ostatniej chwili, pod wpływem impulsu? Może właśnie w tym tkwi sens tej sceny – że Iza działa właśnie spontanicznie, pod wpływem emocji, a nie według wcześniej ułożonego planu? Cieszę się, że dzięki temu jej postać nie jest „czysta” ani wygodna w interpretacji i to akurat jest na plus dla historii. A Ty teraz kombinuj.😉 Pozdrawiam.
koko · 1 dzień temu · "Iza i Tomek (XVII). Historia zatacza koło"
To nie jest finał. W opowieści o Adamie wciąż kryje się mroczniejsza historia — i dopiero gdy wyjdzie na światło dzienne, całość naprawdę zatoczy koło, domykając wątek. Warto czekać.
koko · 5 dni temu · "Iza i Tomek (I) [remastered]"
@Staruch_ Właśnie dlatego nie ma już starej wersji, bo nie ma sensu porównywać. Ta nowa jest o wiele lepsza i po prostu bardziej świeża. Ciekawsze sformułowania, intensywniejsze dialogi, napięcie i więcej detali. Poza tym nic nie zmieniłem z fabuły. Jeśli podobała się wam ta pierwsza odsłona, choć pewnie mało kto ją pamięta, to ta na pewno nikogo nie zawiedzie. Pozdrawiam.
koko · 2 tygodnie temu · "Iza i Tomek (XVI)"
@Eryk Dziękuję za miłe słowa dobry człowieku. Jak już pojawiało się w dyskusji, są opowiadania, w których małżonkowie rozmawiają ze sobą więcej, ale czasami celowo tego unikam. Chcę, aby czytelnik do samego końca nie miał pewności, w jakim kierunku potoczy się akcja.
Potwierdzam więc, że jest to zabieg w pełni zamierzony. Wydaje mi się, że dzięki temu opowiadania nie nużą i wciąż potrafią zaskoczyć — przynajmniej taką mam nadzieję.
Pozdrawiam i obiecuję, że niedługo coś się znowu pojawi.
koko · 3 tygodnie temu · "Iza i Tomek (XVI)"
Dzięki za wszystkie budujące komentarze. Przyznam, że aż trochę boję się pisać dalej, bo widzę, że trafiłem na wymagających, wnikliwych czytelników i prawdziwych koneserów gatunku 😉
A mówiąc już serio: staram się zadowolić wszystkich i nie powtarzać wątków — choć jedne są prostsze, inne bardziej złożone. Miałem sporo szczęścia, tworząc w pierwszej części taką, a nie inną osobowość Izy, i zrobiłem to całkiem świadomie: luzaczka, przekorna zgrywuska. Dzięki temu naturalnie odnajduje się w tych wszystkich niecodziennych sytuacjach. A tyle jeszcze przed nimi ...
koko · 3 tygodnie temu · "Iza i Tomek (XVI)"
@Staruch_ Stawiasz mi wysoko poprzeczkę i muszę się tłumaczyć, odpowiedź na Twoje pytanie nie jest taka prosta. 😉
Jeśli chodzi o Izę i Tomka, to na początku pisałem zupełnie bez większego planu. Chciałem przede wszystkim pokazać, co kręci niektórych facetów i jak stopniowo zmienia się zachowanie partnerki. I w zasadzie tyle — bo wtedy nie miałem jeszcze pojęcia, że to opowiadanie rozrośnie się na tyle odcinków.
Dopiero kiedy podjąłem decyzję, że jednak nie kończę serii, zacząłem bardziej świadomie prowadzić bohaterów. Od tego momentu ich działania nie są już przypadkowe, tylko wynikają z tego, dokąd chcę ich zaprowadzić.
Jeśli chodzi o stronę techniczną, to nie robię żadnych notatek. Wszystko powstaje i zostaje w głowie. Zbiera się tam przez jakiś czas, miesza, układa… aż w końcu przychodzi moment, że to wszystko eksploduje i siadam do pisania.
Wtedy zaczyna się prawdziwa zabawa — bo gdy przelewam te myśli na „papier”, widzę je fizycznie, czytam je na nowo i nadchodzi druga fala pomysłów. Opowiadanie zaczyna żyć własnym życiem i rozrasta się o kolejne wątki. Z bólem serca nie mogę jednak rozwijać ich w nieskończoność, choć bardzo bym chciał, bo całość zrobiłaby się po prostu za długa. Zresztą, jak widać szczególnie w ostatnich częściach, sporo miejsca zajmuje u mnie gra wstępna — bo zdecydowanie bardziej interesuje mnie gonienie króliczka niż samo złapanie go.
koko · 3 tygodnie temu · "Iza i Tomek (XVI)"
@Hakdak Kiedy patrzę na wszystkie opowiadania z serii, faktycznie uzbierało się już materiału na powieść. Ale mówiąc serio — nie planuję. Żeby napisać powieść, która byłaby przyswajalna dla czytelników, potrzeba solidnego warsztatu i dużej konsekwencji, a ja nie czuję się na siłach, żeby dźwignąć aż tak poważną formę. Krótsze formy "wybaczają" braki i niedoskonałości warsztatowe, które w powieści od początku byłyby rażące. 😉
Dlatego zostaję przy opowiadaniach. Ale jeśli ktoś ma ochotę zobaczyć całość od początku do końca — zapraszam, choć absolutnie bez obowiązku 😉 do przeczytania wszystkich opowiadań - same się jakoś poukładały w jedną całość.
koko · 4 tygodnie temu · "Iza i Tomek (XVI)"
@Staruch_ @Hakdak Muszę przyznać, że całkiem dobrze mnie rozgryzacie – wasze spostrzeżenia bardzo pokrywają się z tym, co miałem w głowie, pisząc kolejne rozdziały. Rzeczywiście kiedyś napisałem, że Tomek czasami nie nadąża za Izą, jest przez nią zdominowany i sprawia wrażenie słabszego. Nie chciałem go tak przedstawiać, ale skupiając się na inicjatywie Izy, tak to naturalnie wychodziło.
W ostatnich częściach już świadomie chciałem go wzmocnić i pchnąć na właściwe tory, dlatego to on zaczyna ciągnąć za sznurki – chociaż Iza nie daje się tak łatwo prowadzić ani ustawić w tej roli. Myślę, że tak już zostanie: raz jedno, raz drugie będzie przejmowało inicjatywę. Właśnie w tym sensie oni się uzupełniają.
koko · 4 tygodnie temu · "Iza i Tomek (XVI)"
@Hakdak Witam i pozdrawiam. Alternatywne zakończenia ewidentnie kończyły ten watek. To, które ostatecznie wybrałem, pozostawia jeszcze otwarta furtkę na rozwój sytuacji, ale nie jestem jeszcze przekonany, czy go kontynuować.
koko · 4 tygodnie temu · "Iza i Tomek (XVI)"
@Wombat_ Iza nie chce zostawić Jakuba, bo przede wszystkim Tomek tego nie chce. Ich miłość jest skomplikowana, a wyrazem jej, jest właśnie to co robią tam we trójkę.
koko · 23 stycznia 2026 · "Iza i Tomek (XV)" ·
@Agnessa_Novvak Dzięki Agnessa! Dziękuje też moim nowym "fanom", którzy tak się tu fajnie udzielają. Odbieram Twoje słowa jako komplement , bo chyba miały być komplementem, prawda? 😉 Dorzucę również do dyskusji swoje trzy grosze.
Piszę serie, bo chyba za mocno zżywam się z moimi bohaterami. Żyję ich życiem i po prostu chcę się tym z Wami dzielić. Pisanie krótkich tekstów „o samym seksie” przestało mieć dla mnie sens – zresztą, szczerze mówiąc, chyba nawet nie potrafię już tak pisać. Za każdym razem, gdy zabieram się za coś nowego, wychodzi mi z tego „kobyła”. Teraz więcej energii wkładam w to, żeby utrzymać tekst w ryzach, niż w samo pisanie.
Wydaje mi się, że przez te lata dojrzałem literacko. Uważam, że scena seksu musi mieć sens i fabularne uzasadnienie. Kręci mnie powolne budowanie napięcia i niedopowiedzenia – wolę zmusić czytelnika, żeby sam sobie wyobraził to, co wyczyta za kilka stron. Sam seks to tylko technika, zawsze mniej więcej chodzi o jedno, ale to właśnie umieszczenie go w nowej, specyficznej sytuacji sprawia, że chce się czytać dalej.
Dlatego nie zamierzam kończyć tej serii. Mam w głowie jeszcze mnóstwo rzeczy, które mogą Was zaskoczyć i, mam nadzieję, spodobają się tak samo jak poprzednie. Historia Izy i Tomka to właściwie powieść w odcinkach – każda odsłona jest jak nowy sezon serialu na Netflixie. Jeśli ktoś wpada tu przypadkiem i czyta losowy tekst, pewnie nie poczuje tego sedna, ale ci, którzy są z nimi od początku, wiedzą, co jest ich prawdziwą wartością. Polecam wszystkim nie tylko moje opowiadania, lecz wszystkich autorów i przede wszystkim zachęcam do dyskusji czytelników - oni powinni tworzyć razem z nami. Może za dużo sobie obiecuję, ale tak właśnie wyobrażam sobie ten "nasz" portal
koko · 21 stycznia 2026 · "Iza i Tomek (XV)"
@Hakdak Blisko, coraz bliżej. Może na weekend?
koko · 18 stycznia 2026 · "Iza i Tomek (XV)"
Witam. Przyznam szczerze, że śledzenie waszej dyskusji daje mi nie tylko sporo rozrywki, ale też całkiem dużą satysfakcję. Porównanie z króliczkiem trafione idealnie — dokładnie tak to sobie wyobrażałem.
Pisząc o zdradzie kontrolowanej, wcale nie jest łatwo sensownie i wiarygodnie wytłumaczyć różne wyskoki bohaterów, ale właśnie o to mi chodziło w przypadku Izy. Chciałem pokazać, że przesuwanie granic bywa niebezpieczne, ale ktoś z odpowiednim doświadczeniem wie, jak daleko może się posunąć i kiedy lepiej się wycofać, zanim zrobi się naprawdę drogo.
Najwięcej emocji jest zawsze przy tym pierwszym razie — w momencie, gdy zapada decyzja o zdradzie kontrolowanej. Cała droga do przekroczenia tej granicy jest dla mnie najciekawsza, najbardziej napięta i daje największe pole do interpretacji. Często to właśnie tam dzieje się najwięcej, mimo że teoretycznie „jeszcze nic się nie wydarzyło”.
Ten etap mamy już jednak za sobą — to dobre kilkanaście rozdziałów wstecz. Teraz ich dylematy są chyba o wiele prostsze,. A może się mylę.
W każdym razie mam nadzieję, ze kolejne części zapewnią wam jeszcze dużo emocji i pobudzą wyobraźnię. Pozdrawiam.
koko · 17 stycznia 2026 · "Iza i Tomek (XV)"
@Hakdak Przede wszystkim dziękuję Ci za trafne określenie tego, co dzieje się pod tym opowiadaniem, bo kiedy w pośpiechu odpisywałem, nie umiałem nazwać dokładnie, o co mi chodziło. A chodzi właśnie o to, że dzięki Waszej interakcji to miejsce naprawdę żyje i tętni emocjami. Taka wymiana myśli to ogromna dawka świeżości, która realnie wpływa na teksty autorów.
Pytasz, co u mnie oznacza „niedługo”. Powinienem wyrobić się w ciągu tygodnia. Wykorzystuję każdą wolną chwilę, żeby dopieścić szczegóły, dodać nowe elementy. Wyłapuję błędy i szlifuję całość . Wiem, że czekacie na ciąg dalszy, ale im dłużej nad tym pracuję, tym lepsza staje się ta historia, żebyście dostali coś naprawdę dopracowanego.
Dzięki za cierpliwość – obiecuję, że warto poczekać jeszcze kilka dni!
koko · 17 stycznia 2026 · "Iza i Tomek (XV)"
Dzięki serdeczne za wszystkie spostrzeżenia i komentarze. Bardzo się cieszę, że moje opowiadania prowokują do pytań, interpretacji i prób przewidywania, co wydarzy się dalej. Dla mnie - autora, właśnie takie reakcje są największym komplementem i podziękowaniem za trud. Naprawdę czuję się doceniony i nie kryję, że dokładnie w taki sposób wyobrażałem sobie zasady funkcjonowania tego portalu: aby czytelnicy mieli swój wpływ na losy bohaterów, utożsamiali się z nimi, przeżywali ich upadki i wzloty. Górnolotnie? Może, ale podoba mi się, że rośnie między nami ta specyficzna więź. Dziękuję Wam.
koko · 17 stycznia 2026 · "Iza i Tomek (XV)" ·
Muszę przyznać, że czytam wasze rozważania z dużym zainteresowaniem i momentami naprawdę otwierają mi się oczy ze zdumienia. Nie zdawałem sobie sprawy, że motywacje moich bohaterów można analizować aż z taką dociekliwością. Jednocześnie muszę przyznać, że wiele z tych interpretacji ma sens i w każdej z nich jest ziarno prawdy. Myślę, że kolejna odsłona opowiadania przyniesie odpowiedzi na większość poruszonych kwestii. Już niedługo.
koko · 16 stycznia 2026 · "Iza i Tomek (XV)"
@Eryk Dziękuję za miłe słowa. A odnośnie oczekiwań, to wiesz ... staram się opisywać różne konfiguracje i inicjatywę z obydwu stron, żeby się Wam nie "przejadło". Ale obiecuję, że zobaczysz jeszcze Izę w takim wydaniu, w jakim lubisz ją najbardziej.
koko · 13 stycznia 2026 · "Iza i Tomek (XV)"
@Egon No szacun za pomysł😉Byłoby naprawdę gorąco. Aż ciarki chodzą.
koko · 12 stycznia 2026 · "Iza i Tomek (XV)"
@anna Miło, ze tak wsiąkłaś w te historię. Watek, o którym piszesz już się pojawił, ale rzeczywiście warto go jeszcze rozwinąć. Mam go już w scenariuszu, ale czeka na odpowiedni moment. Na razie czeka nas finał z Jakubem.
Zakazane pragnienia (II)
Iza i Tomek (XVII). Historia zatacza…
Przebudzona (II)
Kamila i senne marzenia (XLIII). Następny…
Iza i Tomek (I) [remastered]
Wybór (III)
Zwyczajna niezwyczajność, czyli są obrazy, jakie…
Przebudzona (I)
Wilczyca (III-IV)
Wilczyca (I-II)