Jakub

Jakub

Czytelnik

8 maja 2014
19 listopada 2026

75

Liczba komentarzy

1

Ilość wpisów na forum

Ostatnie komentarze

Jakub · 15 godzin temu · "Bal rektorski"  
+1
0

Z polotem i znajomością świata męsko-damskiego napisane... Ciekawe na ile wiernie oddajesz świat akademicki... fantastyczne.

Jakub · 16 godzin temu · "Gabinet numer siedem (I)"  
+1
0

świetne opowiadanie.. pomijam tym razem kwestię narzędzi🙂 ale pomysł i wykonanie super.. szkoda tylko że to praca tylko dla kobiety a nie mężczyzn... eh

Jakub · 2 tygodnie temu · "Dwa namioty"  
+1
0

@Jmalkowich tu nie chodzi o powtórzenia ale o schematyczność, oczywiście gdybyś zwrócił uwagę że jest za dużo powtórzeń to byś poprosił o to. Widać inne rzeczy zwróciły Twoją uwagę i te poprawiłeś.

Jakub · 2 tygodnie temu · "Ku światłu"  
0
0

Świetny pomysł, osobiście dość wcześnie zrozumiałem ukryty sens, nie wiem jak inni czytelnicy. Mocniej byłoby, gdyby dopiero ostatnie zdania wyjaśniały sytuację. Byłoby jeszcze mocniejsze.

Jakub · 2 tygodnie temu · "Dwa namioty"  
+2
-1

@Jmalkowich tylko Ty wiesz czego i jak użyłeś. Więc jeśli się pomyliłem, przepraszam. Opowiadanie jest płynne i poprawne językowo, jednak naprawdę trudno oprzeć się wrażeniu, że przy jego tworzeniu korzystano z pomocy sztucznej inteligencji. Nie chodzi o pojedyncze sformułowania, lecz o zadziwiającą regularność konstrukcji całego tekstu.

W opowiadaniu aż 106 razy występują trzy podstawowe formy prowadzenia dialogów: „powiedział/powiedziała” (38), „odpowiedział/odpowiedziała” (35) i „zapytał/zapytała” (33). Do tego dochodzą 44 użycia wybranych form „spojrzał/patrzył/popatrzył” (w obu rodzajach), 21 określeń związanych z uśmiechem, 47 odwołań do dłoni i 47 wystąpień słowa „potem”.

Jednak znacznie bardziej wymowne od statystyki słów jest powtarzanie całych schematów narracyjnych, niezależnie od miejsca, sytuacji i uczestniczących w nich postaci. Rozmowy niemal zawsze przebiegają według podobnego wzorca: krótka wymiana zdań, spojrzenie, gest, objaśnienie emocji. Podobnie konstruowane są kolejne etapy fabuły: podróż, obozowisko, posiłek, rozmowa, narastające napięcie i zbliżenie. Zmieniają się okoliczności, ale mechanizm opowiadania pozostaje ten sam.

Uderza również nadmiernie uporządkowana psychologia bohaterów. Konflikty rozwiązywane są niemal podręcznikowo, emocje starannie objaśniane, a dialogom brakuje indywidualności. Cztery różne osoby zdają się mówić jednym głosem.

Oczywiście żaden z tych elementów osobno nie dowodzi użycia AI. Jednak ich nagromadzenie, konsekwentna powtarzalność i stylistyczna jednorodność stanowią uzasadnioną podstawę takiego podejrzenia.

Literatura wymaga czegoś więcej niż poprawności i logicznej ciągłości zdarzeń. Potrzebuje indywidualnego głosu, psychologicznej wiarygodności i pewnej nieprzewidywalności ludzkiego doświadczenia. W tym opowiadaniu najbardziej brakuje mi właśnie tych cech. Tekst sprawia wrażenie starannie skonstruowanego, lecz nie zawsze autentycznie przeżytego.

Jakub · 2 tygodnie temu · "Dwa namioty"  
0
0

@JorgdeJoong tu nie chodzi o poprawienie interpunkcji czy ortografii bo to jest wręcz wskazane.

Jakub · 2 tygodnie temu · "Dwa namioty"  
0
-2

doczytałem na razie do połowy, ale drogi Autorze, może wypada wspomnieć, że to w znacznym stopniu praca AI? ciągle te same sformułowania:
„Przez chwilę…”
„Nie…, tylko…”
„Zamiast tego…”
„Nie zadał żadnego pytania.”
„Żadne się nie odezwało.”
„Nie wiedziała, co powiedzieć.”
Może trzeba byłoby wiecej nad gotowym przez AI tekstem popracować? nie wiem. Miejscami przez to brzmi strasznie drętwo. Chociaż pomysł świetny i momentami wciągająca opowieść.

Jakub · 3 tygodnie temu · "Moja matka na zapleczu klubu (I)"  
+3
0

Cieszę się, że zdecydowalaś sie coś tutaj opublikować, to miejsce bywa nieraz prawdziwym piekłem dla Twórców. Temat ciekawy, opowadanie warte kontynuacji. Nie nauczysz się pisania, bez pisania. Więc pisz, nie każdy dostrzeże tysiące blędów, bo tysiące czytelników zauważy coś co ich poruszy.

Jakub · 3 tygodnie temu · "Swalloween"  
+3
0

To opowiadanie jest ciekawsze psychologicznie, niż mogłoby się początkowo wydawać. Zaczyna się od erotycznej fantazji i przekraczania granic w gronie przyjaciół, by stopniowo przeobrazić się w niepokojącą historię o utracie kontroli nad własnym życiem.

Najbardziej intryguje mnie postać Arlety. Jej ciekawość, potrzeba nowych doświadczeń i zaufanie do bliskich zostają skonfrontowane z czymś, czego nie potrafi zrozumieć. Szczególnie interesujący jest psychologiczny paradoks końcowej „umowy” z obcym. Otrzymuje obietnicę niezwykłej przyjemności, ale ceną jest wolność wyboru. Czy można mówić o szczęściu, jeśli zostaje narzucone? I czy przyjemność nadal jest darem, kiedy nie można jej odmówić?

Czytając komentarze, rozumiem entuzjazm Jorga i Madzi. Autor rzeczywiście ma wyobraźnię i potrafi zaskoczyć. Rozumiem też część uwag jamera dotyczących warsztatu, bo nawet celowa swoboda językowa nie wyklucza potrzeby dopracowania tekstu. Jednak ocenianie historii bez poznania zakończenia odbiera możliwość dostrzeżenia jej właściwego zamysłu.

Cenię u Autora odwagę eksperymentowania, poczucie humoru i umiejętność łączenia pozornie odległych gatunków. Widać, że pisanie sprawia mu autentyczną przyjemność, a ta twórcza swoboda udziela się czytelnikowi.

Najciekawsze pozostaje pytanie, czy Arleta rzeczywiście zyskała niezwykły dar, czy właśnie utraciła coś znacznie cenniejszego. I za tę niejednoznaczność należą się Autorowi szczególne brawa.

Jakub · 3 tygodnie temu · "Iza i Tomek (XXIV)"  
+1
0

Jorg, myślę, że Tomek otworzył drzwi do nieznanego, bo przecież nikt nie wie, czy za nimi czeka szczęście. Ale może właśnie na tym polega odwaga — żeby zaryzykować, zamiast do końca życia zastanawiać się, co mogło się wydarzyć.

A czy można zawrócić? Oczywiście. Tylko dokąd? Do miejsca, w którym byliśmy szczęśliwi, czy do miejsca, w którym jedynie czuliśmy się bezpiecznie? Bo to nie zawsze jest to samo.

Nie wierzę, że można zbudować trwałe szczęście na rezygnacji z samego siebie. Ale wierzę, że miłość czasem wymaga zmiany. Jest jednak ogromna różnica między zmianą, której pragniemy dla kogoś, a zmianą, do której ktoś nas zmusza. Pierwsza może być najpiękniejszym darem, druga z czasem staje się więzieniem.

I jeszcze jedno — kochać kogoś to nie znaczy mieć prawo decydować o jego życiu. Nawet jeśli jesteśmy przekonani, że wiemy, co będzie dla niego najlepsze.

A może najtrudniejsze w miłości nie jest odejść ani pozostać, lecz pozwolić drugiemu człowiekowi być sobą, mając świadomość, że pewnego dnia może wybrać drogę, na której nie będzie już dla nas miejsca?

I chyba właśnie dlatego nie jestem pewien, czy Tomek otworzył drzwi do szczęścia. Jestem natomiast pewien, że otworzył drzwi do prawdy o sobie. A to już bardzo dużo. 🙂

Jakub · 3 tygodnie temu · "Iza i Tomek (XXIV)"  
0
0

@Jorg, rozbawiłeś mnie tym tartakiem. 😂 Ale chyba właśnie w tym tkwi cały urok naszych dyskusji — coraz mniej interesuje nas, co bohaterowie zrobią, a coraz bardziej, dlaczego to zrobią i co później z tym poczną.

Myślę, że z tym odblokowaniem Izy możesz mieć sporo racji. Chociaż nie wiem, czy rodzimy się z konkretnymi pragnieniami, czy raczej z pewnym temperamentem, wrażliwością i potrzebami, którym dopiero życie nadaje określony kształt. Wychowanie potrafi skutecznie tłumić niektóre z nich, zwłaszcza gdy kłócą się z naszym wyobrażeniem o tym, kim powinniśmy być.

I tutaj wrócę jeszcze do @Marigold, bo mam wrażenie, że jej spojrzenie wniosło do naszych rozważań coś naprawdę istotnego. My, panowie, próbujemy zrozumieć Izę przez analizę jej decyzji, motywacji i konsekwencji. Marigold zwróciła natomiast uwagę na to, co może dziać się w kobiecie, zanim jeszcze sama potrafi nazwać swoje pragnienia. I zastanawiam się, czy właśnie nie w tym tkwi największa różnica między naszymi interpretacjami. My szukamy przyczyn i skutków, a ona dostrzega emocje, które nie zawsze poddają się logice. 😊

Ale zastanowiło mnie Twoje ostatnie zdanie: „Tomek go odblokował na swoje szczęście”. Czy rzeczywiście na szczęście? 😉 Być może tak, ale tylko dopóty, dopóki odkrywana przez Izę wolność prowadzi ją tam, dokąd Tomek sam chciałby podążać. A co, jeśli pewnego dnia ona zapragnie czegoś, na co on nie będzie już gotowy?

I tu dochodzimy do najciekawszego paradoksu. Można przecież otworzyć komuś drzwi do wolności, a potem odkryć, że nie mamy już wpływu na to, przez które z kolejnych drzwi ten ktoś zechce przejść.

Dlatego coraz bardziej ciekawi mnie nie to, jak daleko posunie się Iza, lecz czy Tomek będzie potrafił pokochać również tę jej część, której sam jeszcze nie zna. I czy sama Iza, odkrywając siebie, nie zacznie inaczej patrzeć na człowieka, którego dotąd kochała.

@Marigold, ciekaw jestem, czy Twoim zdaniem kobieta, która przez lata tłumiła część swoich pragnień, po ich odkryciu potrafi jeszcze wrócić do dawnej siebie? A może właśnie wtedy po raz pierwszy staje się naprawdę sobą? Bo mam wrażenie, że odpowiedź na to pytanie mogłaby zupełnie zmienić nasze spojrzenie na Izę.

A „pornopsychologia teoretyczna”? 😂 Panowie, chyba właśnie tworzycie nową dyscyplinę naukową. Tylko obawiam się, że te eksperymenty myślowe mogą przynieść więcej pytań niż odpowiedzi. I całe szczęście! 😉

Jakub · 3 tygodnie temu · "Iza i Tomek (XXIV)"  
0
-1

@Jorg poszerzmy to od razu o: psychologia erotyczna, czyli poradnik dla małżeństw i par.

Jakub · 3 tygodnie temu · "Iza i Tomek (XXIV)"  
0
0

Przeczytałem Wasze ostatnie komentarze i muszę przyznać, że im więcej rozbieramy tę historię na czynniki pierwsze, tym bardziej fascynująca staje się sama Iza. 😊

@Staruch_ bardzo ciekawie rozłożyłeś ich motywacje na poszczególne poziomy. Szczególnie podoba mi się ten trzeci, dotyczący ich własnej, intymnej gry. @Maro1 trafnie zauważyłeś różnicę w przeżywaniu zazdrości. Dla Tomka jest ona źródłem ekscytacji, dla Izy może być przede wszystkim zagrożeniem. I chyba właśnie tutaj kryje się coś niezwykle ważnego.

Ale wrócę do tego, co wcześniej napisała @Marigold. Mam wrażenie, że to ona najtrafniej uchwyciła coś, co nam, panowie, trochę umyka. 😉 Być może Iza nie tyle odkrywa nowe pragnienia, ile wreszcie pozwala sobie na coś, czego przez całe życie sobie odmawiała. A Tomek, który miał być jej bezpieczną przystanią, nieświadomie otworzył drzwi, których ona sama bała się dotknąć.

@Marigold, jako kobieta, a do tego autorka, która sama potrafi tak pięknie opisywać emocje i wewnętrzne rozterki swoich bohaterów, chyba najlepiej potrafisz wyczuć, co może dziać się w głowie Izy. My analizujemy jej zachowania, próbujemy znaleźć logiczne uzasadnienia, a przecież ona może sama jeszcze nie rozumieć wszystkiego, co czuje. Jestem bardzo ciekaw Twojego spojrzenia na nasze ostatnie rozważania. 😊

Zastanawia mnie też, czy największym zagrożeniem dla ich związku jest rzeczywiście przekroczenie kolejnej granicy, czy może chwila, w której każde z nich odkryje, że pragnie już czegoś innego. Bo przecież można kochać równie mocno, a jednocześnie zupełnie inaczej rozumieć wolność, bliskość i bezpieczeństwo.

I tutaj zgadzam się z @koko. Najciekawsze nie są już kolejne przygody, lecz to, co pozostaje po nich w głowach bohaterów. Chciałbym wreszcie poznać Izę od środka, usłyszeć jej myśli, obawy, pragnienia. Nie tę pewną siebie, prowokującą Izę, którą widzą mężczyźni, ale kobietę, która zostaje sama ze swoimi emocjami.

A swoją drogą, @koko, chyba osiągnąłeś coś wyjątkowego. Zaczęliśmy od czytania erotycznej historii, a skończyliśmy na niemal psychologicznej debacie o miłości, wolności i granicach związku. I mam wrażenie, że najlepsze dyskusje dopiero przed nami. 😉

Jakub · 4 tygodnie temu · "Dwa serca, dwa smutki (IV) "Hunter-Killer""  
0
0

@Agnessa Novar Historia literatury zna wielu wybitnych pisarzy, których geniusz został dostrzeżony dopiero po śmierci. . Franz Kafka, Bułhakow, czy chociażby nasz Kamil Cyprian Norwid. Czytelnicy muszą dojrzeć do odbioru wielu tradycji i dostrzeżenia tego co czuje i wie autor.

Jakub · 4 tygodnie temu · "Iza i Tomek (XXIV)"  
0
0

kolejne świetne opowiadanie, doskonały pomysł jak zauważył @Staruch_. Tylko to nadal nie wygląda na finał 🙂

Jakub · 18 października 2026 · "Koleżanka z internetu"  
0
0

@XXX_Lord co do majonezu to chyba sprawa jest jasna... Chiński majonez składający się z samych dodatków, miałby być lepszy bo ktoś dał wiecej cukru, od majonezu składającego się z trzech składników plus woda? Pomijam kwestie smakowe, bo tu może nie każdy potrafi rozpoznać to co dobre.

Jakub · 17 października 2026 · "Początek drogi (I)"  
0
0

zapowiada się świetna historia, wiele wątków, które można rozwinąć i ten magiczny posążek..

Jakub · 15 października 2026 · "Iza i Tomek (XXIII)"  
0
0

czy to rekordowa ilosć komentarzy? czy gdzieś jest więcej...?

Jakub · 15 października 2026 · "Iza i Tomek (XXIII)"  
0
0

Panowie, przeczytałem Waszą dyskusję i tym razem zdecydowanie przyznaję rację @Jorg. Myślę, że dotknął istoty problemu, który trochę ginie w rozważaniach o tym, jak daleko można przesunąć granice otwartego związku. @Staruch_ słusznie zauważa, że dla każdego zdrada może oznaczać coś innego, a Iza i Tomek świadomie weszli w świat, w którym wiele tradycyjnych zasad przestało obowiązywać. Tyle że właśnie dlatego **najważniejszą zasadą stała się wzajemna szczerość i zaufanie**. Bez nich cała ich niezwykła relacja przestaje być wspólną grą, a staje się grą jednego partnera, w której drugi nie zna wszystkich kart.

Zgadzam się również z @Maro1, że między Izą a Tomkiem pojawiła się niebezpieczna asymetria. Tomek przeżywa swoje przekroczenia niemal jak moralne trzęsienia ziemi, tymczasem Iza nauczyła się żyć z tajemnicą, której ujawnienie mogłoby zburzyć jego obraz ich małżeństwa. I nie chodzi nawet o sam seks z Jakubem, bo przecież Tomek wcześniej go zaakceptował. Chodzi o to, co wydarzyło się później, poza jego wiedzą, oraz o emocjonalne zaangażowanie Izy. Zgoda na kochanka nie jest przecież zgodą na wszystko, podobnie jak otwarcie związku nie oznacza rezygnacji z prawa do prawdy. Jeśli Iza rzeczywiście uważała, że nie przekroczyła żadnej granicy, dlaczego nie opowiedziała Tomkowi całej historii?

@Staruch_ pyta, czy naprawdę chcielibyśmy wiedzieć wszystko o swoich partnerach, skoro prawdą również można zranić. Ale moim zdaniem to dwa różne zagadnienia. Nie musimy znać każdej myśli, fantazji czy najdrobniejszego szczegółu. Powinniśmy jednak znać prawdę o wydarzeniach, które naruszają fundament naszego związku. **Przemilczenie zdrady w imię ochrony ukochanej osoby odbiera jej prawo do samodzielnej oceny sytuacji i świadomego przebaczenia.** To nie jest już troska, lecz jednostronne decydowanie, z jaką rzeczywistością wolno drugiemu człowiekowi się zmierzyć.

I właśnie dlatego Jorg ma rację: to nie była kolejna kontrolowana niewierność, lecz zdrada zasad, które sami stworzyli. Nie oznacza to, że Iza przestała kochać Tomka. Przeciwnie, może go kochać równie mocno jak wcześniej, a jednocześnie dopuścić się czegoś, co tę miłość wystawia na najcięższą próbę. I chyba właśnie tutaj @koko stworzył coś znacznie ciekawszego niż kolejną erotyczną przygodę. Pokazał kobietę, która tak bardzo nauczyła się przekraczać granice, że przekroczyła również tę, która miała chronić ich oboje.

Najbardziej intryguje mnie jednak pewien paradoks: **Tomek pozwala Izie na niemal wszystko, ale ona właśnie tego jednego, najważniejszego, nie potrafiła mu dać — całej prawdy.** I być może prawdziwy sprawdzian ich miłości dopiero nadejdzie. Bo sztuką nie jest wybaczyć coś, o czym nie ma się pojęcia. Sztuką jest poznać prawdę, mimo wszystko zdecydować się zostać i odbudować zaufanie. Dopóki Tomek nie wie, co naprawdę wydarzyło się z Jakubem, trudno mówić, że tamten rozdział został między nimi zamknięty.

Jakub · 10 października 2026 · "Między stacjami"  
0
0

Sympatyczne opowiadanie, ciekawy pomysł - ta codzienna podróż i prawie codzienne spotkania. Czytelnik czeka co będzie. Nie wiem czy tylko mnie rozczarowało zakończenie. Nie że nie dobre, ale jest jakiś niedosyt. Długo budowane napiecie kończy się szybkim numerkiem - fakt obrazowo opisanym. To chyba to co napisał XXXLord - z tym cukierkiem. Jest niedosyt fabuły.

pokątne opowiadania erotyczne
Witamy na Pokatne.pl

Serwis zawiera treści o charakterze erotycznym, przeznaczone wyłącznie dla osób pełnoletnich.
Decydując się na wejście na strony serwisu Pokatne.pl potwierdzasz, że jesteś osobą pełnoletnią.

Pliki cookies i polityka prywatności

Zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r (RODO). Potrzebujemy Twojej zgody na przetwarzanie Twoich danych osobowych przechowywanych w plikach cookies.
Zgadzam się na przechowywanie na urządzeniu, z którego korzystam tzw. plików cookies oraz na przetwarzanie moich danych osobowych pozostawianych w czasie korzystania przeze mnie ze stron internetowej lub serwisów oraz innych parametrów zapisywanych w plikach cookies w celach marketingowych i w celach analitycznych.
Więcej informacji na ten temat znajdziesz w regulaminie serwisu.