@jamer106 - moderacja (w tym przypadku w mojej osobie) zasadniczo nie wpływa już na warsztat. Krzywy akapit, za krótki myślnik, pogrubienie/kursywa, która się wysypała, rozjechane linie podziału - owszem, ogarnę. Przecinek w złym miejscu czy literówka - o ile nie są bardzo bezczelne i nie powodują innych problemów (np. brak spacji za przecinkiem, sklejający słowa) - nie. Więc chwal autora.
Lepiej późno, niż wcale, ale i tak doceniam, że seria jest kontynuowana. Dokąd nas zaprowadzi, to jeszcze się zobaczy, aczkolwiek mam już teraz małą uwagę na przyszłość, @Candy. Mianowicie ten cykl zostanie normalnie opublikowany w takiej postaci, w jakiej został nam przesłany, natomiast w przypadku następnych zalecam tworzenie nieco dłuższych epizodów. Nieco 😉 Jednak Pokątne to nie LOL, nie mówiąc o FB, i wrzucanie tak krótkich epizodów niespecjalnie ma uzasadnienie.
Nieodmiennie przypominam też o:
Zsuwając się z sofy, opadłam na kolana. Znalazłam się dokładnie na wysokości jego krocza. Mój wzrok najpierw przykuł jego perfekcyjnie wyrzeźbiony brzuch, twardy i napięty, by zaraz potem przenieść się znów na grubego, imponującego kutasa, który teraz niemal dotykał mojej twarzy. Czułam jego zapach, widziałam, jak ciemna i rozchylona szczelina na jego szczycie lśniła od wilgoci.
Jeden akapit, cztery razy "jego", na dodatek w różnym kontekście. Dwa pierwsze dotyczą Jakuba jako postaci, nad trzecim można dyskutować (bo zapach równie dobrze może dotyczyć człowieka ogólnie, jak i jego konkretnego obszaru 😛 ), a ostatni odnosi się już typowo to qtaza. W zasadzie trzy z tych czterech można wyrzucić i nic się nie stanie, a jeżeli zamiast trzeciego wstawisz jeszcze jakiś epitet (jaki jest ten zapach?) to opis tylko na tym zyska.
I zanim ktoś się czepi, że ja się czepiam. Ano czepiam, bo właśnie o takie rzeczy powinni dbać autorzy, autorki i wszystkie pozostałe dowolnie identyfikujące się osoby autorskie 😉 potrafiące już stawiać proste przecinki czy równe kreski. A @Candy potrafi, tylko zamiast rozwijać się dalej, to sobie usiadłX. I siedzi. X, a nawet D.
Usuwam wstęp, bo czytelnicy sami widzą, że to kolejna część cyklu, link i tak nie działał, natomiast mnie dziękować nie trzeba. A już na pewno nie z błędami 😉
Czy jest to mój klimat? Nie. Nie przepadam za fanficami - chyba że są celową dekonstrukcją, a najlepiej inteligentnie złośliwą parodią oryginału - a na dodatek pewne niedoróbki za bardzo rażą mnie w oczy, żeby przejść obok nich obojętnie, więc powstrzymam się od zbytnich zachwytów. Niemniej zauważam, że całkiem sprawnie operujesz klawiaturą, @Candy, i gdyby popracować nad powyższym tekstem (m.in. usunąć powtórzenia, bo samych "Maruszewiczów" można na dzień dobry wyrzucić połowę, zastanowić się nad słownictwem, przy okazji przejrzeć także przecinki), to mógłby on sporo zyskać. A jeszcze chętniej powitam oryginalną fabułę, umieszczoną w podobnych realiach czasowych.
Ode mnie dwie sprawy. Pierwsza: rozumiem, że masz swój prywatny kącik w necie, natomiast na Pokątnych zdecydowanie zalecam publikację cykli albo w całości, albo wcale. A że ten tutaj ma pewien potencjał (niszowy, ale zawsze), to czekam na kolejne części. Jak się pojawią, to przejrzę je uważniej, ewentualnie przeredaguję - ten tutaj wymagał m.in. poprawek w zapisie dialogów - i zdecyduję, bo być może dam szansę na awans. I to jest ta druga kwestia.
Tak szczerze pisząc, to nie mam pojęcia, w jaki sposób uczciwie ocenić to opowiadanie.
Z jednej strony doceniam, @Trzydziestolatku, że napisałeś coś dla swojej drugiej połówki* a jeśli jest to Twój debiut w tematyce posuwisto-zwrotnej, to tym bardziej całość wyszła co najmniej przyzwoicie. A przynajmniej gdybyśmy oceniali tekst w kategoriach twórczości prywatnej, przeznaczonej jedynie dla bardzo wąskiego grona odbiorców - czy też odbiorczyń 😉 Z drugiej jednak strony postanowiłeś upublicznić swoje dzieło i chcąc nie chcąc musisz się zmierzyć z krytyką (nie mylić z krytykanctwem) osób, które w niejednej szufladzie dildosy trzymały 😛 I tutaj już tak miło nie będzie.
Już samo przygotowanie tego tekstu do publikacji, polegające na wyprostowaniu akapitów, ogarnięciu zapisu dialogów czy uzupełnieniu najbardziej rzucających się w oczy przecinków, powinno podlegać pod pracę w warunkach szkodliwych. Serio. Może gdyby była to miniatura na kwadrans czytania, ale mamy tu do czynienia z prawie godziną tartaku. I to takiego, aż wióry z ekranu lecą. I niestety ani forma, ani tym bardziej treść nie tylko mogłyby, a wręcz powinny być lepsze, zaczynając od wspomnianej interpunkcji, przez niezliczone powtórzenia i ogólnie dość ubogie środki stylistyczne, po "fabułę", polegającą na wrzuceniu bohaterów do generatora losowych scen pt. "kto co komu wsadzi, komu obciągnie i w jakiej pozycji". A szkoda, bo gdyby porządnie zredagować sceny seksu i obudować je jakąś sensowną opowieścią, dającą czytelnikowi chwilę na poznanie bohaterów (i wytarcie rąk), to dostalibyśmy coś, czego niejeden poważany dziś autor nie powstydziłby się nie tylko na początku swojej kariery.
Przy czym i tak podejrzewam, że o wyświetlenia oraz oceny niejeden z nas będzie zazdrosny, bo i tagi się zgadzają, i zawartość cimcirimci 😉
*o ile oczywiście jest to cała prawda i tylko prawda, a nie tylko wiadomo-jaka-prawda.
@Kocur2527 - wspominałeś na czacie o problemach ze wzrokiem, a skoro tak, zakładam, że wspomagasz się w pisaniu różnymi programami do translacji mowy, automatycznego formatowania czy poprawy błędów. Dlatego też przymykam oko na pewne kwestie, choć z drugiej strony mam nadzieję, że nie wyręczasz się AI - choć patrząc na różnicę pomiędzy Twoimi wypowiedziami na czacie a opowiadaniami, mam pewne wątpliwości. Niemniej nie drążę, a przynajmniej na razie.
Tak czy inaczej zwracam uwagę na dwie podstawowe sprawy. Pierwsza: skaczesz z akcją pomiędzy różnymi lokalizacjami, a skoro tak, zawsze zaznaczaj to w taki sposób, by było to wyraźnie oddzielane od tekstu. Polecam używanie linii podziału (tych pomarańczowych - jest taka opcja w edytorze) w taki sposób, w jaki zostało to poprawione w gotowym tekście, bo oryginalnie te informacje zlewały się z narracją. Druga rzecz jest natomiast ważniejsza i dotyczy bezzasadnego tworzenia jednozdaniowych (a nieraz wręcz jednowyrazowych) akapitów. Na przykład cały ten fragment:
Kiedy weszłam do gabinetu, odłożyłam torebkę na biurko i usiadłam w fotelu.
Przez chwilę patrzyłam na ekran komputera.
Przede mną znajdowało się mnóstwo spraw do załatwienia.
Dokumenty, wiadomości, raporty, harmonogramy.
Ale jedna sprawa była ważniejsza od pozostałych.
Wimbledon.
Wyjęłam telefon i otworzyłam listę kontaktów.
Brian Vahaly.
Prezes amerykańskiego związku tenisowego.
mógłby, a wręcz powinien zostać połączony w jedną całość, bo nie ma żadnego uzasadnienia, by wyglądał tak, jak wygląda. Nad zapisem wiadomości (sms) także moglibyśmy podyskutować, chociaż tutaj panuje większa dowolności i ten, który został użyty, przynajmniej jasno oznacza osoby piszące. Zostawiam go więc bez zmian, zwłaszcza że jesteś debiutantem i niektórych rzeczy po prostu możesz nie wiedzieć.
Co się tyczy fabuły, to na razie widzę pomysł, widzę jako-takei przedstawienie postaci i głównych wątków, ale dokąd to wszystko zaprowadzi, za wcześnie oceniać.
@KatarzynaLover - potwierdzam. Jeśli szukasz czegoś konkretnego, możesz zapytać na forum. W komentarzach nie polecam, bo odpowiedzi nie uzyskasz, za to znajdziesz się pod obserwacją.
Osobiście niespecjalnie widzę sens w dzieleniu tak niewielkiego opowiadania na osobno zatytytuowane, jeszcze mniejsze rozdziały. Zwłaszcza że bardziej wygląda to na szkic większej całości niż skończony tekst. Zwrócę też uwagę, że ostatnie dwie części ewidentnie różniły się formatowaniem od poprzednich, jakbyś były dopisywane już później i sklejone razem przed samą publikacją - udało mi się to jako-tako ujednolicić, ale polecam, byś w przyszłości przypilnował tego sam, autorze.
A ogólnie - nie mój klimat, ale amatorów na pewno znajdzie.
Można kursywą, można w cudzysłowie, byle konsekwentnie. Przejrzyj sobie poradniki na necie o zapisie dialogów oraz myśli, na pewno znajdziesz coś odpowiedniego.
Nie, nie powinno się za każdym razem zaznaczać "Marta powiedziała / Adam zapytał", natomiast zobacz sama, jak wygląda taki blok dialogów (i didaskaliów do nich) pomieszanych ze zwyczajną narracją (czyli "Michał wziął telefon i zaczął pisać wiadomość") i do tego przemyśleniami bohaterki ("Pomyślałam, że właśnie na to miałam ochotę"). To jest po prostu nieczytelne nawet dla kogoś, kto wie, na co zwracać uwagę, a co dopiero dla biednego czytelnika z jedną ręka na myszce, a drugą na... czym innym 😛 Pomijam już nawet poprawność zapisu, bo wypowiedź nowej osoby zawsze zaczynamy od nowej linijki, a jeżeli jest ona długa i przeplatana dodatkowym opisem, także warto to zrobić, choć w aż takie detale z zasady się nie wtrącam. Ogólną zasadę znasz, następnym razem będzie lepiej 🙂
PS Jakakolwiek moja styczność z nauką języka polskiego (a w zasadzie to "historią literatury", bo poprawne pisanie jest na marginesie programu edukacji, a przynajmniej było kiedyś) zakończyła się na maturze, jak zapewne sporej części naszych autorów. Chociaż może to i dobrze, patrząc na wzorce, jakich uczyła - albo przynajmniej się starała - szkoła 😉
@W_ja - pamiętaj, że sentencechecker to wbrew pozorom proste narzędzie, które dobrze radzi sobie z prostymi zdaniami złożonymi, ale w takich bardziej zaawansowanych potrafi się zgubić, na przykład na siłę szukając orzeczenia, którego nie ma. Choć wciąż lepiej jest go używać, zwłaszcza gdy zaczynamy przygodę z pisaniem lub po prostu jesteśmy świadomi własnych ograniczeń.
Jednak największym problemem były nie przecinki czy nawet powtórzenia, a posklejane ze sobą fragmenty narracji oraz dialogów, które wyglądały mniej więcej (mniej więcej, bo nie podam z pamięci, czy zaczynały się i kończyły dokładnie na tych zdaniach, czy na przykład jedno wcześniej / dwa później):
– Zasłoń jej oczy i zwiąż tam dokładnie – usłyszałam po chwili cichy głos. Szarpałam się i chciałam ugryźć w rękę tego, który mnie trzymał. – Nie wierć się, bo nie dojedziemy. Trzesz tak ładnie dupką po kutasie, że już mi stoi – szepnął do ucha, zanim poczuł zęby. Popchnął mnie po chwili twarzą w siedzenie i dał kilka klapsów w wypięty tyłek. – To za rzucanie się, to za ugryzienie. Jeden za drugim lądował na tyłku. Lekko jęknęłam, nie wiedząc co zrobić, bo nie mogłam już złapać oddechu. – Inhalator… – Udało mi się wyszeptać.
I domyśl się teraz, czytelniku, o co tu chodzi...
Dlatego zaznaczam jeszcze raz: moje poprawki mogą być i zapewne miejscami są obarczone błędami i najlepiej, jak sama przejrzysz całość raz jeszcze. A w przypadku ewentualnych niejednoznaczności (pamiętaj, że nawet jeśli Ty wiesz, co się dzieje, to odbiorca wcale nie musi i należy mu to jednoznacznie przedstawić) dopisz na przykład jakieś didaskalia dialogowe, by było na sto procent jasne, kto co powiedział. Chociaż uprzedzam, że czasami ciężko jest wybrnąć z sytuacji w rodzaju "jedna osoba mówi jedno, potem coś robi, druga dodaje drugie, wracamy do pierwszej, do akcji wchodzi trzecia..." i wówczas zawsze proponuję rozbić coś takiego na na przykład dwie mniejsze scenki, podzielone na przykład kilkoma zdaniami narracji. Ale to do Ciebie będzie należała ostateczna decyzja.
@W_ja - gratuluję odwagi, podzielenia się z nami własną twórczością i mam nadzieję, że pierwszy raz nie będzie ostatnim 🙂
Jeśli chodzi o fabułę, to pierwsza część (ta do kreski podziału) niespecjalnie jest w moim klimacie, ale przynajmniej stanowi całość. Nie bardzo rozumiem natomiast roli tej drugiej - chyba że faktycznie ma ona wprowadzić inny punkt widzenia i przygotować czytelnika na ciąg dalszy.
Co do warsztatu, to mamy tu obowiązkowy zestaw początkującej autorki: krzywe przecinki, powtórzenia, nie do końca zgrabnie podzielone zdania, zgrzytający dialog. Problemem jest natomiast co innego, a mianowicie oryginalna wersja, jaką dostaliśmy, w której narracja była zupełnie pomieszana z rozmowami i przemyśleniami bohaterki-narratorki. Tak naprawdę do teraz nie mam pewności, czy wszystko wygląda w taki sposób, w jaki wyglądać powinno i czy na przykład jakiś fragment na pewno miał być dialogiem, czy jednak nie. Sprawdź to proszę i ewentualnie popraw (edytor jest dostępny na pełnej wersji strony). A następnym razem koniecznie zrób to przed wysłaniem - zwłaszcza że jako tak doświadczona czytelniczka powinnaś wiedzieć, co zrobić i w jaki sposób.
@JorgdeJoong - niby każdy czyta, na co ma ochotę, a po to mamy tagi, żeby wybrać sobie czy wolimy "delikatnie", "grupowy", "wakacje", "matka i syn" i tak dalej. Tyle że najpierw ktoś musi zdecydować, czy w ogóle dopuścić tekst do publikacji. I to spada na mnie, @JustINe oraz @Marca. I nie raz i nie dziesięć dyskutowaliśmy zawzięcie o tym, na co powinniśmy pozwolić, a na co nie. Wy jako czytelnicy (mniejsza już z jakim doświadczeniem) dostajecie treści już przefiltrowane i przygotowane tak, by spełniały chociaż minimalne standardy. I coraz częściej waszą reakcję można podsumować jako "ale chcemy inaczej". Jak nie ingerujemy w tekst i puszczamy niedoróbki - źle, poprawiamy za kogoś - źle, tolerujemy tematykę ma granicy dobrego smaku, moralności oraz rozumu i godności człowieka - źle, krytykujemy publicznie autorów za przeginanie pałki (lub w ogóle wstrzymujemy ich teksty) - źle, dopuszczamy do bardziej energicznych dyskusji w komentarzach/forum - źle, uciszamy kłótnie w zarodku - źle. I tak dalej. A przypominam, że absolutnie każda aktywność na Polątnych wymaga od nas poświęcenia prywatnego czasu, odpowiedniego skupienia i zaangażowania, nerwów, długo by wymieniać. A postronni widzą tylko wspomniany wierzchołek góry lodowej. Albo minetkowej, co kto uważa 😉
A wracając do właściego tematu - ja swojego zdania w kwestii pewnej tematyki nie zmienię. Zwłaszcza wtedy, gdy widzę, jak autorzy urządzają sobie jakieś zawody w "kto napisze większy badziew". I tak naprawde już dawno temu powinniśmy przerwać ten wybitnie nieśmieszny kabaret.
Podobieństwa @EliKaszewskiej do @Historyczki (oczywiście biorąc pod uwagę cały ich dorobek, staż pisarski, rozpoznawalność i i tak dalej) także dostrzegam. I powtórzę: nie mam zamiaru ani deprecjonować naszej bardziej doświadczonej koleżanki, ani obiecywać nowej złotych gór, niemniej uważam, że gdyby @Ela wzięła się świadomie za siebie, porządnie podszkoliła warsztat i zaczęła przepuszczać pomysły przez sporo gęstsze sito niż teraz, osiągnęłaby więcej, niż jej się wydaje.
Podobnie jak znam nadto przypadków autorów (a zwłaszcza autorek), którzy na kontrowersjach zbudowały całą własną karierę - bo przecież nieważne, jak mówią, byle mówili, nieprawdaż? W takim razie zapytam publicznie: do czego to ma prowadzić? Tekst @Eli puszczę tylko dlatego, że jest napisany lepiej, a @Rafała zatrzymam z tego samego powodu? Czyli co, znowu mają decydować kropki, kreski i przecinki? A jeżeli pojawi się ktoś, kto zaprezentuje nam opowiadanie napisane idealnie (tak na serio, aż @Tomp by zaklaskał uszami) i zgodne z prawem (czyli nie poruszające tematyki typu seks nieletnich), a jednocześnie będące najzwyczajniej w świecie szkodliwe moralnie i epatujące obrazami jak z najgorszej patologii, to wtedy też mam go zatwierdzić, ponieważ inaczej będzie to cenzura z mojej strony? Jeżeli chcecie, to w porządku. Tylko później nawet nie próbujcie mnie o nic prosić, niczego ode mnie wymagać, a już na pewno nie bierzcie pod włos tekstami "Agnyza znowu puściła paździerz". Bo niby chcecie, żeby było lepiej, ale w zasadzie to nie, bo przecież pisać każdy może i nie można niczego nikomu zabraniać.
Jednolita ściana tekstu, gdzie nic nie pomaga - nie poprawiać, odbić tekst do Autora, w kwestii chaosu dialogowego - patrz wyżej, i tutaj bez bycia dobrą ciocią, gdyż robiąc to po swojemu ingerujesz w tekst.
Od dłuższego czasu moja ingerencja w tekst ogranicza się jedynie do kwestii czysto technicznych. Wyprostuję akapit, zamienię krótką kreskę na długą (względnie odwrotnie), czasami usunę jakiś wybitnie rzucający się w oczy błąd (zazwyczaj coś na poziomie "poprostu" czy braku ogonka w ą/ę w końcówkach wyrazów), ale nic poza tym. I robię to nie dla siebie czy nawet nie dla autorów, ale czytelników. Ewentualnie - choć dotyczy to właściwie wyłącznie debiutantów - poprawię np. cały zapis dialogu czy podzielę parę zdań od nowa, ale tylko i wyłącznie po to, by nauczyć takiego świeżaka dobrych nawyków na przyszłość. Z jakim skutkiem, to już temat na inną rozmowę.
Sceny z nastolatkami, tu mam odmienne zdanie. Postarzając bohaterów nie zawsze możemy osiągnąć efekt jego niesforności, braku doświadczenia w tych sprawach, uczucia wstydu. Jest to jednak broń obosieczna, bo łatwo wpaść w pułapkę, że z 16 latka robimy rasowego samca , co samo w sobie staje się nierealne. 20 latek dziewica, rumieniacy się na widok cycka, staje się tak samo odrealniony jak 15 letni super samiec
Jeżeli mamy do czynienia z dobrym (a przynajmniej średnim) twórcą i tekstem na takim samym poziomie, to wówczas masz rację: ingerencja w wiek bohatera może zmienić bardzo wiele w jego odbiorze, w skrajnych przypadkach czyniąc go całkowicie niewiarygodnym w oczach czytelnika. Choć i tutaj mamy przecież spore pole manewru, bo przecież wychuchany płatek śniegu z wielkomiejskiego establishmentu będzie zupełnie innym człowiekiem (nie wnikam czy lepszym, czy gorszym w jakimkolwiek kontekście - po prostu innym) niż ktoś, kto dostał w pakiecie startowym biedę, nędzę, patologocznych rodziców i resztki upadłego pegieeru za oknem. A wciąż mówię o tej samej, aktualnej rzeczywistości, a nie odnoszę się do postaci z minionych epok. I żeby rzucić pierwszym przykładem z brzegu: czy uważasz, że takie postacie jak Tomek Wilimowski czy Staś Tarkowski zachowują się, jak na ich wiek przystało? Bo ja mam bardzo poważne wątpliwości.
Ale ja nie o tym, a o "relacjach rodzinnych", choć w zasadzie mój problem z nimi polega na dokładnie tym samym, czyli kłującej w oczy sztuczności i epatowaniu kontrowersją dla kontrowersji. Oczywiście możesz mieć i na ten temat inne zdanie, ale zrób pewien eksperyment: zamień choćby w powyższym opowiadaniu ojca i córkę na osoby o tak samo dużej różnicy wieku, tylko niespokrewnione. Usuń te wszystkie "córeczko / tatusiu", a w zamian dodaj określenia podkreślające ten kontrast, lecz wciąż dość neutralne, w rodzaju "jesteś moją małą dziewczynką" czy "zawsze podobali mi się dojrzali mężczyźni". Czy to coś zmieni? No właśnie nie. Nie będzie to miało wpływu ani na fabułę jako taką, ani na sposób postępowania bohaterów. I tutaj jest incest pogrzebany: większość takich tekstów jak powyższy jest równie autentyczna, co dobiegające trzydziestki aktorki filmów przyrodniczych, które zwiążą sobie włosy w warkoczyki, ubiorą pończoszki z kokardką i myślą, że wyglądają na dekadę mniej. No nie, nie wyglądają.
I zanim ktoś napisze, że przecież o to właśnie chodzi: no wiem 😉 Wystarczyło, że w moim ostatnim cyklu w dwóch częściach pojawiły się tagi (zgodne z prawdą) typu "rodzina / rodzeństwo" i nagle te części, które zostały nimi oznaczone, zebrały zauważalnie więcej wyświetleń niż reszta, choć przecież chronologia działa na ich niekorzyść. I dokładnie taki sam cel przyświeca zdecydowanej większości autorów, którzy zabierają się za "mamusiu masz super cycki": rzucić w publikę prostackim clickbaitem i czekać, aż się spragnieni taniej sensacji koniobijcy zlecą. Tylko czy naprawdę o to chodzi? Czy mamy robić z Pokątnych drugiego LOLa? Moim zdaniem nie. I biorę na siebie odpowiedzialność za tę decyzję, nawet jeśli niektórzy będą (a będą) jej przeciwni i głośno przeciwko temu zaprotestują.
@Jamer106 - przypominam, że nie tylko ja decyduję o tym, co się pojawi na Pokątnych, a co nie. I moje ewentualne uwagi odnośnie tego tekstu są dokładnie tyle samo warte, co Twoje, @XXXLorda, @JorgadeJoonga i każdego innego czytelnika.
@ElaKaszewska - dopuszczam ten tekst do publikacji z tego samego powodu, co opowiadanie @Rafała1984, mianowicie by dać Ci ostrzeżenie. Pierwsze i ostatnie. Ja oczywiście rozumiem, że to Twoi bohaterowie, Twoje uniwersum, Twój wybór tematów, Twoja stylówka i tak dalej, natomiast jeżeli wyślesz mi jeszcze raz opowiadanie o podobnej treści, to go nie zatwierdzę. Bez dram, bez kłótni, bez robienia z tego sprawy wagi państwowej - po prostu kliknę "odrzuć" w zaciszu panelu moderatorskiego i na tym się skończy. I powtarzam Ci po raz chyba trzeci - stać Cię na więcej niż tanią kontrowersję, osiąganą równie prostackimi środkami. Więcej, niż Tobie samej może się wydawać.
A na razie, poza ostrzeżeniem, głosuję profilaktycznie za pozostawieniem w poczekalni.
Ktoś wrzucił niesformatowany tekst? Niby nic nowego, tyle że wcześniej zazwyczaj dało się to naprostować paroma kliknięciami, a od jakiegoś czasu dostajemy jednolitą ścianę, której nawet reset nie pomaga i jedyną opcją byłoby ręczne "enterowanie" każdego akapitu, a tegi robić nikt nie będzie. Podobnie wyglądała sprawa zapisu dialogów: nie ta długość kreski, nie ta wielkość litery, ale przynajmniej wiedziałeś, gdzie ktoś coś mówi, a gdzie jest narracja. Teraz zlewa się to w jeden wielki chaos. A ostatni punkt nie jest cenzurą, tylko granicą zwyczajnej przyzwoitości, jaką już dawno powinniśmy postawić i zabezpieczyć drutem kolczastym. I ja wiem, że pewne tematy się klikają, bo zakazany owoc smakuje najlepiej, a w ogóle to tylko fikcja literacka, więc o co chodzi? Ba - przecież ja też mam na koncie opowiadanie o wiele mówiącym (o czym zaraz) tytule "Pasierbica". Tylko porównaj sobie teksty, w których zakazane relacje są tak naprawdę punktem wyjścia dla dalszych rozważań - nieraz zaskakująco dojrzałych jak charakter tego miejsca - do tych wszystkich "stepujacych madek", którym syn pomaga wyciągnąć dupę z pralki przy pomocy kutasa, córeczek obciągających tatusiom na wycieczkach i innych podobnych poronionych pomysłów. Zreszą to samo dotyczy scen z nastolatkami - dla historii nie miałoby w zasadzie żadnego znaczenia, gdyby postarzyć bohaterów, ale już na samym początku autor musi podkreślać ich wiek tylko po to, by wywołać tanią sensację i przyciągnąć amatorów tejże.
Wybacz, ale możesz mnie nazywać nawet pierwszą samozwańczą pokątną inkwizytorką, a ja i tak mam zamiar wreszcie dać odpór temu wszystkiemu, co się ostatnio wyrabia. Bo jest coraz gorzej i z formą, i z treścią. A skoro nie da się po dobroci, to trzeba będzie użyć argumentów siłowych. Nawiązując więc do klasyka: w żadne dekalogi nie mam zamiaru się bawić. Będziemy sie napier... wy już sami dobrze wiecie.
W zasadzie ten komentarz powinien się pojawić już dawno temu, ale zawsze coś mnie powstrzymywało: a to warsztat ratował fabułę, a to fabułą pozwalała przymknąć oko na technikalia, a to autor był debiutantem i przez to dostawał nie tylko taryfę ulgową, ale i bezinteresowną pomoc (czy ją doceniał, to zupełnie inny temat), a to autorka brała na poważnie nasze uwagi i mimo braków aktywnie uczestniczyła w redakcji i korekcie, długo by wymieniać.
Natomiast nawet mnie prędzej czy później kończy się cierpliwość, a jako że nie lubię niedomówień, to powiem otwartym tekstem - jeżeli jeszcze raz ktoś przyśle nam opowiadanie:
1. które będzie wyglądało jak skopiowane z jakiegoś notatnika na telefonie (a ostatnimi czasy to prawdziwa plaga - nie wiem, czego używacie, ale nawet w darmowym Libre, Open Office czy czymkolwiek podobnym da się bez problemu ogarnąć np. wcięcia akapitowe),
2. w którym przecinki, kreski i inne podobne rzeczy wstawi maszyna losująca, a dialogi zostaną zmieszane z monologami wewnętrznymi oraz narracją (żeby zachować uczciwość: w powyższym tekście rozmowy są zapisane prawidłowo, a interpunkcja jako-tako się zgadza),
3. którego fabuła będzie się opierała na "tatusiu, jaki on duży", "ale masz super cycki siostra", "przepraszam mamo za podglądanie pod prysznicem" czy tam "nazywam się Ania, mam 17 lat, a mój brat Marek ma wielkiego chu..."
to go nie zatwierdzę do publikacji. Tak po prostu. Naprawdę szkoda mi już czasu i nerwów na kolejne bezowocne dopraszanie się o najbardziej oczywiste oczywistości, czekanie tygodniami na poprawki czy późniejsze kłótnie w komentarzach - zwłaszcza te z argumentami na poziomie "bo niewarzne jak sie pisze warzne co a wogule to w innym miejscu było tysionc pieńcet sto dziwieńcet wyswietlen". I choć oczywiście nie mam najmniejszego zamiaru wpływać na decyzje @Marca oraz @JustINe, to tu i teraz mówię czemuś takiemu: nie, nie i jeszcze raz nie. I dotyczy to zarówno @Rafała1984, jak i tych wszystkich, którzy ewidentnie idą po najmniejszej linii oporu, by nabić jak najwięcej odsłon jak najniższym kosztem (patrzę między innymi na Ciebie, @Elu).
Serwis zawiera treści o charakterze erotycznym, przeznaczone wyłącznie dla osób pełnoletnich. Decydując
się na wejście na strony serwisu Pokatne.pl potwierdzasz, że jesteś osobą pełnoletnią.
Pliki cookies i polityka prywatności
Zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r (RODO).
Potrzebujemy Twojej zgody na przetwarzanie Twoich danych osobowych przechowywanych w plikach cookies.
Zgadzam się na przechowywanie na urządzeniu, z którego korzystam tzw. plików cookies oraz na przetwarzanie moich
danych osobowych pozostawianych w czasie korzystania przeze mnie ze stron internetowej lub serwisów oraz innych
parametrów zapisywanych w plikach cookies w celach marketingowych i w celach analitycznych.
Więcej informacji na ten temat znajdziesz w regulaminie serwisu.
Agnessa Novvak · 12 godzin temu · "Akademia (IV) - E-mail do Briana Vahaliego" ·
@jamer106 - moderacja (w tym przypadku w mojej osobie) zasadniczo nie wpływa już na warsztat. Krzywy akapit, za krótki myślnik, pogrubienie/kursywa, która się wysypała, rozjechane linie podziału - owszem, ogarnę. Przecinek w złym miejscu czy literówka - o ile nie są bardzo bezczelne i nie powodują innych problemów (np. brak spacji za przecinkiem, sklejający słowa) - nie. Więc chwal autora.
Agnessa Novvak · 1 dzień temu · "Nieruchoma. Flesh Property | akt 2"
Lepiej późno, niż wcale, ale i tak doceniam, że seria jest kontynuowana. Dokąd nas zaprowadzi, to jeszcze się zobaczy, aczkolwiek mam już teraz małą uwagę na przyszłość, @Candy. Mianowicie ten cykl zostanie normalnie opublikowany w takiej postaci, w jakiej został nam przesłany, natomiast w przypadku następnych zalecam tworzenie nieco dłuższych epizodów. Nieco 😉 Jednak Pokątne to nie LOL, nie mówiąc o FB, i wrzucanie tak krótkich epizodów niespecjalnie ma uzasadnienie.
Nieodmiennie przypominam też o:
Jeden akapit, cztery razy "jego", na dodatek w różnym kontekście. Dwa pierwsze dotyczą Jakuba jako postaci, nad trzecim można dyskutować (bo zapach równie dobrze może dotyczyć człowieka ogólnie, jak i jego konkretnego obszaru 😛 ), a ostatni odnosi się już typowo to qtaza. W zasadzie trzy z tych czterech można wyrzucić i nic się nie stanie, a jeżeli zamiast trzeciego wstawisz jeszcze jakiś epitet (jaki jest ten zapach?) to opis tylko na tym zyska.
I zanim ktoś się czepi, że ja się czepiam. Ano czepiam, bo właśnie o takie rzeczy powinni dbać autorzy, autorki i wszystkie pozostałe dowolnie identyfikujące się osoby autorskie 😉 potrafiące już stawiać proste przecinki czy równe kreski. A @Candy potrafi, tylko zamiast rozwijać się dalej, to sobie usiadłX. I siedzi. X, a nawet D.
Agnessa Novvak · 2 dni temu · "Akademia (III) - Upojna noc Macieja Piotra Przybyszewskiego i Natalii Morgan"
Usuwam wstęp, bo czytelnicy sami widzą, że to kolejna część cyklu, link i tak nie działał, natomiast mnie dziękować nie trzeba. A już na pewno nie z błędami 😉
Agnessa Novvak · 3 dni temu · "Laluś (The Doll)" ·
Czy jest to mój klimat? Nie. Nie przepadam za fanficami - chyba że są celową dekonstrukcją, a najlepiej inteligentnie złośliwą parodią oryginału - a na dodatek pewne niedoróbki za bardzo rażą mnie w oczy, żeby przejść obok nich obojętnie, więc powstrzymam się od zbytnich zachwytów. Niemniej zauważam, że całkiem sprawnie operujesz klawiaturą, @Candy, i gdyby popracować nad powyższym tekstem (m.in. usunąć powtórzenia, bo samych "Maruszewiczów" można na dzień dobry wyrzucić połowę, zastanowić się nad słownictwem, przy okazji przejrzeć także przecinki), to mógłby on sporo zyskać. A jeszcze chętniej powitam oryginalną fabułę, umieszczoną w podobnych realiach czasowych.
Agnessa Novvak · 3 dni temu · "Nieruchoma. Flesh Property | akt 1" ·
Ode mnie dwie sprawy. Pierwsza: rozumiem, że masz swój prywatny kącik w necie, natomiast na Pokątnych zdecydowanie zalecam publikację cykli albo w całości, albo wcale. A że ten tutaj ma pewien potencjał (niszowy, ale zawsze), to czekam na kolejne części. Jak się pojawią, to przejrzę je uważniej, ewentualnie przeredaguję - ten tutaj wymagał m.in. poprawek w zapisie dialogów - i zdecyduję, bo być może dam szansę na awans. I to jest ta druga kwestia.
Agnessa Novvak · 6 dni temu · "Weekendowy wyjazd" ·
Tak szczerze pisząc, to nie mam pojęcia, w jaki sposób uczciwie ocenić to opowiadanie.
Z jednej strony doceniam, @Trzydziestolatku, że napisałeś coś dla swojej drugiej połówki* a jeśli jest to Twój debiut w tematyce posuwisto-zwrotnej, to tym bardziej całość wyszła co najmniej przyzwoicie. A przynajmniej gdybyśmy oceniali tekst w kategoriach twórczości prywatnej, przeznaczonej jedynie dla bardzo wąskiego grona odbiorców - czy też odbiorczyń 😉 Z drugiej jednak strony postanowiłeś upublicznić swoje dzieło i chcąc nie chcąc musisz się zmierzyć z krytyką (nie mylić z krytykanctwem) osób, które w niejednej szufladzie dildosy trzymały 😛 I tutaj już tak miło nie będzie.
Już samo przygotowanie tego tekstu do publikacji, polegające na wyprostowaniu akapitów, ogarnięciu zapisu dialogów czy uzupełnieniu najbardziej rzucających się w oczy przecinków, powinno podlegać pod pracę w warunkach szkodliwych. Serio. Może gdyby była to miniatura na kwadrans czytania, ale mamy tu do czynienia z prawie godziną tartaku. I to takiego, aż wióry z ekranu lecą. I niestety ani forma, ani tym bardziej treść nie tylko mogłyby, a wręcz powinny być lepsze, zaczynając od wspomnianej interpunkcji, przez niezliczone powtórzenia i ogólnie dość ubogie środki stylistyczne, po "fabułę", polegającą na wrzuceniu bohaterów do generatora losowych scen pt. "kto co komu wsadzi, komu obciągnie i w jakiej pozycji". A szkoda, bo gdyby porządnie zredagować sceny seksu i obudować je jakąś sensowną opowieścią, dającą czytelnikowi chwilę na poznanie bohaterów (i wytarcie rąk), to dostalibyśmy coś, czego niejeden poważany dziś autor nie powstydziłby się nie tylko na początku swojej kariery.
Przy czym i tak podejrzewam, że o wyświetlenia oraz oceny niejeden z nas będzie zazdrosny, bo i tagi się zgadzają, i zawartość cimcirimci 😉
*o ile oczywiście jest to cała prawda i tylko prawda, a nie tylko wiadomo-jaka-prawda.
Agnessa Novvak · 1 tydzień temu · "Akademia (I) - Wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej czyli Megan, Michel i Cori wracają do akademii"
@Kocur2527 - wspominałeś na czacie o problemach ze wzrokiem, a skoro tak, zakładam, że wspomagasz się w pisaniu różnymi programami do translacji mowy, automatycznego formatowania czy poprawy błędów. Dlatego też przymykam oko na pewne kwestie, choć z drugiej strony mam nadzieję, że nie wyręczasz się AI - choć patrząc na różnicę pomiędzy Twoimi wypowiedziami na czacie a opowiadaniami, mam pewne wątpliwości. Niemniej nie drążę, a przynajmniej na razie.
Tak czy inaczej zwracam uwagę na dwie podstawowe sprawy. Pierwsza: skaczesz z akcją pomiędzy różnymi lokalizacjami, a skoro tak, zawsze zaznaczaj to w taki sposób, by było to wyraźnie oddzielane od tekstu. Polecam używanie linii podziału (tych pomarańczowych - jest taka opcja w edytorze) w taki sposób, w jaki zostało to poprawione w gotowym tekście, bo oryginalnie te informacje zlewały się z narracją. Druga rzecz jest natomiast ważniejsza i dotyczy bezzasadnego tworzenia jednozdaniowych (a nieraz wręcz jednowyrazowych) akapitów. Na przykład cały ten fragment:
mógłby, a wręcz powinien zostać połączony w jedną całość, bo nie ma żadnego uzasadnienia, by wyglądał tak, jak wygląda. Nad zapisem wiadomości (sms) także moglibyśmy podyskutować, chociaż tutaj panuje większa dowolności i ten, który został użyty, przynajmniej jasno oznacza osoby piszące. Zostawiam go więc bez zmian, zwłaszcza że jesteś debiutantem i niektórych rzeczy po prostu możesz nie wiedzieć.
Co się tyczy fabuły, to na razie widzę pomysł, widzę jako-takei przedstawienie postaci i głównych wątków, ale dokąd to wszystko zaprowadzi, za wcześnie oceniać.
Agnessa Novvak · 1 tydzień temu · "Marta nałożnicą? Propozycja nie do odrzucenia"
@KatarzynaLover - potwierdzam. Jeśli szukasz czegoś konkretnego, możesz zapytać na forum. W komentarzach nie polecam, bo odpowiedzi nie uzyskasz, za to znajdziesz się pod obserwacją.
Agnessa Novvak · 1 tydzień temu · "Wieczór kawalerski"
Osobiście niespecjalnie widzę sens w dzieleniu tak niewielkiego opowiadania na osobno zatytytuowane, jeszcze mniejsze rozdziały. Zwłaszcza że bardziej wygląda to na szkic większej całości niż skończony tekst. Zwrócę też uwagę, że ostatnie dwie części ewidentnie różniły się formatowaniem od poprzednich, jakbyś były dopisywane już później i sklejone razem przed samą publikacją - udało mi się to jako-tako ujednolicić, ale polecam, byś w przyszłości przypilnował tego sam, autorze.
A ogólnie - nie mój klimat, ale amatorów na pewno znajdzie.
Agnessa Novvak · 2 tygodnie temu · "Myśli przebudzone"
Można kursywą, można w cudzysłowie, byle konsekwentnie. Przejrzyj sobie poradniki na necie o zapisie dialogów oraz myśli, na pewno znajdziesz coś odpowiedniego.
Agnessa Novvak · 2 tygodnie temu · "Myśli przebudzone"
Nie, nie powinno się za każdym razem zaznaczać "Marta powiedziała / Adam zapytał", natomiast zobacz sama, jak wygląda taki blok dialogów (i didaskaliów do nich) pomieszanych ze zwyczajną narracją (czyli "Michał wziął telefon i zaczął pisać wiadomość") i do tego przemyśleniami bohaterki ("Pomyślałam, że właśnie na to miałam ochotę"). To jest po prostu nieczytelne nawet dla kogoś, kto wie, na co zwracać uwagę, a co dopiero dla biednego czytelnika z jedną ręka na myszce, a drugą na... czym innym 😛 Pomijam już nawet poprawność zapisu, bo wypowiedź nowej osoby zawsze zaczynamy od nowej linijki, a jeżeli jest ona długa i przeplatana dodatkowym opisem, także warto to zrobić, choć w aż takie detale z zasady się nie wtrącam. Ogólną zasadę znasz, następnym razem będzie lepiej 🙂
PS Jakakolwiek moja styczność z nauką języka polskiego (a w zasadzie to "historią literatury", bo poprawne pisanie jest na marginesie programu edukacji, a przynajmniej było kiedyś) zakończyła się na maturze, jak zapewne sporej części naszych autorów. Chociaż może to i dobrze, patrząc na wzorce, jakich uczyła - albo przynajmniej się starała - szkoła 😉
Agnessa Novvak · 2 tygodnie temu · "Myśli przebudzone"
@W_ja - pamiętaj, że sentencechecker to wbrew pozorom proste narzędzie, które dobrze radzi sobie z prostymi zdaniami złożonymi, ale w takich bardziej zaawansowanych potrafi się zgubić, na przykład na siłę szukając orzeczenia, którego nie ma. Choć wciąż lepiej jest go używać, zwłaszcza gdy zaczynamy przygodę z pisaniem lub po prostu jesteśmy świadomi własnych ograniczeń.
Jednak największym problemem były nie przecinki czy nawet powtórzenia, a posklejane ze sobą fragmenty narracji oraz dialogów, które wyglądały mniej więcej (mniej więcej, bo nie podam z pamięci, czy zaczynały się i kończyły dokładnie na tych zdaniach, czy na przykład jedno wcześniej / dwa później):
I domyśl się teraz, czytelniku, o co tu chodzi...
Dlatego zaznaczam jeszcze raz: moje poprawki mogą być i zapewne miejscami są obarczone błędami i najlepiej, jak sama przejrzysz całość raz jeszcze. A w przypadku ewentualnych niejednoznaczności (pamiętaj, że nawet jeśli Ty wiesz, co się dzieje, to odbiorca wcale nie musi i należy mu to jednoznacznie przedstawić) dopisz na przykład jakieś didaskalia dialogowe, by było na sto procent jasne, kto co powiedział. Chociaż uprzedzam, że czasami ciężko jest wybrnąć z sytuacji w rodzaju "jedna osoba mówi jedno, potem coś robi, druga dodaje drugie, wracamy do pierwszej, do akcji wchodzi trzecia..." i wówczas zawsze proponuję rozbić coś takiego na na przykład dwie mniejsze scenki, podzielone na przykład kilkoma zdaniami narracji. Ale to do Ciebie będzie należała ostateczna decyzja.
Agnessa Novvak · 2 tygodnie temu · "Myśli przebudzone"
@W_ja - gratuluję odwagi, podzielenia się z nami własną twórczością i mam nadzieję, że pierwszy raz nie będzie ostatnim 🙂
Jeśli chodzi o fabułę, to pierwsza część (ta do kreski podziału) niespecjalnie jest w moim klimacie, ale przynajmniej stanowi całość. Nie bardzo rozumiem natomiast roli tej drugiej - chyba że faktycznie ma ona wprowadzić inny punkt widzenia i przygotować czytelnika na ciąg dalszy.
Co do warsztatu, to mamy tu obowiązkowy zestaw początkującej autorki: krzywe przecinki, powtórzenia, nie do końca zgrabnie podzielone zdania, zgrzytający dialog. Problemem jest natomiast co innego, a mianowicie oryginalna wersja, jaką dostaliśmy, w której narracja była zupełnie pomieszana z rozmowami i przemyśleniami bohaterki-narratorki. Tak naprawdę do teraz nie mam pewności, czy wszystko wygląda w taki sposób, w jaki wyglądać powinno i czy na przykład jakiś fragment na pewno miał być dialogiem, czy jednak nie. Sprawdź to proszę i ewentualnie popraw (edytor jest dostępny na pełnej wersji strony). A następnym razem koniecznie zrób to przed wysłaniem - zwłaszcza że jako tak doświadczona czytelniczka powinnaś wiedzieć, co zrobić i w jaki sposób.
Agnessa Novvak · 2 tygodnie temu · "Matczyna opieka"
@JorgdeJoong - niby każdy czyta, na co ma ochotę, a po to mamy tagi, żeby wybrać sobie czy wolimy "delikatnie", "grupowy", "wakacje", "matka i syn" i tak dalej. Tyle że najpierw ktoś musi zdecydować, czy w ogóle dopuścić tekst do publikacji. I to spada na mnie, @JustINe oraz @Marca. I nie raz i nie dziesięć dyskutowaliśmy zawzięcie o tym, na co powinniśmy pozwolić, a na co nie. Wy jako czytelnicy (mniejsza już z jakim doświadczeniem) dostajecie treści już przefiltrowane i przygotowane tak, by spełniały chociaż minimalne standardy. I coraz częściej waszą reakcję można podsumować jako "ale chcemy inaczej". Jak nie ingerujemy w tekst i puszczamy niedoróbki - źle, poprawiamy za kogoś - źle, tolerujemy tematykę ma granicy dobrego smaku, moralności oraz rozumu i godności człowieka - źle, krytykujemy publicznie autorów za przeginanie pałki (lub w ogóle wstrzymujemy ich teksty) - źle, dopuszczamy do bardziej energicznych dyskusji w komentarzach/forum - źle, uciszamy kłótnie w zarodku - źle. I tak dalej. A przypominam, że absolutnie każda aktywność na Polątnych wymaga od nas poświęcenia prywatnego czasu, odpowiedniego skupienia i zaangażowania, nerwów, długo by wymieniać. A postronni widzą tylko wspomniany wierzchołek góry lodowej. Albo minetkowej, co kto uważa 😉
A wracając do właściego tematu - ja swojego zdania w kwestii pewnej tematyki nie zmienię. Zwłaszcza wtedy, gdy widzę, jak autorzy urządzają sobie jakieś zawody w "kto napisze większy badziew". I tak naprawde już dawno temu powinniśmy przerwać ten wybitnie nieśmieszny kabaret.
Agnessa Novvak · 2 tygodnie temu · "Matczyna opieka" ·
Podobieństwa @EliKaszewskiej do @Historyczki (oczywiście biorąc pod uwagę cały ich dorobek, staż pisarski, rozpoznawalność i i tak dalej) także dostrzegam. I powtórzę: nie mam zamiaru ani deprecjonować naszej bardziej doświadczonej koleżanki, ani obiecywać nowej złotych gór, niemniej uważam, że gdyby @Ela wzięła się świadomie za siebie, porządnie podszkoliła warsztat i zaczęła przepuszczać pomysły przez sporo gęstsze sito niż teraz, osiągnęłaby więcej, niż jej się wydaje.
Podobnie jak znam nadto przypadków autorów (a zwłaszcza autorek), którzy na kontrowersjach zbudowały całą własną karierę - bo przecież nieważne, jak mówią, byle mówili, nieprawdaż? W takim razie zapytam publicznie: do czego to ma prowadzić? Tekst @Eli puszczę tylko dlatego, że jest napisany lepiej, a @Rafała zatrzymam z tego samego powodu? Czyli co, znowu mają decydować kropki, kreski i przecinki? A jeżeli pojawi się ktoś, kto zaprezentuje nam opowiadanie napisane idealnie (tak na serio, aż @Tomp by zaklaskał uszami) i zgodne z prawem (czyli nie poruszające tematyki typu seks nieletnich), a jednocześnie będące najzwyczajniej w świecie szkodliwe moralnie i epatujące obrazami jak z najgorszej patologii, to wtedy też mam go zatwierdzić, ponieważ inaczej będzie to cenzura z mojej strony? Jeżeli chcecie, to w porządku. Tylko później nawet nie próbujcie mnie o nic prosić, niczego ode mnie wymagać, a już na pewno nie bierzcie pod włos tekstami "Agnyza znowu puściła paździerz". Bo niby chcecie, żeby było lepiej, ale w zasadzie to nie, bo przecież pisać każdy może i nie można niczego nikomu zabraniać.
Agnessa Novvak · 2 tygodnie temu · "Pilsko" ·
@Jamer106 - po kolei:
Od dłuższego czasu moja ingerencja w tekst ogranicza się jedynie do kwestii czysto technicznych. Wyprostuję akapit, zamienię krótką kreskę na długą (względnie odwrotnie), czasami usunę jakiś wybitnie rzucający się w oczy błąd (zazwyczaj coś na poziomie "poprostu" czy braku ogonka w ą/ę w końcówkach wyrazów), ale nic poza tym. I robię to nie dla siebie czy nawet nie dla autorów, ale czytelników. Ewentualnie - choć dotyczy to właściwie wyłącznie debiutantów - poprawię np. cały zapis dialogu czy podzielę parę zdań od nowa, ale tylko i wyłącznie po to, by nauczyć takiego świeżaka dobrych nawyków na przyszłość. Z jakim skutkiem, to już temat na inną rozmowę.
Jeżeli mamy do czynienia z dobrym (a przynajmniej średnim) twórcą i tekstem na takim samym poziomie, to wówczas masz rację: ingerencja w wiek bohatera może zmienić bardzo wiele w jego odbiorze, w skrajnych przypadkach czyniąc go całkowicie niewiarygodnym w oczach czytelnika. Choć i tutaj mamy przecież spore pole manewru, bo przecież wychuchany płatek śniegu z wielkomiejskiego establishmentu będzie zupełnie innym człowiekiem (nie wnikam czy lepszym, czy gorszym w jakimkolwiek kontekście - po prostu innym) niż ktoś, kto dostał w pakiecie startowym biedę, nędzę, patologocznych rodziców i resztki upadłego pegieeru za oknem. A wciąż mówię o tej samej, aktualnej rzeczywistości, a nie odnoszę się do postaci z minionych epok. I żeby rzucić pierwszym przykładem z brzegu: czy uważasz, że takie postacie jak Tomek Wilimowski czy Staś Tarkowski zachowują się, jak na ich wiek przystało? Bo ja mam bardzo poważne wątpliwości.
Ale ja nie o tym, a o "relacjach rodzinnych", choć w zasadzie mój problem z nimi polega na dokładnie tym samym, czyli kłującej w oczy sztuczności i epatowaniu kontrowersją dla kontrowersji. Oczywiście możesz mieć i na ten temat inne zdanie, ale zrób pewien eksperyment: zamień choćby w powyższym opowiadaniu ojca i córkę na osoby o tak samo dużej różnicy wieku, tylko niespokrewnione. Usuń te wszystkie "córeczko / tatusiu", a w zamian dodaj określenia podkreślające ten kontrast, lecz wciąż dość neutralne, w rodzaju "jesteś moją małą dziewczynką" czy "zawsze podobali mi się dojrzali mężczyźni". Czy to coś zmieni? No właśnie nie. Nie będzie to miało wpływu ani na fabułę jako taką, ani na sposób postępowania bohaterów. I tutaj jest incest pogrzebany: większość takich tekstów jak powyższy jest równie autentyczna, co dobiegające trzydziestki aktorki filmów przyrodniczych, które zwiążą sobie włosy w warkoczyki, ubiorą pończoszki z kokardką i myślą, że wyglądają na dekadę mniej. No nie, nie wyglądają.
I zanim ktoś napisze, że przecież o to właśnie chodzi: no wiem 😉 Wystarczyło, że w moim ostatnim cyklu w dwóch częściach pojawiły się tagi (zgodne z prawdą) typu "rodzina / rodzeństwo" i nagle te części, które zostały nimi oznaczone, zebrały zauważalnie więcej wyświetleń niż reszta, choć przecież chronologia działa na ich niekorzyść. I dokładnie taki sam cel przyświeca zdecydowanej większości autorów, którzy zabierają się za "mamusiu masz super cycki": rzucić w publikę prostackim clickbaitem i czekać, aż się spragnieni taniej sensacji koniobijcy zlecą. Tylko czy naprawdę o to chodzi? Czy mamy robić z Pokątnych drugiego LOLa? Moim zdaniem nie. I biorę na siebie odpowiedzialność za tę decyzję, nawet jeśli niektórzy będą (a będą) jej przeciwni i głośno przeciwko temu zaprotestują.
Agnessa Novvak · 2 tygodnie temu · "Ja, Iga i olbrzym (I)"
@Jamer106 - przypominam, że nie tylko ja decyduję o tym, co się pojawi na Pokątnych, a co nie. I moje ewentualne uwagi odnośnie tego tekstu są dokładnie tyle samo warte, co Twoje, @XXXLorda, @JorgadeJoonga i każdego innego czytelnika.
Agnessa Novvak · 2 tygodnie temu · "Matczyna opieka"
@ElaKaszewska - dopuszczam ten tekst do publikacji z tego samego powodu, co opowiadanie @Rafała1984, mianowicie by dać Ci ostrzeżenie. Pierwsze i ostatnie. Ja oczywiście rozumiem, że to Twoi bohaterowie, Twoje uniwersum, Twój wybór tematów, Twoja stylówka i tak dalej, natomiast jeżeli wyślesz mi jeszcze raz opowiadanie o podobnej treści, to go nie zatwierdzę. Bez dram, bez kłótni, bez robienia z tego sprawy wagi państwowej - po prostu kliknę "odrzuć" w zaciszu panelu moderatorskiego i na tym się skończy. I powtarzam Ci po raz chyba trzeci - stać Cię na więcej niż tanią kontrowersję, osiąganą równie prostackimi środkami. Więcej, niż Tobie samej może się wydawać.
A na razie, poza ostrzeżeniem, głosuję profilaktycznie za pozostawieniem w poczekalni.
Agnessa Novvak · 2 tygodnie temu · "Pilsko"
@jamer106 - i tak, i nie 😉
Ktoś wrzucił niesformatowany tekst? Niby nic nowego, tyle że wcześniej zazwyczaj dało się to naprostować paroma kliknięciami, a od jakiegoś czasu dostajemy jednolitą ścianę, której nawet reset nie pomaga i jedyną opcją byłoby ręczne "enterowanie" każdego akapitu, a tegi robić nikt nie będzie. Podobnie wyglądała sprawa zapisu dialogów: nie ta długość kreski, nie ta wielkość litery, ale przynajmniej wiedziałeś, gdzie ktoś coś mówi, a gdzie jest narracja. Teraz zlewa się to w jeden wielki chaos. A ostatni punkt nie jest cenzurą, tylko granicą zwyczajnej przyzwoitości, jaką już dawno powinniśmy postawić i zabezpieczyć drutem kolczastym. I ja wiem, że pewne tematy się klikają, bo zakazany owoc smakuje najlepiej, a w ogóle to tylko fikcja literacka, więc o co chodzi? Ba - przecież ja też mam na koncie opowiadanie o wiele mówiącym (o czym zaraz) tytule "Pasierbica". Tylko porównaj sobie teksty, w których zakazane relacje są tak naprawdę punktem wyjścia dla dalszych rozważań - nieraz zaskakująco dojrzałych jak charakter tego miejsca - do tych wszystkich "stepujacych madek", którym syn pomaga wyciągnąć dupę z pralki przy pomocy kutasa, córeczek obciągających tatusiom na wycieczkach i innych podobnych poronionych pomysłów. Zreszą to samo dotyczy scen z nastolatkami - dla historii nie miałoby w zasadzie żadnego znaczenia, gdyby postarzyć bohaterów, ale już na samym początku autor musi podkreślać ich wiek tylko po to, by wywołać tanią sensację i przyciągnąć amatorów tejże.
Wybacz, ale możesz mnie nazywać nawet pierwszą samozwańczą pokątną inkwizytorką, a ja i tak mam zamiar wreszcie dać odpór temu wszystkiemu, co się ostatnio wyrabia. Bo jest coraz gorzej i z formą, i z treścią. A skoro nie da się po dobroci, to trzeba będzie użyć argumentów siłowych. Nawiązując więc do klasyka: w żadne dekalogi nie mam zamiaru się bawić. Będziemy sie napier... wy już sami dobrze wiecie.
Agnessa Novvak · 2 tygodnie temu · "Pilsko" ·
W zasadzie ten komentarz powinien się pojawić już dawno temu, ale zawsze coś mnie powstrzymywało: a to warsztat ratował fabułę, a to fabułą pozwalała przymknąć oko na technikalia, a to autor był debiutantem i przez to dostawał nie tylko taryfę ulgową, ale i bezinteresowną pomoc (czy ją doceniał, to zupełnie inny temat), a to autorka brała na poważnie nasze uwagi i mimo braków aktywnie uczestniczyła w redakcji i korekcie, długo by wymieniać.
Natomiast nawet mnie prędzej czy później kończy się cierpliwość, a jako że nie lubię niedomówień, to powiem otwartym tekstem - jeżeli jeszcze raz ktoś przyśle nam opowiadanie:
1. które będzie wyglądało jak skopiowane z jakiegoś notatnika na telefonie (a ostatnimi czasy to prawdziwa plaga - nie wiem, czego używacie, ale nawet w darmowym Libre, Open Office czy czymkolwiek podobnym da się bez problemu ogarnąć np. wcięcia akapitowe),
2. w którym przecinki, kreski i inne podobne rzeczy wstawi maszyna losująca, a dialogi zostaną zmieszane z monologami wewnętrznymi oraz narracją (żeby zachować uczciwość: w powyższym tekście rozmowy są zapisane prawidłowo, a interpunkcja jako-tako się zgadza),
3. którego fabuła będzie się opierała na "tatusiu, jaki on duży", "ale masz super cycki siostra", "przepraszam mamo za podglądanie pod prysznicem" czy tam "nazywam się Ania, mam 17 lat, a mój brat Marek ma wielkiego chu..."
to go nie zatwierdzę do publikacji. Tak po prostu. Naprawdę szkoda mi już czasu i nerwów na kolejne bezowocne dopraszanie się o najbardziej oczywiste oczywistości, czekanie tygodniami na poprawki czy późniejsze kłótnie w komentarzach - zwłaszcza te z argumentami na poziomie "bo niewarzne jak sie pisze warzne co a wogule to w innym miejscu było tysionc pieńcet sto dziwieńcet wyswietlen". I choć oczywiście nie mam najmniejszego zamiaru wpływać na decyzje @Marca oraz @JustINe, to tu i teraz mówię czemuś takiemu: nie, nie i jeszcze raz nie. I dotyczy to zarówno @Rafała1984, jak i tych wszystkich, którzy ewidentnie idą po najmniejszej linii oporu, by nabić jak najwięcej odsłon jak najniższym kosztem (patrzę między innymi na Ciebie, @Elu).
Gabinet numer siedem (I)
Porwanie
Ku światłu
Dwa namioty
Przymknięte oczy
Swalloween
Przebudzona (XVI, XII, XIII) - część…
Dwa serca, dwa smutki (IV) "Hunter-Killer"
Iza i Tomek (XXIV)
Początek drogi (I)