Ilustracja: Remy Loz

Fabryka życia

25 lipca 2023

24 min

Była siódmym dzieckiem w rodzinie Grzybów. Ostatnim, a zarazem pierwszym, które nie było planowane. Spośród zgodnie czarnogrzywego rodzeństwa, ona jako jedyna oświecała pokój wychyloną znad sfatygowanego kojca blond czupryną. Być może dlatego, a być może dlatego, że urodziła się w czerwcu, dla mamy Paulina, dla taty zawsze była Kurką.

Nikt inny jej tak nie nazywał. Nikt inny nie uśmiechał się równie szeroko, gdy opowiadała o swoich marzeniach. Kiedy bowiem bracia snuli opowieści o gaszonych pożarach i strzelanych golach, a siostry nieśmiało przebąkiwały o karierze pielęgniarki, ona z grymasem marszczyła nos.

— Będę mamusią — odpowiadała z wysoko uniesioną głową.

Kurki lubią być w gromadzie.

Paulina dorastała, a wiejskie chłopaki wpadały w jej dołeczki na policzkach jak owady w sidła muchołówki. Traktowała ich jak dzieci. Zbyt niedojrzałe, by móc zainteresować się nimi romantycznie. Coraz częściej myślała o wyjeździe z Pomyłki Wielkiej.

Po długich namowach rodzice wysupłali trochę grosza, by mogła dojeżdżać do technikum w Grzeszynie. Nie wiedzieli, czy sobie poradzi. Mieli jednak pewność, że jest zbyt ładna, by zmarnieć na ich kilku hektarach. Niepozorna Kurka nie tylko sobie poradziła, ale też otrzymała stypendium, dzięki któremu zamieszkała w akademiku w Powiązkach i jako pierwsza osoba z rodziny podjęła studia.

Nie było jej dane ich dokończyć. Pod koniec pierwszego roku introwertyczny doktorant z wydziału chemii założył jej pierścionek na palec.

Nadszedł czas, by Kurka zajęła się tym, co naprawdę ważne.

 

Paulina Reszka miała najlepszego męża na świecie. Nie dość, że bystrego, to jeszcze takiego, który pozostawił w jej rękach urządzenie mieszkania. Nie musiała walczyć ani o ściany w kolorze intrygującego labradorytu, ani o drewniane meble do salonu, ani nawet o wymarzoną kuchenkę indukcyjną.

Nieśmiałe starania o dziecko rozpoczęła już tydzień po ślubie. Po roku nieudanych prób przeprowadzili stosowne badania, które wykazały, że Jakub Reszka jest „mało płodny”. Zaczął wspomagać się medycznymi preparatami, które zwiększały ilość i ruchliwość plemników. Po drugim roku niepowodzeń jej mąż miał dosyć. Pierwszy raz zasugerował, że nigdy nie będzie ojcem.

Nie chciała tego słuchać.

Wprowadziła żelazną dyscyplinę. Pod pierzynę trafiali częściej i o ściśle określonych porach. Kochali się tylko w sprzyjającej poczęciu pozycji misjonarskiej. Po wszystkim trzymała wysoko nogi, licząc, że dzięki temu jeden z białych urwisów dotrze wreszcie do bazy. Tracąca wiarę w naukę Kurka coraz częściej uciekała w znachorstwo. Kończył się trzeci rok.

 

Pewnego czerwcowego popołudnia, po fali upałów spadł deszcz. Wieczorem zrobiło się zauważalnie chłodniej, wreszcie było czym oddychać. Jej doniczkowe kwiaty pięły się do góry, celebrując najlepsze chwile swojego życia, a ona właśnie skończyła oglądać cudowną komedię romantyczną i zajadać się ulubionymi kanapkami z awokado. Czy może być lepszy moment niż teraz? Spojrzała na zegarek. Tak, za dziesięć minut.

Usłyszawszy kroki Jakuba, obróciła się na brzuch. Majtała leniwie nogami i z pełną uwagą przyglądała się końcówkom jasnych włosów. Miała nadzieję, że choć raz pamiętał o godzinie zero, ale przeszedł przez salon, nawet nie zaszczycając jej spojrzeniem.

Nie zamierzała pozwolić, by cokolwiek zrujnowało jej wspaniały wieczór.
Podreptała na bosaka do jego pracowni. Siedział za biurkiem przy świetle nocnej lampki, odwrócony tyłem do drzwi. Od kilku dni próbował rozwikłać problem w swoim badaniu, na które dostał wcale niemały jak na polskie warunki grant.

— Co chcesz? — Szorstkie pytanie Jakuba zostało złagodzone zaskakująco uprzejmym tonem.

Usiadła mu na kolanach. Wyjęła z ręki ołówek i jęła pisać po jego notatkach.

— Ka. Dwa. Es. — Docisnęła wzór sumaryczny gumką ołówka.

— Siarczek potasu — zauważył — jesteś pewna, że nie chodzi ci o siarczan? Ten ma zastosowanie choćby w nawozach mineralnych…

— Nie, głuptasku. — Trąciła nos męża palcem wskazującym, po czym podjęła tonem nauczycielki: — To jest i-zo-mer. Związek o tym samym wzorze sumarycznym, lecz innym wzorze strukturalnym. Nazywa się dwuspermian kutasu i chyba oszaleję, jeśli go zaraz nie dostanę.

Chwyciła go oburącz za koszulę i zaciągnęła do sypialni.

— Pamiętaj, chcę bliźniaki — dodała.

 

Zapowiadało się obiecująco, ale pięć minut najbliższej z bliskości spędzili, unikając kontaktu wzrokowego. W złowrogiej wręcz ciszy. Paulina odliczała chwile do wcale nie tak wielkiego finału. Z poczuciem, że jej zobojętniały mąż pcha ją na akord, licząc na szybkie odwalenie pańszczyzny i jeszcze szybszą ewakuację do pracowni, gdzie zamknie drzwi w niemej prośbie o święty spokój.

Tak też się stało. Wymuszonym uśmiechem przyjęła całusa w policzek, a potem odprowadziła go wzrokiem. Uniosła wysoko nogi i z oczami utkwionymi w sufit stawiała czoła samotności.

Z początku było inaczej. Potrafił zostać z nią, a nawet solidarnie ułożyć się w tej idiotycznej pozycji. Śmiali się wtedy wniebogłosy, żartując przy tym, że dzięki temu dziecko zostanie komikiem.

W ciągu ostatniego roku jej ślepa pogoń za szczęściem obrzydziła mu wspólne pożycie.

Przeszli tak daleką drogę.

Jeśli kochali się średnio trzy razy w tygodniu przez około pięć minut, a dwunastocentymetrowy penis pokonywał pełen dystans sześćdziesiąt razy na minutę, to wspólnie przemierzyli w jej drogach rodnych odległość, jaką kiedyś każdego dnia dojeżdżała do szkoły. W obie strony.

Była wyjechana wzdłuż i wszerz, a efektu brak. To takie niesprawiedliwe, pomyślała. Otarła łzę z policzka, tłumacząc sobie, że musi być dzielna. Po chwili nogi mimowolnie opadły na łóżko. Nie miała już sił. Zaczęła pochlipywać. Stłumiła cierpienie miękką poduszką.

Nie chciała mu przeszkadzać.

 

Przez kolejne trzy dni regularnie usuwała pamięć w wyszukiwarce. Zbliżała się do dwudziestych czwartych urodzin, a gdzieś wyczytała, że to dzieci urodzone przed dwudziestką piątką są tymi najzdrowszymi i najzdolniejszymi. Czasu miała niewiele, a największa życiowa porażka poważnie zajrzała jej w oczy.

W dniu swoich urodzin przyznała przed mężem, że popełniła błąd.

— Jest pewien sposób, który wydaje mi się odpowiedni — zaczęła.

Z jej ust popłynął wyczerpujący wykład osoby, która wie, o czym mówi. Zdecydowanej osoby.

— Zgadzam się. — Pobłogosławił ją.

Zawsze stawał po jej stronie.

 

Choć Fabryka Życia znajdowała się na obrzeżach miasta i z zewnątrz sprawiała wrażenie smutnej i podniszczonej, w środku mieniła się bielą płytek i pachniała czystością. Korytarze były szerokie i mogło się wydawać, że ciągną się w nieskończoność. Paulina przyszła z półgodzinnym wyprzedzeniem. Zabieg i wszystkie szczegóły umówiła za pomocą telefonu i laptopa, toteż będąc tu po raz pierwszy, wszystkiemu przyglądała się z uwagą.

Minęło ją kilka pań. Paulina chciała być samodzielna, ale po spojrzeniu na zegarek uznała, że musi zapytać się o drogę. Jak na złość, korytarze Fabryki Życia kompletnie wymarły.

Zauważyła, że jedne z drzwi nie są do końca zamknięte. Podeszła do nich i nieśmiało uchyliła szerzej. W środku ciemnoskóry mężczyzna przebierał się właśnie do pracy. Docelowo miał założyć granatowe dżinsy i białą koszulę, ale Paulina przyłapała go bez niczego. Zrobiła wielkie oczy, a jej usta ułożyły się w kształt litery „o”. Wielkiego „O”. Nie pierwszy raz w życiu widziała nagusa, a dwanaście centymetrów czekało na nią przecież w domu.

Ale nie takie w spoczynku.

Mężczyzna jakby coś wyczuł, bo odwrócił się w stronę drzwi, ale za nimi nikogo już nie było. Paulina przylgnęła do ściany. Zarumieniła się. Coś ścisnęło ją w brzuchu. Żadna siła nie była w stanie ściągnąć w dół kącików jej ust. Ten facet wyglądał zupełnie jak ci aktorzy z filmów, których wcale nie oglądała. Rozejrzała się po korytarzu, wciąż było pusto. Tym razem działało to na jej korzyść. Jeszcze raz nieśmiało zerknęła przez drzwi, ale mężczyzna był już ubrany. Wydała z siebie jęk zawodu i natychmiast uciekła.

Recepcja znajdowała się tuż za rogiem. Podeszła do niej i przedstawiła się stojącej za ladą pani.

— Inseminacja o czternastej z panem Łukaszem? — Zapytała życzliwie recepcjonistka, spoglądając w monitor. Plakietka na jej koszuli informowała, że ma na imię Monika i było jej miło.

Paulina pokiwała głową.

Do wyboru dawcy nasienia podeszła bardzo poważnie. Godzinami analizowała wszystkie przedstawione jej parametry, takie jak grupa krwi, wzrost czy wykształcenie mężczyzny. Choć wcześniej wydawało jej się to niemożliwe, proces był znacznie bardziej stresujący, niż wybór tapety do przedpokoju.

— Dla przypomnienia, podczas zabiegu nawet się państwo nie zobaczą. Najpierw pan Łukasz w specjalnym pomieszczeniu odda nasienie do kubeczka, a następnie zostanie ono przeniesione do pani, gdzie nasz specjalista z pomocą dedykowanego narzędzia doprowadzi do zaplemnienia. Proszę przy tym pamiętać, że zaplemnienie nie oznacza jeszcze zapłodnienia i proces ten niekiedy należy powtórzyć — wyrecytowała.

— Mam pytanie. Czy to jedyna metoda, jaką państwo stosują?

— Ależ nie. Pośredniczymy też w poczęciach naturalnych oraz…

— Dlaczego nikt mi o tym nie powiedział? — skłamała.

— O czym?

— O możliwości naturalnego poczęcia.

— Nasi specjaliści są szkoleni, aby… hm. Możliwe, że konsultant zapomniał o tym wspomnieć, ponieważ metoda kubeczkowa jest zalecana dla kobiet w stałym związku.

— Rezygnuję z inseminacji.

— Ale…

— Rezygnuję.

— Proszę pani…

— Nie, to ja panią proszę. Od trzech lat ćwiczę jogę, by zwiększyć szansę na naturalny poród. Jeśli mogę naturalnie, chcę naturalnie.

Recepcjonistka była zrezygnowana, ale nie dawała tego po sobie poznać. Takie wycofanie się klientki oznaczało dla niej tonę papierkowej roboty. Jakby tego było mało, dawca pewnie był już w drodze i należało go teraz odwołać.

— Będzie pani musiała zmienić dawcę, ponieważ pan Łukasz nie godzi się na wybrany przez panią zabieg.

— Ojej, jaka szkoda… — Udała rozczarowanie.

— Proszę usiąść na sofie i skorzystać z tabletu, na którym znajdują się profile dawców.

Paulinie nie trzeba było dwa razy powtarzać. Rozsiadła się wygodnie i zaczęła przeglądać kandydatów. Nie analizowała ich jakoś szczególnie, szukała tylko jednego.

— Pan Mariusz Kelati — powiedziała cicho. Pochyliła się nad tabletem z szelmowskim uśmieszkiem.

Poszła przekazać decyzję.

— Jest pani tego pewna?

— Tak. Przekonało mnie Rh+.

 

Sala była niewielka i utrzymana w tym samym stylu, co korytarze kliniki. Brakowało romantycznych świec i aromatycznych olejków. Praktyczne łóżko miało świeżutką kołdrę, ale nawet ona pachniała po szpitalnemu. Wybrany mężczyzna tłumaczył jej procedury.

—… więc jedyne, co będzie musiała pani zrobić, to zdjąć spodnie do ud i ułożyć się w opisanej pozycji. To zapewni pani maksimum prywatności — wyjaśnił.

Mówił konkretnie, ale Paulina i tak w wyuczonych formułkach wyczuła nowicjusza. Zadarła wysoko głowę, by spojrzeć mu w twarz. Nie było na niej powodów, by nie wierzyć dającej mu 23 lata metryce. O rok młodszy. Jesteś mój, pomyślała.

— Panie Mariuszu. Czy wie pan, że dobrostan kobiety w chwili poczęcia koreluje dodatnio z rozwojem psychofizycznym dziecka w pierwszych sześciu miesiącach życia?— łgała, jak najęta. Przeczytała wystarczająco wiele badań na ten temat, by robić to dobrze.

— Czy nie uważa pan — mówiła dalej — że takiej kobiecie, jak ja, należy się zdrowe dziecko? Że należy mi się coś więcej niż tylko rola klaczy rozpłodowej?

— Proszę pani, ja tylko…

— Żadna pani. Chyba że myśli pan, że wyglądam staro?

— Nie. Oczywiście, że nie.

Mężczyzna odsunął się o krok, a Paulina zdążyła pozbyć się koszuli. Miała gładką, lekko opaloną skórę. Jej filigranowe ciało pozytywnie zaskakiwało rozmiarem podtrzymywanych białym stanikiem piersi, które ścisnęły jego spojrzenie i za nic nie chciały wypuścić.

— Staram się o dziecko już trzeci rok. Proszę obiecać, że zrobi pan wszystko, bym miała bliźniaki.

— Obiecuję. — Znajdował się w tak głębokiej defensywie, że gotów był powiedzieć wszystko.

Kurka nie próżnowała i ściągnęła koszulę sparaliżowanemu mężczyźnie, który już dawno zapomniał, że jest tu gospodarzem.

Jego ciemny tors robił imponujące wrażenie. Żadnych tatuaży, żadnych blizn. Same obciągnięte skórą mięśnie, które dłonie Pauliny z taką lubością badały.

— Taki silny, taki potężny! — komentowała przy tym.

Nie umknęło jej uwadze, że w bicepsie musiał mieć więcej, niż ona w udzie.

Powędrowała niżej i zdjęła mu spodnie. W tym momencie zrozumiała, że jest absolutną panią sytuacji. Nie protestował, więc złapała palcami za gumkę slipów i pociągnęła w dół.

Prychnęła. Próbowała stłumić odgłos, ale wyszło z tego pocieszne pierdnięcie.

— Wszystko w porządku? — zapytał.

— Panie Mariuszu, jest lepiej, niż w porządku. — zapewniła.

Objęła penisa oburącz. Był tak wielki, że jej palce zaciskały się na nim jak na rakiecie tenisowej. Wykonała kilka ruchów, po czym schowała go w ustach. No, a przynajmniej jego część. Szybko zrezygnowała, bo nieprzyjemnie rozpychał jej podniebienie. Tym razem śmiała się już bezwstydnie. Przecież jak ta armata w niej wystrzeli, dzieciaczki dotrą do komórki jajowej mnogo. Oby tylko nie dalej, do żołądka, serca, czy gardła!

— Chyba nie zrobi mi pan krzywdy? — Nie czekała na odpowiedź. — Oczywiście, że nie. Proszę się położyć. No już, dam panu pięć gwiazdek, słowo mamy.

Podczas gdy facet w milczeniu wykonywał polecenie, Paulina bez zbędnych ceregieli pozbyła się spodni i majtek. Z tylko sobie znanym entuzjazmem wskoczyła na łóżko. Nie wiedziała jak obchodzić się z jego przyrodzeniem. Sprawiała wrażenie kompletnej nowicjuszki. Wreszcie znalazła wygodną pozycję i zatopiła w sobie jego męskość. Głośno stęknęła i odchyliła głowę do tyłu. Zastygła w tej pozie, jakby chciała się nią nacieszyć. Nie miała już poczucia wyjechania. Ba! Czuła się, jakby pierwszy raz uprawiała seks. Jakby ktoś znowu przecierał w niej szlak.

Ruszyła dalej.

Unosiła się i opadała. Z każdym razem zyskiwała odrobinę śmiałości, by zanurzyć się głębiej i głębiej. Jakie było jej zdziwienie, gdy dotarło do niej, że nie zdoła połknąć go całego. Wielkimi oczyma spojrzała na mężczyznę.

— Pani Paulino, ja muszę inaczej. To jest wbrew gratyfikacji.

— Grawitacją zajmiemy się później. To dopiero początek.

Przyspieszyła. Jej radosne podskoki przywodziły na myśl dziecko na trampolinie. W swoje poczynania wkładała masę energii. W każdy podskok, w każdy kolisty ruch bioder. Za każdym razem była tak niesamowicie wypełniona, że chyba nigdy by nie przerwała, gdyby nie zaczęła ciężko oddychać. Bynajmniej nie z nadciągającego spełnienia, a ze zmęczenia. Byłoby znacznie łatwiej, gdyby mogła nadziać się na niego do końca.

Dopiero wtedy zauważyła, że mężczyzna patrzy w bok, w jakiś martwy punkt na ścianie. Jakby jedno choćby spojrzenie na nią miało doprowadzić do jego zwolnienia.

— Pomogę panu — powiedziała, rozpinając stanik.

Pochyliła się mocno do przodu, niemal przylegając nagą piersią do jego ciała. Miseczkami stanika zasłoniła mu oczy.

Mariusz Kelati pierwszy raz się uśmiechnął.

— A teraz pan pomoże mnie — poleciła.

Mężczyzna usłuchał. Sięgnął dłońmi do jej bioder i narzucił własne tempo. Znacznie pewniejsze, bardziej skupione na osięgnięciu celu.

— Proszę wlać we mnie trochę kreatywności! — powiedziała głosem falującym w rytm jego uderzeń.

Nie zrozumiał.

— Proszę mnie zaskoczyć! — dodała.

Mężczyzna chwilę się zastanowił.

— Pani Paulina uważa — ostrzegł.

Została gwałtownie obrócona na plecy. Krzyczała radosnym krzykiem znanym z parków rozrywki. Podczas swojego manewru, pan Mariusz nie wyszedł z niej ani na chwilę. Paulina miała wrażenie, że ich ciała były ze sobą tak zespolone, że siłą samego tylko przyrodzenia zaniósłby ją do sali obok.

Nie wiedzieć kiedy stanik zsunął się z oczu dawcy nasienia i opadł obok na pierzynę. Kurka uśmiechnęła się i przygryzła dolną wargę.

— Panie Mariuszu! Jeszcze raz! — pochwaliła jego brawurowy manewr i poprosiła o więcej. Misjonarza miała po dziurki w nosie. I nie tylko.

Ostatecznie wylądowali w klasycznej pozycji od tyłu. Paulinie coraz częściej wymykały się rozkoszne jękopiski. Wszystkie znaki na niebie i łóżku wskazywały, że ta zabawa nie potrwa już długo.

— Proszę dać mojemu chłopcu siłę! — Po chwili zreflektowała, że mężczyzna i tak nie zrozumie. — Proszę wymierzyć mi klapsa!

Długo się wahał, ale wykonał polecenie. Siły nie było w tym jednak żadnej. Blondynka rozważała ponowienie prośby, ale wystraszyła się tego, co może się stać, gdy wielkolud bardziej się przyłoży.

— Mariusz, daj chłopczykowi pewność siebie, daj mu władczość! — rozkazała. Jej głos był przerywany jak u biegacza, który właśnie ukończył maraton.

— No już! Pokaż, jaki jesteś władczy! — ponagliła.

Poczuła, jak wielka ręka zaciska jej się na włosach i odchyla głowę do tyłu. Mariusz, już nie pan, potulnie zademonstrował swoją władczość.

Jedyne, co jej pozostało, to wbicie wzroku w ścianę i cieszenie się chwilą. Mężczyzna przyspieszył, a Paulina wyobrażała sobie w bieli ściany, jak dawca przemierza w niej Pomyłkę Średnią i Pomyłkę Małą. Byli u celu.

— Aaa! — jęknęła rozpaczliwie.

Chciała opaść głową na poduszkę i wygiąć ciało z całych sił, ale silna ręka trzymała ją w ryzach.

— Puść — rozkazała.

Rozkazała, więc puścił.

Przez dłuższą chwilę leżała na łóżku zupełnie wyczerpana. Dyszała ciężko. Mariusz siedział przy niej przez moment, ale wreszcie wstał, chcąc założyć na siebie ubrania. Paulina złapała go za nogę. Nie mógł uwierzyć, ile sił znalazła w sobie ta mała kobietka. W oczach wciąż miała ten radosny ogień.

— A dokąd to? Obiecał mi pan bliźniaki. Jesteśmy w połowie drogi.

 

Była cała spocona i zasmarkana. Leżała na porodówce od sześciu godzin i choć na świat wciąż nie przyszło żadne z dwojga dzieci, konsekwentnie odmawiała cesarskiego cięcia. Miała dwadzieścia cztery lata i 362 dni. Jeśli tylko będzie trzeba, zamierzała leżeć tu do skutku.

Jej krzyki co rusz przeszywały cały oddział szpitala. Mąż krążył w kółko, jakby jego ulubiona drużyna miała zaraz strzelać rzuty karne.

— Przyj! — krzyczała serdeczna kobieta.

Wyglądała na bardziej zmęczoną od Pauliny Reszki, której napięta do granic możliwości twarz w jakiś pokrętny sposób przedstawiała szczęście.

— Przyj!

Płacz dziecka.

— A kogo tu mamy? — zagadnął lekarz z nutą konsternacji.

Paulina brązową główkę widziała niewyraźnie, przez zalane potem oczy.

— Jest piękny, prawda? — odezwała się do męża.

Prawda?

 

Drogi Czytelniku! Przeczytałeś do końca? Pozostaw po sobie komentarz. To najlepsza nagroda dla twórcy.

13,788
7.96/10
Dodaj do ulubionych
Podziel się ze znajomymi

Jak Ci się podobało?

Średnia: 7.96/10 (32 głosy oddane)

Pobierz powyższy tekst w formie ebooka

Komentarze (17)

MrHyde · 25 lipca 2023

+3
-4
W konwencji chemicznej S2K to nie disiarczek potasu, tylko potasek disiarki; disiarczek potasu to KS2 😉
Poza tym czyżby komuś się rozpruł worek z wesołymi opowieściami?

Czy napewno chcesz usunąć ten komentarz?

Vee · Autor · 25 lipca 2023

0
-2
MrHyde, tam powinno być K2S i siarczek potasu, ale potem rozjechały mi się myśli, weszły nowe pomysły i... ah, szkoda gadać! Czujność pierwsza klasa 😉

Piszę swoje teksty głównie weekendami i wybór na tę konkretną opowieść wynikał z mniejszej ilości czasu. Dwa śmiechastyczne teksty nie miały wchodzić jeden po drugim i pewnie wezmę to pod uwagę, gdy kolejny raz siądę do pokątnego pisania.

A ta koncepcja podobała mi się od pewnego czasu. Wymieszanie trochę zakurzonej dziś fantazji z tak realnym i częstym problemem wielu rodzin. Czytelnik raczej szybko orientuje się, do czego zmierza akcja. Dlatego, żeby tekst był bardziej na moją modłę, zostawiam otwarte zakończenie. Choć z moją naturą i tak nie widzę innej opcji, jak długie i szczęśliwe życie Kurki i maluszków 😀

Czy napewno chcesz usunąć ten komentarz?

MrHyde · 25 lipca 2023

0
-3
Niektóre sprawy są zbyt poważne, by mówić o nich z pełną powagą w gębie. Mnie się ta grzybia bajka bardzo podoba i jeśli sypniesz z rękawa jeszcze jedną śmiechastyczną, na pewno nie będę kręcić nosem. Wszak humor to nie merkaptan. 🙂

Czy napewno chcesz usunąć ten komentarz?

Vee · Autor · 25 lipca 2023

0
-3
Myślę, że podobnie postrzegamy rolę humoru. Właściwie to po wczorajszym odkryciu (MrHyde to ten gość od księdza!) mam co do tego przekonanie 😀

Czy napewno chcesz usunąć ten komentarz?

MrHyde · 25 lipca 2023

0
-3
Hm, księży w Polsce wielu. Niektórzy nawet wielebni 😉

Czy napewno chcesz usunąć ten komentarz?

Tomp · 25 lipca 2023

+2
-5

Tracąca wiarę w naukę Kurka


Tu już Reszka. Zmianę nazwiska potwierdzasz w poprzedniej i końcowej części opowiadania.

— Panie Mariuszu. Czy wie pan, że dobrostan kobiety w chwili poczęcia koreluje dodatnio z rozwojem psychofizycznym dziecka w pierwszych sześciu miesiącach życia?

— łkała, jak najęta. Przeczytała wystarczająco wiele badań na ten temat, by robić to dobrze.


Coś mi tu nie gra. I małe "łkała" i edycja.

To jest wbrew gratyfikacji.


Prawdopodobnie jest ta gratyfikacja potrzebna do "zderzenia" z grawitacją, ale mnie nie cieszy...

Nie wiedzieć kiedy, stanik zsunął się


Przecinek.

chcąc założyć na siebie ubrania.


Dziwne. Niestandardowe. Nie wiem, czy niepoprawne. Nie wiem, czy nie literówka a=e.

serdeczna kobieta.


Niespotykane. Nie wiem, czy niepoprawne. Nie wiem, czy nie chciałaś użyć przysłówka "serdecznie".

dwuspermian kutasu


A nie dwukutasian spermy? 🙂

jak ci aktorzy z filmów, których wcale nie oglądała.


To jest @Vi. którą lubię!

bym miała bliźniaczki.


To oznacza w zasadzie dziewczynki.

palce zaciskały się na nim jak na rakiecie tenisowej.


Dobre!

— Pomogę panu. — powiedziała, rozpinając stanik.


Bez kropki.

— Proszę wlać we mnie trochę kreatywności!


Dobre!

Krzyczała radosnym krzykiem znanym z parków rozrywki.


Podoba mi się!

wyobrażała sobie w bieli ściany


To akurat mi się nie podoba.
Kto mówi kończące "Prawda?"? Jeśli Paulina, to błąd edycji.
Całość piękna. Bardzo się cieszę, że zadomowiłaś się na pokatne.pl, gdzie - mam nadzieję - będę co rusz czytał Twoje pełne słowotrysków stylistycznych opowiadania.

Czy napewno chcesz usunąć ten komentarz?

Vee · Autor · 26 lipca 2023

0
0
Tompie, najpierw uwagi:

Kurka to nie nazwisko (panieńskie to Grzyb), a przydomek z dzieciństwa. Używam go później w kilku miejscach, aby podkreślić ciągłość charakteru postaci w dążeniu do celu. "Łkała" to z kolei dosyć nieczęsta literówka, bo powinno być "łgała". Co do dwuspermianu kutasu, to aż boję się pomyśleć, ile jeszcze związków chemicznych udałoby się wymyślić. Byle w kontakcie z oczami czytelnika reakcją chemiczną był śmiech 😀

Oddzielny temat to końcowe "prawda?". W rzeczy samej mówi to Paulina. Pamiętam, że jeden taki błąd zauważyłeś w poprzednim opowiadaniu i tym razem nie brakowało mi już warsztatu, co po prostu... no dopisanie tam czegokolwiek mocno obniża poziom końcówki. Może ma ktoś pomysł, jak z tego wybrnąć? Mnie przyszło do głowy jedynie wrzucenie tej ostatniej prawdy jako oddzielny podrozdział, ale to też nie było jakieś bardzo satysfakcjonujące.

Z resztą uwag albo się zgadzam, albo je przemyślę. Korekty jak zwykle naniosę za jakiś niedługi czas. Może tym razem ktoś jeszcze dołoży coś od siebie 😀

Na koniec dziękuję za dobre słowo. Sam masz pojęcie, ile czasu zajmuje napisanie czytalnego tekstu i wiesz, że merytoryczny komentarz (ale też komentarz w ogóle) to jedna z lepszych nagród. Moje zadomowienie na Pokątnych to efekt tego, że Pokątne okazały się miejscem, w którym oprócz publikowania tekstów można je też omówić. Trochę rzeczowo, trochę z humorem. Duża w tym Twoja zasługa! A ja? Ja postaram się dalej dowozić i zasługiwać na uwagę. Pomysłów nie brakuje, a czas jakoś się znajdzie. Ciekawe, dokąd nas to zaprowadzi :-)

Czy napewno chcesz usunąć ten komentarz?

MrHyde · 26 lipca 2023

+2
-1
Mnie się zakończenie podoba. Jeśli poprawiać, to na przykład usunąć ostatni myślnik. Wtedy pytanie "Prawda?" przestanie być kwestią dialogową, a stanie się pytaniem do czytelnika.

Czy napewno chcesz usunąć ten komentarz?

Tomp · 26 lipca 2023

+1
-1
Pomysł @MrHydea (nie jest on znów taki odkrywczy, bo i mnie przyszedł do głowy 😉 ) w/s likwidacji myślnika jest chyba najlepszy. Inny to włączenie "- Prawda!!!?" do poprzedniej linijki. Wtedy poprawnie wciśniesz ową "prawdę" w usta Pauliny, a wykrzyknikami i/lub pytajnikami (z ew. udziałem wielokropka!) oddasz całą gamę uczuć związaną z tym kończącym wyrazem. Skrajnie ponaglający wydźwięk uzyskasz, pisząc go wielkimi literami (jest to mało lubiany przez polonistów środek wyrazu).

Czy napewno chcesz usunąć ten komentarz?

Tomp · 26 lipca 2023

+1
0
Ten dwukutasian zamiast dwuspermianu wynikł ze wzoru K2S. Przedtem był S2K i było właściwie. Modyfikacja w jednym miejscu z pominięciem innego (innych) to częsty błąd poprawiającego. Coś się wtedy rozjeżdża. Może niech pisze KS2? A co z wartościowością chemiczną??? 🙂 😉 😉

Czy napewno chcesz usunąć ten komentarz?

Vee · Autor · 26 lipca 2023

0
0
Obie wersje są do przyjęcia, więc na którąś na pewno się zdecyduję. Kwestię związku chemicznego rozstrzygnę przy samej korekcie, sprawdzając z jakimś materiałem źródłowym. Nie wiem czy nie muszę zrezygnować z "dwu", ale zobaczymy. Poza tym, to choć nie ma go w tej dyskusji, mam wrażenie, że niebezpiecznie zbliżam się do indragorskiego notesu 😀

Czy napewno chcesz usunąć ten komentarz?

MrHyde · 26 lipca 2023

+1
0
Wartościowość jest sprawą umowną i w zasadzie dowolną — w zapisie K2S wartościowość S musi być 2 razy większa od wartościowości K, a w liczbach bezwzględnych to już tyle ile autorowi fantazja podpowie. Natomiast końcówka -an jest błędna. Powinna być -ek, jak siarczek, chlorek, tlenek, tellurek itd. Za -an na pewno trafisz do notesu 😉

Czy napewno chcesz usunąć ten komentarz?

Indragor · 27 lipca 2023

+1
-1
Świetne, lekkie opowiadanie poprawiające nastrój, ale nieprzesłodzone, bo z nutką goryczy, aż momentami żal Kurki.

...zamieszkała w akademiku w Powiązkach


Skąd ja znam tę miejscowość? 😀
Nazwy miejscowości idealnie współgrają z atmosferą opowiadania.

Do „założyć na siebie ubrania” bym się nie czepiał.
„Dwuspermian kutasu” – może być 🙂 . „Dwukutasian spermy” sugeruje, że mąż ma dwa kutasy, więc odpada.

Kończące „Prawda?” jest na miejscu. Mówi to mąż Kurki. Pełne zdziwienia, niedowierzania potwierdzenie słów żony pasuje do jego uległego charakteru. Do tej pory ze wszystkim, co zaproponowała, się zgadzał.
A dla czytelnika wraz z puentą stanowi podwójne zaskoczenie, czyli dobrze.

Według Wikipedii: K2S = siarczek potasu.

Podsumowując, niczego nie zmieniaj, poza ewidentnymi literówkami czy usterkami interpunkcyjnymi. Wszystkie wyrazy, zdania, sformułowania idealnie się zazębiają, tworząc niepowtarzalny klimat. Jeśli zaczniesz wprowadzać zmiany, całość może posypać się jak domek z kart.

Ode mnie dycha! Wiem, że to trochę za dużo, ale co ja mogę? 😉

Czy napewno chcesz usunąć ten komentarz?

MrHyde · 27 lipca 2023

+1
0
Indragorze, autor wmanipulował w tę bajkę chemika z wydziału chemii, więc nomenklatura quasi-systematyczna jest bardzo na miejscu. K2S to siarczek dipotasu (nawet wg Wikipedii: siarczek potasu, siarczek dipotasu, siarczek(2−) potasu, siarczek(2−) dipotasu 😉 )

Czy napewno chcesz usunąć ten komentarz?

Vee · Autor · 27 lipca 2023

0
0
Indragorze, dzięki za komentarz. Wierzę, że te dwadzieścia minut z hakiem nie były zmarnowane. Przede wszystkim cieszę się, że dostrzegasz w opowiadaniu kontrast, bo ten będzie obecny przy wielu moich pracach. Owszem, jest zabawnie, ale momentami poważnie, żeby nie powiedzieć - smutno. Zawsze zależy mi, by moje teksty śpiewały. To pewnie efekt tego, że czytam bardzo szybko i bardzo wiele razy większość napisanych zdań. Fajnie, że to zauważasz! A dziesiątka? Pewnie faktycznie na wyrost, ale nie zmieniaj, nie musisz 😉 Opowiadanie nie miało aspiracji do bycia idealnym. Myślę, że to często dodatkowy atut.
Aha! Kwestia końcowej "prawdy". Myślę, że Twoja koncepcja jest nawet ciekawsza od mojej, ale akurat autor rzeczywiście miał na myśli powtórne pytanie Kurki.

Co do kwestii chemicznej, to pewnie w ogóle nie byłoby tematu, gdyby nie moja nieuwaga za pierwszym razem. Finalnie Paulina pisze K2S, mąż zauważa, że to siarczek potasu, ale pyta się o siarczan (czym podkreśla, że żona ma nikłe pojęcie), ponieważ jego zdaniem nie ma powodu, by żona potrzebowała siarczku. Dwuspermian kutasu zostaje, mimo że główna bohaterka nieco inaczej zapisała wzór (czy wzór na dwuspermian kutasu w ogóle istnieje?!). W tym miejscu zderza się nauka ze sztuką i co by nie mówić, sztuka walczy u siebie. Paulina doktoratu nie ma, więc ewentualny błąd jest do przyjęcia, zwłaszcza, że mówimy jedynie o elemencie gry wstępnej 😉
Poprawki naniesione.

Czy napewno chcesz usunąć ten komentarz?

Tomp · 27 lipca 2023

+1
0
@Indragor Ja tylko w kwestii wyjaśnienia. Ja się nie czepiam owego "zakładania ubrań". Twierdzę, że liczba mnoga jest dziwna i niestandardowa. To prośba kierowana wobec Autorki, by przyjrzała się temu ponownie. Bo "za wszystko odpowiada autor".

Czy napewno chcesz usunąć ten komentarz?

MrHyde · 27 lipca 2023 ·

+1
-1
Czy wzór na dwuspermian kutasu w ogóle istnieje?
A Ku(SpO4)2 to co? 😉

Czy napewno chcesz usunąć ten komentarz?

Teksty o podobnej tematyce:

pokątne opowiadania erotyczne
Witamy na Pokatne.pl

Serwis zawiera treści o charakterze erotycznym, przeznaczone wyłącznie dla osób pełnoletnich.
Decydując się na wejście na strony serwisu Pokatne.pl potwierdzasz, że jesteś osobą pełnoletnią.

Pliki cookies i polityka prywatności

Zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r (RODO). Potrzebujemy Twojej zgody na przetwarzanie Twoich danych osobowych przechowywanych w plikach cookies.
Zgadzam się na przechowywanie na urządzeniu, z którego korzystam tzw. plików cookies oraz na przetwarzanie moich danych osobowych pozostawianych w czasie korzystania przeze mnie ze stron internetowej lub serwisów oraz innych parametrów zapisywanych w plikach cookies w celach marketingowych i w celach analitycznych.
Więcej informacji na ten temat znajdziesz w regulaminie serwisu.