Ilustracja: Victoria Krivchenkova

Różowe okulary

20 lipca 2023

46 min

Nie mówi „kurwa”, tylko „kurka”, a w chwilach większego wzburzenia – „kur-czaki!”. „Cholerę” zastępuje „cholipką”, a tam, gdzie wszyscy rówieśnicy rzucają siarczyste „ja pierdolę!”, ona tylko jejkuje. Słowo „seks” jest u niej „stosunkiem”. Z jej niewinnych ust nie wydostanie się nawet „dupa”, którą określa „pośladkami”, a jeszcze częściej „tyłkiem”. Nazw narządów płciowych nie używa wcale. Założę się, że jej krystalicznie czyste myśli nigdy nie wędrują między nogi.

Nie wiem, kiedy się w niej zakochałem. Bez wątpienia jeszcze przed wycieczką szkolną w pierwszej klasie, na której pierwszy raz zamieniliśmy kilka zdań. Ale kiedy dokładnie? Nie mam pojęcia.

Łatwiej mówić mi o tym, dlaczego tak się stało. Tu odpowiedzi jest wiele, a każda prawidłowa. Pokochałem ją za długie, gęste ciemnobrązowe włosy, w które zawsze wpleciony jest kwiatuszek. Za owalną, anielską buzię z szerokim uśmiechem i spokojnymi oczami, które w innych ludziach dostrzegają jedynie dobro. Za to, jaka jest malutka, zadbana i ładnie ubrana. Za wyczuwalny na kilometr zapach mdlącosłodkiej wanilii, perfum, który dodaje mi sił, by o siódmej pięćdziesiąt pięć wspinać się na drugie piętro. Za jej ciepły głos i trudną do opisania naiwność w postrzeganiu świata, przez którą dla wszystkich jest nie Julią, a Julką.

Jestem wielkim szczęściarzem, że ją poznałem.

— Jesteś pechowy, braciszku. Mieć tak głupie serce…

Gromię wzrokiem Anetę w lustrzanym odbiciu. Próbuję skupić się na przylizywaniu czarnych włosów. Nie odpowiadam, żeby jej nie zachęcać.

To tylko ją zachęca.

— Mam nadzieję, że wyleczysz się w końcu z tej cnotki niewydymki. Inaczej cipę będziesz oglądał tylko w podręczniku do biologii. Jak długo się do niej zalecasz? Rok?

Nawet trochę dłużej. Moim największym podbojem w tym czasie było przypadkowe muśnięcie jej dłoni na huśtawce.

— Jest tego warta — mruczę pod nosem.

Uważam na słowa, bo to Aneta ma mnie podwieźć na osiemnastkę Julki. Jest rok starsza ode mnie i zrobiła już prawko. To od niej zależy, czy dotrę na imprezę do nieczynnego w wakacje budynku szkoły podstawowej.

— Pff! Zastanówmy się. Buźkę faktycznie ma udaną. Taką na dziewięć lub osiem, no bo jednak ten nochal. Ale poza tym? Dupa na sześć. Cycki to takie mocne pięć, a talia to w ogóle jakaś masakra, czwórka maksymalnie. Nogi trochę krótkie i zbyt grube w udach, niech będzie pięć.

Aneta ocenia liczbowo, bo to brutalne. Zastanawiam się jak podważyć jej słowa. Julka jest jedyną dziewczyną w klasie, która zakłada na WF długie spodnie. Pamiętam jednak, jak raz przyszła na matematykę w białej sukience za kolana. Nigdy nie czułem się bardziej bezradnie (a na matmie bezradność jest przecież normą) jak wtedy, gdy mój wzrok co kilkanaście sekund mimowolnie wędrował na jej nagie łydki. Może i nie nauczyłem się wtedy wzorów skróconego mnożenia na tyle, by zaliczyć później egzamin, ale zrozumiałem, jak piękne mogą być nogi. Siostra może rozbijać piąchą szkiełka moich różowych okularów, ile chce. Mam zapasowe.

— Nogi na pewno nie pięć — protestuję.

— Prze-cię-tna!

— Cholera!

No i pięknie, zaciąłem się przy goleniu. Jak ja teraz będę wyglądał?! Na policzku powiększa się czerwone kółko. Zmywam je wodą i czekam w napięciu, czy krew przestanie płynąć. Przestała. Zostanie co najwyżej mała kropka. Jak dobrze pójdzie, prawie nie będzie widać.

— Uważaj na słowa. Mówi się „cholerciunia”.

— Możesz się przymknąć?

Siostra wznosi ręce w geście niewinności. Co złego, to nie ona. Jasne.

— Czekam w aucie. Bądź za 10 minut.

 

Z Grzeszyna do Pomyłki Wielkiej jest nie więcej jak trzydzieści kilometrów, ale droga okropnie mi się dłuży. Chciałbym już ją zobaczyć, złożyć życzenia i zaprosić do tańca. A później, kto wie? Może nawet pocałować. Jeśli nie w usta, to chociaż w policzek. Albo w rękę.

— Ile znasz z dwunastu apostołek?

— Milenę i Wiktorię, z widzenia. Reszty nawet nie kojarzę — odpowiadam.

Dwunastu apostołek nie jest dwanaście, nie są też rzecz jasna apostołkami. To prześmiewcze określenie grupy dziewczyn angażujących się w sprawy kościoła, które zawsze trzymają się razem. Chodzą na te całe medytacje, śpiewają w chórze i robią inne rzeczy, o których nie mam pojęcia. Julka wiedzie wśród nich prym i nie jest tajemnicą, że zaproszone zostały praktycznie tylko one.

Będzie sztywno, ale jest w tym pewien plus. Jestem jedynym adoratorem solenizantki. Nikt nie jest tak ambitny, jak ja, by walczyć o to, co najlepsze.

— Ale będziecie mieli ubaw w tej krainie świętojebliwości!

Mieli? Aneta skupiona jest na drodze, ale kątem oka dostrzega moje pytające spojrzenie.

— Nie gadaj, że nie wiedziałeś. Zaprosiła Filipa.

Żaden Filip nie przychodzi mi na myśl.

— Tego Filipa?

— Tego.

Tylko nie on. Tylko nie on! Filip jest w klasie maturalnej i uchodzi za szkolnego playboya. Jest przystojny, a jego ubrania warte są więcej niż auto, którym jedziemy. Jeśli wierzyć legendom, zaliczył większość dziewczyn, które Aneta nazwałaby ósemkami lub wyżej. Tylko że to wszystko nie ma sensu.

— Przecież ona by go nigdy nie zaprosiła — zaprzeczam.

Oczywiście, że by nie zaprosiła. Jeszcze parę miesięcy temu pokłóciła się z Ulą, bo ta chciała kupić Roksanie wibrator na urodziny. To by było bardzo nie po bożemu, a Filip jest nie po bożemu jeszcze bardziej.

— Nie uwierzysz. Założył się z chłopakami, że w wakacje dobierze jej się do majtek i wszystko nagra. A zaraz potem podszedł do niej jakby nigdy nic i opowiedział historyjkę o swoim dzieciństwie. Miał poważnie chory kręgosłup i lekarze nie dawali mu szans. Wtedy spotkał Jezusa i wrócił do zdrowia. Łyknęła i teraz czasem gadają. Ten to ma łeb!

Zapadam się głęboko w fotelu. Przez chwilę rozważam nawet powrót do domu. W głębi serca wiem jednak, że nie mogę zrezygnować. Będę musiał walczyć.

— Czujesz, jak jebie? Przygotuj się. Zaraz będziemy na miejscu.

 

Na miejscu nie jebie, ale jest niezręcznie, jakby właśnie tak było. Wszyscy zbierają się przed budynkiem.

— Hejka! — Solenizantka pojawia się w drzwiach wejściowych.

Mogłaby powiedzieć „cześć”, „witajcie”, albo nawet standardowe „hej”. Ale nie. Ona musi mieć swoją „hejkę”.

Ubrana jest w kremową suknię z odsłoniętymi ramionami. Aż nabieram powietrza w niemym zachwycie. Pomimo butów na obcasie, na wszystkich patrzy z dołu. Śpiewamy „sto lat”, a potem ustawiamy się w kolejce do składania życzeń. Kiedy przychodzi moja kolej, wręczam różę i zostaję sparaliżowany tym cudownym uśmiechem. Miałem przygotowaną najlepsza bajerę na świecie, ale co mi po tym, jak nie pamiętam jej słów?

— Wszystkiego najlepszego. — Tylko na tyle mnie stać.

Czekam na jakieś zaproszenie do przytulenia, ale nic z tego. Takie czułości zarezerwowane są widocznie dla dziewczyn z pustyni, czy jak tam nazywa się ta ich grupa. Nie przejmuję się tym do momentu, aż nastaje kolej Filipa. Ten nie czeka na gest solenizantki i sam wychodzi z inicjatywą. Moja ukochana tonie w jego objęciach, a ja liczę sekundy. Trwa to zbyt długo. Zdecydowanie zbyt długo.

Dobiega koniec formalności. Wreszcie zostajemy zaproszeni do środka. Pod ścianą dużego holu złączono ze sobą stoły, nad którymi dyndają złote baloniki formujące napis „18”. Z drugiej strony dumnie pierś wypinają wielkie głośniki podstarzałej wieży. Po naprawdę niemałej przestrzeni tanecznej krzątają się jacyś ludzie, dopinając wszystko na ostatni guzik. To chyba rodzice Julki i jakaś dziewczyna, której nie znam.

Starszy pan klaszcze w dłonie i prosi o ciszę. Mówi, że imprezę poprowadzi ta właśnie obca dziewczyna, a on sam się żegna i życzy nam dobrej zabawy. Następnie Laura, bo tak przedstawia się nieznajoma, prosi nas o zajęcie miejsc.

Trafiam fatalnie. Ani nie siedzę obok Julki, ani nie jestem dostatecznie blisko, by móc z nią porozmawiać. Marną pociechą jest, że Filip znajduje się w tej samej sytuacji, tylko z drugiej strony. Witam się z siedzącymi obok mnie apostołkami i niemal od razu zapominam ich imiona. Coś tam próbuję zagadywać, ale po prostu nie wiem, co do nich mówić. Żadna ze mnie dusza towarzystwa, niełatwo nawiązuję nowe znajomości. Nie jestem Filipem, w którego już po kilku minutach przy stole dziewczyny wpatrzone są jak w Chrystusa podczas ostatniej wieczerzy. Tymczasem ja zajadam nerwy pieczonymi ziemniaczkami.

Polewane są pierwsze kolejki wódki. Wszyscy przechylamy kieliszki jednocześnie, popijając sokiem owocowym lub colą. Ja nie popijam. Nie pozwala mi na to tytuł flamingo czerwca, jaki otrzymałem za chlanie na urodzinach Grześka. Po każdym kieliszku ostentacyjnie się oblizuję. Nawet wtedy, kiedy ludzie zaczynają narzekać na tempo. Laura wyraźnie przesadza. Jakby jej zależało, by impreza skończyła się w ciągu godziny. Ledwo przechylamy kieliszki, a ona już napełnia je do kolejnej rundy. Moja odporność na alkohol robi wrażenie na apostołkach. Zachęcony, coraz częściej dołączam się do ich rozmów. Może nie są wcale takie złe.

Gasną światła.

— Na parkiet! — Topornie zaprasza wodzirejka.

Nadeszła moja chwila. Lubię tańczyć i długo na to czekałem. Odkąd dostałem zaproszenie na urodziny, często wyobrażałem sobie, jak razem tańczymy. Wybrać eleganckie „czy mogę prosić do tańca?”, a może postawić na luzackie „zatańczymy?”? Stawiam na luz. Biorę głęboki wdech i idę do Julki. Odwróć się w moją stronę. Pomóż mi, kochanie.

Ona jednak mnie nie widzi.

Widzi tylko Filipa, któremu z ochotą podaje rękę. Wychodzą razem na parkiet, a on rzuca mi to wyzywające spojrzenie. Zaciskam pięść. Wtedy przechwytuje mnie jakaś inna dziewczyna. Dopiero rozmawialiśmy, ale nie pamiętam, jak się nazywa. Wywijamy na parkiecie przez trzy, cztery minuty. W tym czasie moje oczy bez przerwy szukają Julki, która figlarnie podskakuje w rytm dudniącego disco polo. Bezimienna dziewczyna nie jest tym zachwycona. Gniewnie wykrzywia buzię. Oczekuje uwagi, a tej nie mogę jej dać. Wreszcie dziękuję jej za taniec i wracam do stołu.

Rozpoczyna się jakiś wolny kawałek. Mój aniołek przylega blisko do partnera, a ja przyglądam się każdemu ich ruchowi. Początkowo nic się nie dzieje, aż w pewnym momencie ręce lowelasa zsuwają się na jej tyłek.

Walnie go. Musi go walnąć.

Nie wali. Filip jest delikatny, jego dłonie nie wykonują gwałtownych ruchów, tylko od czasu do czasu głaskają po pupie. Jakby tego było mało, ten skurwiel patrzy się w moją stronę i jeszcze puszcza do mnie oczko! Natychmiast podnosi mi się ciśnienie.

Gdy taniec dobiega końca, zaczepiam Filipa w połowie drogi do stołów.

— Jeszcze raz ją tkniesz…

— Całkiem niezła, ale przysiady by nie zaszkodziły.

— Słuchaj, ona nie jest dla ciebie. — Jak nie groźbą, to prośbą.

— Marcin, daj spokój. To nic osobistego. Przelecę ją, a potem jest twoja. Masz moje słowo.

Kurwa, dzięki za twoje słowo. Stokrotne dzięki!

Impreza trwa w najlepsze. Mijają kolejki wódki, mija kolejna seria tańców. Nie mogę się przemóc, by podejść do Julki. Czuję się zdradzony. Mnie skąpi choćby krzty dotyku, a jemu (prawie obcemu!) pozwala się obłapywać. Nie chcę jej widzieć na oczy, ale kiedy wybrzmiewa jej ulubiony kawałek, działam pod wpływem impulsu.

— Zatańczymy?

— Myślałam, że nigdy nie zapytasz.

W drodze na środek parkietu rozbieram to zdanie na czynniki pierwsze. Dochodzę do wniosku, że na mnie czekała i jestem tym zachwycony.

Zaczynamy taniec. Niemal od samego początku coś jest nie tak. Jej kroki są nieporadne, co rusz depcze mi po stopach. Bezwstydnie szczerzy do mnie te swoje białe ząbki, ale jej oczy pokrywa alkoholowa mgiełka. Ledwo trzyma się na nogach. Jest tak wiotka, że boję się ją puścić, bo od razu poleci na ziemię. Nie mam czasu delektować się wspólną chwilą. Nasz taniec miał być manifestacją młodzieńczej miłości, a zamiast tego jest desperacką próbą ustania do końca kawałku.

Zamierzam odprowadzić ją na miejsce, ale zaczyna się wolniaczek.

Takiej okazji nie mogę przegapić.

W jednej chwili przyciągam ją do siebie i proszę, by splotła ręce na moim karku. Poruszamy się powoli w takt leniwej melodii. Trudno nazwać to tańcem, ale nie mam z tym problemu, bo nasze ciała jeszcze nigdy nie były tak blisko. Czuję na piersi ciepły oddech. Delektuję się słodkim zapachem. Doceniam jej dotyk i postanawiam dać swój. Moje ręce ześlizgują się w dół po cienkim materiale sukni. Zatrzymują się na lędźwiach. Zerkam na nią jeszcze raz, ale nie podnosi wzroku. Jej buzia wyraża kompletne oddanie i zaufanie.

Ona mnie kocha.

Kieruję rękę w dół i chwytam ją mocno za ziemię obiecaną.

Uczucie jest nie z tej ziemi. Jeszcze nigdy nie dotykałem niczego równie miękkiego i bezbronnego. To nawet nie jest podniecenie, a czysta fascynacja. Chcę więcej. Druga dłoń dołącza do pierwszej. Spada na pośladek i ściska go tak mocno, że aż podwija spory kawał sukni. Jestem panem świata. Mój wzrok odnajduje przy stole Filipa. Teraz to ja się uśmiecham. Jeden do jednego, frajerze.

— Marcin?

— Tak, Julko?

Mówi coś o naszej znajomości. Że długo się znamy, że nigdy nie powiedziała tego wprost, ale jestem jej bardzo bliski. Jej słowa głaszczą mnie po jajach, a to zbudza mojego penisa z głębokiego snu. Prostuje się, tworząc jeszcze jeden punkt styku między naszymi ciałami. Zaraz oszaleję.

Aż nagle zaczyna mamrotać coś o kręgosłupie. Normalnie nic bym nie zrozumiał, ale pamiętam, co mówiła mi siostra. Zaczynam się denerwować.

— Myślisz, że powinnam go pocałować? — pyta, jakbym był jej najlepszą przyjaciółką.

Serce wali mi jak szalone, czuję dziwny chłód. Szczypie mnie nos, ale powstrzymuję łzy. Wbite w pośladek paluchy nagle odpadają niby uschłe gałązki od drzewa. Zdrowego, pięknego drzewa. Chcę być zły, ale nie potrafię zebrać w sobie sił.

— Nie powinnaś.

Patrzy na mnie zaskoczona.

— Chodź, idziemy. — Prowadzę ją do stołu i pomagam usiąść.

Dłużej tego nie zniosę. Szybkim krokiem opuszczam salę.

 

Na zewnątrz, z tyłu szkoły, znajduje się kawałek chodnika i teren zielony dla dzieci. Nieco dalej w pomarańczowym świetle latarni błyskają przyrządy, które składają się na całkiem niezły plac zabaw.

Wzdycham melancholijnie, jak robią to w filmach ludzie, którzy widzieli już wszystko.

— Chujowo, co? — Słyszę gruby, damski głos po mojej prawej.

Widzę tylko rozżarzony czubek papierosa, dopiero po chwili z mroku wyłania się Laura. Mam okazję się jej przyjrzeć. Jest kilka lat starsza, mniej więcej mojego wzrostu, ma dziwnie krzywy nos i sukienkę stworzoną po to, by nie robiła wrażenia. Muskularne ramię w całości pokryte jest tatuażami. Jeden z nich przedstawia krzywą mordę, która właśnie oberwała od rękawicy bokserskiej.

Nie odpowiadam. Jasne, że chujowo.

— Chyba nie pozwolisz, żeby Filippo ją dostał?

— Filippo?

— Ma flagę Włoch na koszuli.

Rozmowa nie klei się jakoś specjalnie, ale od słowa do słowa, dowiaduję się o Laurze ciekawych rzeczy. Jest kuzynką Julki od strony ojca. Pochodzi stąd. Ćwiczy boks, krav magę i ma jakiś pas w aikido. Nie robiła czarnego, bo „krav maga zawsze wygrywa”. Wierzę na słowo.

Rewanżuję się swoją historią, przez którą znalazłem się w tym miejscu.

— Chcesz zapalić?

Dziwię się samemu sobie, ale chcę. Laura znika za drzwiami szkoły i momentalnie wraca z kolejnym papierosem. Jest jakiś inny. To skręt.

— Nie patrz się tak, to od zaufanego dilera. Dobre gówno. Nazywa się „różowe okulary”.

Przez całe życie uczono mnie, że narkotyki są złe, ale jest mi tak wszystko jedno, że bez wahania przyjmuję zawiniątko i palę dobre gówno od zaufanego dilera z Pomyłki Wielkiej.

Nie czuję różnicy, a Laura nie przestaje nadawać.

— Są już po pięćdziesiątce i mają tylko Julkę, a ona ani na randki, ani na imprezy. Tylko modlitwy i te jej spotkania. Poważnie obawiają się, że pójdzie do klasztoru i zostaną bez wnuka. Dlatego ich tu nie ma. Żebyście czuli się swobodniej. — Prycha. — Mareczek chyba wręczy mi order, jak któryś z was chluśnie jej minetę.

Czekam, aż powie, że to żart. Nie robi tego. Zaczynam rozumieć, dlaczego tak śpieszyło jej się z wódką. Przygaszam końcówkę skręta i chowam głęboko do kieszeni.

— Powinienem wrócić do środka.

— Powinieneś.

Żegna mnie przeciągłym siorbnięciem.

 

W środku od razu wpadam na Filipa. Zamierzam udać, że go nie widzę, ale on idzie prosto na mnie. Jego skwaszona mina mówi mi, że chcę go wysłuchać.

— Martyna kazała cię znaleźć i powiedzieć, żebyś poszedł do kantorka i przyniósł jakiś prezent.

Kiwam głową. Wolę nie pytać o powody. Jak tlenu potrzebuję zapunktować u Julki. Gra toczy się w końcu o wiele wyższą stawkę, niż wcześniej sądziłem.

Idę po schodach w dół, na piętro minus jeden. Mijam rzędy oddzielonych siatką szatni i na końcu korytarza znajduję kantorek. Wchodzę do środka, a tam biurko z lampką nocną i szafa pełna narzędzi. Przezroczyste szufladki na lewo od biurka wypełnione są śrubkami i innymi wkrętami. Z prawej zaś strony stoi sterta szkolnych krzesełek i równiutko ułożone materace do ćwiczeń. Rozglądam się po pomieszczeniu, ale nigdzie nie widzę prezentu.

Nagle zamykają się za mną drzwi. Gra głośna muzyka, ale jestem pewien, że słyszałem, jak ktoś przekręca klucz. Natychmiast dopadam do klamki. Drzwi nie otwierają się. Walę w nie pięścią.

— Nie powinna mnie pocałować, tak? To czekaj, bo zaraz cmoknie mnie w sam czubek kutasa. — Słyszę ściszony głos Filipa.

Nie mogę uwierzyć, że dałem się tak zrobić. Kurwa! Nic nie odpowiadam. Wiem, że już sobie poszedł. Walę w drzwi jeszcze mocniej, ale tylko przez chwilę. To na nic.

Krążę po ciasnym pomieszczeniu, rozważając wszystkie opcje. Początkowo zamierzam wołać o pomoc, ale zdaję sobie sprawę, że w najlepszym razie wystawię się na pośmiewisko. Muszę to zrobić inaczej. Lustruję malutkie okno, które znajduje się pod sufitem. Nie dość, że jest zbyt ciasne, to z jakiegoś powodu nie ma klamki.

Siadam na podłodze zrezygnowany. Tracę poczucie czasu. Podnoszę się dopiero wtedy, gdy widzę jakiś ruch za oknem. Wspinam się na palce, by lepiej widzieć. Trawnik i kilka drewnianych stołów oraz ławki. Na jednej z nich Filip głaszcze Julkę po głowie, a drugą ręką macha prosto do mnie.

— Przecież tego chcesz. No dalej. On nie będzie zły.

— Sama nie wiem…

Wykańcza mnie bezsilność. Mój aniołek jeszcze się broni, ale kwestią czasu jest, kiedy ulegnie jego obrzydliwym łapskom.

Odwracam się od okna, by sprawdzić, czy drzwi może same się nie otworzyły. Chyba mi odbija. Drzwi są zamknięte, ale mój wzrok zauważa wiszący nad nimi krzyżyk.

Jeśli naprawdę istniejesz, daj mi wskazówkę.

Niemal w tej samej chwili z kieszeni wypada mi telefon. Patrzę to na krzyżyk, to na komórkę, próbując pojąć, co się tutaj dzieje. Z letargu wyrywa mnie cieniutki głos wzdychającej Julki.

Nie ma czasu do stracenia.

Muszę napisać do którejś z apostołek. Nie. Do Laury. Wyszukuję ją na portalu społecznościowym. Ręce trzęsą mi się z nerwów tak bardzo, że pięć liter jej imienia wpisuję chyba minutę. Laury jakiej? Dociera do mnie, że nie znajdę jej, nie znając nazwiska. Muszę znaleźć inny sposób. Wiem!

Wchodzę na profil Julki. Nie ukryła listy swoich znajomych, toteż mogę swobodnie ją przeglądać. Widok krzywego nosa na zdjęciu profilowym przynosi mi ulgę. Wybieram „dodaj do znajomych”.

Powiadomienie z akceptacją prośby przychodzi w ciągu kilku sekund. Nie mogę uwierzyć w swoje szczęście. Od razu przechodzę do rzeczy. Wysyłam serię chaotycznych wiadomości. O tym, że jestem uwięziony w kantorku, że musi mi pomóc, bo Julka jest w niebezpieczeństwie i trzeba ją ratować.

Laura otwiera mi drzwi wiele minut później. Nie śpieszyła się. Pewnie myślała, że tak się upaliłem, że czarna warstwa sadzy w całości pokryła szkiełka moich różowych okularów.

— Cholera, rzeczywiście. — Wierzy mi dopiero, gdy widzi Julkę przez małe okno.

— Musimy się śpieszyć! — Dodaje i puszcza się biegiem.

Jest sprawniejsza ode mnie, ale ja jestem chłopakiem. To wystarcza, bym trzymał się niewiele za nią. Gnam przez ciemny korytarz, następnie przeskakuję po trzy schody. Pryskam przez drzwi na świeże powietrze, zanim zdążyły zamknąć się za Laurą. Musimy okrążyć budynek, ale to nie trwa długo. Kiedy docieramy na miejsce, Filip ma Julkę przełożoną przez kolano. Jedną ręką przytrzymuje jej ręce, a drugą błądzi niebezpiecznie wysoko po wewnętrznej stronie ud. Na stoliku stoi telefon z włączoną latarką. Nagrywa.

— Te, Italiano. Puść ją natychmiast albo zrobię ci z mordy spaghetti bolognese! — krzyczy Laura. Ma w nosie, że ktoś może usłyszeć.

Filip jest kompletnie zaskoczony. Zrywa się na równe nogi, zupełnie nie przejmując się losem upadającej na ziemię dziewczyny. Zaczyna wiać. Dobiegamy do stolika. Laura upewnia się, że z Julką wszystko w porządku, a ja w pierwszym odruchu sięgam po pozostawiony telefon. Usuwam nagranie, ratując jej godność i upewniam się trzy razy, że nic więcej nie zostało.

W drugim odruchu pędzę za Filipem, który jest już dość wstawiony, by mieć problem z przeskoczeniem kolorowego płotu. Mam za sobą skorą do bitki wojowniczkę, więc nie znam strachu.

Filip mnie widzi, a to dodaje mu sił. Mobilizuje się i w końcu przeskakuje przez płot. Kiedy do niego dobiegam, widzimy się przez siatkę.

— Pies ogrodnika — syczy wściekle przez zaciśnięte zęby. — Oddaj telefon.

— Wszystko usunąłeś? — Laura jest tuż za mną.

— Tak.

Już chcę oddać Filipowi telefon, kiedy Laura wyszarpuje mi go z ręki i ciska nim o sporych rozmiarów kamień. Jęk Filipa jest okropny. Nie dziwię mu się. Nawet mnie boli widok obfitej pajęczyny na wyświetlaczu nowego iPhone’a.

— Wyleciał ci z kieszeni, kiedy uciekałeś przed nami jak tchórz! — Oddaje mu zepsute urządzenie. — I pamiętaj. Jeszcze raz cię tu zobaczę, to zrobię ci z mordy…

— Już to mówiłaś — wtrąca Filip.

— Nie po to pisze się Smooth Criminal, żeby zaśpiewać tylko raz — zauważam.

— Dobre, mordo! — Laura czeka, aż przybiję jej piątkę.

— Mordo.

 

Julka klęczy w krzakach i rzyga.

— Wszystko w porządku? — Pochylam się nad nią i pytam jak ostatni kretyn.

Nawet teraz, w tej upokarzającej sytuacji, wygląda pięknie.

Proszę Laurę, by przyniosła wody. Ta przygląda nam się, jakby oceniając sytuację. Ostatecznie znika, by wrócić z butelką. Nie wody jednak, lecz wódki. Zapewnia mnie, że wie, co robi.

— Słuchaj, mała. Marcin to twój bohater, rozumiesz? Uratował cię. Wiele ryzykował, by nic ci się nie stało.

— Bohater… – mamrocze Julka.

— Chcesz mu coś powiedzieć?

— Tak. Dziękuję.

Laura postanawia, że musimy zabrać ją do budynku, bo tutaj się wyziębi. Tak więc robimy. Tymczasem w środku impreza trwa w najlepsze. Kiedy przechodzimy, podchodzi do nas Wiktoria. Nie wiem co powiedzieć.

— Mój bohater… — Wyręcza mnie Julka, śląc w powietrze całusy.

Wiktoria robi wielkie oczy i zakrywa dłonią usta, ale nie komentuje. Laura każe nam zejść na dół. Tam w spokoju dojdzie do siebie, argumentuje. Podtrzymywanie Julki jest męczące. W kantorku woźnego ściągamy jeden z materaców i kładziemy na nim moją piękność. Nie tylko ona musi odpocząć. Ja też.

Laura zamyka za nami drzwi i poi Julkę wódką. Przypomina jej, że jestem bohaterem, a bohaterów trzeba doceniać.

— Chyba nie chcesz, żeby był niedoceniony?

— Nie chcę.

Zaczynam rozumieć, do czego to zmierza. Kręcę się podekscytowany. Nie wiem jak się zachować.

— Wisisz mi order, kolego.

Kuzynka nie czeka na moją inicjatywę. Ściąga Julce ramiączka sukni. Moje oczy głupieją, nie wiedząc na co patrzeć. Wybór staje się znacznie łatwiejszy, gdy Julkę opuszcza stanik. Jej cycki delikatnie falują, ciesząc się wolnością, a sutki bujają się rozkosznie, niby łódki na otwartym morzu. Podchodzę bliżej i przy milczącym pozwoleniu Laury, łapię pierś. Jest tak delikatna, tak przyjemnie przelewa się między palcami, że aż się boję, że zrobię jej krzywdę. Tylko że obawy szybko przegrywają z pożądaniem. Postanawiam, że tej nocy zostanę cyckologiem.

Laura chrząka wymownie i wskazuje na trzymane w dłoni majtki. Kolorystycznie pasują do stanika Julki. Wyrywam się z transu i uświadamiam sobie, że niejedna czeka na mnie dzisiaj atrakcja. Momentalnie zmieniam pozycję i nurkuję pod kremową sukienkę.

Równie szybko odskakuję do tyłu, padając na dupę i podpierając się dłońmi.

Słodki Jezu.

Patrzę na Laurę przerażony.

— A co myślałeś? — Jej śmiech w ogóle do niej nie pasuje. W innych okolicznościach uznałbym, że jest piękny.

— Niełatwa jest droga do ogrodu niebieskiego — stwierdzam.

Ostrożnie zerkam pod kieckę, jakby chował się tam jakiś potwór. Jej szparka kryje się za gęstą siecią spiralnie skręconych kłaków. Są długie, czarne jak węgiel i wykraczają nawet poza strefę bikini.

Pokonałem Filipa, poradzę sobie i z tym.

Zajmuję miejsce między jej nogami i podwijam suknię do góry. Teraz tworzy ona kremowy pas na wysokości brzucha i nie zasłania już nic strategicznego. Przylegam do samej ziemi, chcę dotknąć.

— Ej, nie tam! — Laura reaguje w samą porę. — Tam, wyżej. Dobrze.

Jasna cholera. Dużo czytałem o seksie, a jak oglądam pornosy, to tylko tutoriale. Myślałem, że jestem przygotowany lepiej. Ocieram pot z czoła i przylegam do miejsca wskazanego przez Laurę. Rzeczywiście, gdzieś tam pod włochami może być to, czego szukam. Ostrożnie kładę rękę na kroczu i staram się wymacać to miejsce. Gdy się udaje, instynktownie pieszczę, kierując się entuzjastycznymi pomrukami. Wreszcie wkładam palec. Pierwszy raz jestem wewnątrz niej. To kamień milowy w drodze do wiadomo czego. Od czasu do czasu zerkam na Laurę, by upewnić się, że wszystko robię dobrze.

Próbuję nawet polizać, ale mój język z trudem przedziera się przez gęstą zaporę. W dodatku włoski okropnie łaskoczą mnie w twarz.

— Wystarczy, łap. — Rzuca na ziemię dwie prezerwatywy. — Założyć ci nie pomogę.

Posyłam jej obrażone spojrzenie, a potem w sekundę wyskakuję z portek. Po trochę więcej niż sekundzie jestem gotowy do dzieła. Przysuwam się do Julki i celuję.

— Marcin, do cholery! Zapamiętaj raz, a dobrze. Wkładaj do góry. Dasz sobie radę?

— Tak. Mam wkładać do góry. — Powtarzam za nią, czerwony jak burak.
Sonduje mnie dłuższą chwilę, aż uznaje, że pojąłem.

— Nic tu po mnie. Wrócę za godzinę. Idę zobaczyć, co się dzieje na górze.

Zostaję sam na sam z dziewczyną moich marzeń.

Po raz kolejny zajmuję miejsce między jej nogami. Przypominam sobie uwagi Laury. Wkładaj do góry. Przykładam więc członek do góry, przedzieram się przez czarną dżunglę i powoli wchodzę do środka w akompaniamencie jejków i ojejków. To, co czuję, jest trudne do opisania. Mam wrażenie, jakbym przeszedł grę.

— Cholipka, jak boli! Ajej!

Patrzę na jej wykrzywioną w grymasie twarz. Staram się ją uspokoić obietnicami, że zaraz będzie lepiej. Chyba faktycznie tak jest, bo grymasi trochę mniej. Nie wydaje z siebie nawet żadnych odgłosów, tylko ciężko oddycha. Wiedząc, że nie dzieje się jej krzywda, zaczynam wykonywać regularne pchnięcia. Jestem tak skupiony na tym, by wytrzymać długo, że oczywiście nie wytrzymuję długo. Zalewam gumę i kurczę się w mgnieniu oka.

Jest mi cholernie smutno. Nawet Julka wygląda na zawiedzioną. Laura dopiero co zostawiła nas samych, a my już nie mamy co robić. Patrzę na drugą gumkę i uświadamiam sobie, że nie wszystko stracone.

Winą za falstart obarczam stres. Gdybym tylko miał jak się zrelaksować. Szukam telefonu, by zapytać o to internetową wyszukiwarkę. Nie mogę go znaleźć, ale macając w swojej koszuli, natrafiam na niedokończonego skręta. Nie jest tak dobry, jak mi obiecano, ale przecież nie zaszkodzi. W szufladzie biurka znajduję zapałki i po chwili cieszę się dobrym gównem. Od pierwszej chwili jest mi jakoś inaczej. Poprzednio chyba źle się zaciągałem.

Daję sobie delikatny policzek, żeby wybić z głowy wszystkie żale i dąsy. Ten dzień jest przecież jednym wielkim fartem, a ja jeszcze rano nawet nie marzyłem o takim szczęściu, jakie mnie spotkało.

Sięgam po drugą gumkę. Jest jakaś oporna, założenie jej trwa wieki. Jeszcze w międzyczasie dostała jakichś dziwnych kropek. Czuję ulgę, gdy mam ją na swoim sprzęcie. To chyba jakiś lepszy model, bo ma funkcję wentylacji. Czas przetestować ją w praktyce.

Podchodzę do Julki i ostrożnie przewracam ją na brzuch. Podwijam nogi, by była ładnie wypięta i przyglądam się jej pupie jak obrazowi w galerii sztuki. Jest taka zachęcająca. Nawet włoski jakby rozeszły się na boki, bym lepiej widział otworek. Tak jak morze temu kolesiowi w Biblii. Przypominam sobie, żeby wkładać do góry i aż rozpiera mnie duma, że tak szybko się uczę. Próbuję wejść, ale napotykam duży opór. Julka pojękuje zadowolona. Decyduje, że woli leżeć na brzuchu i opada mocno na materac. Niech jej będzie. Ostrożnie wkładam w nią palec, a następnie posuwam w przód i w tył, co spotyka się ze wzmożonymi odgłosami. Moja praca przynosi efekty, dokładam więc drugiego palucha i powtarzam proces. Ponawiam próbę z członkiem, ale tak jak ostatnim razem, bez powodzenia.

Nie ma się co denerwować. Co prawda od ostatniego zbliżenia minęło blisko pół godziny, ale przecież miałem prawo nie wiedzieć, że za każdym razem trzeba tak ciężko zapracować na wstęp.

Wciskam więc i trzeci palec. Zadowolony ze swojej roboty stwierdzam, że teraz na pewno wejdę.

Ładuję w górę.

Opór jest ogromny, ale milimetr po milimetrze wdzieram się do środka. Julka kopie mnie po plecach bosymi stopami, chcąc wepchnąć mnie głębiej. Próbuje mi pomóc, bo tak bardzo zależy jej, by znowu poczuć mnie w swoim wnętrzu. Nadmiar rozkoszy wypuszcza ustami w głośnym krzyku. Że też akurat teraz ktoś musiał podgłośnić muzykę!

Nie daję rozproszyć się wesołej melodii. Wszedłem mniej więcej do połowy i postanawiam, że dalszą drogę wyżłobię sobie rytmicznymi, coraz to głębszymi pchnięciami. Jest nieprawdopodobnie ciasno. Czuję opór na swoim przyrodzeniu zarówno wtedy, kiedy cofam, jak i napieram do przodu.

Poprawiam uchwyt na biodrach i zamykam oczy, by przez chwilę nie myśleć o niczym innym. Mam wrażenie, że ścianki w jej wnętrzu coraz łatwiej ulegają pod moim naporem. Jednocześnie słyszę, że Julka ponownie prześciga leciwą wieżę w decybelowym pojedynku.

To chyba ostatnie kawałki, bo ktoś znowu podgłośnił.

Kiedy otwieram oczy, jestem mocno pochylony do przodu. Pewnie dlatego, że zanurzam się w niej coraz głębiej. Korzystam z okazji, by spojrzeć na Julkę. W oczach ma łzy.

— Ja też jestem wzruszony, że wreszcie nam się udało, skarbie. — Szepczę jej cicho do uszka, a potem się prostuję.

Odzywa się moja męska natura. Mam ochotę klepnąć ją w tyłek, złapać za włosy i zaprowadzić nas do szczęśliwego finału. Brzydzę się jednak myślą, że mógłbym tak potraktować Julkę. Zwłaszcza że ponownie daje upust swojej wdzięczności. Trochę jej zazdroszczę, że ma tak dobrze, podczas gdy ja haruję jak wół na nasze wspólne szczęście, ale ostatecznie jej głosik i tak motywuje mnie do jeszcze większego wysiłku.

Zatracam się w swoich trudach i po chwili wybijam na pośladkach rytm pod jej pieśń chwalącą mojego penisa. To ten moment, kiedy myślę, że lepiej już być nie może. Julka jest już chyba blisko swojej wielkiej chwili, a i ja czuję, że coś wzbiera mi się w żołądku. Choć może to tylko bas szalonej imprezy u góry.

Gdyby tylko wiedzieli, jaka impreza jest tutaj.

— Kurwa, nie w dupę! — Laura próbuje przekrzyczeć niesamowity hałas.

Nie dociera do mnie sens jej słów, dopóki nie zostaję odepchnięty do tyłu. Wyskakuję z Julki, która już nie śpiewa, a rozpaczliwie zawodzi. Mój penis ma dość i wystrzeliwuje jasny pocisk na rękawicę bokserską z tatuażu Laury. Okazuje się, że funkcja wentylacji ma swoje wady. Kiedy podnoszę na nią wzrok, nie mam już na nosie różowych okularów. Między oczami widzę zaciśniętą pięść.

Bardzo szybko się powiększa.

 

Budzę się z tępym bólem głowy. Mija ze dwadzieścia minut, zanim znajduję w sobie odwagę i otwieram oczy. Sufit mojego pokoju. Próbuję przypomnieć sobie wydarzenia ostatniej nocy. Bez trudu odtwarzam ich przebieg. Jak puzzle układają się w sensowny ciąg. Docieram do końca urodzin Julki i szybko żałuję, że alkohol nie wyprał mi mózgu.

Co ja zrobiłem.

Przez kolejny kwadrans przewijam wczorajszy dzień jak nagranie z monitoringu, szukając luk i nieścisłości, które zaprowadziłyby mnie do wniosku, że coś mi się pomieszało. Bez skutku. Uzyskuję za to pewność, że było właśnie tak źle, jak myślę.

— Nie śpisz? — Oczy Anety świecą się w szczelinie lekko uchylonych drzwi.

Wchodzi do mojego pokoju i kładzie na nocny stolik szklankę z wodą. Do środka wrzuca musującą tabletkę. Elektrolity.

— Zrobić ci kanapki?

Siostra jeszcze nigdy nie zaproponowała mi kanapek. Kręcę głową. Nie chcę.

— Ty mnie odebrałaś?

— No a kto? Leżałeś na ławce przed szkołą, przytaszczyła cię taka jedna z tatuażami.

— Czyli wiesz, co się stało?

Aneta nabiera powietrza. Upewnia się, że drzwi do pokoju są zamknięte. Widocznie lepiej, by rodzice nie słyszeli tego, co ma do powiedzenia.

— Współczuję ci, naprawdę. Wiem, jak bardzo chciałeś ją mieć. Nie przysłuchiwałam się, ale ten skurwiel musiał ją zerżnąć jak jakąś dziwkę, bo apostołki mówiły coś, że ryczała jak świnia. Nie zasłużyła na to.

Siostra pierwszy raz wstawiła się za Julką. Ma zaciśnięte wargi i aż czuję, jak buzuję w niej złość za to, że ktoś mógł tak skrzywdzić mojego aniołka. Chowam głowę w dłoniach.

— Aneta, ja to zrobiłem.

— Ty? Braciszku, byłeś wczoraj bardzo sztywny, tego ci nie odbieram. Wszędzie, tylko nie tam.

Streszczam jej historię ostatniej nocy.

— Nie wkręcasz mnie?

— Nie.

— Ja pierdolę. — Cisza. — Marcin, w dupę nie bierze nawet Daga z humana. To, co zrobiłeś, to, to…

Świństwo? Paskudztwo?

— ...Wielki sukces. Cholera, może świętojebliwa wyciągnie wreszcie kija z dupy!

Widzę to trochę inaczej, ale takich słów teraz potrzebuję.

— Zobaczysz. Ostre rżnięcie dobrze jej zrobi. — Dodaje i zostawia mnie samego.

 

Dwa dni później ostre rżnięcie wciąż nie zrobiło Julce dobrze. Dostaję od niej wiadomość.

„Cześć. Musimy porozmawiać.”

Brakuje „hejki”, a emoji na końcu zdania zastępuje kropka nienawiści. Ignoruję to w swoim odpisie. Umawiamy się na osiemnastą w parku.

W akcie desperacji wysyłam wiadomość do Laury. Odpisała mi tylko, że dam sobie radę, a potem zaczęła ignorować.

Muszę poradzić sobie sam.

Na miejsce docieram o czasie. Julka czeka na mnie przy jednej z ławek chronionej przed słońcem przez żywopłot. Ubrana jest cała na biało, jakby nie była wystarczająco niewinna. Woń kwitnących kwiatów nie ma szans w starciu z wanilią. Po wymianie suchych uprzejmości siadam obok niej. Jest mocno zgarbiona. Brązowa ściana włosów zasłania jej twarz.

— Chciałam cię przeprosić… i podziękować — mówi drżącym głosem.

Czy ja się przesłyszałem?! Za co przeprosić, za co podziękować? Próbuję poskładać to w jakiejś logicznej konfiguracji, ale nie daję rady. Jestem tak osłupiały, że nie wiem co powiedzieć. Julka podnosi ostrożnie wzrok. Jest tak zastrachana, jakbym co najmniej podnosił na nią rękę.

— Pamiętasz, co się stało?

— Nic, a nic. Pierwszy raz piłam alkohol. Wcześniej tylko próbowałam likier do deseru. — Chyba czeka, aż się uśmiechnę. Gdy to się nie dzieje, podejmuje dalej: — Wiem od Wiktorii, że to ja zaciągnęłam cię tam na dół. A Laura mówi, że byłam wdzięczna, bo uratowałeś mnie przed Filipem, który chciał mi zrobić złe rzeczy. Naprawdę przegoniłeś go ze szkoły?

Kiwam głową.

— Najpierw musiałem wydostać się z kantorka, w którym zamknął mnie na klucz. Wiedział, że czuwam nad twoim bezpieczeństwem — odpowiadam.

— Niesamowite.

Jakaś pani z wózkiem zakłóca naszą prywatność. Czekamy, aż się oddali.

— Marcin, ja po prostu naprawdę nie chciałam cię wykorzystać i nie wiem co zrobić, żeby to naprawić. Piłam ten alkohol, bo ciągle ktoś polewał, a potem zostałam napadnięta przez osobę, która wydawała mi się taka dobra. Nie wiedziałam, że masz wypite ani że Laura poczęstowała cię tym… tym! Od dwóch dni myślę tylko, jak mogę cię przeprosić i zasłużyć na wybaczenie. Wiem, że straciłam twój szacunek, naprawdę nie chciałam robić tego przed ślubem, wtedy to nie byłam ja, przysięgam! — zaczęła pochlipywać.

— Jedyne, o czym marzę – podjęła dalej Julka – to żebyśmy byli razem i mogli to jakoś poukładać, ale co ja sobie wyobrażam… Chcę tylko, żebyś wiedział, że to nie byłam ja, że wstąpił we mnie diabeł jakiś. Że jeśli dasz mi szansę, to ja tego nigdy, z nikim, Jezu! Gdyby nie bolało mnie tam pod brzuchem, to bym nawet nie była pewna, że do tego doszło, bo ja naprawdę nie pamiętam, nie pamiętam ani jednej chwili z tego, jak mnie… ten… posiadłeś.

Monolog wbija mnie w oparcie ławki. Jest chaotyczny, ale mam wrażenie, że każde słowo jest takie doskonałe. Julka uświadamia mi, że do tej pory miałem tylko jedną perspektywę tamtego wieczora. Przytłacza mnie to wszystko. Jeszcze jakiś starszy pan karci mnie spojrzeniem za pochlipującego aniołka. Nie winię go. Nie wie jeszcze, że ja też tu jestem ofiarą. Mimo to uginam się pod jego spojrzeniem. Przyciągam dziewczynę do siebie, by wypłakała się w mój T-shirt i głaskam ją po włosach.

— Każdy człowiek zasługuje na drugą szansę, a ty to nawet i na dziesięć szans, aniołku. Nie tylko dlatego, że jesteś taka dobra, ale dlatego, że cię kocham. — mówię prosto z serca. Ciche łkanie Julki powoli ustępuje. — I oczywiście, że będziemy razem. Oczywiście, że ci wybaczam. Nie zgadzam się tylko z tym, że wstąpił w ciebie diabeł, Julko, bo według mnie był to Bóg. Wiesz, że w kantorku wisi krzyżyk? Nic nie dzieje się przez przypadek. Doświadczyłem tego, kiedy nie mogłem się stamtąd wydostać, a on podsunął mi rozwiązanie. Myślę, że później przemówił do ciebie. On zawsze ma jakiś plan, a poza tym myślę, że było ci naprawdę dobrze.

Julka podnosi głowę z mojej piersi. Wraca na swoje miejsce i próbuje trzymać fason.

— Szkoda, że niczego nie pamiętam.

— Więc będziemy musieli to powtórzyć — mówię w cichej nadziei.

Uderza mnie piąstką w ramię. Na jej twarzy łzy figlarnie mieszają się z syntetyczną obrazą, ulgą i szczęściem. Prawdziwa tęcza po deszczu. Kiedyś za podobną sugestię urządziłaby mi cichy tydzień. Albo miesiąc.

Moja siostra jak zwykle miała rację. Ostre rżnięcie dobrze jej zrobiło.

Rozmawiamy do późna, przekraczając kolejne bariery szczerości i otwartości. Przez większość czasu jest we mnie wtulona.

Odprowadzam ją pod klatkę schodową koło dwudziestej trzeciej. Wiesza mi się na szyi i całuje w policzek. Jeśli w usta dopiero po ślubie, to najwyższa pora zarobić na pierścionek. Odprowadzam ją wzrokiem, aż zniknie na schodach. Mniej więcej w połowie drogi odwraca się jeszcze, zawstydzona tym, że wytrzymała beze mnie niecałe trzy sekundy.

Kiedy znika mi z oczu, odwracam się na pięcie i odchodzę. Jest ciemno, ale zakładam okulary przeciwsłoneczne.

Są różowe.

 

Drogi Czytelniku! Przeczytałeś do końca? Pozostaw po sobie komentarz. To najlepsza nagroda dla twórcy.

15,449
8.69/10
Dodaj do ulubionych
Podziel się ze znajomymi

Jak Ci się podobało?

Średnia: 8.69/10 (34 głosy oddane)

Pobierz powyższy tekst w formie ebooka

Komentarze (25)

MrHyde · 18 lipca 2023

+2
0
No nie! Tam kwadratowe bryły, tu podłużny punkcik. Ludzie, co z wami? Porno wam już do reszty przeżarło zmysły?
Do tego miejsca czytałem z wypiekami na opalonej twarzy, ale teraz to chyba zblednę 😉

Czy napewno chcesz usunąć ten komentarz?

Erotyczna 6/9 · 18 lipca 2023

+2
-1
Zmyślne i z humorem. Jestem za

Czy napewno chcesz usunąć ten komentarz?

MrHyde · 18 lipca 2023

+1
-1
Dobra, a teraz konkret:
"wpleciony jest kwiatuszek (ten sam, więc chyba sztuczny)"
Chyba? Doczytawszy do końca, dziwię się, że narrator tego nie wie.

Czy napewno chcesz usunąć ten komentarz?

Vee · Autor · 18 lipca 2023

0
0
MrHyde, o nie, tylko nie to! Ubaw mam z tego punkciku. Jak nie elektronika, to geometria 😉
Ten nawias jest inspiracją z życia wziętą i to w sumie jedyne, co mam na jego obronę. Miał na celu rozpoczęcie kreacji bohatera jako osoby, której daleko do znawcy kobiet. Może go usunę, gdy nazbiera się uwag. W kontekście całego opowiadania nie wydaje mi się jakiś niezbędny.

Szóstko i Dziewiątko, cieszę się, że tekst przypadł do gustu. Chodziło mi po głowie dodanie tagu "humor", ale to trochę jak śmiać się z własnego dowcipu.

Czy napewno chcesz usunąć ten komentarz?

MrHyde · 18 lipca 2023 ·

0
-1
Ja bym nie usuwał. Podłużna kropka, nieświadomość po iluś tam miesiącach/latach bliskiej obserwacji czy kwiat sztuczny, czy naturalny, ubieranie spodni... Kreacja bohatera na niedouczonego ucznia liceum ogólnie niekształcącego jest całkiem niezła. Do doskonałości brakuje chyba tylko potwierdzającego bynajmniej. Ale to już by była wisienka na świeczce i tag "humor" nieodzowny. 😉


A pretensje o "zwarcie" to proszę nie do mnie. 😉

Czy napewno chcesz usunąć ten komentarz?

Tomp · 18 lipca 2023

+1
-1
Szczegóły językowe:

motyle w brzuchu poczułem


Dotąd "motyle w brzuchu" czuły tylko kobiety. Mężczyźni nie. Znajdź inny frazeologizm/opis.

mdląco-słodkiej


Wg słownika pisownia łączna. Wg uzusu różnie.

Jak długo się jej zalecasz?


Jeśli to stylizacja, to nieudana. Taka fraza jest godna wieków XVIII-XIX. Współcześnie nie zalecamy się jej, a do niej. Można by też użyć bardziej młodzieżowego czasownika.

największym podbojem w tym czasie jest przypadkowe muśnięcie


Tu coś z czasami i trybami mi nie pasuje. Przeanalizuj to.

imprezę, do nieczynnego


Interpunkcja.

ubiera na WF długie spodnie


Stylizacja? Mnie to razi.

ale na marne


Brakuje czasownika. Iść na marne. Można też powiedzieć "na próżno", bez czasownika.

nie wiem co do nich mówić


Interpunkcja.

Kieruję rękę w dół i chwytam ją mocno za ziemię obiecaną.


O, to jest To! To @Vi- z poprzedniego opowiadania!

Jej słowa głaszczą mnie po jajach, a to zbudza mojego penisa


Niby jak wyżej, czyli aplauz. Ale... Mężczyzna rzadko marzy o głaskaniu po jajach, bo dla wielu (większości?) nie jest to ekscytujące. Tam jest mało receptorów i tylko powierzchniowe. A "zbudzanie" penisa warto zmienić na formę niedokonaną.

która właśnie oberwała od rękawicy


Czy nie brakuje "się"?

ulka kopie mnie po plecach bosymi stopami


Julka leży na brzuchu, co dwukrotnie zaznaczono powyżej. Chłopak dobiera się do jej krocza. W tej pozycji nie umiem sobie wyobrazić kopania stopami (a zresztą czym?) po plecach chłopaka.

emoji na końcu zdania zastępuje kropka nienawiści.


Dobre!

— Jedyne, o czym marzę, to


Ta kwestia dialogowa następuje po poprzedniej bez identyfikacji postaci komentarzem. Obie wypowiada Laura. Błąd edycji dialogu.

t-shirt


Wg słownika T-shirt (duże T)

ubieram okulary


Jeśli to stylizacja, to mi się nie podoba. Mniej niż "podłużny punkcik", który jest chociaż zabawny.

Odkrywczych przenośni jakby mniej; czyżby się wyczerpały? Szkoda.
Po usterkach opisu męskiej seksualności widać, że autorem jest kobieta. Proponuję w przyszłości skupiać się na perspektywie żeńskiej, jak w poprzednim opowiadaniu. Lepiej Ci to wychodziło.
Całość językowo dość poprawna, znacznie powyżej pokatnej średniej.
Treść bez zarzutu. Tym razem @Indragor już nie powie, że przedarłaś kartkę z zakończeniem. Zakończenie jest, i moim zdaniem - bez zarzutu.
Stylistyka wydaje się młodzieżowa, ale tu nie jestem ekspertem (nie ten wiek, niestety!).
Edycja z jednym wskazanym zarzutem.
Rolą tagów nie jest komentowanie tekstu przez autora, a ułatwienie poszukującym znalezienia interesujących ich treści. Stąd tag "dowcip" lub "humor" uważam za wskazany.
Pomimo, że opowiadanie jest napisane w nielubianej przeze mnie manierze dowcidupnej, dam głos za Główną, gdy ustosunkujesz się do powyższej listy.

Czy napewno chcesz usunąć ten komentarz?

Agnessa Novvak · 19 lipca 2023

+1
0
Ciekawe opowiadanie, takie trochę pomieszanie z poplątaniem, ale w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Zaczyna się bardzo autentycznie, potem przechodzi w coraz większe przejaskrawienie, następnie w (zamierzoną czy nie, to już nie do mnie pytania) groteskę z krainy grzybów 😛 a na końcu znów wraca do nieco naiwnej, ale szczerej opowiastki o nastolatkach. W sumie jako całość tak bardzo mi się spodobało (opowiadanie, nie tylko różowe wspomagacze, żeby było jasne), że już teraz głosuję za wyjściem z poczekalni. A sio! 😀

PS Śmiech śmiechem, ale parę momentów naprawdę przywołało wspomnienia z czasów własnego liceum. I to dodatkowo doceniam 🙂

Czy napewno chcesz usunąć ten komentarz?

Vee · Autor · 19 lipca 2023

+2
0
MrHyde, myślę, że niepotrzebnie dokładasz mi szydery. Zwarcie i punkcik mnie śmieszą (pozytywnie!), nie osoby zwracające na nie uwagi. Wierzę, że tekst nie jest aż taki fatalny 😉

Tompie, do kwestii językowych odniosę się możliwie krótko:
Motyle w brzuchu to chemia odczuwana przez wszystkich, a przez mężczyzn znacznie częściej. Czy ten zwrot odnosi się tylko do kobiet? Wydaje mi się, że dzisiaj już nie, ale niech oceni to też ktoś inny.
Łącznik w mdląco-słodkim zapachu klepnęła mi maszyna sprawdzająca. Twoja propozycja podoba mi się bardziej, zmienię.
Zalecanie... to wyrażenie bywa przy mnie używane przez inne osoby. Zalecasz się jej, ALE do kogo się zalecasz (choć znam nawet "komu"). Nie ma się o co spierać, bo Twoja propozycja brzmi lepiej, ale nie mam przekonania, czy użyta przeze mnie forma jest taka przestarzała.
"Na marne" bywa nawet tytułem poważnych książek. Oczywiście tam "pójście" schowane jest w domyśle, a w opowiadaniu można z tego wyjść zgrabniej, ale czy to błąd? Nie wiem. Jak inni Cię poprą, to zmienię.
Oberwać nie się, tylko oberwać od rękawicy (w której, tu domysł: jest cudza ręka i bije). Nieprecyzyjne, ale podoba mi się.
Kiedy ktoś siedzi tak wysoko, kopnięcia, choć niemocne, są możliwe. Myślę zresztą, że w kontekście tego co przeżywa w tym momencie postać, byłaby w stanie zarzucić oprawcy nogi na głowę i wykonać na nim jakiś zapaśniczy chwyt rodem z Meksyku 😉 Mogę ewentualnie zastąpić stopę piętą.
"Ubieranie okularów" miało być stylizacją, ale że to końcówka tekstu, to może warto się z niej wycofać. Pierwsze ubieranie to niestety mój rozpęd.
Reszta uwag nie wymaga komentarza. Poprawki, tak jak poprzednim razem, naniosę w ciągu kilku dni.

Co do sceny materacowej. Jej niedoskonałość była mi wiadoma już w trakcie pisania (co nie znaczy, że celowa). W tym momencie narrator ma w sobie już tyle chemii, że się mota, nie wie co robi, nie wie co myśleć. Sposób, w jaki przełożyło się to na mój opis pewnie dla niektórych będzie zawodem, bo rzeczywiście, w porównaniu z analogiczną sceną w poprzednim opowiadaniu, ta została potraktowana po macoszemu. Ma to swój powód. Julkę, postać niewinną i nieszkodliwą spotyka los, na jaki nikt nie zasługuje. Opis takiej sceny w dowcipnym opowiadaniu byłby oszukaniem czytelnika. Co więcej, zależało mi na uniknięciu sytuacji, w której z opowiadania wypłynie nieciekawy morał "zgwałć, a będzie twoja". Tu interpretacji może być wiele. W jednej z nich to Julka wykazuje się cwaniactwem, najpierw wyznając przy narratorze miłość do innego, a później w potrzebie niemal wpadając mu w ramiona. Chodził mi też po głowie pomysł oszukania czytelnika i pozbawienia go tych wszystkich wskazówek, że bohater opisuje zdarzenia skrajnie odmienne od rzeczywistych. Przed takim zabiegiem powstrzymał mnie trochę jeden z komentarzy Krystyny pod poprzednim tekstem. Tak więc myślę, że są tu pewne okoliczności łagodzące. Niech teza o lepszości perspektywy kobiecej od męskiej doczeka się jeszcze jakiegoś potwierdzenia.
I na koniec uspokajam, źródełko z tym, co tak spodobało Ci się w Prezencie nie jest jeszcze puste. Ten tekst miał inne priorytety. Jest bardziej lolowy, to kino akcji (mam tylko nadzieję, że wysokobudżetowe). Przy podobnej objętości ma blisko dwukrotnie więcej scen i rolę niebanalnej metafory zastępuje tu sprawne opisanie wydarzeń. Takie stawianie sprawy nie podoba Ci się i rozumiem to. Tym bardziej doceniam, że Twoja opinia nie jest filmwebową jedynką, tylko dlatego, że w moich "Szybkich i Wściekłych" brakuje głębokich przemyśleń nt. ludzkiej egzystencji.
Raczej nie pójdę ścieżką Historyczki z bardzo ściśle określonym kanonem. W kolejnych tekstach spodziewam się po sobie eksperymentów z formą i tematami opowiadań.

Czy napewno chcesz usunąć ten komentarz?

Vee · Autor · 19 lipca 2023

0
0
Agnesso, trafnie opisujesz przebieg wydarzeń. Pewnie właśnie dlatego przez cały proces twórczy, jak na moje standardy rekordowo krótki, towarzyszyło mi przekonanie, że ten tekst może się spodobać, ale nikomu nie spodoba się w całości. Chyba właśnie temu stwierdzeniu przeczysz, co mnie bardzo cieszy. A groteska oczywiście zamierzona. Moim zamiarem było rzucać opowiadaniem z lewej do prawej. Im szybciej i gwałtowniej, tym lepiej. Dlatego też jeśli Marcinek wyraża jakieś przekonanie, to prawdopodobnie zaraz wydarzy się coś odwrotnego, a po chwili triumfu niemal natychmiast coś sprowadza go na ziemię. Kiedy zaś spada na moralne dno, miłość sama do niego przychodzi. Prawie bohater tragiczny!

Wykorzystam Twój komentarz i spróbuję sprowokować dyskusję. Jakie opowiadania lubicie czytać najbardziej (nie mylić z: jakie opowiadania są najlepsze)? Jaka długość, jaka forma, jaki temat? Może istnieją jakieś niuanse, które szczególnie przypadają Wam do gustu? Co, oprócz długości myślnika i twardości spacji ekscytuje Was najbardziej? 😉

Czy napewno chcesz usunąć ten komentarz?

MrHyde · 19 lipca 2023

+1
0
Szydera szyderą, a z uwagami i tak zrobisz, co uznasz za słuszne. Żeby było jasne, i piszę to bez szydery, błędy językowe i rzeczowe doskonale pasują do tego narratora. (Z zauważonych teraz: narrator mówi "jest starsza rok" tak jak megafoniści PKP "Pociąg opóźniony 145 minut"; ja bym powiedział "starsza o rok" i "opóźniony o 145 min", bo już skończyłem liceum, a nawet szk. podst.) Wychodząc z przekonania, że tych błędów Autor dopuścił się świadomie i celowo w ramach stylizacji, wcale nie sugeruję, żeby coś zmieniać. Tylko się po prostu uśmiecham i szyderczo chwalę.

Jak bym miał prawo głosu, użyłbym go jeszcze przed Agnessą.

Czy napewno chcesz usunąć ten komentarz?

Agnessa Novvak · 19 lipca 2023

+1
0
@MrHyde - miałeś i nadal mogłeś mieć, ale na serio już nie chce mi się komentować takiego postępowania. Mnie po prostu opowiadanie spodobało się na tyle, że głosuję za wypuszczeniem nawet z obecnymi błędami i mam nadzieję, że @Vi czym prędzej je poprawi.

Co do samej treści, to nawet gdyby cała opowieść była napisana realistycznie, tak jak jej początek (pewne przejaskrawienia typu religijność bohaterki można wtedy pominąć, bo nawet dodałyby pewnego smaczku opowieści), i tak zapewne by mi się spodobała. A to dlatego, że odpowiadając na pytanie @Vi, brakuje mi na przykład takich lżejszych opowieści o nastolatkach. Tylko o nastolatkach, a nie ich wyobrażeniach wziętych chyba z pomarańczowego jutuba 😉 Czyli o postaciach, które mają w głowie sieczkę, w spodniach jeden wielki chaos, postępują nieraz naiwnie (żeby nie powiedzieć: głupio), zakochują się gwałtownie i równie nagle odkochują, nie znają swoich reakcji, nie bawią zaraz w słoneczka z całą klasą, nie przebierają w bedesemowe ciuszki z allegro i tak dalej. I niekoniecznie muszą to być zaraz całe seriale w klimacie szkolnego love-hate, byle by miały w sobie te emocje, których sami doświadczaliśmy (i same doświadczałyśmy oczywiście) mając te -naście lat. O, taki klimat, który znajdziesz w (wybaczcie autopromocję): https://www.pokatne.pl/opowiadanie/przeciwienstwa-sie-przyciagaja-ii - fragment mniej więcej w połowie, rozdzielony liniami pomiędzy "Spotkałam ją na dyskotece" a "A mnie pozostały jedynie wspomnienia".

Poza tym jak mamy się określić, że coś nam się zawsze będzie podobało, a coś nie? Wiem, że są tutaj czytelnicy, którzy nawet nie tykają się niektórych tematów lub unikają tekstów za krótkich / za długich, niezależnie od samej ich jakości. I wg mnie sporo tracą, bo czasami można "szukać miedzi, a trafić na złoto" - jak ja na przykład nie przepadam za motywem dominacji, zwłaszcza męskiej, to zdarzało mi się czytać naprawdę rewelacyjne opowiadania, oparte właśnie o nią. Więc zależy, jak leży. A pisz to, co chcesz i w czym się czujesz dobrze. Najwyżej nikt tego nie przeczyta [patrzę w lustro 😛 ]

Czy napewno chcesz usunąć ten komentarz?

Vee · Autor · 19 lipca 2023

0
0
MrHyde, jakoś tak zawiało wrogością, a nie pasuje mi to do Ciebie. Cieszę się, że wyjaśniłeś!

Agnessa, większość z Was przeczytała dziesiątki, setki, a rekordzista może i tysiące tekstów. Wierzę, że każdy ma albo konkretny, wyrobiony gust, albo preferencje, albo chociaż spostrzeżenia, jak Twoje o nastolatkach. Przeglądam czasem nieśmiało uwagi pod innymi pracami, ale trudno z nich dowiedzieć się czegoś o gustach poszczególnych osób, bo dominują komentarze o poprawności językowej. Mnie one nie przeszkadzają, ale jednak ich przewaga jest spora.

A dlaczego w ogóle takie pytanie? Oceny mnie nie interesują (komentarze tak). Na główną tutaj rzadko trafiają teksty, a niech mnie, powiem to, krejzolkowe. Po prostu jestem tu dla frajdy, a nie tylko dzieci lubią bawić się w towarzystwie i w julkowej naiwności wierzę, że znając swoje preferencje każdy dołoży większe drewienko do wspólnego ogniska satysfakcji. Ja np. nie wiem, czy Ty lubisz poprawienie brakującego przecinka, wskazanie słabo działającego na wyobraźnię fragmentu czy najlepszej sceny. Jeśli będę to wiedzieć, zrobię jak MrHyde powiedział, co uznam za słuszne, ale na kilka osób zawsze ktoś uwzgledni Twoje potrzeby (a mnie się ten fragment podoba, choć gdyby wyrwać go od całości, to dla mnie byłby ciekawszy bez tego wspominkowego charakteru).

Czy napewno chcesz usunąć ten komentarz?

MrHyde · 19 lipca 2023

+1
0
Powiew wrogości? Absolutnie niezamierzony. Przepraszam, jeśli dałem powód do takiego wrażenia.

A propos: niektórzy stawiają kropkę na końcu zdania i w najczarniejszym śnie im sie nie śni, że ktoś ten pedantyzm gramatyczny może odczytać jako wyraz nienawiści. Na przykład nabożna panna w Twoim opowiadaniu. 😉

Czy napewno chcesz usunąć ten komentarz?

Agnessa Novvak · 19 lipca 2023 ·

+1
0
@Vi - ja się poprawianiem przecinków już nie zajmuję, bo po pierwsze: są tu duuużo lepsi niż ja w tej materii, a po drugie: dość osób, które swego czasu dostało ode mnie pomoc redakcyjną / korektorską, miało to w poważaniu.

A nie komentuję, bo od pewnego czasu w ogóle mało co czytam. Zresztą co wniosą moje uwagi? Mam swój gust, swoje preferencje dotyczące i fabuły, i erotyki, o łączenia jej z innymi gatunkami, i niekoniecznie są one zbieżne z ogółem - jakby było inaczej, to moje opowiadania miałyby nie 5, a 50 tysięcy odsłon. Więc w sumie mogę doradzić, ale z zastrzeżeniem "rób odwrotnie" 😛

Czy napewno chcesz usunąć ten komentarz?

Tomp · 19 lipca 2023

+2
-8
1. Motyle w brzuchu. Hmmm... Wprawdzie internet nie rozstrzyga tego explicite, ale wierz mi - żyję już długo i ani razu nie słyszałem od osobnika płci męskiej tego wyrażenia. Nie czytałem, by jakaś postać męska tak powiedziała. Zbiór cytowań w NKJP=4, więc jest zbyt mały, by rzecz rozstrzygnąć definitywnie, ale autorami są tylko kobiety. Może dzisiejsza młodzież męska tego używa dla opisu swoich doznań, Może. Rozstrzygnij sama.
2. W sprawie kopnięć nie czuję się przekonany.
3. Jeśli chodzi o użycie zwrotu zawierającego "na marne", to nie "jeszcze ktoś" powinien być dla Ciebie argumentem, ale NKJP. Wprowadź doń frazę "na marne" i zobacz, czy pojawia się bez czasownika. Na pierwsze 100 użyć (z ogólnych 775) są cztery bez NAPISANEGO czasownika, z których jedno zawiera czasownik oczywiście domyślny.
4. Moja ocena nie tylko nie jest jedynką, ale jest wysoka. Poprzedniej dziesiątki jednak nie przyznałem.
5. Nie podobają Ci się uwagi językowe, co włącza Cię do dużej grupy autorów na pokatne.pl. Moim zdaniem uwagi językowe na tym portalu są najcenniejszą rzeczą, jaką autorzy dostają. W klasycznym wydawnictwie jak nadeślesz tekst, podlega on kwalifikacji "ma potencjał sprzedażowy/nie ma...". Jeśli ma, obrabia go redaktor i korektor (jak, to inna sprawa), zdejmując z autora (teoretycznie) odpowiedzialność za ortografię, gramatykę, frazeologię, edycję dialogów, łamanie tekstu i dużą część odpowiedzialności za stylistykę. Tu jesteś sama i dlatego wsparcie w sprawie tych prac, które należą do wydawnictwa, powinno być cenione. Autorom-średniakom i miernym nie udzielamy go (na pewno nie w pełni), a najlepszym lub z dużym potencjałem - tak. Przynajmniej ja tak robię. Większość autorów tu publikujących nie rozumie tego, że każdy błąd ktoś dostrzeże, niektóre zrażą wszystkich, a każda taka "uraza" obniża przyjemność czytania. Wykpiwane przecinki są jak nity poszycia statku. Brak jednego lub dziesięciu nie zaszkodzi, pompy zapobiegną zatonięciu. Ale dwieście (na ogólną liczbę powiedzmy 20000)? Może poszycie bez brakujących spojeń nie wytrzyma i statek się przełamie?
Rolą "doradców" jest właśnie zwracać uwagę autora na błędy techniczne, a nie na fabułę i postacie. Co z tego, że komuś się nie podoba główny bohater? Czy musi się podobać? Mnie nie podoba się stylizacja młodzieżowa (słowo "krejzolka" poznałem dzięki Tobie), ale co z tego? Czy przez to będę gorzej oceniał Twoje opowiadanie? Zapewniam, że nie! Ceń sobie to bardziej, niż setki komentarzy na innych portalach o treści: "Zajefajne! Pisz dalej", "Zajebisty gościu! Też bym tak chciał!", "Fajowo, tylko napisz jeszcze o jej motylach w brzuchu", "Miałem/miałam dwa orgazmy".
6. Konkurs pod tytułem "co się komu podoba i dlaczego" uważam za szkodliwy dla autora i portalu. Autor nie może pisać pod publiczkę. On ma przecierać szlaki, a nie pisać na zamówienie. Jak ktoś, kto sam nie potrafi napisać idealnego opowiadania, może być dla Ciebie autorytetem w/s ideału? Każdy autor ma być ideałem dla siebie i - czego wszystkim autorom życzę - dla tysięcy czytelników.
Ty jesteś najlepszym tego przykładem. Pornoopisów i opowiadań o seksie na 30000 znaków tu (i wszędzie) pełno, ale @Vi. jest jedyna w swoim rodzaju. To cenię. Nie zmieniaj swej świeżości, ale pracuj nad formą.
Witam na głównej z moim głosem za.

Czy napewno chcesz usunąć ten komentarz?

Agnessa Novvak · 20 lipca 2023

+2
-1

Konkurs pod tytułem "co się komu podoba i dlaczego" uważam za szkodliwy dla autora i portalu. Autor nie może pisać pod publiczkę. On ma przecierać szlaki, a nie pisać na zamówienie.



Co nie znaczy, że nie powinien brać pod uwagę charakteru czy preferencji grupy odbiorczej. Oczywiście może to całkowicie olać i stwierdzić, że w miejscu, gdzie najlepiej przyjmują się romansidełka na 5000 słów, opublikuję dramat historyczny na 50000, ale niech wtedy nie narzeka, że nikt tego nie przeczyta, że o pochwałach nie wspomnę. Zresztą przykład tego mamy choćby w opowiadaniu o wampirach innej autorki, które jest słabo wyświetlane i jeszcze gorzej oceniane nie dlatego, że jest złe, ale czytelnikom nie pasują same jego założenia.

A co do ignorowania sugestii językowych - są one ważne, owszem, i autor zdecydowanie powinien się nimi kierować. Ale kiedy zamiast chociaż jednego komentarza w stylu "podobał mi się ten i tamten motyw, ale tutaj akcja trochę siada a dialogi są trochę za długie" dostaje się dziesiąty elaborat na temat stawiania przecinka przed przydawką albo długości kreski, to jak ma to pomóc? W doskonaleniu warsztatu - tak, pomoże - ale czy poprawi styl? Umiejętność tworzenia wciągającej historii? Konstruowanie dobrych bohaterów? No nie bardzo. I też trochę ubolewam nad tym, że komentarze na Pokątnych zamieniają się powoli w deliberacje polonistów.

Czy napewno chcesz usunąć ten komentarz?

Tomp · 20 lipca 2023 ·

+4
-4
@Agnessa pisze:
"w opowiadaniu o wampirach innej autorki, które jest słabo wyświetlane i jeszcze gorzej oceniane nie dlatego, że jest złe, ale czytelnikom nie pasują same jego założenia".
Przedstawiasz tylko Twoją własną opinię i bądź tego świadoma. Na dodatek odkryłaś w sobie jasnowidza, który wie lepiej od czytelników, co oni myślą.
No, chyba że jesteś naukowcem, wybitnym znawcą rynku wydawniczo-czytelniczego, ale wtedy co robisz TU???

Twoje utyskiwanie na nadmiar językoznawstwa w komentarzach na pokatne.pl staje się jakąś manią. Dla mnie nudną, bo o zasadach językowych piszę w zasadzie tylko ja (a jestem jeden na 50 CLA), i zawsze konkretnie. Więcej jest Twoich niekonkretnych przesmradzań, niż moich uwag. Robisz to pod każdym opowiadaniem tymi samymi słowami.

Czy można kogoś nauczyć gramatyki i ortografii? Można! Mniej więcej połowa Polaków jest tego przykładem. Szkoła nas nauczyła. Czy można kogoś nauczyć stylu pisania? Czy można nauczyć konstruowania postaci literackiej? Czy można nauczyć budowania wciągających dialogów? Ja takiej osoby nie znam. Pewne wydawnictwo zasypuje mnie tutorialami, poradami i ofertami seminariów dla autorów, ale wydane przez nich książki nie odbiegają od opowiadań ze zbioru głównego na pokatne, więc to widać nie działa. A przecież te wydane drukiem dzieła już przeszły przez sito oceny i pełną redakcję.
Jeśli masz ambicję z nikogo (czyli takiego kogoś, kto ani nie ma oryginalnego pomysłu, ani nie umie tworzyć dobrej narracji, ani nie umie pisać poprawnie) zrobić poczytnego autora, to proszę bardzo. Ja nie umiem. Ja skupiam się na pomocy autorom, którym brakuje tylko warsztatu językowego, bo tylko w tym jestem w stanie pomóc.
Jeśli nie podobają Ci się moje ograniczone do rzeczy prostych umiejętności, to nie czytaj moich komentarzy. Zamiast piśdziesiąty (to cytat z Ciebie) raz marudzić o "przecinkach i kreskach", udzielaj porad o budowaniu postaci, czy w czym tam czujesz się ekspertem.
Niech każdy robi co umie.

Czy napewno chcesz usunąć ten komentarz?

Vee · Autor · 20 lipca 2023

0
0
Tompie, nie rozumiem skąd pomysł, by wrzucać mnie do Zakonu Wrogów Przecinka. Niech ten komentarz będzie prośbą o wypis.


Pod moim poprzednim opowiadaniem rozgorzała dyskusja nt. innych pokątnopodobnych (bądź nie) portali. Znam je, a mój przeddebiutowy research wykazał, że Pokątne odpowiadają mi najbardziej i to pomimo faktu, że trwała wtedy dyskusja pod opowiadaniem "Hugo".

Każdy komentarz, który zawiera uwagi (niezależnie od tego, czy dotyczy poprawności, czy treści tekstu) dostaje ode mnie plusik i komentarz z moim odniesieniem. Tylko z nielicznymi się nie zgadzam, bądź je kwestionuję, do czego sam mnie zachęcałeś. Zdecydowana większość uwag zostaje naniesiona na tekst, a kilka z nich dobrze sobie zapamiętam. A że wyszedł ode mnie jeden interpunkcyjny żart? Mam wrażenie, że na podobne pozwalają sobie osoby, które również dają cenne uwagi. Taki rodzaj dystansu zresztą bardzo mi się podoba. Lubię kwadratowe bryły i spięcie/zwarcie, do tego ostatniego nie nawiązuję tylko dlatego, by Indragor nie myślał, że nasmiewam się z jego pracy. Pamiętaj jednak, że nie z mojej inicjatywy obrócono to w całkiem sympatyczny mem.

Kwestię mojego rzuconego w eter pytania o preferencje przeniosę wieczorem, w moim pokątnym czasie, w inne miejsce. MrHyde uprzejmie przełamał moją nieśmiałość w wypowiadaniu się na forum (dzięki!). Wtedy też zmodyfikuję opowiadanie pod kątem Twoich uwag. Niestety (!) nie dołączyły do nich kolejne.

Rozmawiać warto, nawet Twoja ostatnia wiadomość o tym świadczy. Poznaję z niej sposób, w jaki widzisz swoją rolę na Pokątnych.
W dyskusji pt. "lepszy komentarz poprawności czy treści?" nie śmiem zabierać głosu, bo to nie ja udzielam komentarzy. Z perspektywy autora minimalnie wyżej stawiam poprawność, bo po prostu kreatywność jest moją mocniejszą stroną. Wiem jednak, że dla twórcy przyjemniejsze są odniesienia do treści (nawet te krytyczne), a ich jest tutaj stosunkowo mało. Wiedząc jednak, Tomp, że nie jesteś tu by dawać uśmiech, nie będę mieć problemu, jeśli i pod moimi pracami ograniczysz się do uwag technicznych (do tej pory wcale tak nie było).

Chcę jednak podkreślić, że pod obydwoma moimi tekstami nie było żadnej osoby, która ograniczyłaby się do krytykowania poprawności. Widzę to i doceniam, nazywając w dyskusji o "Prezencie" przywilejem. Za słabo kłamię, by nie przyznać, że mi to schlebia.

Agnesso, Tompie, nie zamierzam wchodzić między Was. Sądzę, że Wasze dyskusje są ostrzejsze, niż wskazywałaby na to różnica w poglądach. Mój tekst przeszedł na główną Waszymi głosami.

W związku z tym pytanie: czy moje kolejne teksty trafiają na główną automatycznie (nie jest to jednoznaczne. W regulaminie mowa o "co najmniej" dwóch tekstach na głównej) i czy wiąże się to z jakąś utratą priorytetu w sprawdzaniu?

Będzie mi też miło, jeśli ujawni się osoba, która wrzucając teksty na główną, dobiera mi najfajniejsze grafiki 😉

Czy napewno chcesz usunąć ten komentarz?

Vee · Autor · 20 lipca 2023

0
0
Tekst jest już po korekcie.

Czy napewno chcesz usunąć ten komentarz?

Tomp · 20 lipca 2023

+2
-1
@Vi. :
"dominują komentarze o poprawności językowej. Mnie one NIE PRZESZKADZAJĄ". - stąd domniemanie, zwane przez Ciebie "pomysłem o Zakonie". Powinny (moim zdaniem) pomagać.
"się nie zgadzam, bądź je kwestionuję, do czego sam mnie zachęcałeś" - Tak, potwierdzam. Nikomu nie wierz, sprawdzaj. Za wszystko odpowiada finalnie autor.
"Niestety (!) nie dołączyły do nich kolejne". - Widocznie ich nie miałem 🙂.
"Poznaję z niej sposób, w jaki widzisz swoją rolę na Pokątnych". - Staram się realizować swoją DEKLARACJĘ JAKOŚCI [odsyłam na forum, dział "Pomysły i inspiracje", wątek "DEKLARACJA..."].
"(do tej pory wcale tak nie było)" - Staram się 🙂. (Patrz "DEKLARACJA"). Ale mam wątpliwości, czy umiem czemuś poza stroną językową sprostać. 🙂
"Agnesso, Tompie, nie zamierzam wchodzić między Was. Sądzę, że Wasze dyskusje są ostrzejsze, niż wskazywałaby na to różnica w poglądach". - Ten się czubi, kto się lubi. Nie wiem, czy tu znalazłbym więcej niż trzy osoby, wobec których ośmieliłbym się na taką "kawę na ławę" jak z @Agnessą. 🙂
"czy wiąże się to z jakąś utratą priorytetu w sprawdzaniu?" - U mnie tak. Uważam, że dojrzali autorzy, a za takich mam "atestowanych autorów", tj. tych, którzy wchodzą na główną z automatu w uznaniu zasług (tzn. uznanej jakości), nie potrzebują "pana od polskiego". Jeśli jednak zapytasz o coś wprost lub poprosisz o konsultację, w ramach dysponowanego czasu postaram się sprostać prośbie. Na priv. PRZED publikacją, a PO w komentarzach. Tak przyjąłem jako CLA, ze względu na oskarżenia, że LA jest kliką.
"czy moje kolejne teksty trafiają na główną automatycznie" - O ile mi wiadomo, to TAK!!!!!!!!!! 🙂
"ujawni się osoba, która wrzucając teksty na główną, dobiera mi najfajniejsze grafiki" - Zgłaszając tekst, możesz sama proponować grafikę. Jest tam takie okienko. Możesz też przesłać ją (jeśli masz do niej prawa autorskie) @Marcowi na priv. Z nim uzgadniaj te sprawy. Cieszy mnie, że doceniasz powiązanie jakościowe tekstu z obrazkiem, bo dotąd byłem jedynym, który kiedyś na forum wyjawił poglądy co do całości formy przekazu. Nie spotkało się to ze zrozumieniem.

Czy napewno chcesz usunąć ten komentarz?

Agnessa Novvak · 21 lipca 2023 ·

0
-1
@Vi - ja między nikogo się nie pcham i nie uważam też, że Ty się pchasz pomiędzy mnie a kogokolwiek. Po prostu ja mam inne zdanie niż choćby @Tomp, bo i moje doświadczenia w zakresie budowania kariery (znaczy w moim wydaniu "karjery") czy wydawania są inne.

@Tomp - nie traktuj proszę pisania jak jakiegoś objawienia boskiego, wymagającego nadnaturalnego talentu. Można przecież nauczyć się od zera gry na instrumencie, gimnastyki, programowania i tysięcy innych rzeczy, które wymagają wcale nie mniej wiedzy i umiejętności niż pisanie - a nieraz i więcej, choćby do uprawiania sportu wymagana jest koordynacja ruchowa, a do muzyki wyrobiony słuch. I oczywiście każdy, zależnie od własnych wrodzonych zdolności i potencjału, zacznie od innego poziomu i na innym skończy, ale pomiędzy nimi jest baaardzo dużo przestrzeni do niczego innego, jak rozwijania tych umiejętności, które już mamy i nauki nowych.

I zdaję sobie sprawę, że niejeden "poradnik pisarski" został stworzy przez kompletnych dyletantów i nadaje się co najwyżej do potraktowania "jak nie robić", ale przecież nie wszystkie. A jeśli potrafisz samodzielnie analizować pewne rzeczy, to i sam wyciągniesz wnioski na przykład z czytania prac lepszych od siebie: zastanowisz się na przykład, dlaczego bohater postępuje tak, a nie inaczej. Czemu jego przemiana jest wiarygodna dla czytelnika (lub odwrotnie: nie jest i zastanawiasz się, o co chodziło autorowi). Dlaczego jedne dialogi brzmią tak, że aż ciarki przechodzą przy ich czytaniu, a inne są nudne jak flaki z olejem. I mogę przytaczać dziesiątki takich przykładów i to wiele z własnego doświadczenia. Choćby pierwszy z brzegu, czyli "agnesa nie umie w dialogi". No nie umie i mimo chęci zapewne nigdy się nie nauczy pisać celnych, dynamicznych, skrzących się dowcipem, autentycznych rozmów bohaterów. I tutaj jest moja granica. Natomiast dzięki między innymi czytaniu poradników czy choćby współpracy z naprawdę dobrymi redaktorami (co jest bardzo ważną i często bardzo niedocenianą rzeczą) udało mi się znacznie poprawić konstruowanie fabuły, tworzenie bohaterów, budowania ich motywacji czy wreszcie wszystkich spraw związanych z szeroko pojmowanym warsztatem. Owszem, nadal nie jest to nie wiadomo jaki poziom, ale i tak bez porównania lepszy, niż na początku - co zresztą każdy może sprawdzić, bo nie kasuję swoich starszych tekstów i nie udaję, że nigdy ich nie było. A skoro mnie się to udało, to każdemu, choć trochę ogarniętemu początkującemu autorowi się uda. Zresztą patrząc z boku na rozwój innych autorów i autorek też nieraz nie mogę wyjść z podziwu, jak bardzo się rozwinęli i jak daleko ich pierwsze teksty na poziomie "sciagaj majtki, będziemy się całować" różnią się od najnowszych, które można bez wstydu postawić na półkach niejednej księgarni, to aż w to nie wierzę.

A że ktoś uzna coś takiego za sztuczne i stwierdzi, że talentu czy tam "iskry bożej" nic nie zastąpi i nawet przy najlepszych chęciach zamiast wizjonerem pisarstwa zostanie się raczej solidnym rzemieślnikiem? A co w tym złego? Jak nieraz czytam klasykę literatury, to po prawdzie nie widzę w niej absolutnie niczego wybitnego poza tym, że ktoś kiedyś stwierdził, że "Słowacki zachwyca" i teraz my się mamy tego trzymać.

Ale wracając do meritum - powtarzam kolejny raz, że podobnie jak i Ty (i wielu innych) doceniam rolę dbałości o język i wszystko, co z nim związane: od zasobu słownictwa autora, przez interpunkcję, po te nieszczęsne myślniki. Natomiast jednocześnie nie uważam, by rozciąganie dyskusji o niej na niekończący się ciąg postów miało sens - ogólne poprawki ogólnymi poprawkami, ale rzeczy takie jak "profesor X mówi tak, a doktor Y mówi nie" na serio można omawiać prywatnie, bo w natłoku takich akademickich sporów bardzo szybko giną rzeczy fundamentalne, dotyczące choćby samej historii i sposobu jej opowiedzenia. Aczkolwiek wiadomo, że każdy ma swojego konika. I może na tym pojednawczym stwierdzeniu zakończmy 😉

Czy napewno chcesz usunąć ten komentarz?

Kitty · 21 lipca 2023

+1
0
Doceniam humor. Fajne opowiadanie.

Czy napewno chcesz usunąć ten komentarz?

Tomp · 21 lipca 2023

+2
-10
@Agnessa Widzę dużo wewnętrznej niekonsekwencji w Twojej ostatniej wypowiedzi. Z paralityka nie zrobisz sportowca (chyba że takiego na olimpiadzie specjalnej). Z dyslektyka - mówcy. Ze mnie - muzyka. Poza tym - z nikogo, kto nie chce, nie zrobisz chcącego. Jak ktoś nie chce się uczyć, to NIKT go nie nauczy. Przykładów z pokatne.pl każde z nas zna dziesiątki. Jak ktoś nie chce - nie warto weń inwestować: czasu, siły i emocji. Nie sypię pereł przed wieprze; a raczej sypię tylko raz. Jak ktoś łyka te perły, dosypuję następnych. Jeśli robi na nie kupę lub nie zauważa (przykładów znów dziesiątki z tego podwórka) - koniec dostaw.
Jeśli uważasz, że Ty jesteś od spraw fundamentalnych, a ja od [tu wstawić co się chce], to nie będę protestował, bo w zasadzie sam to już powiedziałem. Tylko muruj te fundamenty, zamiast bezproduktywnie deliberować ze mną.

Czy napewno chcesz usunąć ten komentarz?

Arrno · 17 czerwca 2024

+1
0
Dobrze się czyta, wspomnienia powracają. Tak trzymaj.

Czy napewno chcesz usunąć ten komentarz?

Vee · Autor · 20 czerwca 2024

0
0
Kompletnie umknął mi ten komentarz. Życzę dobrej zabawy przy innych opowiadaniach 😉

Czy napewno chcesz usunąć ten komentarz?

Teksty o podobnej tematyce:

pokątne opowiadania erotyczne
Witamy na Pokatne.pl

Serwis zawiera treści o charakterze erotycznym, przeznaczone wyłącznie dla osób pełnoletnich.
Decydując się na wejście na strony serwisu Pokatne.pl potwierdzasz, że jesteś osobą pełnoletnią.

Pliki cookies i polityka prywatności

Zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r (RODO). Potrzebujemy Twojej zgody na przetwarzanie Twoich danych osobowych przechowywanych w plikach cookies.
Zgadzam się na przechowywanie na urządzeniu, z którego korzystam tzw. plików cookies oraz na przetwarzanie moich danych osobowych pozostawianych w czasie korzystania przeze mnie ze stron internetowej lub serwisów oraz innych parametrów zapisywanych w plikach cookies w celach marketingowych i w celach analitycznych.
Więcej informacji na ten temat znajdziesz w regulaminie serwisu.